Από της Μπριάνα, Ιταλία

21 Φεβρουαρίου 2024, λιακάδα

Σήμερα, η επόπτρια του κειμενικού έργου μού έστειλε ξαφνικά ένα μήνυμα: Γιατί δεν βρίσκεις λίγο χρόνο να γράψεις ένα σενάριο αυτές τις μέρες; Έτσι, θα δούμε αν μπορείς να εκπαιδευτείς για να κάνεις καθήκοντα συγγραφής σεναρίων. Όταν διάβασα το μήνυμα, κατενθουσιάστηκα. Η συγγραφή είναι το χόμπι μου. Αν έκανα καθήκοντα συγγραφής σεναρίων στην εκκλησία, θα εκπλήρωνα το όνειρό μου να γίνω συγγραφέας. Επιπλέον, όλοι οι σεναριογράφοι είναι άνθρωποι με βάθος και ιδέες, οι οποίοι μπορούν να κερδίσουν την εκτίμηση των αδελφών τους. Τώρα που έχω την ευκαιρία να κάνω καθήκοντα συγγραφής σεναρίων, πρέπει να την εκτιμήσω και να την αξιοποιήσω.

24 Φεβρουαρίου 2024, συννεφιά

Ο καιρός είναι ομιχλώδης και μουντός. Με το ένα χέρι στήριζα το μάγουλό μου και με το άλλο κουνούσα συνέχεια το ποντίκι, με το βλέμμα προσηλωμένο στην οθόνη του υπολογιστή. Ωστόσο, ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου. Την προηγούμενη μέρα, είχα δώσει στην επόπτρια το δοκιμαστικό σενάριο που είχα γράψει, και δεν ήξερα πότε θα έπαιρνα απάντηση. Ξαφνικά, ακούστηκε μια ειδοποίηση. Ήταν ένα φωνητικό μήνυμα από την επόπτρια: Διάβασα το δοκιμαστικό σενάριο που έγραψες. Έχει ακόμα αρκετές ελλείψεις. Για την ώρα, ίσως μπορείς να εκπαιδευτείς πρώτα στη διαλογή άρθρων. Δεν ήταν αυτό το αποτέλεσμα που ήθελα. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις μου, πιστεύω πως η διαλογή άρθρων δεν έχει τεχνικό περιεχόμενο και πως, αν κάνω αυτό το καθήκον κι όχι τη συγγραφή σεναρίων, δεν μπορώ να προβάλω τόσο τα ταλέντα μου και να εκτιμήσουν τόσο οι άλλοι. Όπως και να ’χει, ωστόσο, δεν παύει να είναι ένα κειμενικό καθήκον. Διχασμένη και μπερδεμένη, το αποδέχτηκα.

