Από της Γιφάν, Κίνα

Όταν ήμουν 28 ετών εμφάνισα αλλεργικό άσθμα. Όποτε επιδεινώνεται η πάθησή μου, δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Νιώθω να πνίγομαι τόσο που ζαλίζομαι. Τις νύχτες δεν μπορώ καν να ξαπλώσω. Στέκομαι καθιστή, ακουμπώ σε κάτι, και είμαι αναγκασμένη να μένω έτσι όλη τη νύχτα. Παλιά, έμπαινα συχνά σε νοσοκομεία για θεραπεία, και η ταλαιπωρία αυτή με είχε εξαντλήσει σωματικά και πνευματικά. Θυμάμαι μία φορά που ήμουν πολύ σοβαρά και δεν μπορούσα ν’ αναπνεύσω. Ήμουν πάνω από δέκα μέρες στο νοσοκομείο, κι η κατάστασή μου δεν βελτιωνόταν. Παρά τον ορό και το οξυγόνο, ένιωθα ακόμα να πνίγομαι και ίδρωνα πολύ. Δεν μπορούσαν να με θεραπεύσουν σ’ αυτό το νοσοκομείο, οπότε αποφάσισαν να με μεταφέρουν σε άλλο μεγαλύτερο. Οι δικοί μου με μετέφεραν με το φορείο και μόλις φτάσαμε στην είσοδο του νοσοκομείου, λιποθύμησα. Σκέφτηκα τότε ότι είχε έρθει το τέλος μου. Όμως, μετά από δέκα μέρες εντατικής θεραπείας, η πάθησή μου τέθηκε υπό έλεγχο. Αφού πήρα εξιτήριο, ανάρρωσα στο σπίτι. Ήμουν όλη μου τη ζωή προσεκτική και φοβόμουν ότι με το παραμικρό παραστράτημα θα φούντωνε ξανά η ασθένειά μου. Μια μέρα, πήγα να δω τον γιατρό. Εκείνος μου είπε: «Η ασθένειά σου είναι μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες προκλήσεις της ιατρικής παγκοσμίως. Είναι πολύ καλό που ελέγχουμε τα συμπτώματα, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση θεραπείας. Θα πρέπει να έχεις πάντα μαζί σου αγωγή για έκτακτη ανάγκη, επειδή αν καθυστερήσεις να τη λάβεις, μπορεί να κινδυνέψει η ζωή σου». Απογοητεύτηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Πώς ήταν δυνατόν να έχω τόσο σοβαρή ασθένεια σε τόσο μικρή ηλικία; Όταν σκεφτόμουν τον καιρό που ήμουν σε κρίσιμη κατάσταση και σχεδόν ετοιμοθάνατη, ανατρίχιαζα από φόβο. Για τα επόμενα δέκα και πλέον χρόνια, αναζητούσα θεραπείες παντού, αλλά καμιά δεν αντιμετώπισε τη ρίζα του προβλήματος, και με τα χρόνια, το σώμα μου έγινε πάρα πολύ αδύναμο. Το μαρτύριο της ασθένειάς μου με έκανε να χάσω κάθε ελπίδα για ζωή. Το 2009, η μητέρα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Θεού. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι είμαστε στο τελικό στάδιο του έργου της σωτηρίας της ανθρωπότητας από τον Θεό. Ήταν μεγάλη ευλογία που αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού! Σκέφτηκα: «Αν έχω σωστές επιδιώξεις, ο Θεός θα μπορέσει εύκολα να με θεραπεύσει. Ίσως μπορέσω να δω και την ομορφιά της βασιλείας!» Ήταν λες και βρήκα μια όαση στην έρημο, και άρχισα να ελπίζω ξανά ότι θα ζήσω. Στη συνέχεια, άρχισα να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Σιγά σιγά, άρχισα να νιώθω ότι η ασθένειά μου δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο πριν. Παρόλο που είχα ακόμα συχνά εξάρσεις, τις διαχειριζόμουν με φαρμακευτική αγωγή. Ευχαριστούσα τον Θεό μέσα από την καρδιά μου και έκανα το καθήκον μου με μεγαλύτερο κίνητρο. Μια φορά, γνώρισα μια αδελφή που πίστευε στον Θεό πολύ καιρό. Είπε ότι είχε την ίδια ασθένεια με εμένα πριν βρει τον Θεό. Αφού βρήκε τον Θεό, έκανε το καθήκον της στην εκκλησία και, χωρίς να το καταλάβει καν, θεραπεύτηκε. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αφού ο Θεός θεράπευσε εκείνη, μπορεί σίγουρα να με θεραπεύσει κι εμένα. Απλώς δεν έχω πληρώσει ακόμα τίμημα και δεν είμαι άξια. Μόλις δαπανήσω περισσότερο τον εαυτό μου, ο Θεός δεν θα με απογοητεύσει».

