Από της Τρέισι, Μιανμάρ

Τον Σεπτέμβριο του 2023, οι αδελφοί και οι αδελφές μου με εξέλεξαν επικεφαλής της εκκλησίας, και πρώτιστη ευθύνη μου ήταν το έργο του ποτίσματος. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα πολύ πιεσμένη. Σκέφτηκα: «Το έργο της εκκλησίας περιλαμβάνει πολλές εργασίες. Εγώ ξεκίνησα μόλις να εκπαιδεύομαι και δεν έχω καθόλου εμπειρία. Αν παρακολουθήσω το έργο των αδελφών μου και δεν μπορέσω να διαχειριστώ κάποια πράγματα, τι θα σκεφτούν για μένα; Δεν θα πουν ότι δεν έχω λογική κι ότι παρακολουθώ το έργο άλλων χωρίς να το γνωρίζω η ίδια;» Για να μην ανακαλύψουν τις ελλείψεις μου και να μη με περιφρονήσουν, αρνήθηκα το καθήκον της επικεφαλής. Είπα στον επιβλέποντα: «Καλύτερα να εργαστώ σκληρά στο καθήκον που έχω τώρα». Ο επιβλέπων ήρθε να με δει και συναναστράφηκε μαζί μου: «Έχεις υπερβολικά υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Όλοι έχουν ελλείψεις και είναι πολύ φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες ατέλειες στο έργο μας. Ο Θεός δεν έχει τόσο υψηλές απαιτήσεις από εμάς. Αυτό που εκτιμά ο Θεός είναι η στάση μας απέναντι στο καθήκον μας, και κοιτάζει αν καταβάλλουμε όλη μας την προσπάθεια στο έργο μας». Ακούγοντας τα λόγια του επιβλέποντα, σκέφτηκα ότι είχε δίκιο. Όλοι έχουμε ελλείψεις και ατέλειες. Γι’ αυτό πρέπει όλοι να εκπαιδευόμαστε και να μελετάμε παραπάνω. Δεν πρέπει να αρνηθώ το καθήκον αυτό. Μετά, έκανα αυτοκριτική. Γιατί επέμενα να αρνούμαι το καθήκον που με καλούσε;

Μια μέρα, κατά την πνευματική μου άσκηση, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Εάν επιθυμείς να αφοσιωθείς στα πάντα για να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού, δεν μπορείς να το κάνεις εκτελώντας απλά ένα καθήκον· πρέπει να αποδεχτείς οποιαδήποτε ανάθεση σου δώσει ο Θεός. Είτε ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις σου και ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου, ή είναι κάτι που δεν απολαμβάνεις, δεν έχεις κάνει ποτέ πριν ή είναι δύσκολο, πρέπει και πάλι να την αποδεχτείς και να υποταχθείς. Όχι μόνο πρέπει να την αποδεχτείς, αλλά και πρέπει να συνεργαστείς ενεργά και να ενημερωθείς γι’ αυτήν, ενώ παράλληλα τη βιώνεις και επιτυγχάνεις είσοδο σ’ αυτήν. Ακόμη και αν υποφέρεις δυσχέρειες, κουραστείς, ταπεινωθείς ή περιθωριοποιηθείς, πρέπει και πάλι να το κάνεις με αφοσίωση. Μόνο αν ασκείσαι με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσεις να αφοσιωθείς στα πάντα και να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού. Πρέπει να τη θεωρείς ως καθήκον που πρέπει να εκτελέσεις, όχι ως προσωπική υπόθεση. Πώς οφείλεις να κατανοείς τα καθήκοντα; Ως κάτι που ο Δημιουργός —ο Θεός— δίνει σε κάποιον να κάνει· έτσι προκύπτουν τα καθήκοντα των ανθρώπων. Η ανάθεση που σου δίνει ο Θεός είναι το καθήκον σου, και είναι απολύτως κανονικό και δικαιολογημένο να εκτελείς το καθήκον σου όπως σου ζητάει ο Θεός. Εάν είναι σαφές για σένα ότι αυτό το καθήκον είναι ανάθεση από τον Θεό και ότι πρόκειται για την αγάπη και την ευλογία του Θεού που έρχονται πάνω σου, τότε θα είσαι σε θέση να αποδεχτείς το καθήκον σου με μια καρδιά που αγαπά τον Θεό, να λαμβάνεις υπόψη σου τις προθέσεις του Θεού ενώ εκτελείς το καθήκον σου, καθώς και να ξεπεράσεις όλες τις δυσκολίες για να ικανοποιήσεις τον Θεό. Εκείνοι που πραγματικά δαπανούν εαυτούς για τον Θεό δεν θα μπορούσαν ποτέ να αρνηθούν