6 Μαρτίου 2024, λιακάδα

Έχω βρει μπροστά μου πολλά μαζεμένα άρθρα και, αν και τα διαβάζω, στο μυαλό μου σκέφτομαι συνεχώς αυτό που είπε η επόπτρια. Σκοπεύει να με βάλει να γράψω σενάρια ή όχι; Μήπως, επειδή έχω πολύ καιρό να κάνω κειμενικά καθήκοντα, σκέφτηκε να μου ζητήσει να κάνω πρώτα διαλογή άρθρων, ώστε μέσα απ’ αυτήν την ευκαιρία να εφοδιαστώ με την αλήθεια; Τότε θυμήθηκα τις καλές εποχές που έγραφα σενάρια. Αν κι εκείνο το καθήκον ήταν κουραστικό, μου έδινε καθημερινά ικανοποίηση. Με την καθοδήγηση του επικεφαλής, βελτίωσα γρήγορα τις επαγγελματικές δεξιότητές μου, ενώ συχνά μιλούσα και συζητούσα με τον επικεφαλής και τους υπεύθυνους για τα προβλήματα. Όλοι με εκτιμούσαν πολύ. Τώρα, όμως, μπορώ να κάνω μόνο το ανιαρό και αφανές έργο της διαλογής άρθρων. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές που γνωρίζω με ρωτούν ποιο καθήκον κάνω, δεν ξέρω ούτε πώς να μιλήσω γι’ αυτό μαζί τους. Νιώθω πως, αν και κάνω κειμενικά καθήκοντα, δεν κάνω τίποτε σημαντικό. Δεν νιώθω πως αυτό που κάνω αξίζει το όνομά του. Δεν ξέρω πότε θα έχω την ευκαιρία να γράψω σενάρια. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο βυθιζόμουν στην αρνητικότητα και δεν μπορούσα να συνεχίσω να διαβάζω τα άρθρα που έπρεπε. Τότε, έψαξα να διαβάσω κάποια λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Όσο βαθιά ή επιφανειακά κι αν κατανοούν την αλήθεια όσοι εκτελούν κάποιο καθήκον, ο πιο απλός τρόπος να κάνουν πράξη την είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα είναι να σκέφτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού σε όλες τις περιπτώσεις και να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές τους επιθυμίες, τις προσωπικές τους προθέσεις και κίνητρα, την περηφάνια και τη θέση τους. Το ελάχιστο που οφείλει να κάνει κανείς είναι να βάλει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού πάνω απ’ όλα. Εάν κάποιος που εκτελεί ένα καθήκον δεν μπορεί να κάνει ούτε καν αυτό, τότε πώς μπορεί να πει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος εκτελεί το καθήκον του; Δεν είναι εκτέλεση καθήκοντος αυτό. Πρέπει πρώτα να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να νοιάζεσαι για τις προθέσεις Του και να λαμβάνεις υπόψη το έργο της εκκλησίας. Αυτά να τα έχεις ως προτεραιότητα· μόνο τότε μπορείς να σκεφτείς πόσο σταθερή είναι η θέση σου ή πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Δεν νομίζετε ότι γίνεται λίγο πιο εύκολο όταν το διαχωρίζετε σε δύο στάδια και κάνετε ορισμένους συμβιβασμούς; Εάν ασκηθείς έτσι για λίγο, θα καταλάβεις ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιήσεις τον Θεό. Επιπλέον, θα πρέπει να μπορείς να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου, να εκτελείς τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, και να παραμερίζεις τις εγωιστικές σου επιθυμίες, προθέσεις και κίνητρα. Θα πρέπει να υπολογίζεις τις προθέσεις του Θεού και να δίνεις προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου Του, στο έργο της εκκλησίας και στο καθήκον που έχεις να εκτελέσεις. Αφού το βιώσεις αυτό για λίγο, θα καταλάβεις ότι είναι καλό αυτό το φέρσιμο. Αν συμπεριφέρεσαι έτσι, ζεις ανοιχτά και ειλικρινά, και δεν είσαι ευτελής ή ελεεινός· ζεις δίκαια και έντιμα, και δεν είσαι δειλός, ποταπός και ευτελής. Θα καταλάβεις ότι έτσι πρέπει να ενεργεί κάποιος και αυτήν την εικόνα θα πρέπει να βιώνει. Η επιθυμία σου να ικανοποιήσεις τα προσωπικά σου συμφέροντα θα γίνεται σιγά σιγά όλο και μικρότερη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Μόλις διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού, γέμισα αυτομομφή. Με δάκρυα στα μάτια, προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, υστερώ πολύ σε συνείδηση, και είμαι άκρως εγωίστρια και ποταπή. Το ότι η εκκλησία μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω κειμενικά καθήκοντα ήταν η εξύψωσή μου από Σένα. Εγώ, όμως, δεν έμεινα ικανοποιημένη, και υπολόγιζα διαρκώς το γόητρο και τη θέση μου. Εξωτερικά, θέλω να βελτιώσω τις επαγγελματικές