Από του Γου Φαν, Κίνα

Μια μέρα, τον Δεκέμβριο του 2013, μια αδελφή μού τηλεφώνησε και μου είπε ότι η αστυνομία είχε συλλάβει τον γιο μου. Όταν το άκουσα, πάγωσα, σκεπτόμενος: «Ο γιος μου δεν πιστεύει στον Θεό για πολύ καιρό και δεν έχει θεμέλιο. Μόλις παράτησε τη δουλειά του κι άρχισε να κάνει το καθήκον του. Πώς είναι δυνατόν να τον συνέλαβαν ήδη;» Όταν με είχαν συλλάβει στο παρελθόν, η αστυνομία χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να με βασανίσει, προκειμένου να με αναγκάσει να πουλήσω τους επικεφαλής και τα χρήματα της εκκλησίας, σε σημείο που ένιωθα ότι θα ήταν καλύτερα να είμαι νεκρός. Ο καθένας από εκείνους τους αστυνομικούς είναι σκληρός και αδίστακτος· είναι διάβολοι. Έχουν βαθύ μίσος για εμάς τους πιστούς στον Θεό· μπορούν να μας χτυπήσουν μέχρι θανάτου ατιμώρητα. Ανησυχούσα, σκεπτόμενος: «Ο γιος μου είναι ακόμα νέος και δεν έχει βιώσει ποτέ τέτοια βάσανα! Αν δεν αντέξει τα βασανιστήρια και γίνει Ιούδας, η ευκαιρία του να σωθεί θα χαθεί εντελώς!» Αυτή η σκέψη με αρρώσταινε από την ανησυχία. Τις επόμενες μέρες, δεν μπορούσα να φάω και δεν κοιμόμουν καλά. Ήταν σαν να μου τρυπούσε μια μαχαιριά την καρδιά· ευχόμουν μόνο να μπορούσα να υποφέρω εγώ στη θέση του γιου μου. Προσευχόμουν στον Θεό συνεχώς, ζητώντας Του να φροντίζει και να προστατεύει τον γιο μου. Είχα, επίσης, παράπονα στην καρδιά μου, σκεπτόμενος: «Ο γιος μου έφυγε από το σπίτι για να κάνει το καθήκον του, αφού πίστεψε στον Θεό για λίγο καιρό· γιατί ο Θεός δεν τον φρόντιζε και δεν τον προστάτευε; Αν η αστυνομία τον τραυματίσει σοβαρά, πώς θα τα βγάλει πέρα στο μέλλον; Κι αν τον χτυπήσουν μέχρι θανάτου, δεν θα τον ξαναδώ ποτέ». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο αναστατωνόμουν και η καρδιά μου βυθίστηκε στο σκοτάδι. Δεν μπορούσα να ηρεμήσω όταν έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού και, μέσα μου, κατηγορούσα ακόμη και τους επικεφαλής και τους εργάτες που δεν όρισαν κάποιον υπεύθυνο για τη διατήρηση ενός ασφαλούς περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να συλληφθεί ο γιος μου. Εκείνη την εποχή, ήμουν διάκονος του ευαγγελίου στην εκκλησία και ήμουν αρκετά απασχολημένος, αλλά δεν είχα το μυαλό να αφοσιωθώ στο έργο· το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ο γιος μου.

Μέσα στον πόνο και την απόγνωση, προσευχόμουν στον Θεό ασταμάτητα, ζητώντας Του να φροντίζει και να προστατεύει τον γιο μου, ώστε να μην γίνει Ιούδας και να μην ξεπουλήσει τους αδελφούς και τις αδελφές. Αφού προσευχήθηκα, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Σε καθετί που σας συμβαίνει. Είτε είναι καλό είτε κακό, πρέπει να σου φέρνει όφελος και δεν θα πρέπει να σε κάνει αρνητικό. Όπως και να ’χει, θα πρέπει να είσαι σε θέση να σκέφτεσαι τα πράγματα βρισκόμενος στην πλευρά του Θεού και όχι να τα αναλύσεις και να τα μελετάς από την οπτική του ανθρώπου (αυτό θα αποτελούσε παρέκκλιση από την εμπειρία σου)» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Υποσχέσεις προς αυτούς που οδηγούνται στην τελείωση). Ναι, τα πράγματα που μας συμβαίνουν κάθε μέρα, είτε καλά είτε κακά, είναι όλα ενορχηστρωμένα από τον Θεό και όλα περιέχουν τις προθέσεις Του. Όσον αφορά τη σύλληψη του γιου μου, την εξέταζα από σαρκική σκοπιά, μη θέλοντας να υποφέρει. Γι’ αυτό, θεώρησα ότι η σύλληψή του ήταν κάτι κακό και παραπονέθηκα μάλιστα στον Θεό που δεν τον προστάτευε. Σκέφτηκα την εμπειρία του Ιώβ: Όταν ο Ιώβ έχασε τον πλούτο και την περιουσία του, τα παιδιά του χτυπήθηκαν από συμφορά και το σώμα του καλύφθηκε από επώδυνα αποστήματα, η γυναίκα του τον χλεύασε και ήθελε εκείνος να εγκαταλείψει τον Θεό, αλλά ο Ιώβ την επέπληξε, λέγοντας: «Ελάλησας ως λαλεί μία εκ των αφρόνων γυναικών· τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τα κακά δεν θέλομεν δεχθή;» (Ιώβ 2:10). Ο Ιώβ είχε θεοφοβούμενη καρδιά· είτε δεχόταν καλό είτε αντιξοότητες, μπορούσε πάντα να το αποδέχεται από τον Θεό, χωρίς να παραπονιέται ή να αμαρτάνει με τα χείλη του και να Τον προσβάλλει, και ήταν σε θέση να υποταχθεί στον Θεό και να εξυμνεί το άγιο όνομά Του. Αντίθετα, εγώ, όταν απλώς άκουσα την είδηση ότι ο γιος μου συνελήφθη, και όχι ότι η ζωή του κινδύνευε, άρχισα να παραπονιέμαι και μάλιστα άφησα αυτό να επηρεάσει το καθήκον μου. Η διαφορά μου από τον Ιώβ ήταν τεράστια· ένιωσα τόση ντροπή! Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ο γιος μου συνελήφθη ενώ έκανε το καθήκον του και δεν ξέρω πώς είναι αυτήν τη στιγμή. Φοβάμαι ότι θα γίνει Ιούδας και θα τιμωρηθεί στο μέλλον. Θεέ μου, η καρδιά μου πονάει και η κατάστασή μου διαταράσσεται όταν κάνω το καθήκον μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω το πρόβλημά μου». Αφού προσευχήθηκα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Δεν δίνω την ευκαιρία στους ανθρώπους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, διότι Εγώ δεν έχω σαρκικά αισθήματα και κατέληξα να μισώ τα συναισθήματα των ανθρώπων σε ακραίο βαθμό. Τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με έχουν παραπετάξει, και έτσι έχω γίνει κάποιος “άλλος” στα μάτια τους· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με έχουν ξεχάσει· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που οι άνθρωποι δράττονται της ευκαιρίας να ανορθώσουν τη “συνείδησή” τους· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που αποστρέφονται πάντοτε την παίδευσή Μου· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με αποκαλούν αθέμιτο και άδικο, και λένε ότι δεν υπολογίζω τα αισθήματα του ανθρώπου στο πώς χειρίζομαι τα πράγματα. Μήπως έχω και συγγενείς επί γης; Ποιος έχει εργαστεί ποτέ σαν Εμένα νυχθημερόν, χωρίς καμία σκέψη για φαγητό ή ύπνο, για χάρη ολόκληρου του σχεδίου διαχείρισής Μου; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να συγκριθεί με τον Θεό; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να είναι συμβατός με τον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 28). «Όλοι ζούνε σε συναισθηματική κατάσταση— οπότε ο Θεός δεν αποφεύγει κανέναν τους, και εκθέτει τα μυστικά που έχουν κρυμμένα στην καρδιά τους όλοι οι άνθρωποι. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ανθρώπους να αποτινάζουν τα συναισθήματά τους; Μήπως αυτό ξεπερνάει τα πρότυπα της συνείδησης; Μπορεί η συνείδηση να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού; Μπορούν τα συναισθήματα να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες; Στα μάτια του Θεού, τα συναισθήματα είναι εχθρός Του —δεν έχει εκφραστεί αυτό με σαφήνεια μέσα από τα λόγια του Θεού;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαλύψεις των μυστηρίων του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν», Κεφάλαιο 28). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι ο Θεός απεχθάνεται όταν οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με το συναίσθημά τους. Όταν οι άνθρωποι ενεργούν σύμφωνα με το συναίσθημα, σκέφτονται μόνο τους οικογενειακούς δεσμούς και τα συμφέροντα της σάρκας, δεν αναζητούν καθόλου την αλήθεια ή την πρόθεση του Θεού· αντιστέκονται στον Θεό σε ό,τι κάνουν. Έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ. Όταν έμαθα ότι ο γιος μου είχε συλληφθεί, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι η αστυνομία σίγουρα θα τον χτυπούσε και θα τον ανάγκαζε να αρνηθεί τον Θεό και να ξεπουλήσει τους επικεφαλής και τους εργάτες της εκκλησίας. Σκέφτηκα ότι αν ο γιος μου δεν άντεχε τα βασανιστήρια και γινόταν Ιούδας, θα έχανε την ευκαιρία του να επιτύχει τη σωτηρία, και όχι μόνο δεν θα μπορούσε να λάβει ευλογίες στο μέλλον, αλλά θα τιμωρούνταν και στην κόλαση. Επειδή ο γιος μου ήταν ακόμα νέος, αναρωτιόμουν επίσης πώς θα επιβίωνε στο μέλλον αν τα χτυπήματα τον άφηναν ανάπηρο. Κι αν τον χτυπούσαν μέχρι θανάτου, θα είχα χάσει τον γιο μου για πάντα. Καθώς σκεφτόμουν αυτές τις σοβαρές συνέπειες, γεννήθηκαν παράπονα στην καρδιά μου για τον Θεό και κατηγόρησα τον Θεό που δεν φρόντιζε και δεν προστάτευε τον γιο μου, φτάνοντας στο σημείο να λογομαχώ και να φωνάζω μαζί Του. Πού ήταν η λογική μου; Πού ήταν η ανθρωπιά μου; Βλέποντας ότι οι άνθρωποι που ζούσαν με βάση το συναίσθημά τους μπορούσαν να αντισταθούν στον Θεό ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος, έβγαζε νόημα γιατί ο Θεός μάς εξέθεσε ότι «τα συναισθήματα είναι εχθρός Του».

Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής μου, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Πάντα νιώθω πως το μονοπάτι στο οποίο μας καθοδηγεί ο Θεός δεν είναι μια ευθεία, αλλά ένας ελικοειδής και γεμάτος λακκούβες δρόμος· ο Θεός λέει, επιπλέον, πως όσο πιο κακοτράχαλο είναι το μονοπάτι, τόσο περισσότερο δύναται να αποκαλύψει τη στοργική καρδιά μας. Ωστόσο, κανείς μας δεν μπορεί να διανοίξει ένα τέτοιο μονοπάτι. Κατά την εμπειρία Μου, έχω βαδίσει σε πολλά κακοτράχαλα, επισφαλή μονοπάτια κι έχω υπομείνει μεγάλα δεινά· κάποιες φορές, υπήρξα, μάλιστα, τόσο βαθιά θλιμμένος, που ήθελα να φωνάξω, μα βαδίζω σε αυτό το μονοπάτι μέχρι και σήμερα. Πιστεύω πως αυτό είναι το μονοπάτι στο οποίο καθοδηγητής είναι ο Θεός, κι έτσι υπομένω το μαρτύριο όλων των δεινών και συνεχίζω προς τα εμπρός. Διότι αυτό καθόρισε ο Θεός, επομένως ποιος μπορεί να ξεφύγει από αυτό; Δεν ζητώ να λάβω ευλογίες· το μόνο που ζητώ είναι να μπορώ να βαδίζω στο μονοπάτι που οφείλω να βαδίζω σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Δεν επιζητώ να μιμηθώ τους άλλους, βαδίζοντας στο μονοπάτι που βαδίζουν εκείνοι· το μόνο που επιζητώ είναι να μπορέσω να προσφέρω την αφοσίωσή Μου και να βαδίσω στο καθορισμένο μονοπάτι Μου μέχρι τέλους. Δεν ζητώ τη βοήθεια των άλλων· για να είμαι ειλικρινής, ούτε και μπορώ να βοηθήσω κανέναν άλλο. Φαίνεται πως είμαι τρομερά ευαίσθητος στο ζήτημα αυτό. Δεν γνωρίζω τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως ανέκαθεν πίστευα πως ο βαθμός στον οποίο πρέπει να υποφέρει ένας άνθρωπος και η απόσταση που πρέπει διανύσει πάνω στο μονοπάτι του καθορίζονται από τον Θεό, και πως κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει πραγματικά κάποιον άλλο» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μονοπάτι… (6)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το πόσα βάσανα υπομένει κανείς και τι περιστάσεις βιώνει στη ζωή του ήταν όλα προκαθορισμένα από τον Θεό από παλιά. Έπρεπε να παραδώσω τον γιο μου στον Θεό και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Αυτή ήταν η λογική και η πράξη που έπρεπε να έχω. Ο γιος μου δεν πίστευε στον Θεό για πολύ καιρό και δεν είχε διάκριση όσον αφορά την ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα που μισεί τον Θεό και την αλήθεια. Η σύλληψή του τώρα και τα βάσανα που θα υπέμενε έκρυβαν μέσα τους την καλή πρόθεση του Θεού, και ακόμη περισσότερο, μαθήματα που ο γιος μου έπρεπε να πάρει. Σκέφτηκα πόσοι αδελφοί και αδελφές είχαν συλληφθεί και διωχθεί από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, και όλοι υπέφεραν πολύ, αλλά αυτές οι εμπειρίες τούς έδωσαν αληθινή πίστη στον Θεό. Μέσα στον πόνο και τη θλίψη, ήταν πρόθυμοι να σαπίσουν για πάντα στη φυλακή παρά να προδώσουν τον Θεό, θριαμβεύοντας επί της σάρκας τους και επί του Σατανά και τελικά δίνοντας μια όμορφη και ηχηρή μαρτυρία στον Θεό. Σκέφτηκα, επίσης, τη δική μου εμπειρία με τη σύλληψη. Αν και η σάρκα μου είχε υποφέρει λίγο τότε, και αν και ήμουν δειλός και αδύναμος όταν βίωνα βασανιστήρια και μαρτύρια, όταν προσευχήθηκα στον Θεό και διαφωτίστηκα και καθοδηγήθηκα από τα λόγια Του, η πίστη μου σ’ Αυτόν μεγάλωσε επίσης. Μέσα από αυτήν την εμπειρία, όχι μόνο έμαθα να διακρίνω τη μοχθηρή ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα που αντιστέκεται στον Θεό, αλλά απέκτησα και κάποια κατανόηση της παντοδυναμίας και της κυριαρχίας του Θεού. Με αυτήν την κατανόηση, ήμουν πρόθυμος να παραδώσω τον γιο μου στον Θεό και να αφήσω τον Θεό να ενορχηστρώσει και να διευθετήσει τα πάντα.