την ανάθεση από τον Θεό, δεν θα μπορούσαν ποτέ να αρνηθούν κανένα καθήκον. Όποιο καθήκον κι αν σου εμπιστεύεται ο Θεός, όποιες δυσκολίες κι αν αυτό συνεπάγεται, δεν πρέπει να το αρνείσαι, αλλά να το αποδέχεσαι. Αυτό είναι το μονοπάτι άσκησης, δηλαδή να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι αφοσιωμένος στα πάντα, προκειμένου να ικανοποιήσεις τον Θεό. Ποιο είναι το καίριο σημείο εδώ; Είναι οι λέξεις “στα πάντα”. “Τα πάντα” δεν σημαίνει απαραιτήτως τα πράγματα που σου αρέσουν ή αυτά στα οποία είσαι καλός, πολύ δε λιγότερο τα πράγματα με τα οποία είσαι εξοικειωμένος. Κάποιες φορές θα είναι πράγματα στα οποία δεν είσαι καλός, πράγματα που χρειάζεται να μάθεις, πράγματα που είναι δύσκολα ή πράγματα όπου θα πρέπει να υποφέρεις. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το τι είναι, εφόσον σου το έχει εμπιστευθεί ο Θεός, πρέπει να το δεχτείς από Αυτόν· πρέπει να το αποδεχτείς και να εκτελέσεις το καθήκον σωστά, κάνοντάς το με αφοσίωση και ικανοποιώντας τις προθέσεις του Θεού. Αυτό είναι το μονοπάτι που πρέπει να κάνεις πράξη. Ό,τι κι αν συμβαίνει, πρέπει πάντα να αναζητάς την αλήθεια, και μόλις βεβαιωθείς για το είδος της άσκησης που είναι σύμφωνη με τις προθέσεις του Θεού, με αυτόν τον τρόπο θα πρέπει να την κάνεις πράξη. Μόνο πράττοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο κάνεις πράξη την αλήθεια και μόνο έτσι μπορείς να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι για να ικανοποιήσουμε τις προθέσεις Του, πρέπει να αποδεχόμαστε κάθε καθήκον που προέρχεται από Εκείνον. Μπορεί να κληθούμε να κάνουμε ένα καθήκον που δεν το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν. Πρέπει, λοιπόν, να αφιερώσουμε χρόνο και να κοπιάσουμε για να το μάθουμε, κι η σάρκα μας να ταλαιπωρηθεί περισσότερο. Μπορεί να πληγωθεί η περηφάνια μας εξαιτίας των ελλείψεών μας, μα πρέπει πάντα μέσα μας να είμαστε ταπεινοί και υπάκουοι. Αυτήν τη στάση πρέπει να έχει ένα δημιουργημένο ον απέναντι στο καθήκον του. Σύγκρινα κι εγώ τη δική μου στάση. Όταν έμαθα ότι εκλέχτηκα επικεφαλής στην εκκλησία, ήξερα ότι οι επικεφαλής πρέπει να παρακολουθούν τις διάφορες πτυχές του έργου της εκκλησίας, αλλά είχα πολλές ελλείψεις και φοβήθηκα ότι, αν παρακολουθούσα το έργο και συναντούσα προβλήματα που δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ, και δεν μπορούσα να επισημάνω κάποια λύση στους αδελφούς και τις αδελφές μου, θα με περιφρονούσαν όλοι σίγουρα και θα με έλεγαν άχρηστη. Γι’ αυτό, βρήκα δικαιολογίες και είπα ότι δεν ήξερα να κάνω πολλές εργασίες και ότι δεν ήμουν κατάλληλη για τη δουλειά. Όταν κλήθηκα να κάνω αυτό το καθήκον, δεν σκέφτηκα πώς να υπολογίσω τις προθέσεις του Θεού και πώς να επωμιστώ το καθήκον μου· αντίθετα, θέλησα να το απορρίψω για να μη με περιφρονήσει ο κόσμος. Δεν προστάτευσα καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν ιδιαίτερα εγωίστρια και ποταπή. Ο Θεός με τίμησε επιτρέποντάς μου να κάνω το καθήκον μιας επικεφαλής. Ήταν σπουδαία αυτή η ευκαιρία να κερδίσω την αλήθεια κι έπρεπε να κάνω καλά το καθήκον μου με προνοητικότητα και θετική στάση. Όταν το κατάλαβα αυτό, έγινα πρόθυμη να αλλάξω τη λανθασμένη μου νοοτροπία. Παρά τις πολλές ελλείψεις και ελαττώματα που είχα, ήμουν πρόθυμη να μάθω από τους αδελφούς και τις αδελφές. Ως εκ τούτου, είπα στον επιβλέποντα ότι ήμουν πρόθυμη να εκπαιδευτώ για να γίνω επιεκφαλής.