δεξιότητές μου και να εκπαιδευτώ καλύτερα, αλλά οι προθέσεις πίσω απ’ αυτό αφορούν εξ ολοκλήρου την υπόληψη και τη θέση μου. Το μόνο που υπολογίζω είναι αν το καθήκον μου είναι ή δεν είναι σημαντικό, αν μου δίνει ή όχι την ευκαιρία να βρεθώ στο προσκήνιο και αν μπορώ μ’ αυτό να κερδίσω την εκτίμηση των άλλων. Όταν οι επιθυμίες μου δεν εκπληρώθηκαν, ένιωσα αντίσταση και βυθίστηκα στην αρνητικότητα, ενώ έπαψα, μάλιστα, να είμαι πρόθυμη να κάνω αυτό το καθήκον. Βλέπω πως είμαι άκρως εγωίστρια και ποταπή! Έχω αρκετό καιρό να κάνω κειμενικά καθήκοντα, και είναι πολλές οι αρχές που δεν αντιλαμβάνομαι. Πέρα απ’ αυτό, δεν έχω ξεκάθαρη κατανόηση της αλήθειας. Αν μου είχε ζητηθεί πραγματικά να γράψω σενάρια, δεν θα μπορούσα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Αν και ήταν σωστό που κανόνισαν να εκπαιδευτώ πρώτα στη διαλογή άρθρων, εγώ ένιωθα και πάλι αντίσταση απέναντι σ’ αυτό. Υστερούσα τελείως σε σύνεση! Θεέ μου, ήμουν πολύ επαναστατική. Δεν θέλω πια να υπολογίζω τα δικά μου συμφέροντα. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις διευθετήσεις της εκκλησίας και να κάνω καλά το τωρινό μου καθήκον». Μετά την προσευχή, ένιωσα πολύ πιο χαλαρή, κι αυτό το ζήτημα έπαψε να αναστατώνει και να περιορίζει την καρδιά μου. Την επόμενη φορά που πήγα να διαβάσω τα άρθρα, μπόρεσα να βρω εσωτερική ηρεμία.

19 Μαρτίου 2024, συννεφιά

Κοντεύει ένας μήνας από τότε που άρχισα να κάνω κειμενικά καθήκοντα, και έχω καταφέρει να εντοπίσω κάποια προβλήματα στα άρθρα που έχω διαβάσει. Κάποια από τα άρθρα που έχω περάσει από διαλογή και έχω επιλέξει έχουν γίνει βίντεο. Είμαι πολύ χαρούμενη και πιστεύω πως μπορώ να κάνω καλά αυτό το καθήκον. Θυμάμαι πως, πριν από λίγες μέρες, η επόπτρια είπε: «Αυτήν την περίοδο, η εκκλησία έχει ανάγκη από σεναριογράφους. Αν ενδιαφέρεσαι, μπορείς να εξασκηθείς στη συγγραφή σεναρίων». Αυτά τα λόγια εντυπώθηκαν βαθιά μέσα μου. Απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει ακόμα ελπίδα να γράψω σενάρια. Αν και έχω μέτριο επίπεδο, εφόσον εφοδιαστώ με μεγάλο μέρος της αλήθειας, σταδιακά θα βελτιωθώ. Χάρη σ’ αυτό, δεν βλέπω την ώρα να πηγαίνω στις ομαδικές συνεδρίες μελέτης. Έτσι, μπορώ να μάθω περισσότερες αρχές και να βελτιώσω τις επαγγελματικές μου δεξιότητες. Μετά από πολύ καιρό, είναι πιθανό μέχρι και να προαχθώ σε σεναριογράφο. Σήμερα είχαμε ομαδική μελέτη. Ως συνήθως, ξύπνησα νωρίς, αλλά προτού αρχίσει η συνεδρία μελέτης, η επόπτρια μου είπε: «Έλα αν το θέλεις και σου το επιτρέπει το πρόγραμμά σου. Δεν υπάρχει πρόβλημα, όμως, και να μην έρθεις». Ξαφνικά, ένιωσα λίγο αμήχανα. Γιατί δεν απαιτούσε να μελετήσω; Δεν μας είχε αναφέρει την εκπαίδευση στη συγγραφή σεναρίων; Απ’ ό,τι φαινόταν τελικά, η επόπτρια δεν είχε κανέναν σκοπό να με καλλιεργήσει. Λίγο καιρό αργότερα, κάτι έτυχε σε δύο από τις αδελφές που έγραφαν σενάρια. Η επόπτρια είπε: «Δεν είναι όλοι εδώ σήμερα. Ας το μελετήσουμε αύριο». «Εντάξει», απάντησα, πιέζοντας τον εαυτό μου να μείνω ήρεμη. Όταν ξεσυνδέθηκα, μου πήρε πολλή ώρα να συνέλθω. Ένιωθα πως το όνειρό μου ν’ αποκτήσω την ευκαιρία να γράψω σενάρια είχε γκρεμιστεί τελείως. Μήπως η επόπτρια πίστευε πως δεν άξιζα να καλλιεργηθώ και πως δεν είχα το επίπεδο που απαιτεί η συγγραφή σεναρίων; Γιατί δεν είχε σημασία αν πήγαινα ή δεν πήγαινα στην ομαδική συνεδρία μελέτης; Είμαι στις μαύρες μου σήμερα. Δεν μπορώ να βρω ενέργεια σε οτιδήποτε κάνω και η αποδοτικότητά μου καθώς κάνω το καθήκον μου είναι πολύ χαμηλή. Συνήθως, μπορώ να διαβάζω καμιά δεκαριά άρθρα τη μέρα. Σήμερα, όμως, διάβασα μόνο πέντε. Εκτός αυτού, οι σκέψεις μου δεν ήταν σε τάξη και δεν ήθελα να καταβάλω προσπάθεια στον συλλογισμό προβλημάτων που δεν μπορούσα να διακρίνω. Ήθελα μόνο να κλάψω. Τα δάκρυά μου έτρεχαν ανεξέλεγκτα. Είπα στον Θεό, μέσα απ’ την καρδιά μου: «Θεέ μου, θέλω να εκπαιδευτώ στη συγγραφή σεναρίων και να κάνω το χρέος μου. Όσο κι αν χρειαστεί να υποφέρω, δεν με πειράζει. Γιατί δεν παίρνω ποτέ προαγωγή; Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω την πρόθεσή Σου…»

