Από της Λι Ρούι, Κίνα

Ανέκαθεν είχα προβλήματα υγείας. Μετά τον γάμο μου, ήμουν απασχολημένη με τη φροντίδα της οικογένειας και της επιχείρησης, και αδυνατούσα να τρώω ή να ξεκουράζομαι κάθε μέρα στην ώρα μου. Τα τρεχάματα και η εξάντληση επιδείνωσαν με τα χρόνια την υγεία μου, και εμφάνισα μυοκαρδίτιδα, γαστρίτιδα του άντρου, χολοκυστίτιδα και ίλιγγο. Είχα, επίσης, οστεόφυτα και συχνούς πόνους στον αυχένα. Σχεδόν όλο μου το σώμα νοσούσε. Η μυοκαρδίτιδά μου ήταν ιδιαίτερα σοβαρή, και η παραμικρή δουλειά μού προκαλούσε δύσπνοια και δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Εκείνα τα χρόνια, η ασθένεια με βασάνιζε και υπέφερα πολύ. Τον περισσότερο καιρό, μπορούσα μόνο να ξεκουράζομαι στο σπίτι, και ένιωθα άχρηστη. Ζήλευα πολύ όταν έβλεπα στους δρόμους ανθρώπους γεμάτους ζωντάνια, και συχνά αναρωτιόμουν: «Πότε θα μπορέσω κι εγώ να έχω ένα υγιές σώμα όπως εκείνοι;»

Το 2004, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Λίγο παραπάνω από έναν χρόνο αργότερα, οι ασθένειές μου είχαν βασικά θεραπευτεί και ήμουν πραγματικά ευγνώμων στον Θεό. Πήρα σιωπηλά την εξής απόφαση μέσα μου: «Πρέπει να πιστέψω στον Θεό ολόψυχα για να ανταποδώσω την αγάπη Του!» Μετά από αυτό, όποτε έβλεπα αδελφούς και αδελφές να δυσκολεύονται, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τους βοηθήσω. Όποιο καθήκον κι αν μου ανέθεταν, προσπαθούσα να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Το 2009, η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί μου και μου ζήτησε να ποτίσω τους νεοφώτιστους. Σκέφτηκα μέσα μου: «Η επιχείρησή μας στο σπίτι εξαρτάται αποκλειστικά από εμένα, και το να κάνω περιστασιακά το καθήκον μου δεν με εμποδίζει να βγάζω χρήματα. Αν, όμως, ποτίζω νεοφώτιστους, αυτό θα απαιτεί περισσότερο χρόνο και ενέργεια, κι αν δεν ασχοληθεί κανείς με την επιχείρηση, δεν θα πρέπει να κλείσει;» Ένιωσα κάπως διχασμένη. Μετά, όμως, σκέφτηκα πως ο Θεός είχε θεραπεύσει τις ασθένειές μου και μού είχε δώσει πάρα πολύ μεγάλη χάρη· ήξερα ότι έπρεπε να κάνω σωστά το καθήκον μου για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Θεωρούσα ότι αν παρατούσα τώρα το κυνήγι του χρήματος και κατέβαλλα μεγαλύτερη προσπάθεια στο καθήκον μου, ο Θεός σίγουρα θα με προστάτευε και θα μου χάριζε καλή υγεία. Κι όταν το έργο του Θεού τελειώσει, ίσως μάλιστα να με προστατέψει από τα δεινά των καταστροφών και να μου επιτρέψει να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών για να απολαύσω μεγάλες ευλογίες. Έτσι, αποδέχτηκα αυτό το καθήκον και παρέδωσα την επιχείρηση στον σύζυγό μου. Μερικές φορές, περπατούσα δεκάδες χιλιόμετρα την ημέρα για να κηρύξω το ευαγγέλιο, και όταν γύριζα σπίτι, οι αστράγαλοί μου ήταν πρησμένοι. Αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκα μέσα μου. Όταν σκεφτόμουν ότι θα λάμβανα περισσότερη χάρη και ευλογίες από τον Θεό στο μέλλον, και ότι θα εισερχόμουν στη βασιλεία των ουρανών, αποκτούσα ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να κάνω το καθήκον μου.