Μετά, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Το πρώτο είδος ήταν εκείνοι που μπορούν να γίνουν επιβλέποντες των διαφόρων αντικειμένων του έργου. Η πρώτη απαίτηση γι’ αυτούς είναι να έχουν την ικανότητα και το επίπεδο να κατανοήσουν την αλήθεια. Αυτή είναι η ελάχιστη απαίτηση. Η δεύτερη απαίτηση είναι να κουβαλάνε φορτίο· αυτό είναι απαραίτητο» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. «Κάποιοι μπορεί να ρωτήσουν: “Πώς γίνεται τα κριτήρια που πρέπει να πληρούν οι ταλαντούχοι άνθρωποι προκειμένου να προαχθούν και να καλλιεργηθούν να μην περιλαμβάνουν το να κατανοούν την αλήθεια, να κατέχουν την αλήθεια-πραγματικότητα και να μπορούν να έχουν φόβο Θεού και ν’ αποφεύγουν το κακό; Πώς γίνεται να μην περιλαμβάνουν το να μπορούν να γνωρίσουν τον Θεό, να μπορούν να υποταχθούν στον Θεό, να είναι αφοσιωμένοι στον Θεό και να είναι δημιουργημένα όντα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα; Έχουν παραλειφθεί αυτά τα πράγματα;” Πείτε Μου, αν κάποιος κατανοεί την αλήθεια και έχει εισέλθει στην αλήθεια-πραγματικότητα, αν μπορεί να υποταχθεί στον Θεό, είναι αφοσιωμένος στον Θεό και έχει θεοφοβούμενη καρδιά κι αν, επιπλέον, γνωρίζει τον Θεό, δεν Του αντιστέκεται και είναι ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα, άραγε χρειάζεται να καλλιεργηθεί; Αν τα έχει πετύχει πραγματικά όλα αυτά, τότε δεν έχει επιτευχθεί ήδη το αποτέλεσμα της καλλιέργειας; (Ναι.) Επομένως, οι απαιτήσεις για να προαχθούν και να καλλιεργηθούν οι ταλαντούχοι άνθρωποι δεν περιλαμβάνουν αυτά τα κριτήρια. Επειδή οι υποψήφιοι που προάγονται και καλλιεργούνται επιλέγονται ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν κατανοούν την αλήθεια και που είναι γεμάτοι διεφθαρμένες διαθέσεις, είναι αδύνατον, λοιπόν, να κατέχουν ήδη την αλήθεια-πραγματικότητα ή να υποτάσσονται ήδη πλήρως στον Θεό, πόσο μάλλον να είναι ήδη απολύτως αφοσιωμένοι στον Θεό, ενώ σίγουρα απέχουν ακόμη πολύ από το να γνωρίσουν τον Θεό και να έχουν θεοφοβούμενη καρδιά. Πρωτίστως, τα κριτήρια που πρέπει να πληρούν οι κάθε λογής ταλαντούχοι άνθρωποι προκειμένου να προαχθούν και να καλλιεργηθούν είναι αυτά που μόλις αναφέραμε· αυτά είναι τα πιο ρεαλιστικά και συγκεκριμένα» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. «Πείτε Μου, πώς μπορείτε να γίνετε άνθρωποι συνηθισμένοι και κανονικοί; Πώς μπορείς, όπως λέει ο Θεός, να κάθεσαι στη σωστή θέση ενός δημιουργήματος —πώς μπορείς να μην προσπαθείς να είσαι υπεράνθρωπος ή κάποια σπουδαία μορφή; Πώς θα πρέπει να ασκείσαι για να είσαι συνηθισμένος και κανονικός άνθρωπος; Πώς μπορείς να το κάνεις; Ποιος θα απαντήσει; (Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε συνηθισμένοι και πολύ κοινοί άνθρωποι. Είναι πολλά πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε, δεν αντιλαμβανόμαστε και δεν μπορούμε να διακρίνουμε. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε διεφθαρμένοι και ότι έχουμε ελαττώματα. Έπειτα, πρέπει να έχουμε ειλικρινή καρδιά και να προσερχόμαστε συχνά ενώπιον του Θεού για να αναζητήσουμε.) Πρώτον, μη δίνεις στον εαυτό σου τίτλο που σε δεσμεύει, λέγοντας: “Είμαι ο επικεφαλής, είμαι ο επικεφαλής της ομάδας, είμαι ο επόπτης, ξέρω τη δουλειά καλύτερα απ’ όλους, καταλαβαίνω τις δεξιότητες περισσότερο απ’ όλους”. Μην παρασύρεσαι από τον τίτλο που έδωσες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Μόλις γίνει αυτό, θα σε δέσει χειροπόδαρα και θα επηρεάζει τα λόγια σου και τις πράξεις σου. Θα επηρεάσει, επίσης, και την κανονική σου σκέψη και κρίση. Πρέπει να απαλλαγείς απ’ τους περιορισμούς αυτής της κατάστασης. Κατέβα, πρώτα πρώτα, απ’ αυτόν τον επίσημο τίτλο και τη θέση, και κάτσε εκεί που πρέπει να κάτσει ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Εάν το κάνεις, τότε θα αποκτήσεις κάπως κανονική νοοτροπία. Πρέπει, επίσης, να