Τον Ιούλιο του 2020, χειριζόμουν το έργο ποτίσματος μαζί με τον αδελφό Τζάο Τζιτζιάν και την αδελφή Λι Μουσίν. Μόλις είχαν αρχίσει να εκπαιδεύονται, κι έτσι τους βοηθούσα να κατανοήσουν τις αρχές και να εξοικειωθούν το συντομότερο δυνατό με το έργο. Όποτε δεν καταλάβαιναν κάτι, με ρωτούσαν. Μετά από λίγο, είδα ότι και οι δύο είχαν κάποια προτερήματα. Ο Τζάο Τζιτζιάν είχε καλό επίπεδο και μάθαινε τις αρχές γρήγορα, και η Λι Μουσίν ήταν πολύ ικανή —ήταν πολύ τακτική και αποτελεσματική. Όποτε τους ανατίθετο έργο, έβρισκαν γρήγορα λόγια του Θεού για να επιλύσουν τις δυσκολίες των νέων πιστών. Ένιωθα ότι ωχριούσα μπροστά τους. Δεν εργαζόμουν τόσο αποτελεσματικά ούτε τα έπιανα τόσο γρήγορα όσο εκείνοι. Εμένα μου έπαιρνε κάμποση ώρα να αναλογιστώ τα ζητήματα των νέων πιστών. Ένιωθα ότι όλα ήταν πιο αργά και ζόρικα για μένα απ’ ό,τι γι’ αυτούς. Αργότερα, καθώς εξοικειώνονταν περισσότερο με το έργο, άρχισαν σταδιακά να αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο. Κάποιες φορές έπρεπε να απαντήσουμε μαζί στις ερωτήσεις των ποτιστών, αλλά επειδή εγώ δεν είχα τελειώσει ακόμη όλες τις εργασίες μου, η Λι Μουσίν έλεγε: «Μην ανησυχείς, είναι και μερικές απλές ερωτήσεις στις οποίες μπορούμε να απαντήσουμε άμεσα». Ακούγοντάς το αυτό ένιωθα άβολα. Δεν φοβόντουσαν απλώς ότι, αν τα συζητούσαν μαζί μου, θα καθυστερούσαν όλα επειδή δούλευα αργά; Ένιωθα να με άφηναν στην απ’ έξω με τρόπο που δεν είχα ξαναζήσει. Ένιωθα μάλιστα μεγάλη δυσαρέσκεια: Γιατί το επίπεδό μου ήταν τόσο ελλιπές; Δεν σκεφτόμουν ευέλικτα και δεν αντιδρούσα γρήγορα. Εγώ δεν ήμουν τόσο νέος ή έξυπνος —εκείνοι ήταν αποτελεσματικοί σε όλα. Δεν θα ήμουν πλέον εγώ ο λιγότερο ικανός; Τι θα σκέφτονταν για μένα; Μπορεί να έλεγαν ότι ακόμα και μετά από τόσο καιρό στο έργο ποτίσματος, ήμουν σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτούς, που είχαν μόλις εκπαιδευτεί. Αυτό θα ήταν πολύ ντροπιαστικό. Για να μη νομίζουν ότι δεν ήμουν καλός, άρχισα να εργάζομαι κρυφά, αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο σε καθημερινές συναντήσεις με τους νεοφώτιστους, και προσπαθώντας να βρω λόγια του Θεού και να αναλογιστώ τα θέματα των νέων πιστών. Θεωρούσα ακόμη και το πλύσιμο των ρούχων ή το φαγητό χάσιμο χρόνου, και προσευχόμουν πολύ στον Θεό για να με βοηθήσει να είμαι πιο αποτελεσματικός στο καθήκον μου. Μα γινόταν το αντίθετο —όσο σκληρά κι αν εργαζόμουν, τα αποτελέσματα του έργου μου παρέμεναν τα χειρότερα. Πολύ σύντομα, δεν είχα κανένα κίνητρο για το καθήκον μου και πάσαρα πολλά ζητήματα στους συνεργάτες μου για να τα χειριστούν. Διαπίστωσα ότι δεν υστερούσα σε επίπεδο, οπότε αναλάμβανα μόνο ό,τι μπορούσα να χειριστώ. Βυθιζόμουν σε μια ολοένα και χειρότερη κατάσταση, έγινα πραγματικά παθητικός στο καθήκον μου και δεν έβλεπα πια τα προβλήματα στο έργο μου. Βλέποντάς με σε κακή κατάσταση, οι δύο συνεργάτες μου συναναστράφηκαν μαζί μου, αλλά εγώ δεν το δεχόμουν. Δεν μπόρεσα ποτέ να αλλάξω την κατάστασή μου και κάποια ζητήματα δεν λύνονταν εγκαίρως, γεγονός που επηρέαζε την απόδοσή μου στο έργο ποτίσματος. Η επικεφαλής, όταν έμαθε για την κατάστασή μου, συναναστράφηκε μαζί μου. Είπε ότι δεν είχε καμία σχέση το επίπεδό μου, αλλά έφταιγε το ότι επιθυμούσα υπερβολικά υπόληψη και θέση, και έπρεπε να αλλάξω την κατάστασή μου το συντομότερο, ώστε να μην καθυστερεί το έργο μας. Είδα ότι δεν ήμουν σε καλή κατάσταση και δεν είχα αίσθημα ευθύνης στο καθήκον μου, ούτε ήμουν σε θέση να λύσω προβλήματα που πριν μπορούσα να λύσω. Δεν μπορούσα να νιώσω τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος· ήμουν μουδιασμένος και αργόστροφος. Σκέφτηκα κάτι που είπε ο Κύριος Ιησούς: «Διότι όστις έχει, έτι θέλει δοθή εις αυτόν και θέλει περισσευθή· όστις όμως δεν έχει, και ο,τι έχει θέλει αφαιρεθή απ’ αυτού» (Κατά Ματθαίον 13:12). Πρέπει να είχα κάνει κάτι που δεν συμβάδιζε με την πρόθεση του Θεού, οπότε Αυτός μου έκρυβε το πρόσωπό Του. Φοβήθηκα λίγο και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, δυσκολεύομαι πολύ να κάνω το καθήκον και δεν νιώθω την καθοδήγησή Σου. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με, και επέτρεψέ μου να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω τα προβλήματά μου, να αλλάξω τη λανθασμένη κατάστασή μου».

Έπειτα, βρήκα λόγια του Θεού για την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Ο Κύριος Ιησούς είπε κάποτε: “Όστις έχει, έτι θέλει δοθή εις αυτόν και θέλει περισσευθή· όστις όμως δεν έχει, και ο,τι έχει θέλει αφαιρεθή απ’ αυτού” (Κατά Ματθαίον 13:12). Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά; Σημαίνουν ότι αν δεν εκτελείς καν το καθήκον ή τη δουλειά σου ούτε αφιερώνεσαι σ’ αυτά, ο Θεός θα σου αφαιρέσει όσα ήταν κάποτε δικά σου. Τι σημαίνει “θα σου αφαιρέσει”; Πώς νιώθουν οι άνθρωποι εξαιτίας αυτού; Μπορεί να μην καταφέρεις να πετύχεις όσα θα μπορούσες να είχες πετύχει με βάση το επίπεδο και τα χαρίσματά σου, αλλά να μην αισθάνεσαι τίποτα, και να είσαι όπως ακριβώς ένας άπιστος. Αυτό σημαίνει να σου αφαιρεί ο Θεός τα πάντα. Εάν είσαι αμελής και δεν πληρώνεις κάποιο τίμημα στο καθήκον σου, ούτε είσαι έντιμος, ο Θεός θα σου αφαιρέσει όσα ήταν κάποτε δικά σου, θα σου πάρει πίσω το δικαίωμα να εκτελείς το καθήκον σου, δεν θα σου το παραχωρήσει. […] Αν νιώθεις διαρκώς ότι το να κάνεις το καθήκον σου είναι ανούσιο, ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα κι ούτε είσαι σε θέση να συνεισφέρεις, αν δεν λαμβάνεις ποτέ διαφώτιση και νιώθεις ότι δεν διαθέτεις ευφυΐα ή σοφία που μπορείς να αξιοποιήσεις, τότε υπάρχει πρόβλημα: Αυτό δείχνει ότι δεν έχεις το σωστό κίνητρο ούτε το σωστό μονοπάτι για την εκτέλεση του καθήκοντός σου, δεν έχεις την έγκριση του Θεού, και η κατάστασή σου δεν είναι κανονική. Πρέπει να εξετάσεις τον εαυτό σου: “Γιατί δεν έχω μονοπάτι στο καθήκον μου; Έχω μελετήσει τον συγκεκριμένο τομέα και αφορά το πεδίο στο οποίο ειδικεύομαι. Είμαι μάλιστα καλός σ’ αυτό. Γιατί όταν προσπαθώ να εφαρμόσω τις γνώσεις μου, δεν μπορώ; Γιατί δεν μπορώ να τις αξιοποιήσω; Τι συμβαίνει;” Είναι τυχαίο αυτό; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα εδώ. Όταν ο Θεός ευλογεί κάποιον, αυτός γίνεται έξυπνος και σοφός, διορατικός σε όλα τα θέματα, καθώς και οξυδερκής, εύστροφος και ιδιαίτερα επιδέξιος. Έχει τότε ταλέντο και έμπνευση σε ό,τι κάνει, και θεωρεί πολύ εύκολο το καθετί που κάνει, ενώ πιστεύει πως καμία δυσκολία δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Τον έχει ευλογήσει ο Θεός. Αν κάποιος δυσκολεύεται στα πάντα, αν είναι αδέξιος, επιρρεπής στις στρεβλώσεις και δεν έχει ιδέα τι κάνει, αν δεν καταλαβαίνει τίποτα απ’ όσα του λένε, τότε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν έχει την καθοδήγηση του Θεού ούτε και την ευλογία Του. Κάποιοι άνθρωποι λένε: “Έχω δουλέψει σκληρά. Πώς γίνεται άρα να μη βλέπω τις ευλογίες του Θεού;” Αν απλώς δουλεύεις σκληρά και κοπιάζεις, μα δεν επιδιώκεις να ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, τότε απλώς εκτελείς το καθήκον σου μηχανικά. Πώς να δεις, λοιπόν, τις ευλογίες του Θεού; Αν είσαι πάντα απρόσεκτος όταν εκτελείς το καθήκον σου και δεν δείχνεις ποτέ ευσυνειδησία, το Άγιο Πνεύμα δεν θα σε διαφωτίσει ούτε θα σε φωτίσει· δεν θα έχεις την καθοδήγηση ή το έργο του Θεού, και οι πράξεις σου δεν θα αποφέρουν καρπούς. Είναι πολύ δύσκολο να εκτελέσεις καλά ένα καθήκον ή να χειριστείς καλά ένα θέμα βασιζόμενος στην ανθρώπινη δύναμη και γνώση. Όλοι νομίζουν ότι ξέρουν ένα-δυο πράγματα, ότι έχουν κάποια τεχνογνωσία, αλλά δεν κάνουν καλά τα πράγματα και όλα πάνε πάντα στραβά, με αποτέλεσμα οι άλλοι να τους σχολιάζουν και να γελάνε μαζί τους. Αυτό είναι πρόβλημα. Μπορεί κάποιος να μην είναι τίποτα σπουδαίο κι αυτό να είναι ξεκάθαρο, αλλά ο ίδιος να νομίζει ότι έχει τις απαραίτητες γνώσεις και να μην κάνει ποτέ πίσω. Αυτό έχει να κάνει με ένα πρόβλημα που υπάρχει στη φύση του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, πανικοβλήθηκα λίγο. Όλα μού ήταν δύσκολα και κουραστικά τον τελευταίο καιρό. Δεν παρατηρούσα προβλήματα στο έργο μου, ένιωθα ανήμπορος μπροστά σε προβλήματα που στο παρελθόν μπορούσα να λύσω. Έφταιγε που είχα κολλήσει σε μια κατάσταση επαναστατικότητας και ο Θεός έκρυβε το πρόσωπό Του από μένα. Είχα χάσει το έργο του Αγίου Πνεύματος, και είχα γίνει μουδιασμένος και χαζός, ανόητος και αργόστροφος. Πότιζα τους νέους πιστούς για αρκετό καιρό και κατανοούσα κάποιες αλήθειες για το κήρυγμα του ευαγγελίου, και είχα συλλάβει κάποιες από τις αρχές. Το λογικό ήταν να βελτιωθώ στο καθήκον μου με τον καιρό, αλλά εγώ χειροτέρευα. Δεν ένιωθα καθόλου την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου αηδίαζε τον Θεό. Από τα λόγια του Θεού, έβλεπα τη δικαιοσύνη και την αγιοσύνη Του. Είτε ευλογεί ανθρώπους είτε αφαιρεί πράγματα, αυτό βασίζεται σε αρχές. Όταν οι άνθρωποι κάνουν το καθήκον τους με την καρδιά τους, όταν δίνουν το παν με κίνητρό τους να ικανοποιήσουν τον Θεό, είναι εύκολο να κερδίσουν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Έχουν διορατικότητα και μπορούν να βρουν προβλήματα στο καθήκον τους, ξέρουν πώς να τα επιλύουν. Γίνονται όλο και καλύτεροι στο καθήκον τους. Αν δεν είναι ειλικρινείς στο καθήκον τους, αν σκέφτονται πάντα τη φήμη και η θέση, δύσκολα θα κερδίσουν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Τότε γίνονται μουδιασμένοι και ανόητοι, και δεν δείχνουν τα προτερήματα που έδειχναν στο παρελθόν. Είναι αδύνατο να κάνουν έτσι καλά ένα καθήκον. Αναλογίστηκα την κατάστασή μου εκείνη την περίοδο. Αφού άρχισα να εργάζομαι με τους δύο συνεργάτες μου, στην αρχή είχα αίσθημα φορτίου και μπορούσα να τους βοηθήσω να μάθουν το συντομότερο δυνατό τη δουλειά, μα όταν είδα ότι προχωρούσαν γρήγορα και με ξεπερνούσαν σε επίπεδο και σε όλα τα άλλα, ένιωσα απειλή —φοβόμουν μήπως χάσω τον ηγετικό μου ρόλο, οπότε άρχισα να παραστρατώ. Δεν ήθελα να με δουν να υπολείπομαι, γι’ αυτό εργαζόμουν σκληρά, μέσα στα μεσάνυχτα. Για να ποτίζω πιο αποτελεσματικά, αφιέρωσα περισσότερο χρόνο σε συναθροίσεις με νέους πιστούς. Μα όσο σκληρά κι αν εργαζόμουν, όποιο τίμημα κι αν πλήρωνα, δεν πετύχαινα όσα εκείνοι. Δαπανούσα όλη μου την ενέργεια στο να ανταγωνίζομαι τους συνεργάτες μου. Ζήτησα ακόμη από τον Θεό να με βοηθήσει να πετύχω περισσότερα στην εργασία μου για να σώσω την υπόληψή μου. Ήμουν τελείως παράλογος. Χρησιμοποιούσα τον Θεό, τον εξαπατούσα —έκανα έτσι καθήκον; Γέμισα τύψεις και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Επιδίωκα υπόληψη και θέση, χωρίς να κάνω καλά το καθήκον μου. Υπήρξα εμπόδιο στο έργο ποτίσματος. Θέλω να μετανοήσω σ’ Εσένα».

Μετά από αυτό, διάβασα ένα πολύ χρήσιμο χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το αν μπορείς να εκτελέσεις καλά το καθήκον σου δεν έχει να κάνει με τις κλίσεις σου, το πόσο μεγάλο είναι το επίπεδό σου, την ανθρώπινη φύση σου, τις ικανότητές σου ή τις δεξιότητές σου· έχει να κάνει με το αν είσαι κάποιος που αποδέχεται την αλήθεια και αν είσαι ικανός να κάνεις πράξη την αλήθεια. Αν είσαι ικανός να κάνεις πράξη την αλήθεια και να φέρεσαι δίκαια στους άλλους, μπορείς να πετύχεις αρμονική συνεργασία με τους άλλους. Το κλειδί για το αν ένα άτομο μπορεί να εκτελέσει καλά το καθήκον του και να επιτύχει αρμονική συνεργασία με τους άλλους έγκειται στο αν μπορεί να αποδεχτεί και να υποταχθεί στην αλήθεια. Το επίπεδο, τα χαρίσματα, οι ικανότητες, η ηλικία των ανθρώπων και ούτω καθεξής δεν είναι το κυριότερο· όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Το πιο σημαντικό είναι να εξετάσουμε αν ένα άτομο αγαπάει την αλήθεια και αν μπορεί να την κάνει πράξη. Αφού ακούσουν ένα κήρυγμα, όσοι αγαπούν την αλήθεια και μπορούν να την κάνουν πράξη θα παραδεχτούν ότι είναι σωστή. Στην πραγματική ζωή, όταν συναντούν ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, θα εφαρμόζουν αυτές τις αλήθειες πάνω στον εαυτό τους. Θα κάνουν πράξη την αλήθεια, θα γίνει η δική τους πραγματικότητα και μέρος της δικής τους ζωής. Θα γίνει τα κριτήρια και οι αρχές με τις οποίες συμπεριφέρονται και ενεργούν· θα γίνει αυτό που βιώνουν και αποκαλύπτουν. Όταν ακούνε ένα κήρυγμα, εκείνοι που δεν αγαπούν την αλήθεια θα παραδεχτούν κι αυτοί ότι είναι σωστό, και θα νομίζουν ότι τα καταλαβαίνουν όλα. Έχουν καταγράψει τα δόγματα στην καρδιά τους, όμως ποιες είναι οι αρχές και τα κριτήρια που χρησιμοποιούν για να εξετάσουν κάτι όταν το κάνουν; Εξετάζουν πάντα τα πράγματα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα· δεν τα εξετάζουν χρησιμοποιώντας την αλήθεια. Φοβούνται ότι η άσκηση της αλήθειας θα τους κάνει να χάσουν, και φοβούνται μήπως οι άλλοι τους κρίνουν και τους περιφρονήσουν —μήπως χάσουν το γόητρό τους. Αμφιταλαντεύονται στις σκέψεις τους και τελικά σκέφτονται: “Θα προστατεύσω απλώς το κύρος μου, τη φήμη και τα συμφέροντά μου, αυτό είναι το κυριότερο. Όταν εκπληρωθούν αυτά τα πράγματα, θα είμαι ικανοποιημένος. Αν δεν εκπληρωθούν αυτά τα πράγματα, δεν θα κάνω πράξη την αλήθεια με χαρά ούτε θα τη θεωρώ ευχάριστη”. Πρόκειται για άτομο που αγαπάει την αλήθεια; Σίγουρα όχι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Από τα λόγια του Θεού έμαθα ότι το να κάνεις ένα καθήκον επαρκώς δεν έχει να κάνει μόνο με το επίπεδο, τα χαρίσματα ή την ηλικία. Σημασία έχει αν αγαπά κανείς την αλήθεια και αν την κάνει πράξη. Αν δεν αγαπά ή δεν κάνει πράξη την αλήθεια, αλλά σκέφτεται μόνο την υπόληψη και τη θέση στα λόγια και στις πράξεις του, και δεν υποστηρίζει το έργο της εκκλησίας, όσο υψηλό κι αν είναι το επίπεδο ή τα χαρίσματά του, δύσκολα θα κάνει καλά το καθήκον του. Μα πάντα πίστευα ότι κάποιος με καλό επίπεδο και ευέλικτη σκέψη θα ήταν καλός στο καθήκον, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που υστερούσαν σε επίπεδο δεν θα τα κατάφερναν, όσο σκληρά και αν εργάζονταν. Δεν κατανοούσα την αλήθεια· πάντα έβλεπα ανθρώπους και πράγματα μέσ’ από τις αντιλήψεις μου. Ήμουν τόσο ανόητος και αδαής! Ο Θεός δίνει στον καθένα διαφορετικό επίπεδο, διαφορετικά χαρίσματα, και απαιτεί από μας διαφορετικά πράγματα. Η εκκλησία κανονίζει να συνεργαζόμαστε, ώστε όλοι να χρησιμοποιήσουν τα προτερήματά τους και να αναπληρώσει ο ένας τις αδυναμίες του άλλου. Τότε μπορούμε να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας μαζί. Οι δύο συνεργάτες μου είχαν αρκετά καλό επίπεδο, ήταν αποδοτικοί στα καθήκοντά τους, και μπορούσαν να επιλύουν άμεσα τα ζητήματα που ανακάλυπταν, διασφαλίζοντας ότι το έργο δεν θα καθυστερούσε. Αν παραμέριζα τον εγωισμό μου και μάθαινα από τα προτερήματα των άλλων, δεν θα είχα προοδεύσει γρηγορότερα; Δεν είχα το επίπεδο των συνεργατών μου, αλλά δεν είχα τόσες ελλείψεις, ώστε να μην κάνω τη δουλειά μου. Όταν είχα τη σωστή στάση, όταν ήμουν έτοιμος να προσπαθήσω για το καθήκον μου και να το αντιμετωπίσω σοβαρά, έβλεπα τα ζητήματα πιο καθαρά και επέλυα τα πράγματα πιο γρήγορα. Έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι τα προσωπικά κέρδη και τις προσωπικές απώλειες στην υπόληψη και τη θέση μου. Κατόπιν, προσπαθούσα να εκτελώ τις απαιτήσεις του Θεού, χωρίς να ανταγωνίζομαι πια τους συνεργάτες μου, μα κάνοντας το καθήκον με την καρδιά μου. Σταδιακά, η κατάστασή μου άλλαξε με τον καιρό και το έργο μου βελτιώθηκε.

Απροσδόκητα, μετά από λίγο καιρό, βρέθηκα ξανά να ασχολούμαι με την υπόληψη και το κύρος. Κάποιοι νέοι πιστοί που μόλις είχαν αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες μεταφέρθηκαν στην εκκλησία μας. Ο Τζάο Τζιτζιάν κι εγώ ήμασταν υπεύθυνοι για το πότισμά τους. Αν και έκανε το έργο ποτίσματος για λίγο μόνο καιρό, βρήκε πραγματικά κατάλληλα λόγια του Θεού για την επίλυση των θεμάτων τους και έκανε σαφέστατη συναναστροφή. Εγώ μπορούσα να λύσω κάποια από τα προβλήματά τους, αλλά όχι να επικοινωνήσω τόσο καθαρά όσο εκείνος. Οι νεοφώτιστοι απολάμβαναν τη συναναστροφή του Τζάο Τζιτζιάν πιο πολύ απ’ τη δική μου. Ζήλεψα πολύ και σκέφτηκα: «Εκπαιδεύεται για πολύ μικρό χρονικό διάστημα μόνο, αλλά έχει κάνει τόσο γρήγορη πρόοδο. Εγώ ποτίζω νεοφώτιστους εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά μέχρι εδώ φτάνουν οι ικανότητές μου. Είμαι πραγματικά κατώτερός του!» Όταν έβλεπα ότι οι άνθρωποι είχαν προβλήματα που δεν καταλάβαιναν, και πήγαιναν στον Τζάο Τζιτζιάν για να τα λύσουν, ζήλευα ιδιαίτερα. Το να έχεις καλό επίπεδο κάνει μεγάλη διαφορά. Αυτό όχι μόνο του χάριζε τον θαυμασμό των άλλων, αλλά σήμαινε ότι του ήταν πιο εύκολο να κάνει το καθήκον του και να έχει καλύτερα αποτελέσματα. Αν είχα επίπεδο σαν το δικό του, ίσως να με θαύμαζαν κι εμένα όλοι οι άλλοι. Μα είχα ήδη περάσει τα 50 και το επίπεδό μου ήταν ελλιπές. Όσο σκληρά και αν εργαζόμουν, δεν θα έφτανα πιο ψηλά. Σύντομα έχασα το κίνητρο για το καθήκον μου. Όποτε ρωτούσε κάτι ένας νέος πιστός σε μια συνάθροιση, έβαζα τον Τζάο Τζιτζιάν να απαντάει και εγώ απλώς πρόσθετα μερικά απλά σχόλια. Γινόμουν όλο και πιο παθητικός στο καθήκον μου, και ολοένα και απομακρυνόμουν απ’ τον Θεό. Δεν ήξερα τι να πω στην προσευχή και μερικές νύχτες μ’ έπαιρνε μέχρι κι ο ύπνος καθώς προσευχόμουν. Βλέποντας την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, αναζητούσα και συλλογιζόμουν. Όταν είδα ότι δεν είχα επίπεδο, έγινα αρνητικός και παθητικός στο καθήκον μου: Ποια διεφθαρμένη διάθεση έκρυβε αυτό;

Αργότερα, διάβασα κάποια ακόμη λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νομίζουν πως είναι πολύ τέλειοι, διακεκριμένοι, πολύ ευγενείς ή πολύ ξεχωριστοί απ’ τους άλλους· όλα αυτά τα προκαλεί η αλαζονική διάθεση και η άγνοια του ανθρώπου. Όταν κανείς θεωρεί πάντα ότι είναι ξεχωριστός, αυτό οφείλεται σε μια αλαζονική διάθεση· το να μην μπορεί ποτέ να αποδεχτεί τις ελλείψεις του ούτε και να αντιμετωπίσει τα λάθη και τις αποτυχίες του οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να είναι ανώτεροι απ’ αυτόν ή καλύτεροι απ’ αυτόν οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει τα προτερήματα των άλλων να προσπεράσουν ή να ξεπεράσουν τα δικά του προέρχεται από αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να έχουν καλύτερες σκέψεις, προτάσεις και απόψεις από τον ίδιο και, όταν ανακαλύπτει ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι, να γίνεται αρνητικός, να μη θέλει να μιλήσει, να αισθάνεται άγχος και απόγνωση και να αναστατώνεται, όλα αυτά οφείλονται σε αλαζονική διάθεση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Τα λόγια αυτά αποκάλυψαν την ακριβή κατάστασή μου. Σύγκρινα το επίπεδό μου με των συνεργατών μου, και επειδή δεν τους έφτανα, έγινα αρνητικός και αποσύρθηκα. Αυτό διέπονταν από μια αλαζονική διάθεση. Λόγω της αλαζονείας μου, δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω σωστά τις αδυναμίες και ελλείψεις μου, και ιδιαίτερα δεν μπορούσα να αποδεχτώ ότι κάποιοι ήταν καλύτεροι ή ικανότεροι από μένα. Βλέποντας ότι οι συνεργάτες μου ήταν πιο δυνατοί από μένα σε κάθε πτυχή, ότι είχαν κεντρικό ρόλο στην ομάδα και τον θαυμασμό και την έγκριση όλων, ένιωθα άβολα, αποσυντονίστηκα και δεν μπορούσα να αποδεχτώ αυτήν την πραγματικότητα. Αν και αναγνώριζα ότι το επίπεδό μου ήταν κατώτερο, δεν το παραδεχόμουν μέσα μου. Συνέχισα να τους ανταγωνίζομαι κρυφά. Ήμουν αποφασισμένος να τους ανταγωνιστώ, να συγκριθώ μαζί τους. Όταν δεν μπορούσα να τους ξεπεράσω, γινόμουν αρνητικός και δεν είχα ενέργεια στο καθήκον μου. Αυτό δεν ήταν η αλαζονική μου διάθεση; Ήμουν πολύ αλαζόνας και αδαής!

