Από της Ζαογιάνγκ, Κίνα

Στην αρχή της εφηβείας, μου άρεσε να βλέπω δραματικές σειρές βασισμένες στα μυθιστορήματα της Τσιονγκ Γιάο, με τις καλοσυνάτες και ενάρετες ηρωίδες. Όσον πόνο και δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζαν στη ζωή, στέκονταν στο πλευρό του συζύγου και της οικογένειάς τους, και τους υπηρετούσαν ακούραστα χωρίς παράπονο. Το κοινό τις αγαπούσε και τις θαύμαζε, κι εμένα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Επιπλέον, με τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση της οικογένειάς μου, πίστεψα σιγά σιγά πως μια γυναίκα πρέπει να αφιερώνει τη ζωή της στον σύζυγο και τα παιδιά της, και να φροντίζει σωστά όλη την οικογένεια, και πως αυτό σήμαινε «καλή γυναίκα». Κάθε μέρα, από όταν παντρεύτηκα, εκτός από τη δουλειά, ήμουν διαρκώς απασχολημένη με το μαγείρεμα όλων των γευμάτων, το πλύσιμο και την καθαριότητα για την οικογένειά μου. Φρόντιζα στην εντέλεια τις καθημερινές ανάγκες του συζύγου και των παιδιών μου. Οι μέρες έγιναν χρόνια, κι εγώ δεν παραπονέθηκα ποτέ, όσο δύσκολα ή εξαντλητικά κι αν ήταν. Η πεθερά και ο σύζυγός μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι μαζί μου, ενώ συγγενείς και φίλοι με εκθείαζαν ως ενάρετη και καλή σύζυγο. Παρά τους επαίνους της οικογένειάς μου και τα καλά λόγια των γύρω μου, δεν ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενη. Αντ’ αυτού, ένιωθα συχνά εξάντληση και κενό λόγω των οικογενειακών μου υποχρεώσεων. Μερικές φορές, αναρωτιόμουν: «Αλήθεια, έτσι πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του;»

Το 2008, αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Σύντομα, ανέλαβα καθήκοντα στην εκκλησία. Τρία χρόνια αργότερα, εκλέχθηκα επικεφαλής της εκκλησίας, και κάθε μέρα έφευγα νωρίς το πρωί και γύριζα σπίτι αργά, καθώς ήμουν απασχολημένη με το εκκλησιαστικό έργο. Μερικές φορές, όταν γύριζα αργά, ο σύζυγός μου ήταν δυσαρεστημένος μαζί μου και η πεθερά μου με απέφευγε. Για να διατηρήσω την εικόνα της καλής συζύγου και νύφης που είχαν για μένα, όταν τελείωνα το εκκλησιαστικό έργο, πήγαινα σπίτι για να κάνω βιαστικά το νοικοκυριό και να βοηθήσω την πεθερά μου στις δουλειές. Ήμουν καθημερινά απασχολημένη, δεν είχα χρόνο να διαβάσω τα λόγια του Θεού, μερικές φορές μάλιστα με έπαιρνε ο ύπνος στις συναθροίσεις. Μέσα μου, ήξερα ότι, ως δημιούργημα, έπρεπε να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου. Θεωρούσα, όμως, και ότι μια γυναίκα έπρεπε να είναι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, και να φροντίζει σωστά την οικογένεια, καθώς και ότι, αν δεν φρόντιζα την οικογένειά μου, δεν θα ήμουν καλή γυναίκα. Θα δεχόμουν την κριτική του κόσμου και θα με βασάνιζε η συνείδησή μου. Ως αποτέλεσμα, ένιωθα διαρκώς περιορισμένη και απασχολημένη με τα οικογενειακά θέματα, και δεν μπορούσα να αφοσιωθώ στα καθήκοντά μου. Για την εθνική εορτή του 2012, το παιδί μου είχε επταήμερες διακοπές. Εκείνες ακριβώς τις μέρες, όμως, οι ανώτεροι επικεφαλής μάς κάλεσαν σε συνάθροιση, και υπήρχε και εκκλησιαστικό έργο προς υλοποίηση, οπότε έκανα τέσσερις μέρες να πάω σπίτι. Αν και ήμουν στην εκκλησία, σκεφτόμουν την οικογένειά μου. Ανησυχούσα: «Θα μπορέσει η πεθερά μου να φροντίσει σωστά το παιδί μου όσο λείπω; Μήπως θα θυμώσει ο σύζυγός μου;» Δεν είχα ποτέ ησυχία, κι αυτό επηρέαζε το πώς εκτελούσα τα καθήκοντά μου. Στον δρόμο για το σπίτι, ήμουν πολύ αγχωμένη και φοβόμουν ότι ο σύζυγός μου θα θύμωνε μαζί μου. Όταν έφτασα σπίτι, παρά τις επιπλήξεις της πεθεράς και του συζύγου μου, παρέμενα σιωπηλή και έκανα ήσυχα τις δουλειές μου, καθώς ένιωθα ενοχές που δεν είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου. Αργότερα, ο σύζυγος και η πεθερά μου είδαν στην τηλεόραση τις ανυπόστατες φήμες που διέδιδε το ΚΚΚ για να δυσφημίσει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, και άρχισαν να εναντιώνονται όλο και περισσότερο στην πίστη μου.