παραδεχτείς και να πεις: “Δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό ούτε το καταλαβαίνω. Θα πρέπει να κάνω κάποια έρευνα και να το μελετήσω” ή “Εφόσον δεν το έχω βιώσει ποτέ αυτό, δεν ξέρω τι να κάνω”. Όταν μπορέσεις να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι και να μιλήσεις με ειλικρίνεια, αυτό δείχνει ότι έχεις κανονική λογική. Θα δείξεις στους άλλους τον πραγματικό σου εαυτό, κι έτσι θα αποκτήσουν κανονική άποψη για σένα και δεν θα χρειάζεται να υποκρίνεσαι ούτε θα πιέζεσαι, με αποτέλεσμα να μπορείς να επικοινωνείς κανονικά με τους άλλους. Είναι εύκολη και άνετη μια τέτοια ζωή· όποιος κουράζεται απ’ τη ζωή το έχει προκαλέσει μόνος του. Μην προσποιείσαι, μη βάζεις προσωπείο. Μίλα πρώτα ανοιχτά για το τι σκέφτεσαι μέσα σου, για τις αληθινές σου σκέψεις, ώστε να τις μάθουν και να τις καταλάβουν όλοι. Αν το κάνεις, το αποτέλεσμα θα είναι να εξαλειφθούν όλες σου οι ανησυχίες, αλλά και τα εμπόδια και οι υποψίες που υπάρχουν ανάμεσα σ’ εσένα και τους άλλους. Είναι και κάτι ακόμη που περιορίζει. Πάντα θεωρείς πως είσαι αρχηγός της ομάδας, επικεφαλής, εργάτης ή άτομο με τίτλο, κύρος και ανάστημα. Με βάση αυτά, εάν πεις ότι δεν καταλαβαίνεις κάτι ή δεν μπορείς να κάνεις κάτι, τότε δεν υποτιμάς τον εαυτό σου; Όταν παραμερίσεις αυτά τα δεσμά που έχεις μέσα σου, όταν σταματήσεις να θεωρείς τον εαυτό σου ως επικεφαλής ή εργάτη και να τον θεωρείς καλύτερο απ’ τους άλλους, και όταν καταλάβεις ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, και ότι σε μερικούς τομείς είσαι κατώτερος απ’ τους άλλους —όταν έχεις αυτήν τη στάση στη συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια και με ζητήματα του έργου, τότε το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό, όπως είναι και η ατμόσφαιρα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τις αρχές σύμφωνα με τις οποίες προάγει και καλλιεργεί τους ανθρώπους ο οίκος του Θεού. Δεν προάγονται και καλλιεργούνται ως επικεφαλής μόνο όσοι έχουν την αλήθεια-πραγματικότητα ή όσοι μπορούν να κάνουν όλες τις πτυχές του έργου. Αντίθετα, όποιος μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, όποιος έχει αξιοπρεπή ανθρώπινη φύση, όποιος φέρει φορτίο στο καθήκον του και είναι πρόθυμος να μάθει ακόμα κι αν δεν έχει καθόλου εμπειρία, μπορεί να καλλιεργηθεί. Επιπλέον, αν εκλεγείς επικεφαλής, δεν πρέπει να θεωρήσεις τον εαυτό σου ανώτερο. Πρέπει να βάζεις τον εαυτό σου στη σωστή θέση και να παραδέχεσαι ότι είσαι απλώς ένα συνηθισμένο άτομο και ότι δεν γεννήθηκες ικανός να κάνεις το όποιο έργο σου· όταν προκύπτουν πράγματα που δεν ξέρεις πώς να κάνεις ή που δεν καταλαβαίνεις, μπορείς να αναζητείς βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές. Θυμήθηκα πως όταν ξεκίνησα να εκπαιδεύομαι στο πότισμα των νέων πιστών, δεν ήξερα πώς να κάνω το έργο, αλλά τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι ποτίζοντας τους νέους πιστούς εκπαιδευόμουν στο πώς να χρησιμοποιώ την αλήθεια για να επιλύω προβλήματα, πράγμα που ωφέλησε τη ζωή-είσοδό μου κι έτσι είχα κίνητρο να κάνω καλά το καθήκον μου. Σιγά σιγά, όσο εκπαιδευόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές, μετά από λίγο διάστημα, κατάφερα και να επιλύσω μερικά προβλήματα. Συνειδητοποίησα ότι μπορείς να κάνεις το έργο σου ακόμα κι αν δεν το ξέρεις ή αν δεν το καταλαβαίνεις. Πρέπει πάντα να υποβάλλεσαι σε μια διαδικασία μάθησης και εκπαίδευσης. Εμένα, όμως, με έλεγχε η αλαζονική μου διάθεση και σκεφτόμουν ότι αν ήμουν επικεφαλής εκκλησίας, θα έπρεπε να καταλαβαίνω περισσότερα και να είμαι καλύτερη στο έργο από τους άλλους. Μόνο έτσι θα είχα τα προσόντα να παρακολουθήσω το έργο των άλλων ανθρώπων. Πίστευα, επίσης, ότι αν δεν μπορούσα να το κάνω ή αν δεν το καταλάβαινα, τότε οι άλλοι σίγουρα θα με περιφρονούσαν, κι έτσι αρνήθηκα το καθήκον. Δεν ήξερα το πραγματικό μου μέγεθος. Δεν είχα καθόλου λογική! Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν έχει υψηλές απαιτήσεις από εμάς —θέλει απλώς να είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι και να αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα τα ελαττώματά μας, να τολμάμε να ζητάμε βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές μας για πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε και να αναζητούμε την αλήθεια για να αναπληρώσουμε τις ελλείψεις μας. Αν εκπαιδευτούμε σταδιακά ώστε να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο, η πρόοδός μας θα είναι ταχύτερη. Μόλις το κατάλαβα αυτό, έγινα πρόθυμη να διορθώσω την εσφαλμένη μου άποψη ότι «είμαι επικεφαλής, πρέπει να είμαι καλύτερη και να καταλαβαίνω περισσότερα από τους άλλους». Έγινα πρόθυμη να ασκηθώ σαν ένα έντιμο άτομο. Αποδέχτηκα το καθήκον της επικεφαλής μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Στην αρχή, ήμουν υπεύθυνη για την εκκλησία μου. Ήμουν σχετικά εξοικειωμένη με το προσωπικό και το έργο της εκκλησίας, αλλά λίγο αργότερα, ο επιβλέπων μού ζήτησε να αναλάβω την ευθύνη για το έργο πολλών ακόμη εκκλησιών. Σκέφτηκα μέσα μου: «Οι αδελφοί σε αυτές τις εκκλησίες έχουν πολύ καλή εργασιακή ικανότητα. Πιστεύουν στον Θεό περισσότερο καιρό από μένα. Εγώ δεν είμαι τόσο καλή όσο εκείνοι. Αν παρακολουθήσω το έργο τους και δεν μπορέσω να κάνω πολλά πράγματα, τι θα σκεφτούν, άραγε, για μένα; Δεν θα με περιφρονήσουν;» Έστειλα ένα μήνυμα στον επιβλέποντα και του είπα ότι δεν μπορούσα να αναλάβω. Ο επιβλέπων μού ζήτησε να προσπαθήσω να εκπαιδευτώ, και βλέπουμε. Αργότερα θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που είχα διαβάσει παλιότερα: «Όσο βαθιά ή επιφανειακά κι αν κατανοούν την αλήθεια όσοι εκτελούν κάποιο καθήκον, ο πιο απλός τρόπος να κάνουν πράξη την είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα είναι να σκέφτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού σε όλες τις περιπτώσεις και να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές τους επιθυμίες, τις προσωπικές τους προθέσεις και κίνητρα, την περηφάνια και τη θέση τους. Το ελάχιστο που οφείλει να κάνει κανείς είναι να βάλει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού πάνω απ’ όλα. Εάν κάποιος που εκτελεί ένα καθήκον δεν μπορεί να κάνει ούτε καν αυτό, τότε πώς μπορεί να πει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος εκτελεί το καθήκον του; Δεν είναι εκτέλεση καθήκοντος αυτό. Πρέπει πρώτα να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να νοιάζεσαι για τις προθέσεις Του και να λαμβάνεις υπόψη το έργο της εκκλησίας. Αυτά να τα έχεις ως προτεραιότητα· μόνο τότε μπορείς να σκεφτείς πόσο σταθερή είναι η θέση σου ή πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Δεν νομίζετε ότι γίνεται λίγο πιο εύκολο όταν το διαχωρίζετε σε δύο στάδια και κάνετε ορισμένους συμβιβασμούς; Εάν ασκηθείς έτσι για λίγο, θα καταλάβεις ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιήσεις τον Θεό. Επιπλέον, θα πρέπει να μπορείς να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου, να εκτελείς τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, και να παραμερίζεις τις εγωιστικές σου επιθυμίες, προθέσεις και κίνητρα. Θα πρέπει να υπολογίζεις τις προθέσεις του Θεού και να δίνεις προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου Του, στο έργο της εκκλησίας και στο καθήκον που έχεις να εκτελέσεις. Αφού το βιώσεις αυτό για λίγο, θα καταλάβεις ότι είναι καλό αυτό το φέρσιμο. Αν συμπεριφέρεσαι έτσι, ζεις ανοιχτά και ειλικρινά, και δεν είσαι ευτελής ή ελεεινός· ζεις δίκαια και έντιμα, και δεν είσαι δειλός, ποταπός και ευτελής. Θα καταλάβεις ότι έτσι πρέπει να ενεργεί κάποιος και αυτήν την εικόνα θα πρέπει να βιώνει. Η επιθυμία σου να ικανοποιήσεις τα προσωπικά σου συμφέροντα θα