Σκέφτηκα επίσης ένα χωρίο των λόγων Θεού στο οποίο ξεμπροστιάζει τις διαθέσεις των αντίχριστων. Ο Θεός λέει: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν αποκτήσει φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τους ακολουθεί, τότε αποκαρδιώνονται, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και αναρωτιούνται μέσα τους: “Έχω αποτύχει που πιστεύω έτσι στον Θεό; Δεν έχω καμία ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους πλέκουν διθυράμβους όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Τα λόγια του Θεού που ξεσκεπάζουν την επιδίωξη των αντίχριστων για φήμη και θέση μού ήταν πραγματικά δύσκολα και διαπέρασαν την καρδιά μου. Η επιδίωξή τους για φήμη και θέση δεν είναι απλώς κάτι το παροδικό· είναι βαθιά ριζωμένη μέσα τους —είναι μια δια βίου επιδίωξη. Γι’ αυτούς, η θέση είναι πάνω απ’ όλα, τόσο σημαντική όσο η ίδια τους η ζωή. Οι αντίχριστοι θέλουν να έχουν κυρίαρχο λόγο σε όλα και όχι να είναι κατώτεροι των άλλων. Χρειάζονται τον σεβασμό και τον θαυμασμό όλων για να έχουν οποιοδήποτε κίνητρο στο καθήκον τους. Χωρίς αυτό, γίνονται αρνητικοί και χαλαρώνουν, και χάνουν μάλιστα τελείως το ενδιαφέρον τους για την πίστη. Σε τι διέφερε η συμπεριφορά μου από τη συμπεριφορά ενός αντίχριστου; Είχα κίνητρο στο καθήκον μου όταν οι άλλοι με θαύμαζαν και με εκτιμούσαν, αλλά όταν οι συνεργάτες μου διακρίθηκαν και με ξεπέρασαν από κάθε άποψη, και δεν εκπληρωνόταν η επιθυμία μου για θέση, δεν έφερα πλέον φορτίο στο καθήκον μου. Το έργο ποτίσματος είναι άκρως σημαντικό τώρα, με τόσους νεοφώτιστους να χρειάζονται επειγόντως πότισμα. Έπρεπε να τους βοηθάω να μάθουν την αλήθεια και να κατανοήσουν το έργο του Θεού, να ριζώσουν στην αληθινή οδό το συντομότερο δυνατό. Αλλά δεν το έκανα με την καρδιά μου. Το μόνο που είχα στην καρδιά μου ήταν η υπόληψη και η θέση μου, και φόρτωνα τα πάντα στον Τζάο Τζιτζιάν. Δεν έκανα το καθήκον που θα έπρεπε να κάνω. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Δεν ένιωθα ενοχές ή τύψεις όταν δεν έκανα καλά το καθήκον μου. Το να πλήττονται η φήμη και η θέση μου ήταν τόσο οδυνηρό όσο το να χάσω την ίδια μου τη ζωή. Υπολόγιζα τις απώλειες και τα κέρδη μου και γι’ αυτό γινόμουν αρνητικός και αδύναμος. Ήλπιζα να γίνω σαν τους συνεργάτες μου, με καλύτερο επίπεδο, όλοι να με ρωτούν πράγματα που δεν καταλάβαιναν και να με αναζητούν για να συζητήσουμε, έτσι ώστε να έχω κεντρικό ρόλο στην ομάδα. Αυτό κυνηγούσα πάντα, αυτό ήθελα να αποκτήσω. Είχα επικεντρωθεί στο να κάνω τους άλλους να με εκτιμούν, να με θαυμάζουν. Δεν ήταν αυτού του είδους η οπτική πίσω από την επιδίωξή μου ίδια με αυτή ενός αντίχριστου; Αφού βρισκόμουν σε λάθος μονοπάτι και είχα χάσει την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, δεν ολοκλήρωνα το καθήκον που έπρεπε να ολοκληρώσω. Έτσι, ακόμη κι αν είχα υψηλότερη θέση και τον θαυμασμό όλων, δεν θα κατέληγα να αποκλειστώ από τον Θεό; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, φοβήθηκα. Είδα ότι επιδιώκοντας τη θέση, βάδιζα σε ένα μονοπάτι ενάντια στον Θεό! Θέλησα να αλλάξω τη λανθασμένη επιδίωξή μου και να μην ανταγωνίζομαι πια τους άλλους. Ήθελα να κάνω το καθήκον που όφειλα.