Ένα βράδυ, είχα μόλις φτάσει σπίτι και ο σύζυγός μου έχασε την υπομονή του. Απείλησε να ρίξει το σκούτερ μου στο ποτάμι, και μάλιστα ήθελε να πετάξει τα βιβλία μου με τα λόγια του Θεού. Προσπάθησα απεγνωσμένα να του αρπάξω τα βιβλία με τα λόγια του Θεού και, πάνω στον καβγά, με χαστούκισε πολλές φορές και μου χτύπησε τα πόδια με το κοντάρι μιας σφουγγαρίστρας. Η πεθερά μου έκανε πως δεν βλέπει και πήγε στο δωμάτιό της. Ήμουν συντετριμμένη. Μου φέρονταν έτσι μόνο και μόνο εξαιτίας της πίστης μου. Αργότερα, ο σύζυγός μου ξέσπασε σε κλάματα και μου ζήτησε συγγνώμη, οπότε τον συγχώρεσα. Νόμιζα πως μου είχε φερθεί έτσι επειδή απλώς δεν φρόντιζα καλά την οικογένειά μου. Μετά από αυτό, έκανα προσεκτικά το καθήκον μου ενώ προσπαθούσα να φροντίσω την οικογένειά μου. Επειδή δεν έκανα ποτέ το καθήκον μου με την καρδιά μου, δεν έφερνε καλά αποτελέσματα, ενώ εγώ ένιωθα μεγάλη κούραση. Έβλεπα αδελφούς και αδελφές χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις να αφοσιώνονται ολόψυχα στο εκκλησιαστικό έργο, και ζήλευα τρομερά. Έλπιζα πως, μια μέρα, θα μπορούσα να κάνω ελεύθερα το καθήκον μου όπως εκείνοι. Πόσο υπέροχα θα ήταν! Εκείνο το διάστημα, άκουγα συχνά τον ύμνο με τα λόγια του Θεού με τίτλο: «Είσαι πρόθυμος να δώσεις στον Θεό την αγάπη της καρδιάς σου;» Κάθε φορά που άκουγα αυτόν τον ύμνο, έκλαιγα από συγκίνηση. Αν και πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου, παρέμενα αφοσιωμένη στην οικογένεια, τον σύζυγο και το παιδί μου. Δεν είχα δώσει την καρδιά μου στον Θεό και δεν εκπλήρωνα τα καθήκοντά μου. Όταν τα σκέφτηκα αυτά, ένιωσα ανησυχία και ενοχές. Ένιωθα δεμένη με αόρατο σκοινί, διχασμένη ανάμεσα στο καθήκον μου και την οικογένειά μου, και η καρδιά μου πονούσε πολύ. Προσευχόμουν, λοιπόν, συχνά στον Θεό, ζητώντας Του να μου δώσει μια διέξοδο.

Αργότερα, πήγα αλλού να κάνω το καθήκον μου. Εκείνο το διάστημα, ήμουν αποφασισμένη να κάνω το καθήκον μου σωστά. Γρήγορα, όμως, ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να βάλω στην άκρη τον σύζυγο και τα παιδιά μου, και γύρισα σπίτι. Δεν έκανα το καθήκον μου με την καρδιά μου, κι έτσι δεν έφερνε αποτελέσματα, οπότε απαλλάχθηκα από αυτό. Μετά την απαλλαγή μου, ένιωθα πολύ αρνητικά. Ένιωθα ότι δεν ήμουν κάποια που επιδιώκει την αλήθεια και σταμάτησα να πασχίζω αποφασιστικά για βελτίωση. Λίγους μήνες αργότερα, η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί μου και κανόνισε να κάνω κειμενικά καθήκοντα. Αγχώθηκα και χάρηκα ταυτόχρονα. Σκέφτηκα: «Αυτό το καθήκον είναι εξύψωσή μου από τον Θεό. Αν, όμως, αρχίσει να με απασχολεί περισσότερο, δεν θα μπορώ να επιστρέφω συχνά στο σπίτι. Τι θα γίνει, τότε, με τον σύζυγο και τα παιδιά μου; Πονάει και το πόδι της πεθεράς μου, οπότε, αν λείπω συχνά από το σπίτι, ποιος θα τους φροντίζει;» Όταν τα σκέφτηκα αυτά, έχασα το θάρρος να αποδεχθώ αυτό το καθήκον. Ήξερα ότι ήταν δύσκολο να βρω τέτοιο καθήκον και ότι, αν το έχανα, μπορεί να μην είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να το κάνω. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, στο παρελθόν, καθυστερούσα συνεχώς το καθήκον μου για να φροντίσω την οικογένειά μου, κι έτσι Σε λύπησα και Σε απογοήτευσα. Τώρα που έχω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, θέλω να πασχίσω να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις Σου. Έχω, όμως, πολύ μικρό ανάστημα και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω αυτήν την εμπειρία. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, οδήγησέ με και δώσε μου πίστη και δύναμη». Μετά, άκουσα τον ύμνο με τα λόγια του Θεού με τίτλο: «Ο Θεός επιδοκιμάζει όσους έχουν αποφασιστικότητα»: «Όσο ακολουθούμε τον πρακτικό Θεό, πρέπει να έχουμε την εξής αποφασιστικότητα: Όσο σπουδαία περιβάλλοντα κι αν συναντάμε, όποιες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζουμε, όσο αδύναμοι ή αρνητικοί κι αν είμαστε, δεν πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε στην αλλαγή της διάθεσής μας ή στα λόγια που έχει πει ο Θεός. Ο Θεός έχει υποσχεθεί κάτι στους ανθρώπους και αυτό απαιτεί από εκείνους αποφασιστικότητα, πίστη και επιμονή για να υπομείνουν. Στον Θεό δεν αρέσουν οι δειλοί· Του αρέσουν οι αποφασιστικοί άνθρωποι. Ο Θεός δεν κοιτάζει αν έχεις αποκαλύψει πολλή διαφθορά, αν έχεις κάνει πολλές παρακάμψεις, αν έχεις διαπράξει πολλές παραβάσεις, αν έχεις παραπονεθεί για τον Θεό, ή αν Του αντιστέκεσαι μέσα από τη θρησκεία σου ή από μέσα σου Τον βλασφημείς, και ούτω καθεξής. Κοιτάζει μόνο αν κάποιος επιδιώκει την αλήθεια και αν μπορεί μια μέρα να αλλάξει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το μονοπάτι άσκησης προς την αλλαγή διάθεσης). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και συγκινήθηκα βαθιά. Ο Θεός δεν κοίταζε τις προηγούμενες αποτυχίες μου, αλλά το αν μπορούσα πλέον να εκτιμήσω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να μετανοήσω αληθινά. Στον Θεό αρέσουν οι αποφασιστικοί άνθρωποι. Δεν γινόταν να δειλιάσω αυτήν τη φορά και δεν γινόταν να απογοητεύσω ξανά τον Θεό. Ήθελα να αδράξω αυτήν την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου.