γίνεται σιγά σιγά όλο και μικρότερη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Ενώ συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, για να κάνω καλά το καθήκον μου, έπρεπε να αφήσω πίσω μου την περηφάνια και τη θέση μου, και να δίνω πάντα προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Μόνο αυτό θα ικανοποιούσε τον Θεό. Ο Θεός με τιμούσε με αυτό το καθήκον, και μου ζητούσε να αναζητήσω περισσότερο την αλήθεια και να βαδίσω στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Σκέφτηκα πόσο τεταμένη είναι η κατάσταση με τους συνεχείς πολέμους στη Μιανμάρ. Δεν ήξερα πόσο καιρό θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου. Όταν είχα πια την ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον, έπρεπε να το τιμήσω και δεν έπρεπε να το αρνηθώ, επειδή ανησυχούσα για τη γνώμη των άλλων για μένα. Όποια προβλήματα κι αν φανερώσω στο καθήκον μου στο μέλλον, θα πρέπει να αντιμετωπίσω τα ελαττώματά μου. Όταν σκέφτηκα με αυτόν τον τρόπο, η καρδιά μου ηρέμησε λίγο. Μια μέρα, είδα τον αδελφό και την αδελφή με τους οποίους συνεργαζόμουν και συζητήσαμε το επικείμενο έργο. Ανοίχτηκα και στους δυο και είπα: «Έχω πολλές ελλείψεις και δεν μπορώ να κάνω πολλές από τις εργασίες, οπότε πρέπει να συνεργαστούμε». Με το που άνοιξα το στόμα μου για να το πω αυτό, το πρόσωπό μου κατακοκκίνησε. Παρόλο που ένιωθα ότι είχα χάσει ένα μέρος της υπόληψής μου, μέσα μου ήμουν πολύ ήρεμη που παραδέχτηκα τις ελλείψεις μου και μίλησα μέσα από την καρδιά μου. Ο αδελφός και η αδελφή μου δεν με περιφρόνησαν και φάνηκαν πρόθυμοι να συνεργαστούμε για να κάνουμε το έργο καλά.

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο χωρίο από τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως τη βασική αιτία που αρνούμουν το καθήκον μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αντί να αναζητούν την αλήθεια, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τις δικές τους, ασήμαντες σκοπιμότητες. Δίνουν μεγάλη σημασία στα δικά τους συμφέροντα, στο γόητρό τους και στη θέση ή στην υπόληψη που έχουν στο μυαλό των άλλων, και μόνο αυτά αγαπούν. Προσκολλώνται σ’ αυτά τα πράγματα με πυγμή και τα βλέπουν ως την ίδια τη ζωή τους. Και δεν δίνουν τόση σημασία στο πώς τους βλέπει και τους αντιμετωπίζει ο Θεός· προς το παρόν, το αγνοούν αυτό· προς το παρόν, εξετάζουν μόνο αν είναι το αφεντικό της ομάδας, αν τους θαυμάζουν οι άλλοι και αν τα λόγια τους έχουν βαρύτητα. Το πρώτο τους μέλημα είναι η κατάληψη αυτής της θέσης. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, όταν είναι σε μια ομάδα, αναζητούν τέτοια θέση, τέτοιες ευκαιρίες. Όταν έχουν πολύ ταλέντο, φυσικά και θέλουν να γίνουν οι κορυφαίοι· εάν έχουν μέτριες ικανότητες, θέλουν και πάλι να καταλάβουν υψηλότερη θέση στην ομάδα· και όσοι έχουν χαμηλή θέση μέσα στην ομάδα, και το επίπεδο και ικανότητές τους είναι μέτρια, θέλουν κι αυτοί να τους θαυμάζουν οι άλλοι, δεν θέλουν να τους περιφρονούν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, είναι κόκκινη γραμμή η υπόληψη και η αξιοπρέπεια: οφείλουν να τις διατηρούν ανέπαφες. Μπορεί να μην έχουν ακεραιότητα και να μην τους αναγνωρίζει ούτε να τους αποδέχεται ο Θεός, όμως δεν γίνεται με τίποτα να χάσουν τον σεβασμό, το κύρος ή την υπόληψη για την οποία έχουν παλέψει ανάμεσα στους άλλους· αυτό αποτελεί τη διάθεση του Σατανά. Αλλά οι άνθρωποι δεν το κατανοούν αυτό. Πιστεύουν ότι πρέπει να προσκολληθούν μέχρι τέλους σ’ αυτήν τη σαβούρα, την υπόληψη. Δεν γνωρίζουν ότι μόνο όταν παραιτηθούν τελείως από αυτά τα μάταια και επιφανειακά πράγματα, και τα παραμερίσουν, θα γίνουν αληθινοί άνθρωποι. Αν κάποιος διαφυλάσσει σαν τη ζωή αυτά που πρέπει να απορρίψει, τότε χάνει τη ζωή του. Δεν γνωρίζουν τι διακυβεύεται. Έτσι, όταν ενεργούν, πάντα κάτι τους δυσχεραίνει, πάντα προσπαθούν να προστατεύσουν την