20 Μαρτίου 2024, λιακάδα

Η χορωδία της αυγής έξω από το παράθυρό μου με ξύπνησε από τα όνειρά μου. Ως συνήθως, άνοιξα το κινητό μου και διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ποιες είναι οι αρχές της συμπεριφοράς σας; Πρέπει να συμπεριφέρεστε σύμφωνα με τη θέση σας, να βρείτε την κατάλληλη θέση για εσάς και να κάνετε καλά το καθήκον που οφείλετε να κάνετε. Μόνον έτσι είναι κάποιος άτομο με λογική. Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί σε ορισμένες επαγγελματικές δεξιότητες και κατανοούν τις αρχές, κι αυτοί θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη και να κάνουν τους κατάλληλους ελέγχους ως προς αυτόν τον τομέα. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν ιδέες και γνώσεις, με το να εμπνεύσουν τους άλλους και να τους βοηθήσουν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους καλύτερα· αυτοί, λοιπόν, θα πρέπει να δώσουν τις ιδέες τους. Εάν μπορέσεις να βρεις την κατάλληλη θέση για σένα και να συνεργάζεσαι αρμονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές σου, τότε αυτό θα είναι εκπλήρωση του καθήκοντός σου· αυτό σημαίνει να συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με τη θέση σου. Ίσως στην αρχή να μπορέσεις να προσφέρεις μόνο λίγες ιδέες· αν, όμως, προσπαθείς να προσφέρεις και κάτι παραπάνω, και καταλήγεις να προσπαθείς πολύ σκληρά γι’ αυτό, όμως και πάλι δεν μπορείς, και τότε προσφέρουν άλλοι αυτά τα πράγματα κι εσύ νιώθεις άβολα, δεν θέλεις να ακούσεις, και νιώθεις πόνο και σφίξιμο στην καρδιά, και παραπονιέσαι τον Θεό και Τον αποκαλείς άδικο, τότε αυτό είναι φιλοδοξία. Ποια είναι η διάθεση που προκαλεί σε κάποιον τη φιλοδοξία; Η αλαζονική διάθεση γεννά τη φιλοδοξία. Αυτές οι καταστάσεις μπορούν σίγουρα να εμφανιστούν μέσα σας ανά πάσα στιγμή, και αν δεν αναζητήσετε την αλήθεια για να τις διορθώσετε, ούτε και έχετε ζωή-είσοδο, και δεν μπορείτε να αλλάξετε από την άποψη αυτή, τότε το πρότυπο που μπορείτε να φτάσετε στο καθήκον σας και το πόσο αγνά το κάνετε θα είναι χαμηλό, ενώ ούτε τα αποτελέσματα θα είναι πολύ καλά. Αυτό σημαίνει ότι δεν εκτελείτε το καθήκον σας σύμφωνα με τα πρότυπα και ότι δεν έχετε δοξάσει τον Θεό. Ο Θεός έχει δώσει σε κάθε άνθρωπο διαφορετικά προτερήματα και χαρίσματα. Κάποιοι έχουν προτερήματα σε δύο ή τρεις τομείς, κάποιοι έχουν προτέρημα σε έναν, ενώ κάποιοι δεν έχουν κανένα προτέρημα. —Αν μπορέσετε να προσεγγίσετε τα θέματα αυτά σωστά, τότε έχετε λογική. Κάποιος που έχει λογική θα μπορεί να βρει τη θέση του, να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτήν και να κάνει καλά τα καθήκοντά του. Κάποιος που δεν μπορεί ποτέ να βρει τη θέση του είναι άνθρωπος που έχει πάντα φιλοδοξίες. Πάντα επιδιώκει το κύρος και τα οφέλη στην καρδιά του. Δεν του φτάνουν ποτέ αυτά που έχει. Για να αποκτήσει περισσότερα κέρδη, προσπαθεί να πάρει όσα περισσότερα μπορεί· ελπίζει πάντα να ικανοποιήσει τις υπερβολικές επιθυμίες του. Νομίζει ότι αν έχει χαρίσματα και καλό επίπεδο, τότε θα πρέπει να απολαμβάνει περισσότερη απ’ τη χάρη του Θεού και ότι δεν είναι λάθος να έχει κάποιες υπερβολικές επιθυμίες. Έχει λογική ένας τέτοιος άνθρωπος; Δεν είναι ξεδιάντροπο το να έχει κανείς πάντα υπερβολικές επιθυμίες; Όσοι έχουν συνείδηση και λογική μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτό είναι ξεδιάντροπο. Οι άνθρωποι που κατανοούν την αλήθεια δεν κάνουν αυτές τις ανοησίες. Αν ελπίζεις να εκπληρώσεις το καθήκον σου με αφοσίωση, ώστε να ανταποδώσεις την αγάπη του Θεού, τότε δεν είναι υπερβολική επιθυμία, αλλά συμφωνεί με τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Αυτό χαροποιεί τον Θεό. Αν πραγματικά θέλεις να κάνεις καλά το καθήκον σου, πρέπει πρώτα να βρεις τη σωστή θέση που σου ταιριάζει και στη συνέχεια να κάνεις ό,τι μπορείς με όλη σου την καρδιά, με όλο σου το μυαλό και με όλη σου τη δύναμη, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Αυτό ανταποκρίνεται στα πρότυπα, και αν εκτελείς το καθήκον σου μ’ αυτόν τον τρόπο, το κάνεις σχετικά αγνά. Αυτό θα πρέπει να κάνει ένα πραγματικό δημιουργημένο ον» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Καθώς διάβαζα τα λόγια του Θεού, ένιωθα πως Αυτός βρισκόταν στο πλάι μου και με παρηγορούσε. Ένιωσα μια ζεστασιά μες στην καρδιά μου. Ο Θεός μάς λέει τις αρχές για τη διαγωγή μας: να βρούμε τη θέση μας, να φερόμαστε όπως αρμόζει στο πόστο μας και να αξιοποιούμε στο μέγιστο τα ταλέντα που έχουμε. Κάποιοι άνθρωποι που έχουν καλές επαγγελματικές δεξιότητες και σταθερή αντίληψη των αρχών θα πρέπει να φροντίζουν να χειρίζονται καλά τους τελικούς ελέγχους. Και όσοι δεν μπορούν να κάνουν τους τελικούς ελέγχους μπορούν να παρέχουν ιδέες ή προτάσεις, καθώς και να εργάζονται με τους αδελφούς και τις αδελφές τους για να ολοκληρώνουν μαζί τα καθήκοντά τους. Κάτι τέτοιο θα ικανοποιήσει τον Θεό. Έκανα την αυτοκριτική μου. Η εκκλησία κανόνισε να κάνω τη διαλογή άρθρων. Από μία άποψη, αυτό οφείλεται στις ανάγκες του έργου και, από μία άλλη, βασίζεται στο επίπεδο και το ανάστημά μου. Εγώ, όμως, είχα πάντα εξωφρενικές φιλοδοξίες. Αν και είναι εμφανές πως το επίπεδό μου δεν είναι αρκετά καλό ώστε να γράφω σενάρια, και πάλι παραπονιόμουν για τον Θεό επειδή δεν μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία. Ήμουν πραγματικά πολύ αλαζονική! Ήθελα διαρκώς να προβάλλω τον εαυτό μου, όπως και ήθελα διαρκώς να είμαι μια γυναίκα με λογοτεχνικό ταλέντο, την οποία εκτιμούν οι άλλοι. Τη στιγμή που δεν εκπληρώθηκε αυτή η επιθυμία και δεν είχα το μέσο για να προβάλω τα ταλέντα μου, βυθίστηκα στην αρνητικότητα και άρχισα να τεμπελιάζω. Δεν είχα όρεξη ούτε να διαβάσω άρθρα, και δεν ήθελα να καταβάλω προσπάθεια στον συλλογισμό προβλημάτων που δεν μπορούσα να διακρίνω. Αυτό παρακώλυσε την πρόοδο της διαλογής άρθρων. Είδα πως έκανα το καθήκον μου μ’ αυτήν την εξωφρενική φιλοδοξία. Δεν ήμουν ικανοποιημένη στη θέση μου: ήθελα αυτό που δεν είχα και δεν μπορούσα να κάνω με την καρδιά μου ούτε το κύριο έργο μου. Ήθελα διαρκώς να κάνω ένα καθήκον που ξεπερνούσε τις δυνατότητές μου. Αν είμαι πάντα τόσο μη πρακτική, τότε δεν θα μπορώ να κάνω καλά ούτε το καθήκον διαλογής άρθρων, πόσο μάλλον της συγγραφής σεναρίων. Συνειδητοποίησα πως ήμουν σε πολύ επικίνδυνη κατάσταση. Αν δεν τη διορθώσω γρήγορα, θα αποκαλυφτώ και θα αποκλειστώ ανά πάσα στιγμή!