Μια μέρα το 2017, έτυχε να βρω ένα σκληρό εξόγκωμα στο στήθος μου. Αφού πήγα στο νοσοκομείο, ο γιατρός είπε: «Αυτός ο όγκος χρειάζεται βιοψία για να διαπιστωθεί αν είναι καλοήθης ή κακοήθης. Αν είναι κακοήθης, θα χρειαστείς εγχείρηση». Φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Αν είναι κακοήθης, δεν σημαίνει ότι είμαι καταδικασμένη; Θα είναι ανίατη ασθένεια!» Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Είμαι ένα δημιούργημα —είτε ζήσω είτε πεθάνω είναι στα χέρια του Θεού. Αν ο Θεός θέλει να ζήσω, δεν θα πεθάνω ακόμη κι αν έχω καρκίνο». Με αυτήν τη σκέψη, ο φόβος μου υποχώρησε. Μόλις ήρθαν τα αποτελέσματα της βιοψίας, ο γιατρός μού είπε ότι είχα διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και προγραμμάτισε την εγχείρησή μου. Η εγχείρηση ολοκληρώθηκε με επιτυχία σε λιγότερο από τρεις ώρες. Ήξερα ότι έτσι με προστάτευε ο Θεός και Του ήμουν πραγματικά ευγνώμων. Σκεφτόμουν, επίσης, ότι παρά τη σοβαρή ασθένειά μου, δεν είχα παραπονεθεί στον Θεό, και ότι σίγουρα ο Θεός θα με απάλλασσε από τον καρκίνο. Μετά την εγχείρηση, υποβλήθηκα σε χημειοθεραπεία. Νόμιζα ότι θα έπαιρνα εξιτήριο μετά από αυτό, αλλά προς έκπληξή μου, ο γιατρός είπε ότι η κατάστασή μου ήταν αρκετά σοβαρή και ότι τα καρκινικά κύτταρα είχαν ήδη εξαπλωθεί στους λεμφαδένες μου. Είπε, επίσης, ότι η χημειοθεραπεία δεν ήταν αποτελεσματική και ότι θα έπρεπε να υποβληθώ σε ακτινοθεραπεία. Έμεινα εντελώς άναυδη. Είχα ακούσει από άλλους ασθενείς ότι η ακτινοθεραπεία ήταν ιδιαίτερα επώδυνη, ότι έκαναν εμετό ό,τι έτρωγαν και γίνονταν εξαιρετικά αδύναμοι. Κάποιοι δεν μπορούσαν καν να περπατήσουν και έπρεπε να τους μεταφέρουν μέλη της οικογένειάς τους με αναπηρικό καροτσάκι. Κάποιοι άλλοι δεν κατάφεραν να θέσουν τον καρκίνο τους υπό έλεγχο ούτε μετά την ακτινοθεραπεία, και τελικά πέθαναν. Φοβήθηκα πολύ. Σκέφτηκα: «Η ακτινοθεραπεία είναι τόσο επώδυνη —θα μπορέσω να την αντέξω; Αν τα καρκινικά κύτταρα δεν τεθούν υπό έλεγχο μετά την ακτινοθεραπεία, θα πεθάνω; Αν πεθάνω έτσι, δεν θα χάσω την ευκαιρία να σωθώ; Τότε, δεν θα έχουν πάει χαμένα όλα αυτά τα χρόνια θυσίας και δαπανών; Γιατί δεν με προστατεύει ο Θεός μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας και δαπανών; Αρκετοί ασθενείς στον θάλαμο δεν πιστεύουν καν στον Θεό, αλλά μετά τη χημειοθεραπεία ο καρκίνος τους τέθηκε υπό έλεγχο και πήραν εξιτήριο. Γιατί εγώ που πιστεύω στον Θεό είμαι σε χειρότερη κατάσταση από τους άπιστους; Μήπως με έχει εγκαταλείψει ο Θεός;» Μόλις το σκέφτηκα αυτό, έκλαιγα ανεξέλεγκτα σαν παιδί και ήμουν τόσο στενοχωρημένη που δεν μπορούσα ούτε να φάω ούτε να κοιμηθώ. Επίσης, απλώς διάβαζα φευγαλέα τα λόγια του Θεού, και δεν μπορούσα να βρω καν τις λέξεις για να προσευχηθώ. Η καρδιά μου ήταν γεμάτη σκοτάδι και πόνο. Μέσα στην απελπισία μου, γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, και μόνο που σκέφτομαι ότι θα υποβληθώ σε ακτινοθεραπεία, φοβάμαι τόσο πολύ. Ανησυχώ ότι αν πεθάνω, θα χάσω την ευκαιρία να σωθώ. Θεέ μου, είμαι πολύ αδύναμη αυτήν τη στιγμή. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κατανοήσω την πρόθεσή Σου και δώσε μου το κουράγιο να βιώσω αυτήν την κατάσταση». Μετά την προσευχή, θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Είναι σωστό οι άνθρωποι να ακολουθούν τον Θεό και όσο πιο μακριά είναι η οδός, τόσο πιο φωτεινή γίνεται. Ο Θεός δεν θα σε παραπλανήσει και ακόμα κι αν σε παραδώσει στο Σατανά, ο Θεός είναι υπεύθυνος μέχρι τέλους. Αυτό πρέπει να πιστεύεις. Αυτή είναι η στάση που πρέπει να έχουν προς τον Θεό τα δημιουργήματα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς την κυριαρχία του Θεού). Αυτά τα λόγια μού έδωσαν πίστη. Σκέφτηκα τον Ιώβ. Αν και ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να βάλει σε πειρασμό τον Ιώβ, τον διέταξε να μην του πάρει τη ζωή. Έτσι, παρόλο που η σάρκα του Ιώβ υπέφερε πολύ, δεν έχασε τη ζωή του από τον Σατανά. Αν και είχα καρκίνο και το σώμα μου ήταν πολύ αδύναμο, το γεγονός ότι ήμουν ακόμα ζωντανή και ότι η εγχείρηση είχε πάει καλά, δεν οφειλόταν επίσης στην προστασία του Θεού; Έπρεπε να έχω πίστη στον Θεό.

Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όσο περισσότερο εξευγενίζει ο Θεός τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο είναι σε θέση οι καρδιές των ανθρώπων να αγαπήσουν τον Θεό. Τα βάσανα στις καρδιές τους ωφελούν τη ζωή τους, οι ίδιοι είναι πιο ικανοί να είναι γαλήνιοι ενώπιον του Θεού, η σχέση τους με τον Θεό είναι πιο στενή, ενώ είναι πιο ικανοί να δουν την υπέρτατη αγάπη και την υπέρτατη σωτηρία του Θεού. Ο Πέτρος βίωσε τον εξευγενισμό εκατοντάδες φορές, ενώ ο Ιώβ υποβλήθηκε σε πολλές δοκιμασίες. Εάν επιθυμείτε να οδηγηθείτε στην τελείωση από τον Θεό, θα πρέπει κι εσείς να υποβληθείτε σε εξευγενισμό εκατοντάδες φορές —πρέπει να υποβληθείτε σε αυτήν τη διαδικασία και βασιστείτε σε αυτό το στάδιο— μόνο τότε θα μπορέσετε να ικανοποιήσετε τις προθέσεις του Θεού και να οδηγηθείτε στην τελείωση από τον Θεό. Ο εξευγενισμός είναι το καλύτερο μέσο με το οποίο ο Θεός οδηγεί στην τελείωση τον άνθρωπο· μόνο ο εξευγενισμός και οι πικρές δοκιμασίες μπορούν να αναδείξουν την αληθινή αγάπη για τον Θεό στις καρδιές των ανθρώπων. Χωρίς ταλαιπωρίες, οι άνθρωποι στερούνται της αληθινής αγάπης για τον Θεό· αν δεν δοκιμαστούν μέσα τους, αν δεν υποβληθούν σε αληθινό εξευγενισμό, τότε οι καρδιές τους θα περιπλανώνται πάντα εξωτερικά. Όταν εξευγενιστείς ως έναν βαθμό, θα δεις τις δικές σου αδυναμίες και δυσκολίες, θα δεις πόσες ελλείψεις έχεις και πως αδυνατείς να ξεπεράσεις τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζεις, ενώ θα συνειδητοποιήσεις πόσο πολύ έχεις επαναστατήσει. Μόνο κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών μπορούν οι άνθρωποι να γνωρίσουν πραγματικά τις αληθινές τους καταστάσεις· οι δοκιμασίες είναι ακόμα περισσότερο ικανές να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην τελείωση» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη). «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβληθούν σε αρκετά χρόνια εξευγενισμού, αν δεν υπομείνουν έναν ορισμένο βαθμό βασάνων, δεν θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στις σκέψεις και την καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύση, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια και να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα λίγο καλύτερα την πρόθεσή Του. Ο Θεός υποβάλλει τους ανθρώπους σε δοκιμασίες και τους ραφινάρει για να τους καθάρει. Τους ωθεί να αναζητήσουν την αλήθεια και να γνωρίσουν τη διαφθορά, τις ακαθαρσίες και τις προθέσεις τους. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να κατανοήσουν αληθινά τον Θεό και να αναπτύξουν γνήσια αγάπη γι’ Αυτόν. Δεν έπαθα καρκίνο επειδή ο Θεός προσπαθούσε να με φανερώσει και να με αποκλείσει, αλλά επειδή είχα διεφθαρμένη διάθεση και ακαθαρσίες στην πίστη μου. Μόνο μέσα από μια τέτοια κατάσταση μπορούσαν να φανερωθούν αυτά τα πράγματα. Παλαιότερα, εγκατέλειψα την επιχείρησή μου για να πιστέψω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, και όσο κι αν υπέφερα στο καθήκον μου, δεν παραπονιόμουν. Ανέκαθεν θεωρούσα αυτές τις θυσίες και τις δαπάνες κεφάλαιο ενώπιον του Θεού, και μάλιστα νόμιζα ότι ήμουν κάποια που υποτασσόταν και αγαπούσε τον Θεό. Τώρα, όμως, που είχα καρκίνο και χρειαζόμουν ακτινοθεραπεία, δεν είχα καθόλου πίστη στον Θεό και Τον παρεξηγούσα. Νόμιζα ότι δεν με ήθελε πια. Έφτασα στο σημείο να χρησιμοποιώ τις προσπάθειες και τις δαπάνες μου ως κεφάλαιο για να λογομαχήσω με τον Θεό, και να παραπονεθώ ότι δεν με προστάτευε. Είδα ότι ήμουν πραγματικά επαναστατική και γεμάτη απαιτήσεις και προσδοκίες από τον Θεό. Αν δεν βίωνα αυτήν την ασθένεια, δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τη διεφθαρμένη μου διάθεση ή τις λανθασμένες προθέσεις μου στην πίστη στον Θεό. Αν δεν άλλαζα καθόλου μέχρι τη στιγμή που θα τελείωνε το έργο του Θεού, θα έχανα εντελώς την ευκαιρία μου να σωθώ. Με αυτήν την ασθένεια που αντιμετώπισα, ο Θεός δεν προσπαθούσε να με αποκλείσει, αλλά να με σώσει! Εγώ, όμως, δεν κατανοούσα την πρόθεση του Θεού και μάλιστα Τον παρεξηγούσα και παραπονιόμουν γι’ Αυτόν. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα βαθιά μεταμέλεια και ντροπή. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα από την καρδιά μου, θέλοντας να μετανοήσω σ’ Αυτόν και να αναζητήσω την αλήθεια για να στοχαστώ πάνω στη διεφθαρμένη μου διάθεση.

Στην αναζήτησή μου, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σε μια τέτοια σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα. Τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αναστρέψει μια τέτοια πορεία; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να καταλάβουν πραγματικά πόσο κρίσιμη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω ότι, όταν οι άνθρωποι πλέουν στην αγαλλίαση τού να ευλογούνται, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και άσχημη είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού). «Τι πρόβλημα υπάρχει που οι άνθρωποι έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό; Και τι πρόβλημα υπάρχει που έχουν συνεχώς αντιλήψεις για Εκείνον; Τι περικλείει η φύση του ανθρώπου; Έχω διαπιστώσει πως, ό,τι κι αν τους συμβαίνει κι ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι μονίμως προστατεύουν τα συμφέροντά τους και ανησυχούν για τη σάρκα τους, ενώ πάντα ψάχνουν λόγους και δικαιολογίες που τους βολεύουν. Δεν αναζητούν ούτε αποδέχονται την αλήθεια στο ελάχιστο, και ό,τι κάνουν το κάνουν για να δικαιολογούν τη σάρκα τους και να κάνουν σχέδια για χάρη των δικών τους προοπτικών. Ζητούν πάντα χάρη από τον Θεό, θέλοντας να κερδίσουν ό,τι πλεονεκτήματα μπορούν. Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουν τόσο πολλές απαιτήσεις στον Θεό; Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους άπληστοι και ότι, ενώπιον του Θεού, δεν έχουν καθόλου λογική. Σε ό,τι κάνουν οι άνθρωποι —είτε προσεύχονται είτε συναναστρέφονται είτε κάνουν κήρυγμα— αυτό που σκέφτονται, και αυτό που επιδιώκουν και λαχταρούν, είναι πάντα μόνο να απαιτούν και να ζητούν πράγματα από τον Θεό, ελπίζοντας ότι ίσως κερδίσουν κάτι από Αυτόν. Κάποιοι λένε ότι “αυτό οφείλεται στην ανθρώπινη φύση”, πράγμα που ισχύει. Επιπλέον, το ότι οι άνθρωποι προβάλλουν υπερβολικά πολλές απαιτήσεις στον Θεό και έχουν υπερβολικά πολλές εξωφρενικές επιθυμίες αποδεικνύει ότι στερούνται παντελώς συνείδησης και λογικής. Όλοι απαιτούν και ζητούν πράγματα για χάρη του εαυτού τους ή προσπαθούν να δικαιολογηθούν και να βρουν προφάσεις για τον εαυτό τους —τα κάνουν όλα αυτά για τον εαυτό τους. Σε πολλά πράγματα, φαίνεται ότι αυτά που κάνουν οι άνθρωποι δεν έχουν καμία λογική, πράγμα που αποδεικνύει πλήρως ότι η σατανική λογική του “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” έχει γίνει ήδη φύση του ανθρώπου. Ποιο είναι το πρόβλημα όταν οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό; Έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο βαθμό που κατά την πίστη τους στον Θεό, δεν Τον αντιμετωπίζουν διόλου ως Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). Ο Θεός φανερώνει ότι η φύση του ανθρώπου είναι εγωιστική και ποταπή, και ότι ό,τι κι αν κάνει, είναι για το δικό του όφελος. Ακόμη και η πίστη του στον Θεό εμπεριέχει προσωπικές προθέσεις, και μάταια ελπίζει να ανταλλάξει τα εξωτερικά βάσανα και τις δαπάνες με έναν καλό προορισμό. Αυτό που φανέρωνε ο Θεός ήταν ακριβώς η δική μου κατάσταση. Πριν βρω τον Θεό, ήμουν γεμάτη ασθένειες, και αφού Τον βρήκα, όλες οι ασθένειές μου θεραπεύτηκαν. Έτσι, ευχαρίστησα και εξύμνησα τον Θεό και αποφάσισα να ανταποδώσω την αγάπη Του, και όποιο καθήκον κι αν μου ανέθετε η εκκλησία, το εκτελούσα ενεργά. Παράτησα ακόμη και την επιχείρησή μου και δαπάνησα τον εαυτό μου για τον Θεό με πλήρη απασχόληση. Όταν έμαθα ότι είχα καρκίνο, αν και φαινομενικά υποτασσόμουν κάπως, στην πραγματικότητα, προσπαθούσα να ανταλλάξω την «υποταγή» με την προστασία του Θεού, ελπίζοντας ότι θα θεράπευε την ασθένειά μου. Όταν είδα άπιστους να αναρρώνουν από τον καρκίνο, ενώ εγώ έπρεπε ακόμα να υποβληθώ σε ακτινοθεραπεία μετά τη χημειοθεραπεία —αντιμετωπίζοντας όχι μόνο βάσανα, αλλά και κίνδυνο για τη ζωή μου— αποκαλύφθηκε το αληθινό μου πρόσωπο. Άρχισα να παραπονιέμαι ότι ο Θεός δεν με προστάτευε και είχα την παράλογη απαίτηση να με απαλλάξει από την ασθένεια. Είδα ότι την πίστη μου καθοδηγούσαν οι προθέσεις μου να αποκτήσω ευλογίες, και ότι δεν προσπαθούσα ούτε δαπανούσα τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια για να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργήματος, αλλά για να προσπαθήσω να ανταλλάξω τα βάσανα και τις δαπάνες μου με χάρη, ευλογίες και ουράνιες αμοιβές. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή. Ο Παύλος κήρυξε το ευαγγέλιο στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και υπέφερε πολύ, αλλά το έκανε για να απαιτήσει αμοιβές και στέφανο από τον Θεό. Στο τέλος, είπε μάλιστα αυτά τα ξεδιάντροπα λόγια: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Οι προσπάθειες και οι δαπάνες μου, όπως και του Παύλου, ήταν γεμάτες προθέσεις, και δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής ή αφοσιωμένη προς τον Θεό. Αντιμετώπιζα τον Θεό ως την τελευταία μου λύση, ως έναν εργοδότη που μου έδινε ανταμοιβές και μισθό. Τα βάσανα και οι δαπάνες μου αποσκοπούσαν μόνο στο να αποκομίσω οφέλη από τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούσα να εξαπατήσω και να εκμεταλλευτώ τον Θεό. Αυτό το απεχθανόταν πραγματικά ο Θεός. Αν δεν αντέστρεφα τις εσφαλμένες οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου και δεν επεδίωκα αλλαγή στη διάθεσή μου, τότε όσο ενεργά κι αν έκανα το καθήκον μου, στο τέλος δεν θα σωνόμουν και πάλι. Μέσα στην καρδιά μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, μέσα από αυτήν την εμπειρία του καρκίνου, είδα ότι παρόλο που πιστεύω σε Εσένα πολλά χρόνια, δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής ούτε αφοσιωμένη σ’ Εσένα. Ακόμη και στο καθήκον μου, προσπαθούσα μόνο να απαιτήσω χάρη και ευλογίες από Εσένα. Βλέπω τώρα πόσο εγωίστρια και ποταπή είμαι. Θεέ μου, δεν επιθυμώ πλέον να επαναστατώ εναντίον Σου με αυτόν τον τρόπο. Σ’ όποιες συνθήκες κι αν βρεθώ, είμαι πρόθυμη να επικεντρωθώ στην αναζήτηση της αλήθειας και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου».

Σε μια από τις πνευματικές μου ασκήσεις, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να υποφέρει κακοτυχία αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή υποφέρουν από κακοτυχία, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου μόνο για να λαμβάνεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην υποφέρεις από κακοτυχία. Επιτρέψτε Μου να σας πω το εξής: Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι αυτό που οφείλει να κάνει, και αν είναι ανίκανος να εκτελέσει το καθήκον του, τότε αυτό συνιστά την επαναστατικότητά του. Ο άνθρωπος αλλάζει σταδιακά μέσα από τη διαδικασία της εκτέλεσης του καθήκοντός του, και μέσω αυτής της διαδικασίας επιδεικνύει την αφοσίωσή του. Ως εκ τούτου, όσο περισσότερο είσαι σε θέση να εκτελέσεις το καθήκον σου, τόσο περισσότερο θα μπορείς να κερδίσεις μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας και τόσο πιο πρακτική θα γίνεται η έκφρασή σου. Αυτοί που απλώς εκτελούν τυπικά το καθήκον τους και δεν αναζητούν την αλήθεια θα αποκλειστούν στο τέλος, καθώς τέτοιοι άνθρωποι δεν εκτελούν το καθήκον τους καθώς κάνουν πράξη την αλήθεια, και δεν κάνουν πράξη την αλήθεια κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Είναι αυτοί που παραμένουν αμετάβλητοι και θα υποφέρουν από κακοτυχία. Όχι μόνον είναι ακάθαρτες οι εκφράσεις τους, αλλά κι ό,τι εκφράζουν είναι κακία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα σωστά τι σημαίνει να κάνει κάποιος το καθήκον του. Είμαστε δημιουργημένα όντα, οπότε το να εκπληρώνουμε το καθήκον μας είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να το χρησιμοποιούμε ως διαπραγματευτικό χαρτί για να κάνουμε συμφωνίες με τον Θεό. Είτε ευλογηθούμε είτε βιώσουμε δυστυχία δεν έχει καμία σχέση με την εκπλήρωση του καθήκοντός μας —δεν ισχύει ότι αν απλώς εκπληρώσουμε το καθήκον μας εξασφαλίζουμε ευλογίες στο τέλος. Αυτό που κοιτάζει ο Θεός είναι αν έχει υπάρξει αλλαγή στη διάθεσή μας. Αν υποβληθούμε στην κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού και η διεφθαρμένη μας διάθεση αλλάξει, και υποταχθούμε ειλικρινά στον Θεό και μπορούμε να εκπληρώσουμε το καθήκον ενός δημιουργήματος, μόνο τότε μπορούμε να κερδίσουμε την έγκριση του Θεού. Αν η διεφθαρμένη μας διάθεση δεν έχει καθαρθεί, τότε όσο κι αν τρέχουμε ή δαπανούμε τον εαυτό μας, και πάλι δεν θα κερδίσουμε ευλογίες. Θυμήθηκα την εποχή που αυτή η ασθένεια ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Θεωρούσα τα προηγούμενα βάσανα και τις δαπάνες μου ως κεφάλαιο για να απαιτήσω από τον Θεό να με προστατεύσει. Πίστευα λανθασμένα ότι επειδή είχα πληρώσει ένα τίμημα, ο Θεός όφειλε να μου δώσει τη χάρη Του. Είχα απολαύσει τόσο πολλές χάρες και ευλογίες του Θεού, κι όμως δεν θεωρούσα το καθήκον μου ως δική μου ευθύνη. Ζητούσα από τον Θεό ευλογίες και ανταμοιβές για την παραμικρή προσπάθεια ή δαπάνη. Μου έλειπε πραγματικά η συνείδηση και η λογική! Ο Θεός με έβγαλε από την απέραντη θάλασσα των ανθρώπων, με έφερε πίσω στον οίκο Του, και μου επέτρεψε να κάνω ένα καθήκον. Η πρόθεση του Θεού ήταν να αναζητήσω την αλήθεια ενώ κάνω το καθήκον μου, και να αλλάξω τη διεφθαρμένη μου διάθεση, ώστε έτσι να καθαρθώ και να σωθώ. Έπρεπε να υποταχθώ στον Θεό και να επιζητώ να Τον ικανοποιήσω. Μ’ αυτήν τη σκέψη, αποφάσισα σιωπηλά μέσα μου: «Αν μετά την ακτινοθεραπεία ο καρκίνος μου δεν θεραπευτεί, ακόμη κι αν πεθάνω, θα παραμείνω πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, και δεν θα παραπονεθώ ξανά εναντίον Του. Αν ο καρκίνος μπορεί να θεραπευτεί με την ακτινοθεραπεία, τότε θα επιδιώξω την αλήθεια με ακόμη μεγαλύτερη ειλικρίνεια στη συνέχεια, και θα εκπληρώσω το καθήκον μου για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού». Μόλις κατάλαβα αυτά τα πράγματα, σταμάτησα να σκέφτομαι τόσο πολύ, και ζήτησα από τον σύζυγό μου να με πάει στο νοσοκομείο για ακτινοθεραπεία. Στο νοσοκομείο, ο γιατρός μού ζήτησε να σηκώσω το χέρι μου για φτιάξει καλούπι για την ακτινοθεραπεία. Αλλά το χέρι μου πονούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα καν να το σηκώσω στο ύψος του ώμου. Το μηχάνημα δεν μπορούσε να στοχεύσει την πάσχουσα περιοχή και δεν ήταν δυνατόν να φτιαχτεί το καλούπι. Ο γιατρός δεν είχε άλλη επιλογή από το να με στείλει σπίτι για να κάνω ασκήσεις για λίγες μέρες και να επιστρέψω μόλις θα μπορούσα να σηκώσω το χέρι μου. Μόλις γύρισα σπίτι, δεν τόλμησα να καθυστερήσω και συνέχισα να κάνω ασκήσεις. Αλλά μετά από τρεις μέρες, ακόμα δεν μπορούσα να σηκώσω το χέρι μου. Ξάπλωσα στο κρεβάτι του νοσοκομείου και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, είτε μπορέσω είτε όχι να υποβληθώ σε ακτινοθεραπεία χωρίς πρόβλημα σήμερα, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου!» Χωρίς καν να το καταλάβω, μπόρεσα να σηκώσω το χέρι μου και να το ακουμπήσω πίσω από το κεφάλι μου. Όταν το είδε αυτό ο γιατρός, μου έφτιαξε αμέσως το καλούπι. Κατά τη διάρκεια της ακτινοθεραπείας, δεν υπέφερα πολύ, ούτε είχα πολλές παρενέργειες, και ήξερα ξεκάθαρα ότι έτσι με προστάτευε ο Θεός. Ένιωθα πραγματικά ευγνώμων στον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο, μετά από δεκαεπτά συνεδρίες ακτινοθεραπείας, η ασθένειά μου τέθηκε υπό έλεγχο. Κατόπιν, συνέχισα να κάνω καθήκοντα μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές.

Το 2020, έκανα καθήκοντα φιλοξενίας. Λόγω των αναγκών του έργου, έπρεπε περιστασιακά να βγαίνω έξω για να τακτοποιήσω διάφορα θέματα, και μερικές φορές, αφού τελείωνα τις δουλειές μου, γύριζα σπίτι το βράδυ νιώθοντας πολύ κουρασμένη. Θυμήθηκα ότι ένας άλλος ασθενής είχε πει κάποτε: «Αφού πάθεις καρκίνο, δεν πρέπει με τίποτα να κουράζεσαι, αλλιώς μπορεί εύκολα να υποτροπιάσεις. Αν ο καρκίνος υποτροπιάσει, μπορεί να είναι ανίατος». Ο γιατρός με συμβούλεψε, επίσης, να ξεκουράζομαι περισσότερο και να μην υπερβάλλω. Ειδικά όταν σκεφτόμουν όλες τις περιπτώσεις θανάτου λόγω υποτροπής που είχα ακούσει στο νοσοκομείο, φοβόμουν λίγο. Κι αν ο καρκίνος επέστρεφε; Θα πέθαινα από αυτόν; Αλλά εκείνη την εποχή, το ΚΚΚ συνελάμβανε μανιωδώς αδελφούς και αδελφές, και έπρεπε να διαφυλάξω το περιβάλλον και να τους κρατήσω ασφαλείς, οπότε απλώς δεν είχα χρόνο να πάω στο νοσοκομείο για επανεξέταση. Αν και φαινομενικά επέμενα στο καθήκον μου, συχνά ανησυχούσα για την ασθένειά μου, και κατά καιρούς, σκεφτόμουν: «Αν και η υγεία μου είναι κακή, δεν έχω σταματήσει ποτέ να κάνω το καθήκον μου όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα ο Θεός δεν θα αφήσει τον καρκίνο μου να υποτροπιάσει, σωστά;» Συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσα και πάλι να κάνω συμφωνίες με τον Θεό, οπότε προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό για να επαναστατήσω ενάντια σε αυτήν την πρόθεσή μου. Αργότερα διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού και είδα το ζήτημα της ζωής και του θανάτου λίγο πιο καθαρά. Ο Θεός λέει: «Ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών εμπειρίας του στην ανθρώπινη ζωή, τη γνώση της κυριαρχίας του Δημιουργού, είναι ένας άνθρωπος με σωστή εκτίμηση για το νόημα και την αξία της ζωής. Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει βαθιά γνώση για τον σκοπό της ζωής, με πραγματική εμπειρία και κατανόηση της κυριαρχίας του Δημιουργού και, πέρα από αυτό, είναι ικανός να υποταχθεί στην εξουσία του Δημιουργού. Ένας τέτοιος άνθρωπος κατανοεί το νόημα της δημιουργίας της ανθρωπότητας από τον Δημιουργό, κατανοεί πως ο άνθρωπος πρέπει να λατρεύει τον Δημιουργό, πως όσα κατέχει ο άνθρωπος προέρχονται από τον Δημιουργό και πως θα επιστρέψουν, μια μέρα που δεν αργεί, σ’ Αυτόν. Αυτό το είδος ανθρώπου κατανοεί πως ο Δημιουργός διευθετεί τη γέννηση του ανθρώπου και έχει κυριαρχία επί του θανάτου του ανθρώπου, και πως η ζωή και ο θάνατος προκαθορίζονται από την εξουσία του Δημιουργού. Έτσι, όταν κάποιος κατανοήσει πραγματικά τα πράγματα αυτά, θα μπορεί, αβίαστα, να αντιμετωπίσει τον θάνατο ήρεμα, να παραμερίσει ήσυχα όλα τα εξωτερικά πράγματά του, να δεχθεί και να υποταχθεί με ευχαρίστηση σε όλα όσα ακολουθούν και να καλωσορίσει την τελευταία καμπή της ζωής που έχει διευθετήσει έτσι όπως είναι ο Δημιουργός, αντί να την τρέμει στα τυφλά και να αγωνίζεται ενάντιά της» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η γέννηση, τα γηρατειά, η ασθένεια και ο θάνατος είναι όλα στα χέρια του Θεού, και ότι η ώρα που θα πεθάνει κάποιος έχει προκαθοριστεί από τον Θεό. Δεν ισχύει αυτό που λένε οι άπιστοι, ότι η υπερκόπωση προκαλεί υποτροπή του καρκίνου που οδηγεί στον θάνατο. Αν ο Θεός έχει προκαθορίσει ότι θα ζήσω μόνο μέχρι μια ορισμένη ηλικία, τότε ακόμα κι αν ξεκουράζομαι κάθε μέρα στο κρεβάτι και δεν υπερβάλλω, και πάλι δεν θα μπορέσω να ξεφύγω από τον θάνατο. Αν σταματούσα να κάνω το καθήκον μου επειδή φοβόμουν μην υποτροπιάσει ο καρκίνος μου, τότε αυτό θα ήταν αληθινή επανάσταση ενάντια στον Θεό. Ακόμη κι αν ο καρκίνος μου δεν υποτροπίαζε τελικά, αν δεν είχα εκπληρώσει το καθήκον μου, τότε η ζωή μου θα ήταν άδεια, και ο Θεός θα με απεχθανόταν. Κατάλαβα, επίσης, ότι το αν θα ζήσω ή θα πεθάνω εξαρτάται από την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και οι ανησυχίες και οι έγνοιες μου δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό. Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να υποταχθώ στις διευθετήσεις του Θεού και να εκπληρώσω το καθήκον μου. Τότε, ακόμη κι αν μια μέρα φύγω από αυτόν τον κόσμο, η ζωή μου θα άξιζε τον κόπο. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, δεν ανησυχούσα πλέον για το αν ο καρκίνος μου θα υποτροπίαζε και αν θα πέθαινα.

Τότε διάβασα ένα άλλο χωρίο από τα λόγια του Θεού, και το μονοπάτι της άσκησης έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν κατά την πίστη σου στον Θεό και κατά την επιδίωξη της αλήθειας είσαι σε θέση να πεις, “Οποιαδήποτε ασθένεια ή οποιοδήποτε δυσάρεστο γεγονός κι αν επιτρέψει ο Θεός να μου συμβεί —ό,τι κι αν κάνει ο Θεός— πρέπει να υπακούσω και να παραμείνω στη θέση μου ως δημιουργημένο ον. Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να κάνω πράξη αυτήν την πτυχή της αλήθειας, την υπακοή· πρέπει να την εφαρμόσω και να βιώσω την πραγματικότητα της υπακοής στον Θεό. Επιπλέον, δεν πρέπει να παραμερίσω αυτό που μου έχει αναθέσει ο Θεός και το καθήκον που θα πρέπει να εκτελέσω. Ακόμα και κατά την τελευταία μου πνοή, πρέπει να τηρήσω το καθήκον μου”, δεν αποτελεί αυτό κατάθεση μαρτυρίας; Όταν έχεις αυτό το είδος αποφασιστικότητας κι αυτό το είδος κατάστασης, μπορείς και πάλι να παραπονιέσαι για τον Θεό; Όχι, δεν μπορείς. Σε μια τέτοια στιγμή, θα σκεφτείς μέσα σου: “Ο Θεός μού δίνει αυτήν την αναπνοή, με φροντίζει και με προστατεύει όλα αυτά τα χρόνια, έχει πάρει πολύ πόνο από μένα, μου έδωσε πολλή χάρη και πολλές αλήθειες. Έχω κατανοήσει αλήθειες και μυστήρια που οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει επί γενιές. Έχω κερδίσει πάρα πολλά από τον Θεό, οπότε πρέπει να Του το ανταποδώσω! Στο παρελθόν, το ανάστημά μου ήταν πολύ μικρό, δεν καταλάβαινα τίποτα και ό,τι έπραττα πλήγωνε τον Θεό. Ίσως να μην έχω άλλη ευκαιρία να το ανταποδώσω στον Θεό στο μέλλον. Όσο διάστημα κι αν μου έχει απομείνει να ζήσω, πρέπει να προσφέρω τη λίγη δύναμη που έχω και να κάνω ό,τι μπορώ για τον Θεό, ώστε ο Θεός να δει ότι όλα αυτά τα χρόνια που με φρόντιζε δεν ήταν μάταια, αλλά έχουν αποφέρει καρπό. Θέλω να παρηγορώ τον Θεό και να μην Τον πληγώνω ούτε να Τον απογοητεύω πλέον”. Τι θα έλεγες να σκέφτεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μη σκέφτεσαι πώς να σώσεις τον εαυτό σου ή πώς να ξεφύγεις, με τη σκέψη: “Πότε θα θεραπευτεί αυτή η ασθένεια; Όταν θεραπευτεί, θα κάνω ό,τι μπορώ για να εκτελώ το καθήκον μου και να είμαι αφοσιωμένος. Πώς μπορώ ν’ αφοσιωθώ όταν είμαι άρρωστος; Πώς μπορώ να εκτελώ το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος;” Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να εκτελείς το καθήκον σου; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να μην ντροπιάζεις τον Θεό; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, όσο το μυαλό σου είναι διαυγές, δεν είσαι ικανός να μην παραπονιέσαι για τον Θεό; (Ναι.) Είναι εύκολο να λες “Ναι” τώρα, δεν θα είναι, όμως, τόσο εύκολο όταν αυτό σου συμβεί πραγματικά. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να επιδιώκεις την αλήθεια, συχνά να εργάζεσαι σκληρά για την αλήθεια και να αφιερώνεις περισσότερο χρόνο στη σκέψη: “Πώς μπορώ να ικανοποιήσω το θέλημα του Θεού; Πώς μπορώ να ανταποδώσω την αγάπη Του; Πώς μπορώ να εκτελώ το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος;” Τι είναι ένα δημιουργημένο ον; Είναι ευθύνη ενός δημιουργημένου όντος απλώς να ακούει τα λόγια του Θεού; Όχι —είναι να βιώνει τα λόγια του Θεού. Ο Θεός σού έχει δώσει πάρα πολλή αλήθεια, πάρα πολλή οδό και πάρα πολλή ζωή, ώστε να μπορείς να βιώνεις αυτά τα πράγματα και να καταθέτεις μαρτυρία σ’ Εκείνον. Αυτό οφείλει να κάνει ένα δημιουργημένο ον, αυτή είναι ευθύνη και υποχρέωσή σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαβάζοντας συχνά τα λόγια του Θεού και με το να στοχάζεται κανείς την αλήθεια μπορεί να υπάρξει μονοπάτι να ακολουθήσει). Κατάλαβα ότι οι απαιτήσεις του Θεού από εμάς είναι πολύ απλές, δηλαδή να βιώνουμε την πραγματικότητα της υποταγής, και ότι ανεξάρτητα από το αν αντιμετωπίζουμε ασθένεια ή άλλες αντιξοότητες, πρέπει να εκπληρώνουμε το καθήκον μας. Ο Θεός μού έδωσε ζωή, και στο εξής, είτε η ασθένειά μου υποτροπίαζε είτε πέθαινα ήταν όλα στα χέρια του Θεού, και ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Απλώς ένιωθα λίγο κουρασμένη σωματικά, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι ο καρκίνος μου είχε υποτροπιάσει, και δεν ήμουν τόσο εξαντλημένη που να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ειδικά με τις μανιώδεις συλλήψεις αδελφών από το ΚΚΚ, έπρεπε να επικεντρώσω την καρδιά μου στο καθήκον μου, και έπρεπε να προσεύχομαι και να βασίζομαι στον Θεό για να προστατεύσω τους αδελφούς και τις αδελφές, ώστε να μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους με ηρεμία. Μετά από αυτό, απλώς συνέχισα να κάνω το καθήκον μου ως συνήθως. Μερικές φορές ξεκουραζόμουν περισσότερο όταν το σώμα μου διαμαρτυρόταν, και όταν ένιωθα καλύτερα, σηκωνόμουν και διάβαζα τα λόγια του Θεού. Όταν χρειαζόταν να βγω έξω για να τακτοποιήσω διάφορα θέματα, έβγαινα κανονικά, χωρίς να σκέφτομαι πολύ την ασθένειά μου. Λίγο καιρό αργότερα, πήγα στο νοσοκομείο για επανεξέταση, και ο καρκίνος δεν είχε υποτροπιάσει. Έτσι συνέχισα να εκτελώ το καθήκον μου, πήγαινα στο νοσοκομείο για επανεξέταση κάθε λίγους μήνες, και τώρα έχουν περάσει αρκετά χρόνια και ο καρκίνος μου δεν έχει υποτροπιάσει ακόμα. Είμαι πραγματικά ευγνώμων για την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού.

Μέσα από αυτήν την ασθένεια, κατανόησα περισσότερο την πρόθεση του Θεού να σώσει την ανθρωπότητα, και είδα πως ό,τι καταστάσεις κι αν δημιουργεί ο Θεός, όλες αποσκοπούν στο να εξαγνίσουν τον άνθρωπο και να απομακρύνουν τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου και τις ακαθαρσίες από την πίστη του. Ταυτόχρονα, κατανόησα, επίσης, ότι όσο ένας άνθρωπος ζει, πρέπει να επιδιώκει την αλήθεια, να υποτάσσεται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και να εκπληρώνει το καθήκον του. Μόνο έτσι μπορεί να ζήσει με νόημα και αξία. Από εδώ και στο εξής, θα επιδιώκω ειλικρινά την αλήθεια, θα επιδιώκω αλλαγή στη διάθεσή μου και θα εκπληρώνω το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Δόξα τω Θεώ!