υπόληψη και τη θέση τους· αυτά τα θέτουν σε προτεραιότητα και μιλούν μόνο για τους δικούς τους σκοπούς, με στόχο να υπερασπιστούν ψευδώς τον εαυτό τους. Όλα για τον εαυτό τους τα κάνουν. Τρέχουν σε οτιδήποτε λάμπει, και λένε στους πάντες ότι συμμετείχαν κι αυτοί. Μπορεί πραγματικά να μην είχαν καμία σχέση μ’ αυτό, αλλά δεν θέλουν να μείνουν ποτέ στο παρασκήνιο, πάντα φοβούνται μην τους περιφρονήσουν οι άλλοι, μήπως οι άλλοι πουν ότι είναι ένα τίποτα, ότι είναι ανίκανοι για το οτιδήποτε, ότι δεν έχουν ικανότητες. Δεν κατευθύνονται όλα αυτά από τις σατανικές τους διαθέσεις; Όταν μπορέσεις να εγκαταλείψεις πράγματα όπως η υπόληψη και η θέση, θα είσαι πολύ πιο χαλαρός και πιο ελεύθερος· θα έχεις μπει στον δρόμο για να γίνεις ειλικρινής. Όμως, για πολλούς, αυτό δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Όταν εμφανίζεται η κάμερα, για παράδειγμα, οι άνθρωποι σπεύδουν προς τα εμπρός· τους αρέσει να εμφανίζονται στην κάμερα, όσο περισσότερη δημοσιότητα, τόσο το καλύτερο· φοβούνται μήπως δεν έχουν αρκετή δημοσιότητα και πληρώνουν οποιοδήποτε τίμημα για να την αποκτήσουν. Δεν κατευθύνονται όλα αυτά από τις σατανικές τους διαθέσεις; Αυτές είναι οι σατανικές τους διαθέσεις. Έχεις, λοιπόν, δημοσιότητα. Ε, και τι έγινε; Οι άνθρωποι σε έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Και λοιπόν; Είσαι το είδωλό τους. Ε, και; Αποδεικνύει κάτι από αυτά ότι έχεις την αλήθεια-πραγματικότητα; Τίποτα από αυτά δεν έχει αξία. Όταν μπορείς να ξεπεράσεις αυτά τα πράγματα, όταν καταφέρεις να αδιαφορείς για αυτά και δεν τα θεωρείς πλέον σημαντικά, όταν η υπόληψη, η ματαιοδοξία, η θέση και ο θαυμασμός των ανθρώπων δεν ελέγχουν πλέον τις σκέψεις και τη συμπεριφορά σου, πόσο μάλλον το πώς εκτελείς το καθήκον σου, τότε θα εκτελείς ολοένα και πιο αποτελεσματικά και πιο αγνά το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι όλοι οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη αξία στις θέσεις, και λαμβάνουν υπόψη την υπόληψη και τη θέση τους σε ό,τι κι αν κάνουν. Θυμήθηκα τότε που είχα εκλεγεί επικεφαλής στην εκκλησία. Λόγω του ότι είχα μόλις ξεκινήσει την εκπαίδευσή μου και ότι είχα πολλές ελλείψεις, φοβόμουν ότι θα φαινόμουν πραγματικά ανίκανη αν παρακολουθούσα το έργο των αδελφών χωρίς να ξέρω να κάνω πολλά πράγματα. Για να μη με περιφρονήσει ο κόσμος, αρνήθηκα το καθήκον μου ξανά και ξανά. Η εκπαίδευση για τη θέση της επικεφαλής αποτελούσε εξύψωση από τον Θεό. Ο Θεός ήλπιζε ότι θα βάδιζα στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και θα άλλαζα σταδιακά τις διεφθαρμένες μου διαθέσεις. Εγώ, όμως, δεν εκτίμησα την εύνοια που μου έδειξε και αρνιόμουν συνέχεια το καθήκον μου για να προστατεύσω την υπόληψή μου. Επαναστατούσα ενάντια στον Θεό. Όλα αυτά τα χρόνια, είχα απολαύσει το πότισμα και την προμήθεια τόσων πολλών λόγων του Θεού, μα όταν η εκκλησία μού ζήτησε να κάνω το έργο της, δεν σκέφτηκα πώς θα εκπλήρωνα τις ευθύνες μου ή πώς θα ξεπλήρωνα την εύνοια του Θεού. Είχα μεγάλη έλλειψη σε ανθρώπινη φύση! Πράγματι, από τότε που έγινα επικεφαλής, σταδιακά εξοπλίστηκα με κάποιες αλήθειες και μπόρεσα να διακρίνω πράγματα, και εκπαιδεύτηκα ώστε να χρησιμοποιώ την αλήθεια για να επιλύω προβλήματα. Ως επικεφαλής, βίωσα πολλά πράγματα και είχα πολλές ευκαιρίες να αποκτήσω την αλήθεια. Όλα αυτά ήταν αληθινά κέρδη! Αν δεν υπηρετούσα ως επικεφαλής και δεν παρακολουθούσα το έργο των άλλων, δεν θα είχα φανερώσει τις ελλείψεις μου και θα νοιαζόμουν μόνο για την υπόληψή μου. Τελικά, όμως, δεν θα αποκτούσα την αλήθεια και δεν θα άλλαζαν οι διαθέσεις μου. Δεν θα ήταν όλα μάταια τελικά; Στην τελική, θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ και θα καταστρεφόμουν. Η σκέψη αυτή και μόνο είναι τρομακτική. Αργότερα, μπόρεσα να κάνω κανονικά το καθήκον μου χωρίς να περιορίζομαι τόσο από την υπόληψή μου.