24 Μαρτίου 2024, συννεφιά

Ξέρω πως η υπόληψη και η θέση είναι η θανάσιμη αδυναμία μου, αλλά δεν έχω καταβάλει ποτέ μεγάλη προσπάθεια να λύσω αυτό το πρόβλημα. Αυτήν τη φορά, έψαξα λόγια του Θεού που εκθέτουν πώς επιδιώκουν οι αντίχριστοι την υπόληψη και τη θέση. Διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό και μόνο σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Και έτσι για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας· το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους εκτιμά ούτε τους ακολουθεί, τότε απογοητεύονται πολύ, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει λόγος ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και λένε στον εαυτό τους: “Μια τέτοια πίστη στον θεό είναι αποτυχία; Δεν έχω χάσει κάθε ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους υποστηρίζουν όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι. Γιατί δίνουν πάντοτε σημασία σε τέτοια πράγματα; Αφού διαβάσουν τα λόγια του Θεού, αφού ακούσουν κηρύγματα, όντως δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά, όντως δεν μπορούν να τα διακρίνουν όλα αυτά; Όντως τα λόγια του Θεού και η αλήθεια δεν είναι σε θέση να αλλάξουν τις αντιλήψεις, τις ιδέες και τις γνώμες τους; Επ’ ουδενί δεν ισχύει αυτό. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα τους κι οφείλεται εξ ολοκλήρου στο ότι δεν αγαπούν την αλήθεια, επειδή, μέσα τους, αποστρέφονται την αλήθεια και, ως εκ τούτου, είναι παντελώς μη δεκτικοί στην αλήθεια —κάτι το οποίο καθορίζεται από τη φύση-ουσία τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Ο Θεός είπε πως είναι στο αίμα των αντίχριστων να εκτιμούν την υπόληψη και τη θέση. Σε οτιδήποτε κάνουν, πρώτο τους μέλημα είναι η δική τους υπόληψη και θέση, καθώς και το πώς να ενεργούν ώστε οι άλλοι να τους ακολουθούν και να τους εκτιμούν. Τη στιγμή που δεν μπορούν να αποκτήσουν υπόληψη και θέση, είναι λες και έχουν χάσει την ίδια τη ζωή τους, και νιώθουν λες και η ζωή δεν έχει πια νόημα. Η επιδίωξή μου ήταν ίδια με ενός αντίχριστου. Θυμήθηκα μια ποιήτρια που λάτρευα όταν πήγαινα σχολείο. Σκέφτηκα πως δεν υπήρχαν πολλές ταλαντούχες γυναίκες που έγραφαν ποιήματα στην αρχαιότητα και πως, όσο πιο σπάνιο είναι κάτι, τόσο πιο εύκολο το θαυμάζουν οι άλλοι. Ήθελα κι εγώ να πετύχω κάτι στο μέλλον. Δεν ήθελα να είμαι μια ασήμαντη, άγνωστη προσωπικότητα. Αντιμετώπιζα τους νόμους επιβίωσης που μου ενστάλαξε ο Σατανάς, όπως: «Οι άνθρωποι πρέπει πάντοτε να πασχίζουν να είναι καλύτεροι από τους συγχρόνους τους» και «Ο άνθρωπος αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα» ως σοφά αξιώματα. Όταν πήγαινα σχολείο, μελετούσα σκληρά για να μπω στην επιτροπή της τάξης. Μετά το σχολείο, όταν άλλοι συμμαθητές μου πήγαιναν σπίτι, εγώ καθόμουν στην τάξη για να επιβλέπω κάποιους συμμαθητές μου καθώς έκαναν τα μαθήματά τους. Στο τέλος, ο δάσκαλος με εκτίμησε. Στην πραγματικότητα, δεν είχα τους καλύτερους βαθμούς στην τάξη, αλλά προκειμένου να ξεχωρίσω από τους συμμαθητές μου, αντί να αφοσιώνομαι με επιμέλεια στη μελέτη μου και να μαθαίνω τα διάφορα θέματα, εγώ έκανα διαρκώς επίδειξη μπροστά στον δάσκαλο. Στο τέλος, αν και μπήκα στην επιτροπή της τάξης, αυτό δεν ήταν παρά ένας κενός τίτλος. Ωστόσο, δεν βαρέθηκα ποτέ την απόλαυση του φωτοστέφανου που συνόδευε τη θέση. Όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, αν και συνειδητοποίησα πως ήταν λάθος να επιδιώκω την υπόληψη και τη θέση, και πως ο Θεός δεν κοιτάει πόσο υψηλή ή χαμηλή είναι η θέση κάποιου, αλλά μόνο αν επιδιώκει την αλήθεια ή όχι, μέσα μου εξακολουθούσα να μην μπορώ να αποβάλω τη δίψα μου για υπόληψη και θέση, και μ’ ένοιαζε πολύ αν οι άλλοι είχαν σε υπόληψη και εκτίμηση το καθήκον μου. Αν το καθήκον περνούσε απαρατήρητο, θα βασανιζόμουν τρομερά και δεν θα μπορούσα να δείξω ενδιαφέρον για τίποτε απ’ όσα έκανα. Το ίδιο κι όταν ο Θεός με είχε ήδη εξυψώσει για να κάνω αυτά τα κειμενικά καθήκοντα, κι εγώ θεωρούσα πως η διαλογή άρθρων δεν είχε τόση αξία όσο η συγγραφή σεναρίων, με αποτέλεσμα μέσα μου να περιφρονώ αυτό το καθήκον και να θέλω διαρκώς να περάσω στη συγγραφή σεναρίων. Από ένα απλό σχόλιο της επόπτριας, διαισθάνθηκα πως δεν είχε καμία πρόθεση να με καλλιεργήσει, πράγμα που μου προκάλεσε βαθιά οδύνη. Δεν είχα ενέργεια να κάνω τίποτα. Δεν ήμουν πια τόσο αποδοτική στη διαλογή άρθρων, κι αυτό επηρέασε την πρόοδο της υποβολής των άρθρων. Είδα πως οι σκέψεις και οι απόψεις του Σατανά με δέσμευαν πολύ σφιχτά. Στην πραγματικότητα, για να κάνουμε διαλογή άρθρων, πρέπει να κατανοούμε κάποιες αλήθειες και να αντιλαμβανόμαστε κάποιες αρχές. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαμε να ζυγίσουμε ποια άρθρα έχουν αξία και είναι εποικοδομητικά. Αν είχα καταφέρει να γαληνέψω την καρδιά μου και να συλλογιστώ ειλικρινά τις αλήθειες που αφορά κάθε άρθρο, θα είχα αποκομίσει πολλά μετά από λίγο καιρό. Ωστόσο, εγώ δεν συνειδητοποιούσα πόση χάρη είχα λάβει. Δεν αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές στις οποίες θα έπρεπε να εισέλθω σ’ αυτό το καθήκον προκειμένου να σημειώσω πρόοδο. Αντ’ αυτού, παρανοούσα τον Θεό και παραπονιόμουν πως δεν μου είχε δώσει την ευκαιρία να εκπαιδευτώ. Δεν καταλάβαινα από λογική! Αν δεν επικεντρωνόμουν στην επιδίωξη της αλήθειας, τότε, ακόμη και αν όντως μου επέτρεπαν να γράφω σενάρια και ικανοποιούνταν η περηφάνια μου, δεν θα μπορούσα να γράψω καλά σενάρια, επειδή δεν είχα καμία αλήθεια-πραγματικότητα.

Μέσα από την αυτοκριτική, συνειδητοποίησα πως, στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος που ήθελα να γράφω σενάρια ήταν να πετύχω τις προσωπικές μου βλέψεις και στόχους. Αντιμετώπιζα την εκτέλεση του καθήκοντός μου σαν εφαλτήριο για την επίτευξη των βλέψεών μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Tο να επιδιώκει κανείς να πραγματοποιήσει τις βλέψεις του θεωρείται σωστό στον κόσμο. Εφόσον οι βλέψεις που επιδιώκεις είναι νόμιμες και δεν ξεπερνούν κανένα ηθικό όριο, τότε όποια κι αν είναι αυτά, δεν υπάρχει πρόβλημα. Κανείς δεν αμφισβητεί τίποτα και εσύ δεν κάθεσαι ν’ ασχολείσαι με το τι είναι σωστό και τι λάθος. Επιδιώκεις, λοιπόν, οτιδήποτε εσύ επιθυμείς και, αν τα καταφέρεις, αν πετύχεις τον στόχο σου, θεωρείσαι επιτυχημένος. Αν, πάλι, δεν τα καταφέρεις, αν αποτύχεις, αυτό είναι δικό σου θέμα. Όταν, όμως, εισέρχεσαι στον οίκο του Θεού, ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος, πρέπει να εγκαταλείψεις τις βλέψεις και τις επιθυμίες που κουβαλάς μαζί σου. Γιατί; Άσχετα με το τι ακριβώς επιδιώκεις και εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο στην ίδια την επιδίωξη, όλες οι ενέργειες και το μονοπάτι της επιδίωξης των βλέψεων και των επιθυμιών καθοδηγούνται από τον εγωισμό, την ιδιοτέλεια, τη θέση και τη φήμη. Με όλα αυτά έχουν να κάνουν. Με άλλα λόγια, όταν επιδιώκει κανείς να πραγματοποιήσει τις βλέψεις του, ο μόνος που ωφελείται τελικά είναι ο ίδιος. Είναι δίκαιο να επιδιώκει κανείς την πραγματοποίηση των βλέψεών του για χάρη της θέσης, της φήμης, της ματαιοδοξίας και των υλικών συμφερόντων; (Όχι.) Για χάρη μιας βλέψης, μια σκέψης ή μιας επιθυμίας που αφορά προσωπικά και αποκλειστικά τον ίδιο, ο άνθρωπος υιοθετεί μεθόδους και προσεγγίσεις που είναι όλες εγωκεντρικές και εστιάζουν στο προσωπικό κέρδος. Αν τις μετρήσουμε με βάση την αλήθεια, δεν είναι ούτε δίκαιες ούτε θεμιτές. Δεν είναι δεδομένο πως πρέπει να τις εγκαταλείψουν οι άνθρωποι; (Ναι.) […] Η εκκλησία, ο οίκος του Θεού, είναι ένα μέρος όπου εκτελείται το θέλημα του Θεού, διακηρύσσεται ο λόγος Του, κατατίθεται μαρτυρία γι’ Αυτόν και ο εκλεκτός λαός Του καθαίρεται και σώζεται. Τέτοιο μέρος είναι, λοιπόν. Σ’ ένα τέτοιο μέρος, υπάρχει οποιαδήποτε εργασία ή οποιοδήποτε έργο που να συμβαδίζει με την εκπλήρωση των βλέψεων και επιθυμιών ενός ανθρώπου; Καμία απολύτως εργασία ή έργο δεν εξυπηρετεί τον σκοπό της εκπλήρωσης των προσωπικών βλέψεων και επιθυμιών κανενός. Καμία απολύτως πτυχή τους δεν αποσκοπεί στην πραγματοποίηση των προσωπικών βλέψεων και επιθυμιών κανενός. Πρέπει, άρα, να υπάρχουν προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες στον οίκο του Θεού; (Δεν πρέπει να υπάρχουν, όχι.) Δεν πρέπει να υπάρχουν, επειδή οι προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες έρχονται σε σύγκρουση με το έργο που θέλει να κάνει ο Θεός στην εκκλησία. Οι προσωπικές βλέψεις και οι προσωπικές επιθυμίες αντιτίθενται σε κάθε έργο που γίνεται στην εκκλησία. Αντιτίθενται στην αλήθεια, αποκλίνουν από το θέλημα του Θεού, από τη διακήρυξη των λόγων Του, από την κατάθεση μαρτυρίας γι’ Αυτόν και από το έργο της κάθαρσης και της σωτηρίας του Θεού για τον εκλεκτό λαό Του. Ό,τι βλέψεις κι αν έχει κανείς, από τη στιγμή που πρόκειται για προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες, εμποδίζουν τους ανθρώπους να ακολουθήσουν το θέλημα του Θεού, ενώ επηρεάζουν ή εμποδίζουν τη διακήρυξη των λόγων Του και την κατάθεση μαρτυρίας γι’ Αυτόν. Από τη στιγμή που πρόκειται για προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες, είναι φυσικά αδύνατο να καθαρθούν ή να σωθούν οι άνθρωποι. Δεν πρόκειται για μια απλή αντίφαση μεταξύ αυτών των δύο, αλλά για μια θεμελιώδη αντίθεση. Όσο επιδιώκεις τις βλέψεις και τις επιθυμίες σου, εμποδίζεις την εκτέλεση του θελήματος του Θεού, το έργο της διακήρυξης των λόγων Του και της κατάθεσης μαρτυρίας γι’ Αυτόν, καθώς και τη σωτηρία των ανθρώπων και, φυσικά, και τη δική σου. Με λίγα λόγια, ό,τι βλέψεις κι αν έχει κανείς, δεν πρόκειται μέσα από αυτά να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού και να πετύχει πραγματικά το αποτέλεσμα της απόλυτης υποταγής στον Θεό. Όταν οι άνθρωποι επιδιώκουν τις βλέψεις και τις επιθυμίες τους, απώτερος σκοπός τους δεν είναι να κατανοήσουν την αλήθεια ή να καταλάβουν πώς να φέρονται, πώς να ικανοποιούν τις προθέσεις του Θεού ή πώς να εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους και να εκπληρώνουν τον ρόλο τους ως δημιουργημάτων. Δεν είναι ούτε να αποκτήσουν ειλικρινή φόβο Θεού και αληθινή υποταγή σ’ Αυτόν. Αντίθετα, όσο περισσότερο πραγματοποιούνται οι βλέψεις και οι επιθυμίες κάποιου τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον Θεό και τόσο πιο κοντά έρχεται στον Σατανά. Κατά τον ίδιο τρόπο, όσο περισσότερο επιδιώκει κανείς τις βλέψεις του και τα πετυχαίνει τόσο περισσότερο επαναστατεί η καρδιά του ενάντια στον Θεό και ο ίδιος απομακρύνεται από Εκείνον. Στο τέλος, αν κάποιος καταφέρει να εκπληρώσει τις βλέψεις του όπως θέλει και πραγματοποιήσει και ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, θα περιφρονεί όλο και περισσότερο τον Θεό, την κυριαρχία Του και ό,τι έχει να κάνει μ’ Εκείνον, ενώ ίσως ακόμα και να βαδίσει στο μονοπάτι της άρνησης, της αντίστασης και της εναντίωσης στον Θεό. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Τα λόγια του Θεού μού πρόσφεραν μια κατανόηση της εσφαλμένης επιδίωξης που κρυβόταν μέσα μου. Αντιμετώπιζα τον οίκο του Θεού και την εκκλησία σαν χώρο όπου μπορούσα να υλοποιήσω τις προσωπικές μου βλέψεις, και αντιμετώπιζα τα διάφορα καθήκοντα στην εκκλησία σαν να ήταν διάφορα επαγγέλματα στον έξω κόσμο. Μου άρεσε το κειμενικό έργο, κι ένιωθα πως σε αυτό μπορούσα να δείξω την αξία μου. Ένιωθα, επίσης, πως οι άνθρωποι που έγραφαν λογοτεχνικά έργα είχαν μεγαλύτερο βάθος και περισσότερες ιδέες, και ο κόσμος τούς εκτιμούσε και τους έδινε προσοχή. Το σημείο εκκίνησής μου, η αφετηρία μου όταν έκανα το καθήκον μου ήταν λάθος. Ήταν να ξεχωρίσω από το πλήθος, όχι να επιδιώξω ή να αποκτήσω την αλήθεια. Αν και έκανα το καθήκον της διαλογής άρθρων, σπανίως αναζητούσα τις αρχές ή εξοπλιζόμουν με την αλήθεια στο καθήκον μου, ώστε να βελτιώσω την αποδοτικότητά μου στην ανάγνωση άρθρων και την ικανότητά μου να κρίνω προβλήματα. Αντ’ αυτού, απλώς περίμενα να πάρω προαγωγή. Όταν η επόπτρια είπε πως το αντικείμενο της μελέτης μας δεν σχετιζόταν με το τότε καθήκον μου, σκέφτηκα πως δεν είχε κανέναν σκοπό να με καλλιεργήσει, οπότε εξωτερίκευσα τη δυσαρέσκεια που ένιωθα μέσα μου μέσω αρνητικότητας και τεμπελιάσματος. Δεν ήμουν τελείως παράλογη; Συνειδητοποίησα ότι είναι εγωιστικό να επιδιώκουμε τις δικές μας βλέψεις: Αυτό δεν βοηθά καθόλου να προοδεύσουμε στο καθήκον μας, ενώ θα παρακωλύσει, μάλιστα, το έργο της εκκλησίας. Στην πραγματικότητα, έχω μέτριο επίπεδο, ενώ οι γλωσσικές μου ικανότητες υστερούν αρκετά. Το πιο σημαντικό είναι πως δεν κατανοώ πλήρως πολλές αλήθειες και, πολύ απλά, δεν έχω αυτά που απαιτούνται για τη συγγραφή σεναρίων. Ήταν πρέπον να κανονίσουν να κάνω διαλογή άρθρων. Η εκκλησία μού επέτρεψε να εκπαιδευτώ σε κειμενικά καθήκοντα. Ωστόσο, εγώ δεν ήμουν ικανοποιημένη με το πόστο μου, ενώ παρανόησα, μάλιστα, τον Θεό. Πραγματικά, υστερούσα απόλυτα σε λογική! Όπως ακριβώς λέει ο Θεός: «Ό,τι βλέψεις κι αν έχει κανείς, από τη στιγμή που πρόκειται για προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες, εμποδίζουν τους ανθρώπους να ακολουθήσουν το θέλημα του Θεού, ενώ επηρεάζουν ή εμποδίζουν τη διακήρυξη των λόγων Του και την κατάθεση μαρτυρίας γι’ Αυτόν. Από τη στιγμή που πρόκειται για προσωπικές βλέψεις και επιθυμίες, είναι φυσικά αδύνατο να καθαρθούν ή να σωθούν οι άνθρωποι». Πλέον νιώθω την καρδιά μου πολύ πιο φωτεινή, και καταλαβαίνω γιατί ζητάει ο Θεός να εγκαταλείψουν οι άνθρωποι τις βλέψεις τους. Στην πραγματικότητα, η εκκλησία είναι ένα μέρος όπου επιτελείται το θέλημα του Θεού. Είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια, να καθαρθούν και να φτάσουν στη σωτηρία. Ωστόσο, το μονοπάτι στο οποίο βάδιζα ερχόταν σε αντίθεση με την πρόθεση του Θεού. Κατά την περίοδο εκείνη, συλλογιζόμουν καθημερινά πώς να πετύχω τις βλέψεις μου και έγινα πολύ ευαίσθητη. Ακόμη και μια απλή κουβέντα που έλεγε κάποιος άλλος επηρέαζε την κατάστασή μου καθώς έκανα το καθήκον μου, και η καρδιά και το μυαλό μου ήταν όλη μέρα μες στην ανησυχία. Αν και δεν τόλμησα ποτέ να εκφράσω κάποιο παράπονο για τον Θεό, τα ’βαζα με τον Θεό μέσα μου, ενώ η σχέση μου μαζί Του ήταν άκρως απόμακρη. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα είδος σιωπηλής εναντίωσης. Αντιστεκόμουν στον Θεό και επαναστατούσα ενάντιά Του! Επιδίωκα διαρκώς να πραγματοποιήσω τις βλέψεις μου. Αυτή είναι η οπτική ενός απίστου. Αν είχα συνεχίσει σε αυτό το μονοπάτι, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν ποτέ οι διαθέσεις μου, αλλά θα είχα προκαλέσει διατάραξη και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας. Με αυτά που έκανα, λοιπόν, δεν προετοίμαζα καλές πράξεις, αλλά συσσώρευα κακές. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα απ’ τα βάθη της καρδιάς μου την προθυμία να εγκαταλείψω τις εξωφρενικές επιθυμίες μου, και να πασχίσω να κάνω καλά το καθήκον που είχα αναλάβει και να ικανοποιήσω τον Θεό.

2 Απριλίου 2024, λιακάδα

Σήμερα, σε ένα χωρίο των λόγων του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι για να εγκαταλείψω την υπόληψη και τη θέση. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Τι καθήκοντα και ευθύνες έχει, λοιπόν, ένα δημιούργημα; Δεν ορίζει ξεκάθαρα ο λόγος του Θεού τα καθήκοντα, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες ενός δημιουργήματος; Έχεις αναλάβει το καθήκον ενός δημιουργήματος. Από αυτήν τη μέρα και στο εξής, άρα, είσαι πραγματικό μέλος του οίκου του Θεού· παραδέχεσαι, δηλαδή, πως είσαι ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Από αυτήν τη μέρα, θα πρέπει να αναδιαμορφώσεις τα σχέδια σου στη ζωή —δεν θα πρέπει να επιδιώκεις πλέον τις βλέψεις, τις επιθυμίες και τους στόχους που είχες θέσει παλιότερα στη ζωή σου. Πρέπει, δηλαδή, να αλλάξεις την ταυτότητα και την οπτική σου, και να σχεδιάσεις τους στόχους και την κατεύθυνση της ζωής που οφείλει να έχει ένα δημιούργημα. Κατ’ αρχάς, δεν πρέπει να έχεις ως στόχο και κατεύθυνσή σου το να γίνεις επικεφαλής, να ηγηθείς ή να διαπρέψεις σε οποιονδήποτε κλάδο ή να γίνεις μια διάσημη προσωπικότητα που κάνει μια ορισμένη δουλειά ή έχει κατακτήσει μια ιδιαίτερη επαγγελματική δεξιότητα. Αντί αυτού, θα πρέπει να αποδεχθείς το καθήκον σου από τον Θεό· θα πρέπει, δηλαδή, να μάθεις ποιο έργο οφείλεις να κάνεις τώρα και ποιο καθήκον πρέπει να κάνεις τώρα, αυτήν τη στιγμή. Πρέπει να αναζητήσεις τις προθέσεις του Θεού. Ό,τι κι αν απαιτεί ο Θεός να κάνεις κι ό,τι καθήκον έχει κανονιστεί για σένα στον οίκο Του, πρέπει να καταλάβεις και να ξεκαθαρίσεις τις αλήθειες που οφείλεις να κατανοείς και τις αρχές που οφείλεις να ακολουθείς και να κατακτήσεις προκειμένου να εκπληρώσεις το συγκεκριμένο καθήκον. Αν δεν τις θυμάσαι, μπορείς να τις σημειώσεις και, όταν έχεις χρόνο, ξανακοίτα τες και συλλογίσου τες προσεκτικά. Ως μέλος των δημιουργημάτων του Θεού, ο πρωταρχικός σου στόχος στη ζωή πρέπει να είναι το να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα. Αυτός είναι ο βασικότερος στόχος ζωής που πρέπει να έχεις. Δεύτερος και πιο συγκεκριμένος είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα —αυτό είναι το πιο σημαντικό. Όσο για τις κατευθύνσεις ή τους στόχους που σχετίζονται με τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και τις προσωπικές προοπτικές σου —όλα όσα επιδιώκει το διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος— αυτά θα πρέπει να τα εγκαταλείψεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Τα λόγια του Θεού φώτισαν την καρδιά μου. Είμαι ένα δημιουργημένο ον και θα πρέπει να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου σύμφωνα με τη θέση μου. Θα πρέπει να εγκαταλείψω τις βλέψεις και τις επιθυμίες μου, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Είτε μου αρέσει είτε δεν μου αρέσει το καθήκον που κανονίζει σήμερα για μένα η εκκλησία, είτε είναι ένα καθήκον που θεωρώ σημαντικό είτε ασήμαντο, εφόσον προέρχεται από τον Θεό, θα πρέπει να το αποδεχτώ με απόλυτη συμμόρφωση. Τώρα είμαι υπεύθυνη για τη διαλογή άρθρων, οπότε θα πρέπει να επιλέγω τα καλά άρθρα σύμφωνα με τις αρχές, καθώς και να καταβάλλω προσπάθεια για τα προβλήματα που δεν μπορώ να διακρίνω, ώστε να πετύχω καλά αποτελέσματα σ’ αυτήν την εργασία.

3 Απριλίου 2024, λιακάδα

Πρόσφατα, εντάχθηκε στην ομάδα μας μια νέα αδελφή, η οποία εκπαιδεύεται στη συγγραφή σεναρίων. Ένιωσα πάλι ταραχή μέσα μου. Η επόπτρια είχε πει πως δεν υπήρχε έλλειψη σεναριογράφων, έτσι δεν είναι; Γιατί βρήκε νέο άτομο αντί να δώσει προαγωγή σ’ εμένα; Αλήθεια, τόσο χάλια είμαι; Συνειδητοποίησα πως επηρεαζόμουν για άλλη μια φορά από την υπόληψη και τη θέση, και έσπευσα να προσευχηθώ μέσα μου. Όποιος κι αν πάρει προαγωγή, εγώ πρέπει να κάνω πιστά το καθήκον μου και να μη με αναστατώνει αυτό το ζήτημα. Στη συνέχεια, αφιέρωσα χρόνο και προσπάθεια στην αναζήτηση των αρχών που σχετίζονται με το πώς να επιλέγω καλά άρθρα και πώς να ζυγίζω αν η κατανόηση σε ένα άρθρο είναι πρακτική. Συζητούσα με τις αδελφές μου οτιδήποτε δεν μπορούσα να καταλάβω, κι έκανα το καθήκον μου με θετική στάση. Δεν επιδίωκα πια τη θέση. Σταδιακά, η καρδιά μου ηρέμησε κατά πολύ, κι εγώ κατάφερα να αφιερώσω περισσότερη σκέψη στο καθήκον μου. Μπόρεσα, επίσης, να νιώσω την ηγεσία του Θεού καθώς έκανα το καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!