Αφότου ανέλαβα κειμενικά καθήκοντα, αναζήτησα σχετικά λόγια του Θεού με βάση την κατάστασή μου. Διάβασα δύο χωρία απ’ τα λόγια του Θεού: «Ο Σατανάς έχει διαφθείρει τελείως τους ανθρώπους που ζουν σ’ αυτήν την αληθινή κοινωνία. Είτε είναι μορφωμένοι είτε όχι, έχει ριζώσει στις σκέψεις και τις απόψεις τους ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής κουλτούρας. Πιο συγκεκριμένα, οι γυναίκες πρέπει να φροντίζουν τους άντρες τους και να αναθρέφουν τα παιδιά τους, να είναι καλές σύζυγοι και στοργικές μητέρες, να αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στους άντρες και στα παιδιά τους και να ζουν γι’ αυτά, να μαγειρεύουν τρία καλά γεύματα την ημέρα, να κάνουν καλά το πλύσιμο, την καθαριότητα και όλες τις άλλες δουλειές του σπιτιού. Αυτό είναι το αποδεκτό πρότυπο της καλής συζύγου και στοργικής μητέρας. Αυτά τα πιστεύει και κάθε γυναίκα και θεωρεί ότι αν δεν τα κάνει, τότε δεν είναι καλή γυναίκα και έχει παραβιάσει τη συνείδηση και τα πρότυπα της ηθικής. Κάποιες γυναίκες, αν παραβιάσουν αυτά τα ηθικά πρότυπα, θα έχουν βάρος στη συνείδησή τους· θα πιστεύουν ότι έχουν απογοητεύσει τους άντρες και τα παιδιά τους, και ότι δεν είναι καλές γυναίκες. Μόλις, όμως, πιστέψεις στον Θεό, διαβάσεις πολλά από τα λόγια Του, και καταλάβεις κάποιες αλήθειες και διακρίνεις κάποια ζητήματα, θα σκεφτείς το εξής: “Είμαι δημιουργημένο ον και ως τέτοιο θα πρέπει να εκτελώ το καθήκον μου και να δαπανώ εαυτόν για τον Θεό”. Τώρα, μήπως συγκρούεται ο ρόλος σου ως καλή σύζυγος και στοργική μητέρα με το να κάνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Αν θες να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν μπορείς να κάνεις πλήρως το καθήκον σου. Αν, απ’ την άλλη, θέλεις να κάνεις το καθήκον σου πλήρως, τότε δεν μπορείς να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι κάνεις, λοιπόν; Αν επιλέξεις να κάνεις καλά το καθήκον σου και να δείξεις υπευθυνότητα απέναντι στο έργο της εκκλησίας και να είσαι αφοσιωμένος απέναντι στον Θεό, τότε πρέπει να πάψεις να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι θα σκεφτόσουν, τότε; Τι διαμάχη θα προέκυπτε στο μυαλό σου; Θα πίστευες ότι απογοήτευσες τα παιδιά και τον άντρα σου; Τι προκαλεί αυτές τις ενοχές και αυτήν τη δυσφορία; Όταν δεν εκπληρώνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον, πιστεύεις ότι έχεις απογοητεύσει τον Θεό; Δεν νιώθεις καθόλου τύψεις, αφού δεν έχεις το παραμικρό ίχνος αλήθειας στην καρδιά και το μυαλό σου. Τι καταλαβαίνεις, λοιπόν; Την παραδοσιακή κουλτούρα και το να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Έτσι θα αναπτύξεις την εξής αντίληψη: “Αν δεν είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν είμαι καλή ή σωστή γυναίκα”. Στο εξής, αυτή η αντίληψη θα σε δεσμεύει και θα σε περιορίζει. Τέτοιου είδους αντιλήψεις θα συνεχίσουν να σε δεσμεύουν ακόμη και αφού πιστέψεις στον Θεό, αλλά και όσο κάνεις το καθήκον σου. Όταν υπάρχει σύγκρουση αν θα κάνεις το καθήκον σου ή αν θα είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, μπορεί να επιλέξεις απρόθυμα να κάνεις το καθήκον σου, ίσως δείχνοντας κάποια αφοσίωση στον Θεό. Αλλά μέσα σου, θα συνεχίσεις να ανησυχείς και να έχεις τύψεις. Επομένως, την ώρα που κάνεις το καθήκον σου, θα ψάχνεις να βρεις λίγο ελεύθερο χρόνο για να φροντίσεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου, επειδή θα θέλεις ακόμα περισσότερο να επανορθώσεις. Και δεν θα το θεωρείς λάθος αυτό, ακόμα κι αν πρέπει να ταλαιπωρηθείς περισσότερο, αρκεί να έχεις ψυχική ηρεμία. Δεν φταίει γι’ αυτό η επιρροή από τις ιδέες και τις θεωρίες της παραδοσιακής κουλτούρας για το πώς πρέπει να είναι μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). «Τι εννοεί ο Θεός όταν λέει ότι “ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου”; Το λέει για να τους κάνει όλους να καταλάβουν το εξής: Οι ζωές μας και οι ψυχές μας προέρχονται από τον Θεό και δημιουργήθηκαν από Αυτόν —δεν προέρχονται από τους γονείς μας και σίγουρα όχι από τη φύση, μα μας δόθηκαν από τον Θεό· απλώς η σάρκα μας γεννήθηκε από τους γονείς μας και τα παιδιά μας γεννιούνται από εμάς, όμως οι μοίρες των παιδιών μας βρίσκονται εξολοκλήρου στα χέρια του Θεού. Το ότι μπορούμε να πιστέψουμε στον Θεό είναι μια ευκαιρία που μας έχει δοθεί απ’ Αυτόν· έχει οριστεί από Εκείνον και είναι η χάρη Του. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να εκπληρώσεις υποχρεώσεις ή ευθύνες απέναντι σε κανέναν άλλον· πρέπει να εκπληρώσεις μόνο το καθήκον απέναντι στον Θεό που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιουργημένο ον. Αυτό πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα, αυτό είναι το κύριο και πρωταρχικό πράγμα που πρέπει να ολοκληρώσουν πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι στη ζωή τους. Αν δεν εκπληρώνεις καλά το καθήκον σου, τότε δεν είσαι δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Οι άλλοι μπορεί να σε θεωρούν καλή σύζυγο και στοργική μητέρα, άριστη νοικοκυρά, ευσεβές παιδί και αξιόλογο μέλος της κοινωνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Θεός θεωρεί ότι επαναστατείς εναντίον Του, ότι δεν εκπληρώνεις καθόλου τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, ότι αποδέχτηκες αλλά δεν ολοκλήρωσες την αποστολή από τον Θεό και ότι τα παράτησες στου δρόμου τα μισά. Είναι δυνατόν ο Θεός να εγκρίνει ένα τέτοιο άτομο; Τέτοιοι άνθρωποι είναι άχρηστοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Χάρη στα λόγια του Θεού, κατανόησα πως είχα πάντα την πεποίθηση ότι μια γυναίκα πρέπει να φροντίζει τον σύζυγό της, να μεγαλώνει τα παιδιά της, και να είναι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Αυτές οι ιδέες και απόψεις προέρχονται απ’ τον Σατανά. Ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους την ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να περνά τη ζωή της στο σπίτι, να υπηρετεί την οικογένειά της και να προσανατολίζει τη ζωή της στον σύζυγο και τα παιδιά της, καθώς και ότι, αν δεν τους φροντίζει σωστά, δεν είναι καλή γυναίκα. Με αυτήν την ιδέα και άποψη ζούσα. Αν και ήξερα καλά αφενός ότι είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, αφετέρου τι πρέπει να κάνει ένα δημιούργημα, ενώ έκανα το καθήκον μου, σκεφτόμουν συνεχώς τα του σπιτιού. Κάθε φορά που είχα ελεύθερο χρόνο, ασχολούμουν με οικογενειακά θέματα, και μάλιστα θυσίαζα τον χρόνο στον οποίο θα έκανα πνευματικές ασκήσεις και θα διάβαζα τα λόγια του Θεού. Δεν είχα αίσθημα φορτίου για το καθήκον μου, και καθυστερούσα το εκκλησιαστικό έργο. Αν και φαινομενικά έκανα το καθήκον μου, μέσα μου σκεφτόμουν την καθημερινότητα του συζύγου και του παιδιού μου. Αν έκανα έστω και το παραμικρό ατόπημα και έβλεπα τον σύζυγό μου στενοχωρημένο, θεωρούσα πως δεν είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου. Αν και ο σύζυγός μου με χτυπούσε, με επέπληττε και ήθελε να πετάξει τα βιβλία μου με τα λόγια του Θεού, και ακόμα κι η πεθερά μου με κορόιδευε και με επέπληττε, εγώ δεν τους μισούσα. Αντ’ αυτού, θεωρούσα ότι δεν εκπλήρωνα τις υποχρεώσεις μου και δεν ήμουν καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Στην πραγματικότητα, ο Θεός, στα λόγια Του, δεν απαίτησε ποτέ απ’ τις γυναίκες να είναι καλές σύζυγοι ή στοργικές μητέρες. Αυτό που ζητά ο Θεός είναι να επιδιώκουμε την αλήθεια, να κάνουμε καλά το καθήκον ενός δημιουργήματος, και να φέρνουμε εις πέρας τις υποχρεώσεις και την αποστολή μας. Δεν κατανοούσα την αλήθεια και αντιμετώπιζα ως αλήθεια τις πλάνες του Σατανά, σε σημείο να θεωρώ ότι το σωστό είναι να είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Αντιμετώπιζα την εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργήματος ως κάτι το παραπανίσιο. Δεν είχα κανένα αίσθημα χρέους ή ανησυχίας που δεν έκανα καλά το καθήκον μου. Όταν, όμως, δεν φρόντιζα καλά την οικογένειά μου, ένιωθα πως τους απογοήτευα. Όπως αποκαλύφθηκε, το πρόβλημα ήταν οι απόψεις κι οι ιδέες μου. Η ανθρώπινη ζωή προέρχεται από τον Θεό. Ο Θεός κανόνισε να βρεθώ σε αυτόν τον κόσμο για να εκπληρώσω κάποιες υποχρεώσεις και να φέρω εις πέρας μια αποστολή, όχι για να ζήσω για την οικογένεια ή τους συγγενείς μου. Αν ζούσα για να είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, και για να φροντίζω σωστά την οικογένειά μου, χωρίς να κάνω καν το καθήκον που έπρεπε να κάνω από καιρό, τότε θα ήμουν εντελώς εγωίστρια, και κάποια για την οποία ο Θεός νιώθει μίσος και αηδία. Μέσα στα χρόνια, είχα σπαταλήσει τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, και είχα χάσει πολλές ευκαιρίες να κάνω τα καθήκοντά μου. Δεν μπορούσα να ζήσω άλλο έτσι. Αργότερα, έκανα συνειδητά το καθήκον μου ολόψυχα. Κάποιες φορές, όταν η σκέψη μου πήγαινε πίσω στο σπίτι, προσευχόμουν στον Θεό και Του ζητούσα να προστατεύσει την καρδιά μου, ώστε να βάλω πρώτο το καθήκον μου. Προτού το καταλάβω, η καρδιά μου ηρεμούσε. Ενίοτε, πήγαινα σπίτι για να βοηθήσω σε κάποια διευθέτηση. Ό,τι κι αν έλεγαν ο σύζυγος ή η πεθερά μου, δεν ένιωθα πλέον περιορισμό μέσα μου.

Τον Ιούνιο του 2015, έφυγα για να κάνω το καθήκον μου. Στο παρελθόν, όταν έκανα το καθήκον μου στην πόλη μου, μπορούσα να γυρίσω σπίτι μετά από ένα διάστημα. Αυτήν τη φορά, όμως, έκανα μήνες να γυρίσω. Όταν άρχισαν τα κρύα, άρχισα κι εγώ να ανησυχώ: «Τι να γίνονται ο σύζυγος και το παιδί μου; Οι γονείς μου να είναι καλά στην υγεία τους;» Με αυτές τις σκέψεις, με έπιασε πάλι ανησυχία και ήθελα να γυρίσω να κάνω το καθήκον μου στην πόλη μου. Συνειδητοποίησα ότι αυτό το σκεπτικό δεν ήταν σωστό, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να προστατεύσει την καρδιά μου. Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Θα πρέπει να επιδιώκετε καθετί όμορφο και καλό, και θα πρέπει να αποκτάτε την πραγματικότητα όλων των θετικών πραγμάτων. Επιπλέον, θα πρέπει να είστε υπεύθυνοι για τη ζωή σας και να μην την παίρνετε αψήφιστα. Οι άνθρωποι έρχονται στη γη και είναι σπάνιο να Με συναντήσουν, και είναι επίσης σπάνιο να έχουν την ευκαιρία να αναζητήσουν και να κερδίσουν την αλήθεια. Γιατί δεν εκτιμάτε αυτό το όμορφο διάστημα ως το σωστό μονοπάτι να επιδιώκετε σε αυτήν τη ζωή; Και γιατί είστε πάντα τόσο απαξιωτικοί προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη; Γιατί πάντα ποδοπατιέστε και καταστρέφεστε γι’ αυτήν την αδικία και την ακαθαρσία που παίζει με τους ανθρώπους;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Λόγια για τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους). Τα λόγια του Θεού με ενέπνευσαν πραγματικά και μου έδωσαν τον σωστό στόχο στη ζωή. Ήταν ευλογία που είχα μπορέσει να αποδεχθώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και είχα την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου στη διάδοση του ευαγγελίου. Ακόμα περισσότερο, ήταν εξύψωσή μου από τον Θεό. Σκέφτηκα ότι ο Πέτρος πέρασε τη ζωή του επιζητώντας να γνωρίσει και να αγαπήσει τον Θεό. Όταν ο Θεός τον εμπιστεύτηκε για βοσκό του κοπαδιού, η αγάπη και η εμπιστοσύνη του Θεού τον έκαναν ακόμα πιο πρόθυμο να επιδιώξει την αλήθεια και να κάνει το παν για να ικανοποιήσει τον Θεό. Στο τέλος, μπόρεσε να σταυρωθεί ανάποδα για τον Θεό, καταθέτοντας τρανταχτή μαρτυρία και αποκτώντας την έγκριση του Θεού. Ο Πέτρος έζησε μια εξαιρετικά σημαντική ζωή. Τώρα είναι η πιο κρίσιμη στιγμή για τη διάδοση του ευαγγελίου. Έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμα του Πέτρου, να αδράξω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, να επιδιώξω την αλήθεια με όλο μου το είναι, και να εκπληρώσω το καθήκον μου για τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Έπειτα, σταμάτησα να περιορίζομαι τόσο από οικογενειακά θέματα ενώ έκανα το καθήκον μου, και χαλάρωσα πάρα πολύ.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα, πιο πρόσφατα λόγια του Θεού, και γνώρισα καλύτερα τις ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας για τις ενάρετες γυναίκες, τις καλές συζύγους και τις στοργικές μητέρες. Ο Θεός λέει: «Οι Ανατολικοί θέλουν οι γυναίκες να συμπεριφέρονται πάντα κόσμια, να ενσαρκώνουν τις αξίες του Κομφουκιανισμού, να είναι ενάρετες και ευγενικές. Για ποιον σκοπό; Για να είναι εύκολο να τις ελέγχουν. Αυτή είναι μια κακόβουλη ιδεολογία που έχει αναπτυχθεί από την παραδοσιακή ανατολική κουλτούρα και είναι ουσιαστικά επιβλαβής για τους ανθρώπους, καθώς οδηγεί τελικά τις γυναίκες σε μια ζωή χωρίς δική τους κατεύθυνση ή δικές τους ιδέες. Αυτές οι γυναίκες δεν ξέρουν τι να κάνουν, πώς να το κάνουν ή ποιες πράξεις είναι σωστές ή λάθος. Προσφέρουν ακόμη και τη ζωή τους στις οικογένειές τους, αλλά και πάλι νιώθουν ότι δεν έχουν κάνει αρκετά. Βλάπτει αυτό τις γυναίκες; (Ναι.) Δεν αντιστέκονται καν, ακόμη κι όταν τους αφαιρούνται τα δικαιώματά τους, τα δικαιώματα που θα πρέπει να απολαμβάνουν. Γιατί δεν αντιστέκονται; Λένε: “Είναι λάθος να αντισταθώ. Δεν είναι ενάρετο. Κοίτα την τάδε και την τάδε, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα από μένα και έχουν υποφέρει πολύ περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, δεν παραπονιούνται ποτέ”. Γιατί σκέφτονται έτσι; (Είναι επηρεασμένες από τον τρόπο σκέψης της παραδοσιακής κουλτούρας.) Είναι αυτή η παραδοσιακή κουλτούρα που έχει ριζώσει βαθιά μέσα τους και τους έχει προκαλέσει μεγάλα βάσανα. Πώς μπορούν και ανέχονται τέτοιο μαρτύριο; Γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό το μαρτύριο είναι οδυνηρό, ότι τις κάνει να αισθάνονται ανήμπορες και πληγώνει την καρδιά τους. Οπότε, πώς και το ανέχονται, παρ’ όλα αυτά; Ποιος είναι ο αντικειμενικός λόγος; Ότι αυτό είναι το κοινωνικό τους υπόβαθρο. Επομένως, δεν μπορούν να ξεφύγουν, αλλά απλώς να υποκύψουν σιωπηλά σε αυτό. Έτσι νιώθουν και υποκειμενικά. Δεν κατανοούν την αλήθεια ούτε το πώς θα έπρεπε να ζουν οι γυναίκες με αξιοπρέπεια ή ποιος είναι ο σωστός τρόπος να ζουν οι γυναίκες. Κανείς δεν τους τα έχει πει αυτά τα πράγματα. Σύμφωνα μ’ αυτά που γνωρίζουν, ποιο είναι το κριτήριο για τη συμπεριφορά και τις πράξεις των γυναικών; Η παραδοσιακή κουλτούρα. Πιστεύουν ότι αυτά που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά είναι σωστά, και ότι αν κάποιος τα παραβιάσει, τότε η συνείδησή του πρέπει να καταδικαστεί. Αυτό είναι το δικό τους “κριτήριο”. Όμως, είναι πραγματικά σωστό αυτό το κριτήριο; Θα πρέπει να μπει σε εισαγωγικά; (Ναι, θα πρέπει.) Αυτό το κριτήριο δεν συμβαδίζει με την αλήθεια. Όσο κι αν επιδοκιμάζεται ή ευνοείται η συμπεριφορά κάποιου υπό τον έλεγχο αυτού του τρόπου σκέψης και αυτής της οπτικής, αποτελεί πράγματι κριτήριο; Όχι, αφού είναι ενάντια στην αλήθεια και την ανθρώπινη φύση. Για πολύ καιρό, οι γυναίκες στην Ανατολή έπρεπε να φροντίζουν ολόκληρη την οικογένειά τους, και ήταν υπεύθυνες για όλα τα μικρά, ασήμαντα ζητήματα. Είναι δίκαιο αυτό; (Όχι, δεν είναι.) Τότε, πώς μπορούν να το ανέχονται; Επειδή είναι δέσμιες αυτού του τρόπου σκέψης και αυτής της οπτικής. Η ικανότητά τους να το ανέχονται υποδηλώνει ότι, κατά βάθος, είναι 80% σίγουροι πως αυτό είναι το σωστό, κι ότι αν απλώς το υπομείνουν, θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στα πρότυπα της παραδοσιακής κουλτούρας. Έτσι, σπεύδουν προς εκείνη την κατεύθυνση, προς αυτά τα πρότυπα. Αν πίστευαν κατά βάθος ότι ήταν λάθος και ότι δεν θα έπρεπε να το κάνουν, ότι δεν ήταν σύμφωνο με την ανθρώπινη φύση και ότι ήταν αντίθετο με την ανθρώπινη φύση και την αλήθεια, τότε θα μπορούσαν να το κάνουν; (Όχι, δεν θα μπορούσαν.) Θα αναγκάζονταν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν από αυτούς τους ανθρώπους και όχι να είναι σκλάβες τους. Όμως, οι περισσότερες γυναίκες δεν θα τολμούσαν να το κάνουν αυτό. Τι σκέφτονται; Ότι θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς την κοινότητά τους, αλλά ότι αν έφευγαν, θα κουβαλούσαν ένα φοβερό στίγμα και θα έπρεπε να υποστούν κάποιες συνέπειες. Αφού ζυγίσουν τα πράγματα, σκέφτονται ότι αν το έκαναν, οι συνάδελφοί τους θα τις κακολογούσαν επειδή δεν ήταν ενάρετες, η κοινωνία θα τις καταδίκαζε με συγκεκριμένους τρόπους και θα είχε συγκεκριμένες απόψεις για εκείνες, και όλα αυτά θα επέφεραν σοβαρές συνέπειες. Στο τέλος, το ξανασκέφτονται και καταλήγουν στο εξής: “Καλύτερα απλώς να το ανεχτώ. Διαφορετικά, θα λυγίσω απ’ το βάρος της καταδίκης!” Έτσι είναι οι γυναίκες της Ανατολής, από γενιά σε γενιά. Τι πρέπει να υπομείνουν πίσω από όλες αυτές τις καλές πράξεις; Τη στέρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους και των δικαιωμάτων τους. Είναι αυτές οι σκέψεις και απόψεις σύμφωνες με την αλήθεια; (Όχι, δεν είναι.) Δεν είναι σύμφωνες με την αλήθεια. Έχουν στερηθεί την αξιοπρέπειά τους και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, και έχουν χάσει την ακεραιότητά τους, την ανεξάρτητη διαβίωσή τους και το περιθώριο σκέψης τους, καθώς και τα δικαιώματά τους να μιλούν και να εκφράζουν τις δικές τους επιθυμίες. Όλα όσα κάνουν τα κάνουν για αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται μαζί τους στο σπίτι. Ποιος είναι ο σκοπός τους όταν το κάνουν αυτό; Να ανταποκριθούν στα πρότυπα που απαιτεί η παραδοσιακή κουλτούρα από τη γυναίκα, και να τις επαινούν οι άλλοι, λέγοντας ότι είναι καλοί σύζυγοι και καλοί άνθρωποι. Δεν είναι αυτό ένα είδος μαρτυρίου; (Ναι, είναι.) Είναι σωστός ή στρεβλός αυτός ο τρόπος σκέψης; (Στρεβλός.) Συμβαδίζει με την αλήθεια; (Όχι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος τρίτο)]. Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, τα αισθήματά μου επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά. Ήμουν ακριβώς το είδος ανθρώπου που εκθέτει ο Θεός ως βαθιά ζημιωμένο από την παραδοσιακή κουλτούρα του Σατανά. Από νεαρή ηλικία, μου είχε εντυπωθεί βαθιά η εικόνα των ενάρετων και ευγενικών γυναικών που πρωταγωνιστούσαν στις δραματικές σειρές. Σε συνδυασμό με την εκπαίδευση και τη διαπαιδαγώγηση απ’ τους γονείς μου με τις απόψεις της κοινωνίας, οι σκέψεις μου είχαν περιοριστεί πλήρως. Θεώρησα πως το να είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, το να φροντίζω τον σύζυγό μου και το να μεγαλώνω το παιδί μου ήταν τα πρότυπα στα οποία έπρεπε να ανταποκριθώ ως γυναίκα. Προσκολλήθηκα σε όλα αυτά σαν να ήταν θετικά πράγματα. Περνούσα τις μέρες μου υπηρετώντας δουλοπρεπώς τον σύζυγο και την οικογένειά μου. Ζούσα μόνο για να φροντίζω για την καθημερινή ζωή των μελών της, χωρίς καμία ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, με την πεποίθηση, όμως, ότι έκανα κάτι το ευγενές. Μέσα στα χρόνια, για να διατηρήσω την εικόνα της «καλής γυναίκας», ακόμα κι όταν άκουγα τα λόγια του Θεού και ήξερα ότι είναι η αλήθεια, δεν τολμούσα να τα επιδιώξω θαρραλέα. Ακόμα κι όταν προσπαθούσα να κάνω το καθήκον μου, η προϋπόθεση ήταν πάντα να μην παρεμβάλλεται στη ζωή της οικογένειάς μου. Όταν δεν μπορούσα να φροντίσω την οικογένειά μου, άρχιζα αμέσως να ανησυχώ. Σκεφτόμουν πως τους απογοήτευα και έβρισκα γρήγορα τρόπους να επανορθώσω. Προσωπικά, προτιμούσα να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου παρά να μην τους φροντίσω. Στην πραγματικότητα, τόσο ο σύζυγος όσο και η πεθερά μου είναι ενήλικες, και το παιδί μου είχε ήδη φτάσει στο γυμνάσιο, οπότε μπορούσαν μια χαρά να φροντίσουν τον εαυτό τους. Εγώ, όμως, συνέχιζα να ανησυχώ και ένιωθα διαρκώς πως ήταν λάθος να μην τους φροντίζω. Έβαζα επανειλημμένα στην άκρη το εκκλησιαστικό έργο, καθώς και τη ζωή-είσοδο των αδελφών μου. Πόσο μισητή και αξιοθρήνητη ήμουν! Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύουμε στον Θεό και να κάνουμε τα καθήκοντά μας. Ήταν σαφές πως η οικογένειά μου αντιστεκόταν στον Θεό και δεν με άφηνε να κάνω τα καθήκοντά μου. Αντί, όμως, να τους διακρίνω, έφτανα μέχρι και να κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν τους φρόντιζα ενώ έκανα τα καθήκοντά μου, και ένιωθα ενοχές. Στο τέλος, είδα ότι αυτές οι ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας βλάπτουν πραγματικά τους ανθρώπους και είχαν διαστρεβλώσει εντελώς το σκεπτικό μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ξεχωρίσω το άσπρο απ’ το μαύρο και το σωστό απ’ το λάθος. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τις ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας για το τι είναι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, καθώς και τις Τρεις Υπακοές και τις Τέσσερις Αρετές, για να μας παραπλανήσει. Μας κάνει να πιστέψουμε πως οι γυναίκες πρέπει να έχουν κατώτερη θέση στην οικογένεια και να ζουν σαν σκλάβες των άλλων. Έτσι, τους αφαιρεί την ελεύθερη βούληση και το δικαίωμα της ύπαρξης. Αυτό είναι ένα μέσο ελέγχου και πάταξης των γυναικών. Δεν μπορούσα με τίποτα να τα διακρίνω όλα αυτά, και γι’ αυτό με έβλαπταν και με έλεγχαν συνεχώς αυτές οι ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας. Γι’ αυτό καθυστερούσα επανειλημμένα τα καθήκοντά μου, δεν επιδίωκα αποφασιστικά την αλήθεια, δεν έκανα τα καθήκοντα που έπρεπε, και ζούσα χωρίς καμία ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Αν συνεχιζόταν αυτό, θα κατέληγα να με αποκλείσει ο Θεός στο τέλος του έργου Του. Όταν τα συνειδητοποίησα αυτά, θέλησα να απορρίψω τον Σατανά από τα βάθη της καρδιάς μου και να πάψω να ζω σύμφωνα με αυτές τις ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας.

Τότε, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δημιούργησε την ελεύθερη βούληση για το ανθρώπινο είδος. Και τι είναι οι σκέψεις που προέρχονται από αυτήν την ελεύθερη βούληση; Είναι σύμφωνες με την ανθρώπινη φύση; Αυτές οι σκέψεις πρέπει τουλάχιστον να είναι σύμφωνες με την ανθρώπινη φύση. Πέραν αυτού, ο Θεός ήθελε επίσης οι άνθρωποι να έχουν στην πορεία της ζωής τους ακριβή εικόνα και κατανόηση για όλους τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, και κατόπιν να επιλέγουν το σωστό μονοπάτι για να ζουν και να λατρεύουν τον Θεό. Η ζωή που βιώνουν οι άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο έχει δοθεί από τον Θεό και θα πρέπει να την απολαμβάνουν. Ωστόσο, εκείνοι περιορίζονται, και σε όλη τους τη ζωή γίνονται δέσμιοι σ’ αυτές τις υποτιθέμενες παραδοσιακές κουλτούρες και τις ηθικές γραφές, και διαστρεβλώνονται απ’ αυτές. Και σε τι μετατρέπονται στο τέλος; Σε μαριονέτες της παραδοσιακής κουλτούρας. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια; (Ναι.) Εσείς θα επιλέγατε να ακολουθήσετε αυτό το μονοπάτι στο μέλλον; (Όχι.) […] Άρα, πώς θα πρέπει να ενεργείς; (Σύμφωνα με τις αρχές.) Ασφαλώς είναι σωστό να ενεργείς σύμφωνα με τις αρχές, και θα πρέπει να συμπεριφέρεσαι σε όλους σύμφωνα με τις αρχές, να τους αντιμετωπίζεις ως αδελφούς και αδελφές αν πιστεύουν στον Θεό, και ως άπιστους αν δεν πιστεύουν. Δεν υπάρχει λόγος να αδικείς τον εαυτό σου, να διαστρεβλώνεις την ακεραιότητά σου ή να χάνεις την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά σου, θυσιάζοντας τη ζωή σου για εκείνους. Δεν το αξίζουν. Υπάρχει μόνο Ένας σε αυτόν τον κόσμο για τον οποίο αξίζει να περάσεις τη ζωή σου. Ποιος είναι; (Ο Θεός.) Γιατί; Επειδή ο Θεός είναι η αλήθεια, και τα λόγια Του είναι το κριτήριο για την ύπαρξη, τη συμπεριφορά και τις πράξεις του ανθρώπου. Όσο έχεις τον Θεό και τα λόγια Του, δεν θα παρεκκλίνεις, και θα συμπεριφέρεσαι και θα ενεργείς με ακρίβεια. Αυτή είναι η απώτερη επίδραση που επιτυγχάνουν τα λόγια του Θεού σε κάποιον μόλις σωθεί» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος τρίτο)]. Τα λόγια του Θεού φώτισαν πραγματικά την καρδιά μου. Ο Θεός κανονίζει να παντρεύονται οι άνθρωποι για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στην οικογένεια, όχι για να γίνουν σκλάβοι, και σίγουρα όχι για να θυσιάζεται κάποιος για τους άλλους. Στον γάμο, ο κάθε σύζυγος έχει τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες του, και κανένας απ’ τους δύο δεν χρειάζεται να κάνει τα καπρίτσια του άλλου. Όποιος κι αν είναι ο ρόλος μου στον γάμο και την οικογένειά μου, αποτελεί απλώς μια υποχρέωση που πρέπει να εκπληρώσω. Όταν δεν έχω εκκλησιαστικό έργο, μπορώ να εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου ως σύζυγος και να φροντίζω τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειάς μου. Όταν, όμως, είμαι πολύ απασχολημένη με το καθήκον μου και δεν έχω χρόνο να πάω σπίτι, πρέπει να βάζω πρώτο το καθήκον. Αφότου τα κατάλαβα αυτά, ένιωσα μέσα μου ένα σπουδαίο αίσθημα απελευθέρωσης και ελευθερίας. Ήταν σαν να άνοιξε ξαφνικά μέσα μου ένα παράθυρο που με γέμισε φως.

Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με οδήγησαν να σπάσω τα δεσμά και να απαλλαγώ απ’ το κακό που μου έκανε η παραδοσιακή ιδέα της «καλής συζύγου και στοργικής μητέρας». Τώρα, μπορώ να εκπληρώσω το καθήκον μου για τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μου, και αυτό που δίνει στη ζωή μου αξία. Δόξα τω Θεώ!