Αργότερα, ανέλαβα κειμενικά καθήκοντα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Ο Θεός μού έδειξε τη χάρη του και με εξύψωσε με τα κειμενικά καθήκοντα, οπότε θα τα κάνω με όλη μου την καρδιά. Ίσως να δει ο Θεός ότι είμαι πρόθυμη να πληρώσω τίμημα και να μου απαλύνει τον πόνο. Ο Θεός είναι παντοδύναμος και ίσως να μπορέσει να με θεραπεύσει πλήρως από την ασθένειά μου». Με αυτήν τη νοοτροπία, δούλευα κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ κι έφερα κάποια αποτελέσματα στο καθήκον μου. Μέχρι το 2017, λόγω του ότι μερικά φάρμακα γίνονταν λιγότερο αποτελεσματικά μετά από μακροχρόνια χρήση, και επειδή τα καλά φάρμακα ήταν πολύ ακριβά για μένα, βασιζόμουν μόνο σε ορμονοθεραπεία για να ελέγξω την ασθένειά μου και να συνεχίσω το καθήκον μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Όλα αυτά τα χρόνια, η ασθένειά μου δεν με περιόριζε και έκανα κανονικά το καθήκον μου. Ίσως ο Θεός να δει πόσα έχω δαπανήσει και να με θεραπεύσει μια μέρα. Τότε θα μπορώ να κάνω το καθήκον μου σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Δεν θα ήταν υπέροχο αυτό;» Πάνω που το ονειρευόμουν αυτό, η ασθένειά μου όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά επιδεινώθηκε κιόλας. Λόγω του ότι έκανα ορμονοθεραπείες για καιρό, άρχισαν να εμφανίζονται παρενέργειες, και το σώμα μου άρχισε να πρήζεται. Η επιβλέπουσα είδε την κατάστασή μου και αναγκάστηκε να με στείλει σπίτι για θεραπεία. Έγινα πολύ αρνητική, στενοχωρήθηκα και σκέφτηκα: «Είμαι πολύ σοβαρά άρρωστη. Δεν ξέρω καν αν θα ζήσω να δω την αυριανή μέρα, πόσο μάλλον αν θα δω όμορφες σκηνές από τη βασιλεία του Θεού στο μέλλον». Την ώρα που το σκεφτόμουν αυτό, χωρίς να το καταλάβω, άρχισαν να τρέχουν δάκρυα στο πρόσωπό μου, κι άρχισα να παραπονιέμαι από μέσα μου και να λέω: «Θεέ μου! Όλα αυτά τα χρόνια, αψήφησα ανέμους και βροχές για να κάνω το καθήκον μου, υπέμεινα πολλές κακουχίες και πλήρωσα τίμημα. Ήμουν και αποτελεσματική στο καθήκον μου. Γιατί, λοιπόν, δεν με προστάτεψες; Αν πεθάνω, δεν θα έχουν πάει χαμένα όλα όσα έχω δαπανήσει; Θεέ μου, χρησιμοποιείς την ασθένεια για να με αποκαλύψεις και να με αποκλείσεις; Αν ήξερα ότι θα συνέβαινε αυτό, θα είχα επικεντρωθεί στη θεραπεία της ασθένειάς μου και θα είχα φροντίσει το σώμα μου. Δεν θα είχα καταλήξει έτσι». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο πιο αδικημένη ένιωθα. Μετά απ’ αυτό, δεν έτρωγα ούτε έπινα τα λόγια του Θεού, μήτε προσευχόμουν. Ζούσα καθημερινά σε παραζάλη, ήμουν σαν ζωντανή νεκρή. Ένιωθα πολύ μακριά από τον Θεό, λες και με είχε εγκαταλείψει. Φοβήθηκα πολύ και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι η κατάστασή μου είναι λανθασμένη, αλλά δεν ξέρω τι μάθημα να πάρω. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με ώστε να κατανοήσω το πρόβλημά μου».

Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, ποιος από αυτούς δεν έχει τους δικούς του στόχους, τα δικά του κίνητρα και φιλοδοξίες; Παρόλο που μια πλευρά τους πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και έχει δει την ύπαρξη του Θεού, η πίστη τους στον Θεό εξακολουθεί να περιέχει αυτά τα κίνητρα, και ο απώτερος σκοπός της πίστης τους στον Θεό είναι να λάβουν τις ευλογίες Του και τα πράγματα που επιθυμούν. Στις εμπειρίες της ζωής των ανθρώπων, συχνά αναλογίζονται: “Έχω εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα μου για τον Θεό, και τι μου έχει δώσει Αυτός; Πρέπει να τα προσθέσω και να τα επιβεβαιώσω —έλαβα πρόσφατα οποιεσδήποτε ευλογίες; Έχω δώσει πολλά όλο αυτό το διάστημα, έχω τρέξει και τρέχω, και έχω υποφέρει πολύ —μου έχει δώσει ο Θεός οποιεσδήποτε υποσχέσεις σε αντάλλαγμα; Θυμάται τις καλές πράξεις μου; Ποιο θα είναι το τέλος μου; Μπορώ να λάβω τις ευλογίες του Θεού;…” Κάθε άνθρωπος κάνει τέτοιους υπολογισμούς μέσα στην καρδιά του συνέχεια, και θέτει απαιτήσεις στον Θεό που περιλαμβάνουν τα κίνητρα, τις φιλοδοξίες και τη