Έπειτα, αναζήτησα ένα μονοπάτι άσκησης. Σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Τι πρέπει να κάνει κανείς για να εκτελέσει καλά το καθήκον του; Πρέπει να το εκτελέσει με όλη του την καρδιά και όλη του την ενέργεια. Το να χρησιμοποιεί κανείς όλη του την καρδιά και την ενέργεια σημαίνει να διατηρεί όλες του τις σκέψεις στην εκτέλεση του καθήκοντός του και να μην αφήνει άλλα πράγματα να τον απασχολούν, και στη συνέχεια να χρησιμοποιεί την ενέργεια που διαθέτει, να ασκεί το σύνολο της δύναμής του και να βάζει στην εργασία του το επίπεδο, τα χαρίσματα, τα προτερήματά του και τα πράγματα που έχει κατανοήσει. Αν έχεις την ικανότητα να κατανοείς και να καταλαβαίνεις, και έχεις μια καλή ιδέα, πρέπει να επικοινωνήσεις με τους άλλους γι’ αυτήν. Αυτό σημαίνει αρμονική συνεργασία. Έτσι θα εκτελέσεις καλά το καθήκον σου, έτσι θα καταφέρεις να το κάνεις σύμφωνα με τα πρότυπα. Αν συνέχεια επιθυμείς να αναλαμβάνεις τα πάντα μόνος σου, αν θέλεις πάντα να κάνεις σπουδαία πράγματα μόνος σου, αν θέλεις πάντα το επίκεντρο να είσαι εσύ και όχι οι άλλοι, εκτελείς το καθήκον σου; Αυτό που κάνεις ονομάζεται δεσποτισμός· δίνεις παράσταση. Πρόκειται για σατανική συμπεριφορά, όχι για εκτέλεση του καθήκοντος. Κανείς, όποια προτερήματα, χαρίσματα ή ιδιαίτερα ταλέντα κι αν έχει, δεν μπορεί να επωμιστεί μόνος του όλο το επιμέρους έργο· αν θέλει να κάνει καλά το έργο της εκκλησίας, πρέπει να μάθει να συνεργάζεται αρμονικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αρμονική συνεργασία αποτελεί αρχή της άσκησης στην εκτέλεση του καθήκοντος. Εφόσον δίνεις όλη σου την καρδιά και όλη σου την προσπάθεια και την αφοσίωσή σου, και προσφέρεις ό,τι μπορείς να κάνεις, εκτελείς καλά το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν ένα μονοπάτι άσκησης. Ανεξάρτητα από το επίπεδό μου, εφόσον κάνοντας το καθήκον μου έχω ειλικρινή καρδιά, συνεργάζομαι καλά με τους άλλους, αφιερώνω την καρδιά και τη δύναμή μου στο έργο, κάνω καλά όλα όσα οφείλω και μπορώ να κάνω χωρίς να είμαι επιτήδειος και να τεμπελιάζω, αυτό συμφωνεί με την πρόθεση του Θεού. Ο Θεός έδωσε στους τρεις μας διαφορετικά επίπεδα και προτερήματα ώστε να αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Οι δύο συνεργάτες μου είχαν καλό επίπεδο και ήταν αποτελεσματικοί στο έργο. Έβλεπαν τα κύρια σημεία των ζητημάτων. Αντιστάθμιζαν αυτό που μου έλειπε. Το επίπεδό μου ήταν ελαφρώς ελλιπές, αλλά ήμουν λίγο μεγαλύτερος από αυτούς, κι επομένως μπορούσα να σκέφτομαι τα πράγματα με έναν τρόπο λίγο πιο προσεκτικό, πιο ολοκληρωμένο. Αν όλοι αξιοποιούσαμε τα δυνατά μας σημεία και συνεργαζόμασταν, αυτό θα ωφελούσε το έργο μας. Αλλά αντί να αναζητώ την αλήθεια, συνέκρινα πάντα τα δυνατά σημεία των συνεργατών μου με τις δικές μου αδυναμίες, πράγμα που σήμαινε ότι ήμουν αρνητικός και παθητικός, και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου. Τώρα που το σκέφτομαι, ήμουν πραγματικά πολύ ανόητος. Έχοντας κατανοήσει αυτά τα πράγματα, όταν αργότερα έκανα ένα καθήκον, μπορούσα να είμαι πιο ενεργητικός. Όποιες δυσκολίες ή προβλήματα κι αν είχα, τα συζητούσα με τους συνεργάτες μου. Όταν δεν περιοριζόμουν από το επίπεδο ή την ηλικία μου, ένιωθα πολύ πιο χαλαρός στο καθήκον μου. Επιπλέον, όταν αξιοποιούσαμε ομόψυχα τα δυνατά σημεία του καθενός, είχαμε μεγαλύτερη σιωπηρή κατανόηση όταν συνεργαζόμασταν. Ο καθένας δούλευε σε διαφορετικές εργασίες ενώ συνεργαζόμασταν, και τα αποτελέσματα του έργου ποτίσματος βελτιώθηκαν πολύ.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Είτε είστε πολλοί είτε λίγοι εσείς που εκτελείτε το καθήκον σας μαζί, ανεξαρτήτως περιστάσεων και χρόνου, μην ξεχνάτε ένα πράγμα: Να είστε σε σύμπνοια. Όταν ζείτε σε αυτήν την κατάσταση, θα έχετε το έργο του Αγίου Πνεύματος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Βίωσα βαθιά μέσα μου ότι όταν παραμερίζουμε την υπόληψη και τη θέση και συνεργαζόμαστε καλά με τους άλλους, θα κερδίσουμε την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και θα έχουμε καλά αποτελέσματα στα καθήκοντά μας.