Μια φορά, πήγα σε μια εκκλησία για να παραβρεθώ σε μια συνάθροισή τους. Μια αδελφή εξέφρασε σαφείς ιδέες για την επικοινωνία σχετικά με το έργο, κι εγώ θέλησα να προσθέσω πράγματα. Ωστόσο, επειδή ένιωσα ότι η αδελφή είχε μιλήσει πολύ καλά και κατανοητά, δεν είπα τίποτα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν δεν δώσω καμιά συμβουλή εδώ που ήρθα, τι θα σκεφτούν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για μένα; Δεν θα σκεφτούν ότι είμαι πραγματικά άχρηστη και ότι δεν έχω καμία εργασιακή ικανότητα;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, ντράπηκα λίγο και σκέφτηκα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου με είχαν σίγουρα καταλάβει. Δεν ήθελα, λοιπόν, να πάω σε καμιά άλλη συνάθροισή τους. Τις μέρες εκείνες, ούτε παρακολουθούσα το έργο τους ούτε και μάθαινα γι’ αυτό. Κατηγορούσα λίγο τον εαυτό μου κι έλεγα: «Δεν παρακολούθησα το έργο επειδή φοβήθηκα ότι θα με περιφρονήσουν οι αδελφοί και οι αδελφές. Δεν παραμελώ έτσι το καθήκον μου; Αν δεν παρακολουθήσω το έργο για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα χάσω σίγουρα αυτό το καθήκον και θα χάσω πολλές ευκαιρίες να αποκτήσω την αλήθεια. Δεν γίνεται να λαμβάνω συνέχεια υπόψη τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα. Δεν έχει καμία σημασία το πόσο με εκτιμούν οι άλλοι άνθρωποι. Σημασία κυρίως έχει η γνώμη του Θεού για μένα». Ως εκ τούτου, άφησα στην άκρη την περηφάνια μου και πήγα να παρακολουθήσω το έργο. Αργότερα, οργάνωσα ένα σχέδιο, όπου περιέγραφα ποιες εκκλησίες και ποιες πτυχές του έργου έπρεπε να παρακολουθώ κάθε βδομάδα. Στην αρχή, ήμουν πολύ αγχωμένη. Φοβόμουν μήπως δεν εκφραστώ καλά και με περιφρονήσουν οι αδελφοί και οι αδελφές. Όποτε φοβόμουν, ηρεμούσα και προσευχόμουν στον Θεό, και Του ζητούσα να με φυλάξει ώστε να μη με περιορίζει η υπόληψή μου. Όταν διόρθωσα τη νοοτροπία μου, ηρέμησα μέσα μου και παρακολούθησα το έργο κανονικά. Επιπλέον, παρακολουθώντας το έργο, ανακάλυψα ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν κάποια δυνατά σημεία, και μέσω αυτών μπόρεσα να αναπληρώσω τις αδυναμίες μου. Μερικές φορές που συναντούσα κάποιο πρόβλημα στο οποίο δεν μπορούσα να εμβαθύνω μέσα από την παρακολούθηση του έργου, το συζητούσα απευθείας μαζί τους κι έλεγα: «Δεν έχω εμβαθύνει ακόμα σ’ αυτό το πρόβλημα και θα αναζητήσω τη λύση αργότερα». Όταν ασκήθηκα μ’ αυτόν τον τρόπο, ηρέμησα πολύ μέσα μου. Το ότι απέκτησα αυτήν την ελάχιστη κατανόηση και άλλαξα λίγο το πέτυχα μέσα από τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ!