Από της Γουανγκ Χαν, Κίνα

Έχω τρεις μεγαλύτερες αδερφές. Οι σύζυγοί τους και οι ίδιες εργάζονται σε υπουργεία της κυβέρνησης. Κάποιοι είναι πρόεδροι της Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης του Κινεζικού Λαού, ενώ άλλοι είναι επικεφαλής ή κορυφαία στελέχη κυβερνητικών υπηρεσιών. Ο κόσμος τούς ζηλεύει και τους έχει σε μεγάλη υπόληψη. Όλοι λένε: «Δες τις μεγαλύτερες αδερφές σου. Η μία είναι καλύτερη από την άλλη!» Όποτε άκουγα τέτοια πράγματα, ένιωθα κάποια θλίψη μέσα μου. Οι μεγαλύτερες αδερφές μου ήταν όλες τους μία και μία, αλλά ο άντρας μου κι εγώ δεν είμαστε παρά γενικοί υπάλληλοι διαχείρισης σε μια εταιρεία, χωρίς ισχύ ή επιρροή. Αυτό με έκανε να ντρέπομαι πραγματικά και να μην μπορώ να σηκώσω κεφάλι μπροστά σε άλλους. Άρχισα να σκέφτομαι: «Ποτέ δεν πρόκειται να κάνω κάτι σημαντικό σε αυτήν τη ζωή. Πρέπει να εναποθέσω όλες μου τις ελπίδες στον γιο μου, προσμένοντας ότι, όταν θα μεγαλώσει, θα βρει σίγουρα μια καλή δουλειά. Στη χειρότερη, ακόμα και αν δεν γίνει δημόσιος υπάλληλος, πρέπει να μπει σε μια κυβερνητική υπηρεσία ή δημόσιο ίδρυμα. Αν ο γιος μου κατάφερνε να ξεχωρίσει από το πλήθος και να βρει μια ευυπόληπτη δουλειά, θα μπορούσα να κλέψω λίγη από τη δόξα του». Ο γιος μου είχε μόλις ξεκινήσει το δημοτικό όταν άρχισα να κάνω σχέδια για εκείνον. Εκείνη την εποχή, υπήρχε ένα ιδιωτικό σχολείο που προσέφερε καλύτερη εκπαίδευση. Έβαλα μέσον και ξόδεψα χρήματα ώστε να μπορέσει να πάει σε αυτό το σχολείο. Ήθελα να κάνει καλές σπουδές, ώστε στο μέλλον να περάσει στο πανεπιστήμιο. Δυστυχώς, ο γιος μου ήταν σκέτη απογοήτευση. Όχι μόνο δεν στρωνόταν να μελετήσει, αλλά και έκανε τακτικά κοπάνα από το σχολείο. Πάντα αντιμιλούσε στους δασκάλους και αργότερα, δεν ήθελε καν να πάει σχολείο. Άρχισα να ανησυχώ ότι, αν δεν πήγαινε σχολείο, δεν θα μπορούσε να βρει μια δουλειά της προκοπής. Θα μπορούσε να έχει μια καλή προοπτική μετά από αυτό; Συχνά του έλεγα: «Πρέπει να μελετάς σκληρά. Μετά, στο μέλλον, όταν θα περάσεις σε ένα καλό πανεπιστήμιο και θα βρεις μια καλή δουλειά, θα είσαι αξιοσέβαστος. Όλα τα μεγαλύτερα ξαδέρφια σου πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο. Αν δεν μελετάς σκληρά, τότε στο μέλλον θα πρέπει να κάνεις μια σκληρή σωματική εργασία και ο κόσμος θα σε περιφρονεί για όλη σου τη ζωή». Αλλά εκείνος δεν ήθελε να ακούσει και συχνά μου κρυβόταν. Όποτε γυρνούσε σπίτι από το σχολείο, έτρωγε κάτι και πήγαινε στο δωμάτιό του λέγοντας ότι έπρεπε να κάνει τα μαθήματά του. Ήθελα να συζητήσουμε για τις σπουδές του αλλά δεν μου έδινε καμία σημασία. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν εγώ, που είμαι η μητέρα σου, σε αφήσω να φέρεσαι έτσι και δεν αναλάβω τη φροντίδα σου, θα μπορέσεις άραγε να επιτύχεις στο μέλλον;» Κατέγραψα τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μου, δίνοντάς του ειλικρινείς και σοβαρές συμβουλές. Αυτός, όμως, δεν ήθελε να ακούσει και συνέχισε να κάνει συχνά κοπάνα από το σχολείο. Άρχισα να φοβάμαι ότι θα έπαιρνε άσχημο δρόμο στην κοινωνία, γι’ αυτό και ζήτησα από κάποιον να τον βάλει στον στρατό. Ήλπιζα να περνούσε σε κάποια στρατιωτική σχολή. Θα ήταν υπέροχο να γινόταν αξιωματικός του στρατού στο μέλλον. Έτσι, αν κάποιος αργότερα με ρωτούσε: «Το δουλειά κάνει ο γιος σου;» Θα μπορούσα να του απαντήσω με σιγουριά: «Ο γιος μου είναι αξιωματικός του στρατού». Έτσι, τον έστειλα στον στρατό στα δεκαπέντε του. Όταν τελείωσε η τριετής θητεία του, θέλησα να βάλω μέσο για να τον στείλω σε μια στρατιωτική σχολή για περαιτέρω εκπαίδευση, αλλά εκείνος δεν συμφωνούσε και ήθελε διακαώς να αποστρατευτεί. Δοκίμασα τα πάντα για να τον πείσω, μέχρι που μάλλιασε η γλώσσα μου, αλλά όλα ήταν μάταια. Εκείνος επέλεξε τελικά να αποστρατευτεί. Όταν επέστρεψε, διορίστηκε στο σιδηροδρομικό τμήμα για να γίνει απλός εργάτης. Ήταν πολύ δυσαρεστημένος με αυτήν τη δουλειά. Όλα τα παιδιά των μεγαλύτερων αδερφών μου είχαν ακολουθήσει σταδιοδρομία κυβερνητικού αξιωματούχου. Είχαν ευυπόληπτες δουλειές με κύρος, έβγαζαν πολλά χρήματα και ο κόσμος τα εκτιμούσε όπου πήγαιναν. Ο γιος μου, όμως, από την άλλη, δεν είχε καλή μόρφωση ούτε καλή δουλειά. Πώς ήταν δυνατόν να είναι τέτοια απογοήτευση; Δεν είχα κάνει τα πάντα για το χατίρι του; Πώς ήταν δυνατόν να μην καταλαβαίνει; Εκείνη την εποχή, έκλαιγα συχνά μόνη μου και ντρεπόμουν υπερβολικά να αντιμετωπίσω τον κόσμο. Αλήθεια, η ζωή του γιου μου θα ήταν τόσο μέτρια και αξιοθρήνητη όσο και η δική μου; Αν το μάθαινε ο κόσμος που με γνώριζε, τότε ποιος ξέρει τι θα έλεγαν για εμένα ή τι θα μου έσερναν πίσω από την πλάτη μου! Όχι. Ένιωσα ότι δεν γινόταν να συνεχιστεί έτσι. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο για να μεταθέσουν τον γιο μου σε μια καλή δουλειά. Δεν μπορούσα να τον αφήσω να είναι ένας απλός εργάτης σε όλη του τη ζωή! Άρχισα να ψάχνω για επαφές παντού. Οι μεγαλύτερες αδερφές μου με βοήθησαν και αυτές να επικοινωνήσω με διάφορους εργαζόμενους, αλλά στο τέλος δεν κατάφερα κάτι επειδή ο γιος μου δεν είχε μορφωθεί. Έστυβα το μυαλό μου τι δουλειά θα έβρισκε, ώσπου στο τέλος αρρώστησε η καρδιά μου. Η οικογένειά μου με συμβούλεψε να αφήσω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους, αλλά εγώ δεν ήμουν διατεθειμένη να τα παρατήσω. Μετά, πίεσα τον άντρα μου να ζητήσει από κάποιον να μας βρει μέσο για να πάρει ο γιος μας μετάθεση σε άλλη δουλειά. Χρειάστηκε πολύς κόπος και χρήμα, αλλά στο τέλος πάλι δεν κατάφερα να του βρω μια νέα δουλειά. Καθώς δεν μπορούσα να βρω μια ευυπόληπτη δουλειά για τον γιο μου, δεν τον άφησα να εργαστεί για τρία χρόνια —απλώς τον είχα να περιμένει στο σπίτι. Ο γιος μου βούτηξε ακόμα πιο βαθιά στην παρακμή. Κάθε μέρα, αν δεν έπαιζε παιχνίδια, ήταν έξω για φαγητό, ποτό και διασκέδαση. Εκείνες τις μέρες, δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο παρά πώς θα του έβρισκα μια ευυπόληπτη δουλειά. Εξαιτίας αυτού, δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ καλά και η ζωή μου ήταν δύσκολη και εξουθενωτική. Πάνω που είχα απαυδήσει και ένιωθα ότι δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνω, βρήκα στο ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού. Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, παρευρισκόμουν συχνά σε συναθροίσεις και έκανα καθήκοντα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αυτό με έκανε να νιώθω χαρούμενη και απελευθερωμένη. Ωστόσο, στον ελεύθερο χρόνο μου, ανησυχούσα συνεχώς για τη δουλειά του γιου μου.

Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Όταν κάποιος αφήνει τους γονείς του και γίνεται ανεξάρτητος, οι κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζει και το είδος της δουλειάς και της καριέρας που του είναι διαθέσιμα, ορίζονται και τα δύο από τη μοίρα και δεν έχουν καμία σχέση με τους γονείς του. Μερικοί άνθρωποι επιλέγουν μια καλή ειδικότητα στο πανεπιστήμιο και καταλήγουν να βρουν μια ικανοποιητική δουλειά μετά την αποφοίτησή τους, κάνοντας, έτσι, ένα θριαμβευτικό πρώτο βήμα στο ταξίδι της ζωής τους. Μερικοί άνθρωποι μαθαίνουν και ειδικεύονται σε διάφορες δεξιότητες και, παρόλα αυτά, δεν βρίσκουν ποτέ μια δουλειά που τους ταιριάζει, δεν βρίσκουν ποτέ τη θέση τους, πόσο μάλλον, μια καριέρα· στο ξεκίνημα του ταξιδιού της ζωής τους βρίσκονται αποθαρρυμένοι σε κάθε στροφή, ταλανισμένοι από προβλήματα, με τις προοπτικές τους ζοφερές και τις ζωές τους αβέβαιες. Μερικοί άνθρωποι αφιερώνονται επιμελώς στις σπουδές τους, ωστόσο, χάνουν οριακά κάθε ευκαιρία που έχουν για να αποκτήσουν ανώτερη μόρφωση· μοιάζουν καταδικασμένοι να μην επιτύχουν ποτέ· έτσι, η πρώτη τους φιλοδοξία στο ταξίδι της ζωής τους έχει γίνει καπνός. Μη γνωρίζοντας αν ο δρόμος μπροστά τους είναι ομαλός ή γεμάτος εμπόδια, νιώθουν, για πρώτη φορά, πως η ανθρώπινη μοίρα είναι γεμάτη μεταβλητές, κι έτσι ατενίζουν τη ζωή με προσδοκίες και τρόμο. Μερικοί άνθρωποι, παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένοι, γράφουν βιβλία και αποκτούν μια κάποια φήμη· άλλοι, παρόλο που είναι σχεδόν εντελώς αναλφάβητοι, βγάζουν χρήματα από τις επιχειρήσεις και έτσι είναι ικανοί να συντηρούν τον εαυτό τους… Το επάγγελμα που επιλέγει κάποιος και το πώς βγάζει τα προς το ζην: έχουν οι άνθρωποι κανέναν έλεγχο στο αν κάνουν καλή ή κακή επιλογή σ’ αυτά τα πράγματα; Είναι αυτά τα πράγματα σε συμφωνία με τις επιθυμίες και τις αποφάσεις των ανθρώπων; Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τις ακόλουθες επιθυμίες: να δουλεύουν λιγότερο και να βγάζουν περισσότερα, να μη μοχθούν στον ήλιο και τη βροχή, να ντύνονται καλά, να λάμπουν και να ακτινοβολούν παντού, να δεσπόζουν επί των άλλων και να φέρνουν τιμή στους προγόνους τους. Οι άνθρωποι ελπίζουν για την τελειότητα, αλλά όταν κάνουν τα πρώτα βήματα στο ταξίδι της ζωής τους, συνειδητοποιούν, σταδιακά, πόσο ατελής είναι η ανθρώπινη μοίρα και, για πρώτη φορά, κατανοούν πραγματικά το γεγονός πως, παρόλο που κάποιος μπορεί να κάνει τολμηρά σχέδια για το μέλλον του και παρόλο που μπορεί να τρέφει παράτολμες φαντασιώσεις, κανείς δεν έχει την ικανότητα ή τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα ίδια του τα όνειρά και κανείς δεν είναι σε θέση να ελέγξει το ίδιο του το μέλλον. Πάντα θα υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα στα όνειρα κάποιου και στις πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσει· τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως θα ήθελε κανείς να είναι και, αντιμέτωποι με τέτοιες πραγματικότητες, οι άνθρωποι δεν κατορθώνουν ποτέ να είναι ικανοποιημένοι ή ευχαριστημένοι. Μερικοί άνθρωποι θα προσπαθήσουν πάρα πολλές φορές, θα καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες και θα κάνουν μεγάλες θυσίες για χάρη του βιοπορισμού και του μέλλοντός τους, σε μια προσπάθεια να αλλάξουν τη μοίρα τους. Στο τέλος, ωστόσο, ακόμα κι αν μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα και τις επιθυμίες τους χάρη στη σκληρή τους δουλειά, ποτέ δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους και, όσο πεισματικά κι αν προσπαθούν, ποτέ δεν μπορούν να υπερβούν αυτό που τους έχει κατανείμει η μοίρα. Ανεξαρτήτως των διαφορών στην ικανότητα, στη νοημοσύνη και στη δύναμη της θέλησης, οι άνθρωποι είναι όλοι ίσοι ενώπιον της μοίρας, η οποία δεν ξεχωρίζει ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς, στους ανώτερους και τους κατώτερους, στους εξέχοντες και τους κοινούς. Το επάγγελμα που ασκεί κάποιος, το πώς βγάζει τα προς το ζην και ο πλούτος που συσσωρεύει κατά τη διάρκεια της ζωής του, δεν αποφασίζονται από τους γονείς του, τα ταλέντα του, τις προσπάθειες ή τις φιλοδοξίες του, αλλά είναι προαποφασισμένα από τον Δημιουργό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Διάβασα αυτό το χωρίο αρκετές φορές. Όσο περισσότερο το