συναλλακτική νοοτροπία του. Τουτέστιν, στην καρδιά του ο άνθρωπος δοκιμάζει διαρκώς τον Θεό, σκαρφίζεται συνεχώς σχέδια για τον Θεό, συνεχώς επιχειρηματολογεί υπέρ της δικής του έκβασης με τον Θεό και προσπαθεί να αντλήσει μια δήλωση από τον Θεό και να δει μήπως ο Θεός μπορεί να του δώσει ό,τι επιθυμεί. Την ίδια στιγμή που ακολουθεί τον Θεό, ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον Θεό ως Θεό. Ο άνθρωπος ανέκαθεν προσπαθούσε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, θέτοντας διαρκώς απαιτήσεις σ’ Αυτόν, και μάλιστα ασκώντας Του πίεση σε κάθε βήμα, προσπαθώντας να απομυζήσει ό,τι μπορεί. Ενώ παράλληλα προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ο άνθρωπος συζητάει επίσης μαζί Του και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που, όταν υποβάλλονται σε δοκιμασίες ή βρίσκονται σε συγκεκριμένες καταστάσεις, συχνά γίνονται αδύναμοι, αρνητικοί και αμελείς στο έργο τους, και έχουν πολλά παράπονα από τον Θεό. Από τον καιρό που πρωτοάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, θεωρούσε τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να προσπαθεί να πάρει ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώσει ο Θεός είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο, και να του παρέχει αυτά που χρειάζεται. Αυτή είναι η βασική κατανόηση της “πίστης στον Θεό” όλων όσοι πιστεύουν στον Θεό, και αυτή είναι η βαθύτερή τους κατανόηση της έννοιας της πίστης στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). «Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σε μια τέτοια σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα. Τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αναστρέψει μια τέτοια πορεία; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να καταλάβουν πραγματικά πόσο κρίσιμη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω ότι, όταν οι άνθρωποι πλέουν στην αγαλλίαση τού να ευλογούνται, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και άσχημη είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού). Ο Θεός εξέθετε την πραγματική μου κατάσταση. Πόνεσα ως τα μύχια της καρδιάς. Στενοχωρήθηκα, ντράπηκα και ταπεινώθηκα. Όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, φαινόταν ότι ακόμα κι όταν υπέφερα από την ασθένειά μου, σηκωνόμουν νωρίς και έκανα το καθήκον μου μέχρι αργά. Παρόλο που φαινόμουν ότι ήμουν αφοσιωμένη στον Θεό, ότι νοιαζόμουν για τις προθέσεις Του και ότι επιζητούσα να Τον ικανοποιήσω, η πραγματική μου πρόθεση ήταν να χρησιμοποιήσω ως κεφάλαιο όσα είχα δαπανήσει και καταφέρει, για να κάνω τον Θεό να με θεραπεύσει. Τα έβλεπα αυτά ως μοχλό πίεσης ώστε να διασφαλίσω τη σωτηρία και την είσοδο στη βασιλεία του Θεού. Ό,τι έκανα ήταν για να κερδίσω ευλογίες και οφέλη, και προσπαθούσα να κάνω παζάρι με τον Θεό. Δεν εκπλήρωνα πραγματικά το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Σκέφτηκα την ανίατη ασθένειά μου, και ότι είχα χάσει τη θέληση για ζωή μετά από όλα αυτά τα χρόνια πόνου και ταλαιπωρίας, και βρήκα το ευαγγέλιο του Θεού μέσα στον πόνο και την απελπισία μου. Όταν είδα την εξουσία και τη δύναμη του Θεού, εναπόθεσα σ’ Εκείνον όλες μου τις ελπίδες. Ειδικά όταν είδα την άλλη αδελφή που θεραπεύτηκε μόλις πίστεψε στον Θεό, σκέφτηκα ότι αν ήμουν κι εγώ πρόθυμη να υποφέρω στο καθήκον μου, ο Θεός δεν θα με απογοήτευε. Πίστευα ότι όχι μόνο θα θεράπευε την ασθένειά μου, αλλά και ότι θα με έπαιρνε στη βασιλεία Του για να απολαύσω την αιώνια ζωή. Έτσι, αποδέχτηκα και υποτάχθηκα σε όποιο καθήκον μού ανέθεσε η εκκλησία, πήρα φάρμακα για να διαχειριστώ την ασθένειά μου και δεν καθυστέρησα ποτέ στο καθήκον μου. Όταν, όμως, η ασθένειά μου επιδεινώθηκε αντί να βελτιωθεί, κι έφτασα στο σημείο να κινδυνεύω να πεθάνω, στράφηκα αμέσως ενάντια στον Θεό. Ένιωσα ότι ο Θεός ήταν άδικος μαζί μου. Ζούσα σε αρνητική κατάσταση, παραπονιόμουν και παρερμήνευα τον Θεό. Ούτε διάβαζα τα λόγια του Θεού ούτε προσευχόμουν. Μετάνιωσα ακόμη και για όσα είχα δαπανήσει μέχρι τότε. Όταν είδα τον εαυτό μου έτσι όπως τον εξέθεταν τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η σχέση μου με τον Θεό είχε να κάνει ξεκάθαρα με το συμφέρον μου. Ήταν σαν τη σχέση ενός υπαλλήλου με τον εργοδότη του. Όλες οι θυσίες κι ο μόχθος μου είχε στόχο να κερδίσω οφέλη από τον Θεό, και Τον χρησιμοποιούσα και Τον εξαπατούσα. Δεν αντιμετώπισα ποτέ τον Θεό ως Θεό. Θυμήθηκα που είχα αρρωστήσει σοβαρά στα είκοσί μου, και σκέφτηκα ότι χωρίς την προστασία του Θεού θα είχα πεθάνει σίγουρα. Πώς αλλιώς θα είχα καταφέρει να ζήσω; Ο Θεός μού έδωσε μια δεύτερη ζωή και μου επέτρεψε να ζήσω μέχρι τώρα. Αντί, όμως, να είμαι ευγνώμων, εγώ χρησιμοποίησα όσα είχα δαπανήσει για να απαιτήσω ευλογίες και να κερδίσω τη χάρη του Θεού. Δεν είχα ανθρώπινη φύση και ήμουν ανάξια να σωθώ. Σκέφτηκα τον Παύλο. Παρόλο που μόχθησε και θυσιάστηκε, δεν το έκανε για χάρη του καθήκοντός του, αλλά για να κερδίσει ευλογίες και στεφάνους. Τελικά, ήταν τόσο επαναστατικός που είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Προσέβαλε τη διάθεση του Θεού. Αν δεν μετανοούσα και δεν άλλαζα, και εξακολουθούσα να απαιτώ ευλογίες και χάρη από τον Θεό, ο Θεός τελικά θα με αποστρεφόταν και θα με απέρριπτε, και θα με απέκλειε σαν τον Παύλο. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, μετάνιωσα ακόμα πιο πολύ και μίσησα τον εαυτό μου που πίστευα στον Θεό τόσα χρόνια χωρίς να επιδιώκω την αλήθεια. Βάδιζα στο λάθος μονοπάτι της επιδίωξης ευλογιών. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω σ’ Εσένα, δεν Σου έχω δείξει πόσο Σε αγαπώ ούτε κι έχω προσπαθήσει να Σε ξεπληρώσω. Προσπάθησα μόνο να Σε χρησιμοποιήσω. Δεν έχω καθόλου ανθρώπινη φύση! Θεέ μου, θέλω να επαναστατήσω εναντίον του εαυτού μου και να σταματήσω να προσπαθώ να κάνω παζάρια μαζί Σου».

Στη συνέχεια, μέσα από φαρμακευτική αγωγή και θεραπείες με εισπνοές, μπόρεσα και έλεγξα σχετικά την ασθένειά μου. Τον Απρίλιο του 2022, επέστρεψα στα κειμενικά μου καθήκοντα. Εκτίμησα πολύ αυτήν την ευκαιρία. Έκανα το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορούσα και με όλη μου την καρδιά, και τα αποτελέσματα ήταν αρκετά καλά. Ήξερα ότι ο Θεός μού είχε δείξει τη χάρη του και με είχε προστατεύσει. Πριν καν το καταλάβω, έφτασε ο Σεπτέμβριος του 2023 και το άσθμα μου ξαφνικά επιδεινώθηκε. Η φαρμακευτική αγωγή και οι ενέσεις δεν μου έκαναν τίποτα, και αναγκάστηκα να πάω στο περιφερειακό νοσοκομείο για νοσηλεία. Μετά από πολλές δυσκολίες, η κατάστασή μου τελικά σταθεροποιήθηκε. Σύντομα, όμως, το άσθμα μου φούντωσε ξανά. Μπορούσα μόνο να εισπνεύσω αλλά όχι να εκπνεύσω, κι ήμουν συνεχώς ζαλισμένη και ημιλιπόθυμη. Ένιωθα ότι κινδύνευα συνεχώς να χάσω τη ζωή μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να επιστρέψω σπίτι για να αναρρώσω. Η σκέψη ότι θα γυρίσω σπίτι με απογοήτευσε πολύ και με γέμισε απελπισία, και ξέσπασα σε κλάματα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Δούλεψα πολύ σκληρά στο καθήκον μου, υπέμεινα πολλά βάσανα και πλήρωσα μεγάλο τίμημα. Γιατί, λοιπόν, η ασθένειά μου συνεχίζει να επανέρχεται; Γιατί χειροτερεύει όλο και πιο πολύ; Γιατί δεν βλέπει ο Θεός πόσο πρόθυμη είμαι να κάνω το καθήκον μου και δεν με προστατεύει και δεν με θεραπεύει; Δεν βλέπει ο Θεός μέσα μου;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αδικημένη ένιωθα, και πίστευα ότι ο Θεός με αδικούσε. Ένιωθα ότι δεν είχα κανένα μέλλον. Όχι μόνο ήταν απίθανο να θεραπευτώ από την ασθένειά μου, αλλά και οι ελπίδες μου να κερδίσω τη σωτηρία και να εισέλθω στη βασιλεία ήταν ελάχιστες. Τότε, μια αδελφή μού βρήκε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που ήταν σχετικό με την κατάστασή μου: «Όταν ο Θεός κανονίζει να αρρωστήσει κάποιος, είτε σοβαρά είτε ελαφριά, σκοπός Του δεν είναι να σε κάνει να κατανοήσεις τις λεπτομέρειες της αρρώστιας σου, το κακό που σου κάνει, την ταλαιπωρία και τις δυσκολίες που σου προξενεί και τα μυριάδες συναισθήματα που σε κάνει να νιώσεις. Σκοπός Του δεν είναι να κατανοήσεις την ασθένεια επειδή αρρώστησες, αλλά να πάρεις μαθήματα από την ασθένεια, να μάθεις πώς να κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, να γνωρίσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις και τις λανθασμένες στάσεις που υιοθετείς απέναντι στον Θεό όταν είσαι άρρωστος και να μάθεις πώς να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του, ώστε να υποταχθείς αληθινά σ’ Αυτόν και να μείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου. Αυτό είναι πολύ βασικό. Μέσω της αρρώστιας, ο Θεός θέλει να σε σώσει και να σε εξαγνίσει. Από τι θέλει να σε εξαγνίσει; Από όλες τις εξωφρενικές επιθυμίες και απαιτήσεις που έχεις απ’ Αυτόν, καθώς και από τους διάφορους υπολογισμούς, τις κρίσεις και τα σχέδια που κάνεις ώστε να επιβιώσεις και να συνεχίσεις να ζεις πάση θυσία. Ο Θεός δεν σου ζητά να κάνεις σχέδια και να κρίνεις ούτε σου επιτρέπει να έχεις εξωφρενικές επιθυμίες απ’ Αυτόν. Απαιτεί μόνο να υποτάσσεσαι σ’ Αυτόν και, καθώς κάνεις πράξη και βιώνεις την υποταγή, να γνωρίσεις τις προσωπικές σου επιθυμίες και τη στάση που έχεις απέναντι στις αρρώστιες και τις σωματικές παθήσεις που σου δίνει. Όταν γνωρίσεις αυτά τα πράγματα, τότε μπορείς να κατανοήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για σένα οι συνθήκες της ασθένειας που διαμόρφωσε για σένα ο Θεός ή οι σωματικές παθήσεις που σου έδωσε. Μπορείς να κατανοήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για την αλλαγή της διάθεσής σου, για την επίτευξη της σωτηρίας σου και για τη ζωή-είσοδό σου. Γι’ αυτό και, όταν σε βρει κάποια αρρώστια, δεν πρέπει να αναρωτιέσαι συνεχώς πώς μπορείς να γλιτώσεις απ’ αυτήν, να την αποφύγεις ή να την απορρίψεις. […] Δεν μπορείς να πεις το εξής: “Αν γίνω καλά, τότε θα πιστέψω πως με γιάτρεψε η μεγάλη δύναμη του Θεού. Διαφορετικά, θα είμαι δυσαρεστημένος μαζί Του. Γιατί με έκανε ο Θεός να αρρωστήσω; Γιατί δεν με κάνει καλά; Γιατί αρρώστησα εγώ και όχι κάποιος άλλος; Δεν θέλω να είμαι άρρωστος! Γιατί πρέπει να πεθάνω τόσο νωρίς, τόσο νέος; Γιατί οι άλλοι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν; Γιατί;” Δεν υπάρχει γιατί· είναι η ενορχήστρωση του Θεού. Εκείνος κανόνισε και σχεδίασε έτσι τα πράγματα. Δεν υπάρχει λόγος και δεν θα πρέπει να ρωτάς. Όταν ρωτάς να μάθεις τον λόγο, επαναστατείς. Ένα δημιούργημα δεν πρέπει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις. Αν ρωτάς “γιατί”, τότε το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως είσαι υπερβολικά ανυπότακτος και αδιάλλακτος. Όταν κάτι σε δυσαρεστεί ή ο Θεός δεν κάνει αυτό που θέλεις ή δεν επιτρέπει να γίνει το δικό σου, δυσαρεστείσαι, απογοητεύεσαι και πάντα ζητάς να μάθεις τον λόγο. Έτσι, ο Θεός σε ρωτά: “Γιατί δεν έχεις κάνει καλά το καθήκον σου ως δημιούργημα; Γιατί δεν το έχεις εκτελέσει με αφοσίωση;” Πώς θα απαντήσεις; Εσύ λες: “Δεν υπάρχει κάποιος λόγος, έτσι είμαι”. Είναι αποδεκτή αυτή η απάντηση; (Όχι.) Είναι αποδεκτό να σου μιλάει έτσι ο Θεός, αλλά δεν είναι αποδεκτό να μιλάς εσύ έτσι στον Θεό. Στέκεσαι σε λάθος θέση και έχεις υπερβολική έλλειψη λογικής» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα κάπως την πρόθεση του Θεού. Ο Θεός δεν ήθελε να ζω άρρωστη και να εκτιμήσω τα σκαμπανεβάσματα της ασθένειάς μου ούτε και ήθελε να με κάνει να αναζητώ απεγνωσμένα μια διέξοδο από την ασθένειά μου. Η ασθένεια μπορεί να αντιμετωπιστεί, αλλά το αν θα θεραπευτεί ή αν θα κινδυνέψει η ζωή μου δεν εξαρτάται από τους ανθρώπους. Όλα αυτά είναι υπό την κυριαρχία του Θεού και τα έχει ορίσει από πριν. Έπρεπε απλώς να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του, να κάνω αυτοκριτική πάνω στις διεφθαρμένες διαθέσεις και τις λανθασμένες απόψεις που είχα αποκαλύψει σχετικά με την ασθένειά μου, και να αναζητήσω την αλήθεια για να επιλύσω αυτά τα θέματα. Αυτήν τη λογική έπρεπε να έχω. Σκέφτηκα ότι στο θέμα της ασθένειάς μου δεν είχα υποταχθεί καθόλου στον Θεό. Όταν η κατάστασή μου επιδεινωνόταν και δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου ή όταν κινδύνευε η ζωή μου, δεν αναζητούσα την αλήθεια. Αντίθετα, παραπονιόμουν. Παραπονιόμουν στον Θεό ότι δεν νοιαζόταν για τα βάσανά μου και για όσα είχα δαπανήσει και ότι δεν με προστάτευε. Πίστευα ότι ο Θεός ήταν άδικος. Μπορεί να είχα κατανοήσει από προηγούμενες εμπειρίες μου ότι ήταν λάθος να κάνω παζάρια με τον Θεό, αλλά δεν είχα αλλάξει πραγματικά. Ο Θεός γνώριζε τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μου. Με τις συνεχείς εξάρσεις της ασθένειάς μου εξέθετε τις ποταπές προθέσεις μου ώστε να πιστέψω ξανά σ’ Εκείνον. Τότε συνειδητοποίησα πόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μου ήταν η πρόθεσή μου να αποκτήσω ευλογίες. Ο Θεός μού είχε δείξει την καλή του πρόθεση μέσα από τις εξάρσεις της ασθένειάς μου, κι ήθελε την κάθαρσή μου από τις διαφθορές και τις αμαρτίες. Εγώ, όμως, δεν καταλάβαινα το έργο του Θεού και παραπονιόμουν ότι ήταν άδικος. Παρερμήνευα τον Θεό και νόμιζα ότι χρησιμοποιούσε την ασθένειά μου για να με αποκλείσει. Είδα ότι μετά από τόσα χρόνια πίστης, δεν ήξερα καθόλου τον Θεό. Ήμουν πραγματικά φτωχή, αξιολύπητη και τυφλή! Κατάλαβα ότι μπορεί επιφανειακά να υπέφερα πολύ από την ασθένεια αυτή, αλλά πίσω από όλα βρισκόταν η επίπονη πρόθεση του Θεού. Ο Θεός ήθελε να με σώσει, και έπρεπε να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου μέσα από την ασθένειά μου. Αν δεν γινόταν αυτό, θα συνέχιζα να έχω εσφαλμένη νοοτροπία στις επιδιώξεις μου, και θα απομακρυνόμουν περισσότερο από τις απαιτήσεις του Θεού και τελικά θα βάδιζα σε ένα μονοπάτι χωρίς επιστροφή. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, η καρδιά μου φωτίστηκε και σταμάτησα να παραπονιέμαι ή να παρερμηνεύω τον Θεό.

Αργότερα, σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός, ούτε είναι πως θα σου κατανεμηθεί αυτό που σου αξίζει σύμφωνα με τον όγκο του έργου που έχεις ολοκληρώσει, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν, όμως, θεωρούν πως κάτι δεν συμβαδίζει με τις αντιλήψεις τους —εάν είναι κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε θα τους είναι πολύ δύσκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τότε τον Ιώβ, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι ήταν δίκαιος. Στην πραγματικότητα, όμως, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε η διαφθορά τους είναι βαθιά είτε όχι, πρέπει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέψει; Πρέπει να εξηγήσει στους ανθρώπους το σκεπτικό πίσω από την πράξη Του; Πρέπει ο Θεός να λέει στους ανθρώπους τους κανόνες που έχει ορίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος διεφθαρμένος που είναι πιθανό να αντιταχθεί στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός, ο τρόπος που θα επιλέξει θα είναι σωστός· όλα αποτελούν ρυθμίσεις του Θεού. Άραγε αν ο Θεός σε έβρισκε δυσάρεστο και έλεγε ότι δεν Του χρησιμεύεις σε τίποτα μετά τη μαρτυρία σου, και έτσι λοιπόν σε κατέστρεφε, θα ήταν και αυτό η δικαιοσύνη Του; Θα ήταν. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το αναγνωρίσεις τώρα αυτό από τα γεγονότα, αλλά πρέπει να το καταλάβεις ως δόγμα. Τι θα λέγατε, η καταστροφή του Σατανά από τον Θεό αποτελεί έκφραση της δικαιοσύνης Του; (Ναι.) Και τι θα γινόταν αν ο Θεός επέτρεπε στον Σατανά να παραμείνει; Δεν τολμάτε, λοιπόν, να πείτε, έτσι δεν είναι; Η ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Αν και δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς αυτό που κάνει ο Θεός, όλα όσα κάνει είναι δίκαια· απλώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Όταν ο Θεός έδωσε τον Πέτρο στον Σατανά, πώς αποκρίθηκε ο Πέτρος; “Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;” Τώρα θα πρέπει να καταλαβαίνετε ότι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός δεν καταστρέφει τον Σατανά την ώρα της σωτηρίας του ανθρώπου είναι για να μπορέσουν οι άνθρωποι να δουν καθαρά πώς και σε ποιο βαθμό τούς έχει διαφθείρει ο Σατανάς και πώς τους εξαγνίζει και τους σώζει ο Θεός. Τελικά, όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν την αλήθεια και δουν καθαρά την απεχθή όψη του Σατανά, καθώς και την τερατώδη αμαρτία της διαφθοράς τους από τον Σατανά, ο Θεός θα καταστρέψει τον Σατανά, δείχνοντάς τους τη δικαιοσύνη Του. Ο χρόνος κατά τον οποίο θα καταστρέψει ο Θεός τον Σατανά είναι γεμάτος με τη διάθεση και τη σοφία του Θεού. Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν θα πρέπει να κρίνουν κατά βούληση. Αν μια πράξη Του τους φανεί παράλογη ή σχηματίσουν αντιλήψεις γι’ αυτήν με αποτέλεσμα να πουν πως δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι δεν είχα καταλάβει τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Έβλεπα τη δικαιοσύνη του Θεού ως αμεροληψία και κατανόηση όπως οι άλλοι διεφθαρμένοι ανθρώποι. Νόμιζα ότι ο Θεός έπρεπε να με θεραπεύσει και να μου δώσει χάρη και ευλογίες, εφόσον πίστευα σ’ Εκείνον, είχα πληρώσει τίμημα και είχα δαπανήσει τον εαυτό μου. Όταν η κατάσταση εναρμονιζόταν με τις αντιλήψεις μου, θεωρούσα τον Θεό δίκαιο. Αλλά όταν δεν με ευλογούσε ο Θεός, και τα πράγματα δεν εναρμονίζονταν με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου, θεωρούσα τον Θεό άδικο. Μετρούσα τη δίκαιη διάθεση του Θεού αποκλειστικά με το αν κέρδιζα ευλογίες και οφέλη, πράγμα που ήταν εντελώς αντίθετο με την αλήθεια. Οι απόψεις μου ήταν πραγματικά στρεβλές! Στην πραγματικότητα, το πόσα θα απαρνηθεί κάποιος, πόσα θα δαπανήσει αφού βρει τον Θεό, πόσο θα υποφέρει, πόσο μεγάλο θα είναι το κόστος που θα επωμιστεί είναι υποχρεώσεις κάθε δημιουργημένου όντος. Το πώς θα μας μεταχειριστεί ο Θεός, αν θα μας δώσει χάρη κι ευλογίες ή αν θα θεραπεύσει το σώμα μας, είναι δική Του απόφαση. Οι διεφθαρμένοι άνθρωποι δεν έχουν δικαίωμα να απαιτούν από τον Θεό πράγματα. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι είναι να αποδέχονται και να υποτάσσονται. Αυτήν τη λογική πρέπει να έχουν. Εγώ, όμως, θεωρούσα ότι είχα δαπανήσει πολλά και απαιτούσα αυτάρεσκα από τον Θεό να με θεραπεύσει. Δεν είχα λανθασμένες απαιτήσεις από τον Θεό; Είχα την ιδέα ότι είχα θυσιάσει και δαπανήσει τον εαυτό μου και, ως εκ τούτου, ο Θεός έπρεπε να διασφαλίσει ότι όλα θα μου πάνε καλά και ότι θα θεραπευτώ. Αν δεν το έκανε αυτό, θα ήταν άδικος. Όλα αυτά δεν ήταν δικές μου αντιλήψεις και ευσεβείς πόθοι; Αν με θεραπεύσει, ο Θεός θα είναι δίκαιος, αλλά θα είναι δίκαιος, ακόμα κι αν δεν με θεραπεύσει. Όσο κι επιδεινωθεί η ασθένειά μου, ακόμα κι αν ο Θεός με αφήσει να πεθάνω, ο Θεός θα είναι δίκαιος. Τα προσωπικά μου συμφέροντα δεν με άφηναν να δω τη δίκαιη διάθεσή Του. Έπρεπε να τη δω μέσα από την οπτική της ουσίας Του. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός και μας φέρεται δίκαια και όπως μας αξίζει. Σκέφτηκα πώς ο Θεός παρέδωσε τον Πέτρο στον Σατανά. Ο Πέτρος το δέχτηκε αυτό χωρίς να παραπονεθεί και χωρίς να παρερμηνεύσει τον Θεό. Είπε, μάλιστα: «Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;» Εγώ είμαι ένα ασήμαντο δημιουργημένο ον και μου αξίζει ό,τι κι αν μου κάνει ο Θεός. Είχε με θεραπεύσει είτε όχι, είτε μου δώσει καλή έκβαση ή προορισμό είτε όχι, πρέπει να αποδεχτώ την απόφασή Του και να υποταχθώ, για να δείξω ότι έχω ανθρώπινη φύση και λογική. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν καταλάβαινα παλιότερα τη δίκαιη διάθεσή Σου, και τη μετρούσα σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Καταλαβαίνω τώρα πως ό,τι κάνεις είναι δίκαιο. Ακόμα κι αν δεν θεραπευτεί η ασθένειά μου και πεθάνω, και πάλι θα είσαι δίκαιος, και θα συνεχίσω να Σε ευχαριστώ και να Σε υμνώ!»

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ο Ιώβ δεν μιλούσε για συναλλαγές με τον Θεό και δεν υπέβαλε αιτήματα ούτε έθετε απαιτήσεις στον Θεό. Δοξολογούσε το όνομα του Θεού εξαιτίας της μεγάλης δύναμης και της εξουσίας του Θεού να κυβερνά τα πάντα, και αυτό δεν εξαρτιόταν από το αν είχε κερδίσει ευλογίες ούτε αν είχε πληγεί από συμφορές. Πίστευε ότι, ανεξάρτητα από το αν ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους ή τους φέρνει συμφορές, η δύναμη και η εξουσία του Θεού δεν αλλάζουν, επομένως, ανεξάρτητα από τις συνθήκες ενός ατόμου, το όνομα του Θεού θα έπρεπε να δοξολογείται. Αυτός ο άνθρωπος είναι ευλογημένος από τον Θεό εξαιτίας της κυριαρχίας του Θεού, και όταν η συμφορά πλήττει τον άνθρωπο, και αυτό οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού. Η δύναμη και η εξουσία του Θεού κυριαρχούν και ρυθμίζουν τα πάντα γύρω από τον άνθρωπο. Οι ιδιοτροπίες της τύχης του ανθρώπου είναι η εκδήλωση της δύναμης και της εξουσίας του Θεού και, από όποια άποψη κι αν το δεις, το όνομα του Θεού θα πρέπει να δοξολογείται. Αυτά βίωσε και κατάφερε να μάθει ο Ιώβ κατά τη διάρκεια της ζωής του. Όλες οι σκέψεις και οι πράξεις του Ιώβ έφτασαν στα αυτιά του Θεού και έφτασαν ενώπιον του Θεού και θεωρήθηκαν σημαντικές από τον Θεό. Ο Θεός αγάπησε αυτή τη γνώση του Ιώβ και εκτίμησε πολύ τον Ιώβ που είχε τέτοια καρδιά. Αυτή η καρδιά προσδοκούσε παντού και πάντοτε την εντολή του Θεού, και ανεξάρτητα από τον χρόνο ή τον τόπο, καλωσόριζε ό,τι του συνέβαινε. Ο Ιώβ δεν απαιτούσε τίποτα από τον Θεό. Αυτό που απαιτούσε από τον ίδιο του τον εαυτό ήταν να περιμένει, να αποδέχεται, να αντιμετωπίζει και να υποτάσσεται σε όλες τις ρυθμίσεις που προέρχονταν από τον Θεό. Ο Ιώβ πίστευε ότι αυτό ήταν το καθήκον του και ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε, και βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Ιώβ πίστευε στον Θεό χωρίς να προσπαθεί να κάνει παζάρια μαζί Του και υμνούσε τον Θεό είτε λάμβανε ευλογίες είτε υπέμενε συμφορές. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αναγνώριζε την εξουσία του Θεού από τα πάντα και από τις δικές του εμπειρίες, και γνώριζε ότι ο Θεός είχε τη μεγάλη δύναμη να διευθετεί και να κυριαρχεί πάνω στα πάντα. Δεν έχει σημασία αν λαμβάνει κανείς ευλογίες ή υποφέρει. Πρέπει να υποτάσσεται στην κυριαρχία και στις διευθετήσεις του Δημιουργού. Ο Ιώβ είχε ανθρώπινη φύση και λογική. Δεν ζήτησε από τον Θεό τίποτα. Αντ’ αυτού, απαιτούσε από τον εαυτό του να περιμένει πάντα και να αποδέχεται και να υποτάσσεται σε όλα όσα του έστελνε ο Θεός. Ο Ιώβ ήταν ειλικρινής, καλός και πίστευε πραγματικά στον Θεό. Τελικά, έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του παρά τις δοκιμασίες, και έλαβε την έγκριση του Θεού. Ήθελα να γίνω κι εγώ σαν τον Ιώβ. Είτε βελτιωνόταν η ασθένειά μου είτε όχι, όποια κι αν ήταν η έκβασή μου, θα υποτασσόμουν στις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις του Θεού και θα σταματούσα πλέον να επιλέγω ό,τι ήθελα εγώ. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν καταλάβαινα παλιότερα την αλήθεια. Με προβλημάτιζε η θεραπεία της ασθένειάς μου ή αν θα είχα καλή έκβαση ή προορισμό και υπέφερα πολύ. Τώρα, είμαι πρόθυμη να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στα χέρια Σου, κι είτε λάβω ευλογίες είτε υποφέρω, θα υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Σου». Απ’ όταν άλλαξε κάπως η οπτική μου, άρχισα να έχω ένα σπουδαίο αίσθημα ηρεμίας και απελευθέρωσης. Στη συνέχεια, δοκίμασα κάποια γιατροσόφια, και ξαφνικά, η πάθησή μου τέθηκε πραγματικά υπό έλεγχο και μπόρεσα να κάνω τα καθήκοντά μου κανονικά.

Μέσω της εμπειρίας αυτής συνειδητοποίησα ότι αν δεν αποκαλυπτόμουν μέσα από την ασθένειά μου, δεν θα είχα αναγνωρίσει τις ποταπές προθέσεις μου να επιδιώκω ευλογίες. Μπορεί το σώμα μου να πονούσε, αλλά κατανόησα κάπως την παράλογη οπτική πίσω από τις επιδιώξεις μου, και άλλαξα κάπως. Έτσι μου έδειξε την αγάπη Tου και με έσωσε ο Θεός. Δόξα τω Θεώ!