Έναν μήνα αργότερα, ο γιος μου επέστρεψε, με το πρόσωπό του κέρινο και το ηθικό του πεσμένο. Το ανάστημα του γιου μου ήταν μικρό και δεν τόλμησε να παραδεχτεί ότι πίστευε στον Παντοδύναμο Θεό, οπότε τελικά τον άφησαν ελεύθερο. Αφού βίωσε αυτήν την αποτυχία, ο γιος μου έμαθε κάποια μαθήματα και απέκτησε περισσότερη διάκριση απέναντι στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Είδε, επίσης, ότι το ανάστημά του ήταν πολύ μικρό και ότι η πίστη του στον Θεό δεν ήταν καθόλου γνήσια. Έξι μήνες αργότερα, ξαναβρήκε το καθήκον του.

Μια μέρα, τον Οκτώβριο του 2023, έλαβα μια επιστολή από την εκκλησία που έλεγε ότι ο γιος μου είχε συλληφθεί ξανά. Περισσότεροι από 30 άνθρωποι είχαν συλληφθεί από την εκκλησία του γιου μου, ανάμεσά τους επικεφαλής και εργάτες. Σκέφτηκα ότι ο γιος μου είχε ήδη μητρώο συλλήψεων και ότι αν η αστυνομία μάθαινε ότι είχε διατελέσει επικεφαλής, σίγουρα θα τον ανάγκαζαν να πουλήσει τα χρήματα της εκκλησίας και τους επικεφαλής και τους εργάτες, και να υπογράψει τις «Τρεις Δηλώσεις» αποκηρύσσοντας την πίστη του. Τώρα ήταν η εποχή που ο Θεός αποκάλυπτε τους ανθρώπους και τους κατέτασσε σύμφωνα με το είδος τους· αν ο γιος μου είχε υποστεί πλύση εγκεφάλου από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ή αν δεν άντεχε τα βασανιστήρια και υπέγραφε τις «Τρεις Δηλώσεις» και πρόδιδε τον Θεό, θα άνοιγε την πόρτα της κόλασης και θα έχανε την ευκαιρία του να σωθεί. Σκεπτόμενος αυτό, ένιωσα σαν να είχα ένα βάρος στο στήθος και άρχισα να ανησυχώ για τις μελλοντικές προοπτικές και τη μοίρα του γιου μου, και δεν είχα διάθεση να κάνω το καθήκον μου. Μέσα στην καρδιά μου, προσευχόμουν συνεχώς για τον γιο μου, ζητώντας από τον Θεό να δείξει έλεος και να προστατεύσει τον γιο μου, ώστε να μπορέσει να περάσει με ασφάλεια αυτήν τη δύσκολη περίοδο. Μερικοί αδελφοί και αδελφές είδαν ότι ήμουν κακοδιάθετος, αναστέναζα από απόγνωση όλη μέρα, και συναναστράφηκαν μαζί μου για την πρόθεση του Θεού, ενώ βρήκαν και πολλά από τα λόγια Του για να με βοηθήσουν. Συνειδητοποίησα ότι για άλλη μια φορά με είχε περιορίσει το συναίσθημά μου, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ο γιος μου συνελήφθη ξανά από την αστυνομία. Δεν μπορώ να το ξεπεράσω και φοβάμαι για τη ζωή του, τις προοπτικές και το πεπρωμένο του· σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να αναζητήσω την αλήθεια και να μην περιοριστώ σε αυτό το ζήτημα».

Αργότερα, θυμήθηκα τη συναναστροφή του Θεού σχετικά με το να αφήνουμε τις προσδοκίες μας για τα παιδιά μας, και βρήκα εκείνα τα λόγια και τα διάβασα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι ανίδεοι γονείς δεν μπορούν να διακρίνουν ούτε τη ζωή ούτε τη μοίρα, δεν αναγνωρίζουν την κυριαρχία του Θεού και όσον αφορά τα παιδιά τους κάνουν συνέχεια πράγματα που χαρακτηρίζονται από άγνοια. Ας πούμε, όταν ανεξαρτητοποιηθούν τα παιδιά τους, μπορεί να βρεθούν αντιμέτωπα με κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες, κάποιες δυσχέρειες ή κάποια σοβαρά γεγονότα· κάποια αρρωσταίνουν, άλλα έχουν νομικά προβλήματα, άλλα παίρνουν διαζύγιο, άλλα πέφτουν θύματα εξαπάτησης και απάτης, ενώ άλλα πέφτουν θύματα απαγωγής, κακοποίησης και άγριου ξυλοδαρμού ή έρχονται αντιμέτωπα με τον θάνατο. Κάποια πέφτουν στα ναρκωτικά, και ούτω καθεξής. Όταν υπάρχουν τέτοιες ιδιαίτερες και σοβαρές συνθήκες, τι πρέπει να κάνουν οι γονείς; Ποια είναι η κλασική αντίδραση των περισσότερων; Κάνουν αυτό που οφείλουν να κάνουν ως δημιουργήματα που έχουν την ταυτότητα των γονιών; Πολύ σπάνια αντιδρούν, μόλις ακούσουν μια τέτοια είδηση, όπως θα αντιδρούσαν αν συνέβαινε το ίδιο σε κάποιον ξένο. Στους περισσότερους γονείς ασπρίζουν τα μαλλιά μέσα σε μια νύχτα από την ταραχή, χάνουν τον ύπνο τους κάθε νύχτα που περνάει, την ημέρα δεν έχουν όρεξη να φάνε, βασανίζουν το μυαλό τους, και μάλιστα κάποιοι κλαίνε γοερά, μέχρι να κοκκινίσουν τα μάτια τους και να στερέψουν τα δάκρυά τους. Προσεύχονται με μεγάλη θέρμη στον Θεό να λάβει υπόψη την πίστη τους και να προστατέψει τα παιδιά τους, να τους δώσει την εύνοιά Του και την ευλογία Του, να τα ελεήσει και να τους σώσει τη ζωή. Σε μια τέτοια κατάσταση, εκτίθενται οι ανθρώπινες αδυναμίες, οι ευαισθησίες και τα συναισθήματά τους ως γονείς απέναντι στα παιδιά τους. Και τι άλλο αποκαλύπτεται; Ή επαναστατικότητά τους εναντίον του Θεού. Ικετεύουν τον Θεό, προσεύχονται σ’ Αυτόν και Τον παρακαλάνε να προστατέψει τα παιδιά τους απ’ τη συμφορά. Ακόμα και αν γίνει μια καταστροφή, προσεύχονται να μην πεθάνουν τα παιδιά τους, να γλιτώσουν απ’ τον κίνδυνο, να μην πάθουν τίποτα απ’ τους κακούς ανθρώπους, να μη χειροτερέψει αλλά να βελτιωθεί η υγεία τους και ούτω καθεξής. Για ποιο ακριβώς πράγμα προσεύχονται στην πραγματικότητα; (Θεέ μου, με αυτές τις προσευχές προβάλλουν τις απαιτήσεις τους προς τον Θεό, ενώ έχουν και μια υπόνοια παραπόνου.) Από μια άποψη, το μαρτύριο των παιδιών τους τους προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια και παραπονιούνται πως ο Θεός δεν έπρεπε να αφήσει να πάθουν τέτοια πράγματα τα παιδιά τους. Αυτή η δυσαρέσκεια συνδυάζεται με το παράπονο, και ζητάνε απ’ τον Θεό να αλλάξει γνώμη και να μην κάνει αυτά τα πράγματα, να βγάλει τα παιδιά τους απ’ τον κίνδυνο και να τα προσέχει, να τα γιατρέψει απ’ την αρρώστια τους, να τα βοηθήσει με τα νομικά τους προβλήματα, να προλάβει την οποιαδήποτε συμφορά που προκύπτει, και ούτω καθεξής —με λίγα λόγια, Του ζητάνε να τα κάνει όλα να πάνε ρολόι. Όταν προσεύχονται έτσι, από τη μία εκφράζουν παράπονα για τον Θεό, και από την άλλη έχουν απαιτήσεις από Εκείνον. Αυτό δεν αποτελεί εκδήλωση επαναστατικότητας; (Ναι.) Υπονοούν ότι αυτά που κάνει ο Θεός δεν είναι σωστά και καλά, ότι ο Θεός δεν θα έπρεπε να δρα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Επειδή το ζήτημα αφορά τα παιδιά τους και επειδή οι ίδιοι είναι πιστοί, θεωρούν ότι ο Θεός δεν θα έπρεπε να αφήσει να πάθουν τέτοια πράγματα τα παιδιά τους. Τα δικά τους παιδιά διαφέρουν από τα άλλα· πρέπει να δέχονται ιδιαίτερες ευλογίες απ’ τον Θεό. Επειδή οι ίδιοι πιστεύουν στον Θεό, Αυτός πρέπει να ευλογήσει τα παιδιά τους, και αν δεν το κάνει, τότε δυσφορούν, κλαίνε, ξεσπούν και δεν θέλουν πια να Τον ακολουθούν. Αν το παιδί τους πεθάνει, θεωρούν ότι και οι ίδιοι δεν μπορούν να συνεχίσουν να ζουν. Αυτό το συναίσθημα έχουν στο μυαλό τους; (Ναι.) Αυτό δεν αποτελεί ένα είδος διαμαρτυρίας εναντίον του Θεού; (Ναι.) Είναι διαμαρτυρία εναντίον του Θεού. […] Όταν ο Θεός ενορχηστρώνει ή κυβερνά τη μοίρα ενός άλλου ανθρώπου, δεν σε πειράζει, αρκεί να μην αφορά εσένα. Πιστεύεις, όμως, ότι δεν θα έπρεπε να κυβερνά τη μοίρα των παιδιών σου; Όπως το βλέπει ο Θεός, όλη η ανθρωπότητα βρίσκεται υπό την κυριαρχία Του, κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις που έχουν ορίσει τα χέρια Του. Γιατί θα έπρεπε να αποτελούν εξαίρεση τα παιδιά σου; Ο ίδιος ο Θεός ορίζει και σχεδιάζει την κυριαρχία Του. Είναι σωστό να θες να την αλλάξεις; (Όχι, δεν είναι.) Δεν είναι σωστό. Άρα, οι άνθρωποι πρέπει να μην κάνουν ανοησίες ή παράλογα πράγματα. Όλα όσα κάνει ο Θεός βασίζονται σε αίτια και αποτελέσματα από προηγούμενες ζωές —εσύ τι σχέση έχεις μ’ αυτό; Αν αντιστέκεσαι στην κυριαρχία του Θεού, πας γυρεύοντας να πεθάνεις. Αν δεν θες να συμβούν στα παιδιά σου αυτά τα πράγματα, σε οδηγεί η στοργή και όχι η δικαιοσύνη, το έλεος ή η καλοσύνη —οφείλεται μόνο στην επίδραση της στοργής σου. […] Η σχέση που υπάρχει στ’ αλήθεια μεταξύ των ανθρώπων δεν βασίζεται σε δεσμούς της σάρκας και του αίματος, Αντίθετα, είναι μια σχέση μεταξύ δύο έμβιων όντων που δημιούργησε ο Θεός. Μια τέτοια σχέση δεν εμπεριέχει δεσμούς της σάρκας και του αίματος· πρόκειται μόνο για μια σχέση μεταξύ δύο ανεξάρτητων έμβιων όντων. Αν το εξετάσετε απ’ αυτήν την οπτική, τότε οφείλετε ως γονείς, όταν έχουν τα παιδιά σας την ατυχία να αρρωστήσουν ή όταν απειλείται η ζωή τους, να αντιμετωπίσετε αυτά τα ζητήματα σωστά. Μη σας κάνουν οι συμφορές ή ο θάνατος των παιδιών σας να εγκαταλείψετε τον χρόνο που σας απομένει, το μονοπάτι που πρέπει να βαδίσετε ή τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που οφείλετε να εκπληρώσετε. Αντιμετωπίστε το ζήτημα σωστά. Αν έχεις σωστές σκέψεις και απόψεις, και αν διακρίνεις αυτά τα πράγματα, τότε γρήγορα θα ξεπεράσεις την απελπισία, τον καημό και τη λαχτάρα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι αρχικά, οι άνθρωποι είναι ανεξάρτητα ζωντανά όντα χωρίς σχέσεις μεταξύ τους. Μόνο όταν η ψυχή μετενσαρκώνεται και εισέρχεται σε αυτόν τον υλικό κόσμο, οι άνθρωποι αποκτούν οικογένειες, συζύγους, πατέρες και γιους, μητέρες και κόρες, και άλλες τέτοιες σχέσεις. Αλλά όσον αφορά την ουσία ενός ατόμου, αρχικά δεν υπάρχουν σχέσεις μεταξύ τους. Οι άνθρωποι, όμως, δεν μπορούν να δουν καθαρά τέτοια ζητήματα, θέτοντας τους σαρκικούς οικογενειακούς δεσμούς και τις σχέσεις αίματος πάνω από όλα. Όταν τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν συμφορές και ασθένειες ή όταν η ζωή τους κινδυνεύει, οι γονείς ζουν μέσα στο συναίσθημά τους και πονούν τόσο πολύ που εύχονται ακόμη και να ήταν νεκροί. Στην πραγματικότητα, το ποιο μονοπάτι ακολουθούν οι άνθρωποι και τι μοίρα έχουν, έχει οριστεί από τον Θεό από παλιά και δεν είναι κάτι που καθορίζουν οι γονείς. Πάρτε για παράδειγμα τους γείτονές μου. Αυτό το παντρεμένο ζευγάρι έζησε λιτά όλη του τη ζωή, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που κέρδισε με κόπο για την κόρη του. Την έστειλαν σε ένα ελίτ σχολείο και της έδωσαν την καλύτερη εκπαίδευση, ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να έχει μια σταθερή δουλειά και οικονομική ασφάλεια στο μέλλον. Ωστόσο, η κόρη τους δεν ακολούθησε το σωστό μονοπάτι και άρχισε να παίρνει ναρκωτικά σε νεαρή ηλικία. Στο τέλος, συνελήφθη για διακίνηση ναρκωτικών και καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση. Οι γονείς της σχεδόν κατέρρευσαν. Επίσης, υπήρχε μια νεαρή αδελφή της οποίας οι γονείς εργάζονταν μακριά από το σπίτι για πολλά χρόνια και την είχαν εμπιστευτεί στη φροντίδα του θείου της. Οι γονείς της δεν έδωσαν ποτέ σημασία στις σπουδές της, αλλά τελικά μπήκε στο πανεπιστήμιο και ακολούθησε τη θεία και τον θείο της στην πίστη στον Θεό. Τώρα, αυτή η αδελφή κάνει το καθήκον της και ακολουθεί το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Αυτό δείχνει ότι το μονοπάτι που ακολουθούν οι άνθρωποι δεν σχετίζεται καθόλου με το πώς τους φροντίζουν και τους εκπαιδεύουν οι γονείς τους, και δεν είναι κάτι που μπορούν να αλλάξουν οι γονείς τους. Ωστόσο, εγώ δεν μπορούσα να δω καθαρά αυτά τα πράγματα, ανησυχώντας πάντα για τις μελλοντικές προοπτικές και τη μοίρα του γιου μου και ανίκανος να κάνω κανονικά το καθήκον μου· ακόμη και το πώς έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού είχε διαταραχθεί. Ανησυχούσα απλώς ότι αν ο γιος μου δεν άντεχε τα βασανιστήρια και πρόδιδε τον Θεό, γινόμενος Ιούδας, τότε θα έχανε την ευκαιρία του για σωτηρία. Απαίτησα μάλιστα από τον Θεό να τον προστατεύσει από τη σκληρότητα εκείνων των διαβόλων και να διασφαλίσει ότι θα περνούσε με ασφάλεια αυτήν τη δύσκολη περίοδο. Είχα έστω και μια στάλα λογικής; Σκεπτόμενος το πιο προσεκτικά, όταν ο γιος μου συνελήφθη για πρώτη φορά, το ανάστημά του ήταν μικρό και δεν τόλμησε να παραδεχτεί ότι πίστευε στον Θεό· δεν έδωσε μαρτυρία. 10 χρόνια αργότερα, συνελήφθη ξανά, και ο Θεός το είχε σίγουρα επιτρέψει αυτό. Έδινε στον γιο μου μια ευκαιρία να μετανοήσει· τον δοκίμαζε. Αν ο γιος μου μπορούσε να θριαμβεύσει επί των περιορισμών της σκοτεινής εξουσίας του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ρισκάροντας τη ζωή του για να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του στον Θεό, τότε η σύλληψή του αυτήν τη φορά ήταν βαθιά ουσιαστική και ένας τρόπος για να οδηγηθεί στην τελείωση. Ωστόσο, εγώ είχα δει τα πράγματα με βάση το συναίσθημά μου και δεν είχα αναζητήσει την πρόθεση του Θεού, σκεπτόμενος ότι ένα άνετο περιβάλλον χωρίς σαρκικά βάσανα ήταν ωφέλιμο γι’ αυτόν. Ο τρόπος που έβλεπα τα πράγματα δεν ήταν καθόλου σύμφωνος με την πρόθεση του Θεού· ήταν πραγματικά στρεβλός! Το αν ο γιος μου θα μπορούσε να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του μετά τη σύλληψή του αυτήν τη φορά εξαρτιόταν από την ουσία του, από το τι συνήθως επιδίωκε και από το μονοπάτι που βάδιζε. Δεν έπρεπε να ανησυχώ υπερβολικά για τις μελλοντικές προοπτικές και τη μοίρα του γιου μου, ζώντας μέσα στον πόνο. Κατανοώντας αυτό, η καρδιά μου ένιωσε λίγο απελευθερωμένη.

Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής μου, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Πέρα από τη γέννηση και την ανατροφή, η ευθύνη των γονέων στη ζωή των παιδιών τους είναι απλώς να τους προσφέρουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσουν, και τέλος, γιατί τίποτε άλλο, πέραν του προκαθορισμού του Δημιουργού, δεν επηρεάζει τη μοίρα ενός ανθρώπου. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τι είδους μέλλον θα έχει ένας άνθρωπος· έχει προκαθοριστεί πολύ καιρό νωρίτερα, και ούτε οι γονείς του δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του. Σύμφωνα με τη μοίρα, κάθε άνθρωπος είναι ανεξάρτητος και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοίρα. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή και κανενός οι γονείς δεν μπορούν να του δώσουν την παραμικρή ώθηση σε ό,τι αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή. Μπορεί να ειπωθεί πως σε όποια οικογένεια κι αν έχει προκαθοριστεί να γεννηθεί κάποιος και σε ό,τι περιβάλλον κι αν μεγαλώνει, αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις προϋποθέσεις για την εκπλήρωση της αποστολής του στη ζωή. Δεν καθορίζουν με κανέναν τρόπο τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή ή το είδος της μοίρας εντός της οποίας εκπληρώνει κανείς την αποστολή του. Έτσι, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να φέρει εις πέρας την αποστολή του στη ζωή, και παρομοίως, κανενός οι συγγενείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να εκτελέσει καλά τον ρόλο του στη ζωή. Το πώς φέρνει κάποιος εις πέρας την αποστολή του και το είδος του περιβάλλοντος διαβίωσης στο οποίο εκτελεί τον ρόλο του καθορίζονται εξ ολοκλήρου από τη μοίρα του στη ζωή. Με άλλα λόγια, καμία αντικειμενική προϋπόθεση δεν μπορεί να επηρεάσει την αποστολή ενός ανθρώπου, η οποία είναι προκαθορισμένη από τον Δημιουργό. Όλοι οι άνθρωποι ωριμάζουν στα συγκεκριμένα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνουν· μετά, σταδιακά και βήμα-βήμα, παίρνουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή και εκπληρώνουν τη μοίρα που έχει σχεδιάσει γι’ αυτούς ο Δημιουργός. Φυσικά, εισέρχονται ακουσίως στην απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας και αναλαμβάνουν τα δικά τους πόστα στη ζωή, όπου ξεκινούν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ως δημιουργήματα για χάρη του προκαθορισμού του Δημιουργού, για χάρη της κυριαρχίας Του» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Ο Θεός μίλησε με μεγάλη σαφήνεια για τις ευθύνες των γονέων απέναντι στα παιδιά τους. Ως γονιός, η ευθύνη μου είναι να μεγαλώσω τον γιο μου μέχρι την ενηλικίωση, να διασφαλίσω ότι μεγαλώνει με υγιή τρόπο, να τον φέρω ενώπιον του Θεού, να του πω ότι η ζωή του προέρχεται από τον Θεό και να τον κάνω να πιστέψει στον Θεό και να βαδίσει στο σωστό μονοπάτι. Αυτές είναι οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις μου ως γονιός. Αλλά το αν ο γιος μου μπορεί να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του μετά τη σύλληψή του, και ποια θα είναι η μελλοντική του έκβαση και ο προορισμός του —αν θα λάβει ευλογίες ή θα τιμωρηθεί— δεν είναι πράγματα που μπορώ να καθορίσω εγώ. Ως δημιουργημένο ον, οφείλω να αποδέχομαι και να υποτάσσομαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού με λογική. Μόνο αυτό είναι σύμφωνο με την πρόθεση του Θεού. Κατανοώντας αυτό, η καρδιά μου απελευθερώθηκε εντελώς. Είτε ο γιος μου θα μπορούσε να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του, είτε θα λάμβανε ευλογίες ή συμφορές στο μέλλον, ήμουν πρόθυμος να τα αποδεχτώ και να υποταχθώ.

Τώρα, όταν σκέφτομαι τον γιο μου, εξακολουθώ να ανησυχώ λίγο, αλλά αυτό δεν επηρεάζει την κατάστασή μου και μπορώ να κάνω κανονικά το καθήκον μου. Ευχαριστώ τον Θεό από την καρδιά μου!