διάβαζα, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι αυτό που είπε ο Θεός ήταν απολύτως αληθές. Όπως ακριβώς μαρτυρούν τα λόγια του Θεού, πάντα είχα τις δικές μου ιδέες και σχέδια, και ευχόμουν ο γιος μου να βρει μια καλή δουλειά, που να είναι ευυπόληπτη και να έχει κύρος. Ωστόσο, τίποτε από αυτά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από τα σχέδια των ανθρώπων, επειδή ο Θεός είναι κυρίαρχος του πεπρωμένου του καθενός μας. Αυτός το ρυθμίζει. Δεν μπορούμε να κάνουμε τις επιθυμίες μας πραγματικότητα βασιζόμενοι στις δικές μας προσπάθειες και αγώνες. Ξόδεψα τόσο πολλά χρήματα για να στείλω τον γιο μου σε ιδιωτικό σχολείο όταν ήταν μικρό. Όλα αυτά τα έκανα για να μελετήσει σκληρά και να έχει μια καλή δουλειά και καλές προοπτικές στο μέλλον. Αλλά εκείνος απλώς αρνούνταν να ακούσει και έκανε συχνά κοπάνα από το σχολείο. Πάσχισα ειλικρινά και σκληρά για να τον διδάξω, αλλά εκείνος όχι μόνο δεν με άκουγε αλλά και συνέχιζε να με αποφεύγει. Αργότερα, τον έστειλα στον στρατό, με την ελπίδα ότι στο μέλλον θα έμπαινε σε μια στρατιωτική σχολή και θα γινόταν αξιωματικός. Ωστόσο, πάλι δεν με άκουσε και επέμενε να αποστρατευτεί, με αποτέλεσμα να γίνει ένας απλός εργάτης στον σιδηρόδρομο. Δεν ήμουν διατεθειμένη να αφήσω τα πράγματα στη μοίρα τους, επειδή η δουλειά του γιου μου απείχε πολύ από τις προσδοκίες μου. Έψαξα παντού, χρησιμοποιώντας τις γνωριμίες μου και προσπαθώντας να βάλω μέσον, και ήμουν πρόθυμη να πληρώσω οποιοδήποτε τίμημα και να του βρω την ιδανική δουλειά. Αλλά έπειτα από αρκετά χρόνια γεμάτα βάσανα και μετά από τεράστια έξοδα και κόπο, τελικά οι επιθυμίες μου δεν έγιναν πραγματικότητα. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι δεν είναι η σκληρή δουλειά, οι φιλοδοξίες ή οι επιθυμίες ενός ανθρώπου που θα ορίσουν τις εργασίες που θα κάνει στη ζωή του. Ο Θεός ρύθμισε από παλιά ποιες δουλειές θα κάνει ένας άνθρωπος σε αυτήν τη ζωή και ποιο είναι το πεπρωμένο του. Δεν αποφασίζω εγώ ποια δουλειά μπορεί να κάνει ο γιος μου και ποιες θα είναι οι προοπτικές του. Αυτό είναι προκαθορισμένο από τον Θεό. Όσο κι αν έκανα σχέδια ή ζητούσα ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν τις επαφές τους, αυτά δεν είχαν καμία σημασία. Ήταν όλα μάταια. Αυτού του είδους η ζωή δεν με είχε απλώς εξουθενώσει, αλλά και είχε βουτήξει τον γιο μου μέσα στην παρακμή. Όταν το κατάλαβα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό. Ήμουν πρόθυμη να εμπιστευτώ τον γιο μου στον Θεό, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Του. Μόλις προσευχήθηκα, ένιωσα πολύ πιο χαλαρή.

Αργότερα, δύο εργάτες από τη δουλειά του γιου μου ήρθαν στο σπίτι μου για να μάθουν τι συνέβαινε. Είπαν ότι ο γιος μου είχε αρκετές μέρες να πάει για δουλειά και ότι αν συνέχιζε έτσι, θα απολυόταν αυτόματα. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, ένιωσα ξανά διχασμένη μέσα μου: «Θα γίνει ποτέ συνηθισμένος εργάτης ο γιος μου στο μέλλον;» Ακόμα δεν ήθελα να το αποδεχτώ, γι’ αυτό και τον ρώτησα: «Αν επιστρέψεις τώρα στη δουλειά, τότε στο μέλλον δεν θα είσαι παρά ένας εργάτης. Τι θέλεις να κάνεις;» Δεν το περίμενα, αλλά ο γιος μου συμφώνησε να πάει στη δουλειά. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα τούτα τα λόγια του Θεού: «Καμία αντικειμενική προϋπόθεση δεν μπορεί να επηρεάσει την αποστολή ενός ανθρώπου, η οποία είναι προκαθορισμένη από τον Δημιουργό. Όλοι οι άνθρωποι ωριμάζουν στα συγκεκριμένα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνουν· μετά, σταδιακά και βήμα-βήμα, παίρνουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή και εκπληρώνουν τη μοίρα που έχει σχεδιάσει γι’ αυτούς ο Δημιουργός. Φυσικά, εισέρχονται ακουσίως στην απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας και αναλαμβάνουν τα δικά τους πόστα στη ζωή, όπου ξεκινούν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ως δημιουργήματα για χάρη του προκαθορισμού του Δημιουργού, για χάρη της κυριαρχίας Του» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Ο Θεός έχει ήδη ρυθμίσει το πεπρωμένο του γιου μου και ποιες δουλειές θα κάνει στη ζωή του. Πλέον, είχε μεγαλώσει και έπρεπε να τον αφήσω να φύγει. Εφόσον ήταν πρόθυμος να πάει για δουλειά, έπρεπε να τον αφήσω. Λίγο αργότερα, πήγε στον εργοδότη του για να δουλέψει.

Αρκετά χρόνια πέρασαν σαν νερό. Παρόλο που είχα καταφέρει να ξεχάσω κάπως το θέμα της δουλειάς του γιου μου, στην Κινέζικη Πρωτοχρονιά και σε άλλες γιορτές, όταν συγκεντρωνόταν ολόκληρη η οικογένεια και άκουγα τις μεγαλύτερες αδερφές μου να μιλούν για τις επιτυχίες των γιων τους, ένιωθα αποκαρδιωμένη. Πάντα ένιωθα ότι ήμουν κατώτερη από αυτές και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Υπήρχε στην καρδιά μου ένα συναίσθημα που δεν μπορούσα να περιγράψω. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, από τα λόγια Σου κατάλαβα ότι είσαι κυρίαρχος στο πεπρωμένο των ανθρώπων. Γιατί, όμως, όταν ακούω τις μεγαλύτερες αδερφές μου να μιλούν για τις επιτυχίες των γιων τους, νιώθω θλίψη, σαν να είμαι κατώτερή τους; Θεέ μου, καθοδήγησέ με για να κατανοήσω τα δικά μου προβλήματα».

Μια μέρα, ενώ έκανα την πνευματική μου άσκηση, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι στενοχωριόμουν όποτε έβλεπα τις μεγαλύτερες αδερφές μου να επαινούν την επιτυχία των γιων τους επειδή έδινα πολύ μεγάλη σημασία στη φήμη και το κέρδος. Ζούσα σύμφωνα με τις εσφαλμένες σκέψεις και απόψεις που εμφυσά στους ανθρώπους ο Σατανάς, όπως «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω» και «Βάλε στόχο να ξεχωρίσεις και να διαπρέψεις». Πίστευα ότι αν είχα φήμη και χρήματα, θα είχα τα πάντα, ότι θα με ζήλευαν και θα με εκτιμούσαν όπου κι αν πήγαινα, και ότι θα έχαιρα κύρους. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να στέκομαι περήφανη μπροστά στους άλλους και να μιλάω με αυτοπεποίθηση. Σκέφτηκα ότι μόνο αν ζούσα με αυτόν τον τρόπο θα ήμουν αξιοπρεπής. Όταν είδα ότι οι μεγαλύτερες αδερφές μου και οι σύζυγοί τους ήταν όλοι τους αξιοσέβαστα πρόσωπα, και έχαιραν εκτίμησης όπου κι αν πήγαιναν, ζήλεψα τρομερά και ήθελα να γίνω σαν κι αυτούς. Ήθελα να με εκτιμούν και να απολαμβάνω και εγώ τη φήμη και τα πλούτη. Όταν δεν έκανα πραγματικότητα τις επιθυμίες μου, εναπέθεσα τις ελπίδες μου στον γιο μου, προσδοκώντας ότι θα έβρισκε μια ευυπόληπτη δουλειά. Έτσι, θα καμάρωνα και θα ζούσα με κύρος. Γι’ αυτό, ήμουν διατεθειμένη να πληρώσω οποιοδήποτε τίμημα για να τον καλλιεργήσω. Ωστόσο, τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελα. Ο γιος μου απλώς δεν με άκουσε και κατέληξε να γίνει εργάτης. Όταν είδα ότι οι ελπίδες μου ναυάγησαν, ένιωσα τεράστια απελπισία. Ένιωθα συνεχώς ότι δεν μπορούσα να σηκώσω το κεφάλι μου μπροστά στους άλλους και βασανιζόμουν κάθε μέρα. Δεν ήμουν διατεθειμένη να δω τον γιο μου να ζει μια μέτρια, κοινότοπη ζωή, και γι’ αυτό ξόδεψα χρήματα και ζήτησα από τις επαφές μου να μεταθέσουν τον γιο μου σε μια νέα εργασία. Στο τέλος, είχα ξοδέψει πολλά χρήματα αλλά δεν κατάφερα να του βρω μια νέα δουλειά. Εκείνος ήταν σπίτι κάθε μέρα χωρίς να κάνει τίποτα και κατάντησε άχρηστος. Υπέφερα εξαιτίας της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους, και νοιαζόμουν μόνο για τον εαυτό μου και τα συμφέροντά μου. Δεν έλαβα καθόλου υπόψη τα αισθήματα του γιου μου και τον ανάγκασα να πραγματοποιήσει τα όνειρα που δεν είχα καταφέρει να πραγματοποιήσω εγώ. Αλλά δεν ήταν μόνο τα εμπόδια που έβαζα στον γιο μου. Και εγώ ζούσα μέσα στην απόλυτη μιζέρια. Το μόνο που κάνουν αυτές οι σατανικές σκέψεις και απόψεις είναι να βλάπτουν τους ανθρώπους. Είναι σαν αόρατα δεσμά, που με δένουν γερά, και με κάνουν πρόθυμη να δαπανήσω χρόνο και κόπο γι’ αυτά, ενώ την ίδια στιγμή με κοροϊδεύουν σαν να ήμουν μωρό. Πόσο ανόητη ήμουν! Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα σαν να λύθηκε ξαφνικά ένας κόμπος που υπήρχε για χρόνια στην καρδιά μου. Χωρίς την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, θα είχα βυθιστεί βαθιά στον βούρκο της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους, ανίκανη να απελευθερωθώ. Ευχαρίστησα την καθοδήγηση των λόγων του Θεού! Πλέον είχα κατανοήσει κάπως τις δικές μου εσφαλμένες επιδιώξεις του παρελθόντος, και ήμουν κάπως σε θέση να διακρίνω με ποιους τρόπους ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους. Δεν ήμουν διατεθειμένη να συνεχίσω να ζω σύμφωνα με τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά, και αποφάσισα να σταματήσω να επεμβαίνω στη δουλειά του γιου μου.

Μετά από αυτό, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και έμαθα πώς να αντιμετωπίζω σωστά τη δουλειά του γιου μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός έχει ορίσει πως κάποιος θα γίνει ένας συνηθισμένος εργάτης και πως σ’ αυτήν τη ζωή θα μπορεί να βγάζει μόνο τον βασικό μισθό που θα του εξασφαλίζει φαγητό και ρούχα, αλλά οι γονείς του απαιτούν επίμονα να γίνει διάσημος, πλούσιος, υψηλόβαθμος αξιωματούχος και κάνουν γι’ αυτόν σχέδια και διευθετήσεις όταν είναι μικρός, πληρώνουν ένα τίμημα, όπως λέγεται, για διάφορα πράγματα, σε μια προσπάθεια να ελέγξουν τη ζωή και το μέλλον του. Δεν είναι ανοησία αυτό; (Είναι.) […] Δεν υπάρχει κανένας γονιός που να θέλει να γίνουν ζητιάνοι τα παιδιά του. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ανάγκη να επιμένουν να ανελιχθούν στον κόσμο τα παιδιά τους και να γίνουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι ή επιφανείς προσωπικότητες των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Τι καλό έχει το να ανήκεις στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις; Τι καλό έχει το να ανελίσσεσαι στην κοινωνία; Βόρβορος είναι όλο αυτό, δεν είναι καλό πράγμα. Είναι καλό να γίνεις διάσημος, σπουδαία προσωπικότητα, υπεράνθρωπος ή πρόσωπο με θέση και κύρος; Η ζωή είναι πιο άνετη όταν είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Τι πειράζει να ζεις μια ζωή λίγο πιο δύσκολη, λίγο πιο κουραστική, με λίγο χειρότερο φαγητό και ρούχα; Τουλάχιστον, ένα είναι σίγουρο: Εφόσον δεν έρχεσαι σε επαφή με την ανώτερη τάξη και δεν ζεις εν μέσω των κοινωνικών τάσεων, μπορείς, αν μη τι άλλο, να αμαρτάνεις λιγότερο, να κάνεις λιγότερο κακό και να κάνεις λιγότερα πράγματα που αποτελούν αντίσταση στον Θεό. Ως συνηθισμένος άνθρωπος, θα συναντήσεις λιγότερους πειρασμούς και κανείς δεν θα σου δίνει σημασία. Αν και η ζωή σου θα είναι λίγο πιο δύσκολη και κουραστική, τουλάχιστον θα έχεις ηρεμία, δεν θα είσαι κουρασμένος και θα νιώθεις λιγότερο φόβο στο πνεύμα σου. Σκέψου το: Ως εργάτης ή αγρότης, το μόνο που σε νοιάζει είναι να φροντίσεις να έχεις τρία γεύματα την ημέρα. Αν είσαι αξιωματούχος, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πρέπει να αγωνίζεσαι συνέχεια, και δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα έρθει η στιγμή που η θέση σου δεν θα είναι πλέον εξασφαλισμένη. Και δεν τελειώνει εκεί το θέμα: Αυτοί που έχεις πειράξει και έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί σου θα σε ψάξουν για να σε βασανίσουν. Η ζωή είναι πολύ κουραστική για τους διάσημους, για τις σπουδαίες προσωπικότητες και για τους πλούσιους. Οι πλούσιοι φοβούνται διαρκώς μήπως στο μέλλον χάσουν τα λεφτά τους και ότι, αν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα το αντέξουν. Οι διάσημοι ανησυχούν συνέχεια ότι θα χαθεί η λάμψη τους και θέλουν πάντοτε να την προστατέψουν, γιατί φοβούνται ότι θα αποκλειστούν από αυτήν την εποχή και τις τάσεις. Πόσο κουραστική είναι η ζωή τους! Οι γονείς δεν τα διακρίνουν ποτέ αυτά τα πράγματα και πάντοτε θέλουν να οδηγήσουν τα παιδιά τους στο μάτι του κυκλώνα, να τα στείλουν σ’ αυτόν τον λάκκο των λεόντων και στον βόρβορο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να καταλάβω ότι έπρεπε να υποταχθώ στην κυριαρχία του Θεού και σε ό,τι είχε προκαθορίσει σχετικά με τη δουλειά του γιου μου. Δεν είναι κακό να είναι κάποιος εργάτης: Θα έχει ρούχα και φαγητό, και μια κανονική ζωή. Δεν είναι πολύ καλό αυτό; Ωστόσο, πάντα ήθελα να ακολουθήσει σταδιοδρομία κυβερνητικού αξιωματούχου ή να γίνει αξιωματικός του στρατού και να μπει σε κάποιο υπουργείο της κυβέρνησης. Είδα ότι λάτρευα τη δύναμη και τη θέση, και ότι με αυτόν τον τρόπο έσπρωχνα τον γιο μου στον γκρεμό! Εξωτερικά, οι κυβερνητικές υπηρεσίες δείχνουν ευυπόληπτες. Όλοι όσοι βγαίνουν από αυτές φοράνε κοστούμια και δερμάτινα παπούτσια. Όλοι τους δείχνουν να είναι άνθρωποι με κύρος. Αλλά στην πραγματικότητα, είναι το πιο σκοτεινό μέρος που υπάρχει. Δείτε τους γιους των μεγαλύτερων αδερφών μου. Αν και είναι ανώτεροι επικεφαλής στους οργανισμούς τους, με τεράστια δύναμη και επιρροή, η ζωή τους δεν είναι ευτυχισμένη. Μιλάνε μονάχα για το πώς θα χρησιμοποιήσουν γνωστούς για να προστατεύσουν τη θέση τους. Ανησυχούν μήπως μια μέρα χάσουν τη θέση τους και οι άλλοι αρχίσουν να τους βασανίζουν. Ζουν πραγματικά στην κόψη του ξυραφιού. Αν εργάζεσαι σε μια κυβερνητική υπηρεσία, το πιθανότερο είναι να απορροφηθείς σε διάφορα παιχνίδια εξουσίας, από τα οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις ακόμα και αν το θέλεις. Κάποιοι δίνουν και τη ζωή τους για να τους υπηρετούν, με αποτέλεσμα να γίνουν συνεργοί του Σατανά. Η συνείδηση, το ηθικό όφελος, η συμπεριφορά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξανεμίζονται. Κάνουν κάθε άσχημη και κακή πράξη που υπάρχει, σε κάθε της μορφή. Στο τέλος, καταλήγουν να γίνουν θυσία στον Σατανά. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να το δω αυτό και μάλιστα έσπρωχνα τον γιο μου προς τις κυβερνητικές υπηρεσίες. Πόσο ανόητη ήμουν, αλήθεια! Η δουλειά που κανονίζει ο Θεός για τους ανθρώπους αρκεί για να έχουν μια κανονική ζωή. Όπως λέει ο Θεός: «Να αρκείσαι στο φαγητό και τα ρούχα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (20)]. Πίστευα στον Θεό για πολλά χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχα βιώσει την πραγματικότητα των λόγων του Θεού. Η οπτική μου για τα πράγματα δεν είχε αλλάξει πολύ και οι απόψεις μου για το τι έπρεπε να επιδιώκω ήταν ίδιες με εκείνες των κοσμικών ανθρώπων. Λάτρευα τη δύναμη και επεδίωκα τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Είχα φτάσει μάλιστα στο σημείο να σπρώχνω τον γιο μου στον γκρεμό και στον βούρκο προκειμένου να πραγματοποιήσω τον στόχο μου. Αν τον είχα στείλει να ακολουθήσει καριέρα πολιτικού, θα είχε συρθεί σε διαμάχες και θα είχε καταλήξει να τσακώνεται φανερά και κρυφά με άλλους. Όλη μέρα, θα έπρεπε να φυλάει τα νώτα του από τον έναν ή να είναι επιφυλακτικός απέναντι στον άλλον, και να εφαρμόζει σχέδια και κόλπα. Ποιος ξέρει τι είδους πράγματα θα είχε καταλήξει να κάνει! Έσπρωχνα τον γιο μου προς αυτήν την κατεύθυνση για να ικανοποιήσω την περηφάνια και τη θέση μου— δεν του έκανα κακό έτσι; Παρόλο που είναι τώρα ένας απλός εργάτης, και υποφέρει κάπως σωματικά και είναι λιγάκι κουρασμένος, η ζωή του δεν είναι τόσο κουραστική όσο εκείνη των ξαδερφών του. Ούτε έχει βυθιστεί στις ίντριγκες και στους αγώνες. Δεν χρειάζεται να ανησυχεί μήπως χάσει τη θέση του, και η ζωή του είναι χαλαρή και άνετη. Επίσης, μπορεί να στηρίξει τον εαυτό του. Δεν είναι σπουδαίο αυτό; Οι ρυθμίσεις του Θεού είναι πάντα κατάλληλες.

Αργότερα, αναζητούσα τα λόγια του Θεού. Ως γονείς, δεν πρέπει να περιμένουμε συνεχώς από τα παιδιά μας να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Ποιος είναι, λοιπόν, ο σωστός τρόπος να φερόμαστε στα παιδιά μας; Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Μέσα από την ανάλυση της ουσίας των προσδοκιών που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, βλέπουμε ότι οι προσδοκίες αυτές είναι εγωιστικές, ότι πάνε κόντρα στην ανθρώπινη φύση και ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις ευθύνες των γονιών. Όταν οι γονείς επιβάλλουν στα παιδιά τους κάθε λογής προσδοκίες και απαιτήσεις, τα επιβαρύνουν με πολλή πρόσθετη πίεση· αυτό δεν είναι εκπλήρωση των ευθυνών τους. Και ποιες είναι, λοιπόν, οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς; Πρέπει τουλάχιστον να μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι άνθρωποι ειλικρινείς που λένε την αλήθεια και ενεργούν με ειλικρίνεια, και να τα μαθαίνουν να είναι καλόκαρδα και να μην κάνουν κακά πράγματα, καθοδηγώντας τα προς μια θετική κατεύθυνση. Αυτές είναι οι βασικότερες ευθύνες των γονιών» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. «Οι γονείς αρκεί να ανταποκρίνονται στις ευθύνες τους απέναντι στα παιδιά τους, να τα αναθρέψουν και να τα μεγαλώσουν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Δεν χρειάζεται καλά και σώνει να τα κάνουν ταλαντούχους ανθρώπους. Γίνεται εύκολα αυτό; (Γίνεται.) Εύκολα γίνεται αυτό: Δεν χρειάζεται να επωμιστείς οποιαδήποτε ευθύνη σχετικά με το μέλλον ή με ζωή των παιδιών σου, ούτε να κάνεις κανένα σχέδιο γι’ αυτά ή να υπολογίσεις από πριν τι άνθρωποι θα γίνουν, τι ζωή θα έχουν στο μέλλον, σε τι κοινωνικούς κύκλους θα βρεθούν, τι ποιότητα ζωής θα έχουν σ’ αυτόν τον κόσμο ή ποια θα είναι η θέση τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να υπολογίζεις ή να τα ελέγχεις αυτά τα πράγματα· χρειάζεται μόνο να ανταποκρίνεσαι στις ευθύνες που έχεις ως γονιός. Τόσο εύκολο είναι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Από τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Οι ευθύνες ενός γονέα απέναντι στα παιδιά του πριν αυτά ενηλικιωθούν είναι να τα μεγαλώσει και να τα αναθρέψει για να γίνουν ενήλικες, και να τα καθοδηγήσει για να βαδίσουν στο σωστό μονοπάτι. Οι γονείς πρέπει να αποδεσμεύουν τα ενήλικα παιδιά τους και να τα αφήνουν να ζήσουν τη ζωή τους. Όταν τα παιδιά τους χρειάζονται βοήθεια, οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν ανάλογα με τις δικές τους πραγματικές καταστάσεις. Τώρα, ο γιος μου είναι ενήλικος. Έχει τις δικές του σκέψεις και λαμβάνει τις δικές του αποφάσεις. Δεν πρέπει να παρεμβαίνω ούτε να ενορχηστρώνω τη ζωή του για να ικανοποιήσω τις δικές μου επιθυμίες. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να του προτείνω λύσεις και συμβουλές όταν έχει δυσκολίες, και να του παρέχω θετική καθοδήγηση. Το τι θα επιλέξει, όμως, θα είναι δική του απόφαση. Στο εξής, ερωτήσεις όπως αν θα παραμείνει για πάντα εργάτης, με ποιους ανθρώπους και πράγματα θα έρθει σε επαφή, και τι είδους ζωή θα κάνει, έχουν όλα ρυθμιστεί από τον Θεό. Δεν είναι υπό τον έλεγχό μου. Αυτό που μπορώ να κάνω εγώ είναι να υποταχθώ και να εκπληρώσω τις ευθύνες ενός γονέα. Τώρα, δεν ανησυχώ ούτε βασανίζομαι για τη δουλειά του γιου μου, ούτε ντρέπομαι και περιορίζομαι πλέον από αυτήν. Η καρδιά μου μπορεί να γαληνέψει και να αφοσιωθεί πλήρως στα καθήκοντά μου. Όταν ζω έτσι, νιώθω την καρδιά μου γαληνεμένη και χαλαρή.