Από της Μεγκνουάν, Κίνα

Στις αρχές του 2002, αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Σύντομα, άρχισα να κηρύττω το ευαγγέλιο και να ποτίζω νεοφώτιστους. Είχα μεγάλη πίστη στον Θεό και έκανα τα καθήκοντά μου κάθε μέρα για πολλά χρόνια. Με βροχή και με λιακάδα, με αέρα και με χιόνι, τίποτα δεν με εμπόδιζε να κάνω τα καθήκοντά μου. Θυμάμαι μια φορά, καθώς κήρυττα το ευαγγέλιο, ο δυνητικός αποδέκτης του ευαγγελίου όχι μόνο με απέρριψε, αλλά μου κούνησε το δάχτυλο, με μάλωσε και απείλησε να φωνάξει την αστυνομία. Ένιωσα βαθιά ταπείνωση, αδυναμία και αρνητικότητα εκείνη τη στιγμή, αλλά μετά σκέφτηκα: «Αν αντέξω τον χλευασμό και τις προσβολές επειδή κηρύττω το ευαγγέλιο, σίγουρα ο Θεός θα με ευλογήσει». Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα καλύτερα και συνέχισα τα καθήκοντά μου. Τα χρόνια πέρασαν, και όλο αυτό το διάστημα που έκανα τα καθήκοντά μου, αν και υπέφερα σωματικά και πληγωνόταν η περηφάνια μου, λάμβανα και πολλές ευλογίες και χάρη από τον Θεό. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, η οικογένειά μου γνώρισε τη γαλήνη, και γλίτωσε από συμφορές και κακουχίες. Έλεγα μέσα μου: «Σίγουρα αυτό οφείλεται στην ισχυρή πίστη μου στον Θεό». Πάνω που ένιωθα ευτυχισμένη, έγινε κάτι αναπάντεχο.

Μια μέρα τον Ιούνιο του 2008, τα μάτια μου άρχισαν ξαφνικά να θολώνουν, σαν να τα σκέπαζε κάτι. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είχαν απλώς ερεθιστεί, κι έτσι δεν έδωσα μεγάλη σημασία και συνέχισα τα καθήκοντά μου κανονικά. Νόμιζα ότι, εφόσον πίστευα στον Θεό, Εκείνος θα με προστάτευε, και δεν είχα να φοβηθώ τίποτα. Ακόμα κι αν αρρώσταινα, θα έκανα τα καθήκοντά μου. Μπορεί τα μάτια μου να βελτιώνονταν λίγες μέρες αργότερα. Αντί, όμως, να βελτιωθούν, χειροτέρεψαν. Η όρασή μου θόλωνε όλο και περισσότερο και, όταν κοίταζα μακριά, έβλεπα συνέχεια λάμψεις μπροστά στα μάτια μου και ζαλιζόμουν. Σ’ εκείνο το σημείο, άρχισα να φοβάμαι. Αν δεν αναζητούσα αμέσως θεραπεία, κι έχανα το περιθώριο να θεραπευτώ, και τυφλωνόμουν; Αυτό θα ήταν σοβαρό πρόβλημα! Έτρεξα, λοιπόν, γρήγορα στο νοσοκομείο της κομητείας για να εξεταστώ. Ο γιατρός είπε ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό και ότι με μερικές ενέσεις θα γινόμουν καλά. Ανακουφίστηκα. Μετά από μερικές μέρες, όμως, που έκανα τις ενέσεις, δεν έβλεπα βελτίωση. Άρχισα και πάλι να ανησυχώ, χωρίς να το θέλω: Κι αν τυφλωνόμουν; Ωστόσο, σκέφτηκα ξανά: «Τόσα χρόνια που πιστεύω στον Θεό, κηρύττω το ευαγγέλιο και ποτίζω τους νεοφώτιστους, σίγουρα ο Θεός θα με προστατεύσει, αφού έχω απαρνηθεί πράγματα και έχω δαπανήσει τον εαυτό μου. Δεν θα τυφλωθώ, δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι. Άλλωστε, με τόσο προηγμένη ιατρική τεχνολογία σήμερα, σίγουρα θα θεραπευτεί η ασθένεια των ματιών μου».

Αργότερα, ο σύζυγός μου με πήγε στο νοσοκομείο της πόλης για να με δει οφθαλμίατρος και να κάνω αξονική στα μάτια. Ο γιατρός είπε ότι είχα οίδημα πίσω από τα μάτια. Αρχικά, μου χορηγήθηκε ενδοφλέβια αγωγή για λίγες μέρες και βελτιώθηκα λιγάκι, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Η όρασή μου συνέχισε να επιδεινώνεται και έβλεπα πια τόσο θολά που δεν μπορούσα να διακρίνω τους ανθρώπους μπροστά μου. Επιπλέον, ο γιατρός μού χορήγησε αγωγή με ορμόνες, και σιγά σιγά άρχισα να πρήζομαι σε όλο μου το σώμα. Πήγα πέντε φορές στο νοσοκομείο της πόλης. Όταν ο γιατρός είδε ότι τα μάτια μου επιδεινώθηκαν, δεν ήξερε τι να κάνει. Μου είπε πολύ σοβαρά: «Η οφθαλμολογική πάθησή σου δύσκολα θεραπεύεται και μπορεί να υποτροπιάσει. Στα σοβαρά περιστατικά, μπορεί να προκαλέσει τύφλωση. Επιπλέον, η μακροχρόνια χρήση φαρμάκων με ορμόνες μπορεί να προκαλέσει οστεοπόρωση. Τότε, με την παραμικρή πτώση μπορεί να πάθεις κάταγμα». Τα λόγια του γιατρού μού ήρθαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Ένιωσα τελείως αδύναμη και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτά που μου είχε πει ο γιατρός ήταν αλήθεια. Τον ξαναρώτησα και μου επιβεβαίωσε ότι ήταν αλήθεια. Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να τρέμω σε όλο μου το σώμα ανεξέλεγκτα. Χάθηκα! Η ασθένειά μου ήταν ανίατη! Όταν γύρισα σπίτι, ένιωθα πολύ αποκαρδιωμένη και ταραγμένη. Άρχισα να σκέφτομαι ότι ο Θεός δεν με προστάτευε και δεν ήθελα να προσευχηθώ σ’ Αυτόν. Τα μάτια μου συνέχιζαν να θολώνουν, και δυσκολευόμουν να δω καθαρά. Μια φορά, ήρθε να με επισκεφτεί η ξαδέλφη μου. Αν δεν μιλούσε, δεν θα την αναγνώριζα. Έβλεπα μόνο μια μαύρη σκιά μπροστά μου. Σκέφτηκα: «Είμαι τόσο νέα ακόμα. Αν όντως χάσω την όρασή μου, δεν θα είμαι πια άχρηστη; Πώς θα ζήσω τη ζωή μου από εδώ και πέρα;» Σιγά σιγά, αποτραβήχτηκα από τους άλλους, κλειδώθηκα στο σπίτι και απέφευγα τον κόσμο. Έκλαιγα συχνά, και οι μέρες μού έμοιαζαν ατελείωτες. Ο άντρας μου, που είχε τόσες δουλειές να κάνει στο χωράφι και στο σπίτι, άρχισε να δυσανασχετεί. Μου έλεγε συχνά: «Ούτε βλέπεις ούτε να δουλέψεις μπορείς. Τι να σε κάνω; Μήπως είναι καλύτερα να σε παρατήσω!» Αυτό με στενοχώρησε και με πίκρανε ακόμα περισσότερο. Μέσα στον πόνο και την ανημποριά μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, γιατί με χτύπησε αυτή η αρρώστια; Τώρα που δεν βλέπω, πώς θα μπορέσω να συνεχίσω να πιστεύω σ’ Εσένα και να κάνω τα καθήκοντά μου; Αν όντως τυφλωθώ, δεν θα μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον να κάνω οποιοδήποτε έργο. Αν πρέπει να βασίζομαι στον άντρα μου για τα πάντα, σίγουρα θα με περιφρονήσει. Πάντα είχα αυτοπεποίθηση και δεν ήθελα να υπομένω το υφάκι κανενός. Πώς θα ζήσω από εδώ και πέρα; Θεέ μου, καλύτερα να αχρηστευτούν τα χέρια και τα πόδια μου παρά να μη βλέπω! Θεέ μου, πονάω τόσο πολύ. Σε παρακαλώ, απάλλαξέ με από αυτήν την ασθένεια. Αν γίνω καλά, θα κάνω όποιο καθήκον μού ζητήσεις». Τελικά, μετά από ένα διάστημα που προσευχόμουν στον Θεό χωρίς να βλέπω καμία βελτίωση, έχασα την πίστη μου και σταμάτησα να προσεύχομαι. Πίστευα ότι, εφόσον ο Θεός δεν με προστάτευε και ο άντρας μου δεν με ήθελε, δεν είχε νόημα η ζωή μου. Άρχισα να σκέφτομαι τον θάνατο. Αλλά τότε σκέφτηκα: «Αν πεθάνω, πώς θα τα βγάλει πέρα ο γιόκας μου;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ήθελα να πεθάνω. Αργότερα, άκουσα για ένα άλλο νοσοκομείο που φημιζόταν για τη θεραπεία οφθαλμολογικών παθήσεων, οπότε ο σύζυγός μου με πήγε γρήγορα εκεί πέρα με το αυτοκίνητο. Νοσηλεύτηκα πάνω από δέκα μέρες, αλλά τελικά δεν θεραπεύτηκα. Πέρασαν έξι μήνες, και είχαμε ξοδέψει όλες μας τις οικονομίες. Τα μάτια μου δεν καλυτέρεψαν, μα αντίθετα επιδεινώθηκαν. Είχα χάσει κάθε ελπίδα να γιατρευτώ.

Την ώρα που βρισκόμουν μέσα στον πόνο και την απόγνωση, έτυχε να συναντήσω μια αδελφή. Μου έκανε μια υπενθύμιση. Είπε: «Δεν μπορείς να συνεχίσεις να ζεις μέσα στην αρρώστια σου. Πρέπει να αναζητήσεις την πρόθεση του Θεού, να κάνεις αυτοκριτική και να πάρεις μαθήματα από αυτήν την αρρώστια». Εκείνη η φράση με αφύπνισε και σκέφτηκα: «Όντως. Από τότε που αρρώστησα, δεν έχω κάνει καθόλου αυτοκριτική και δεν έχω θέση για τον Θεό στην καρδιά μου. Μόνο μου μέλημα ήταν να αναζητώ γιατρούς, καθώς θεωρούσα ότι μόνο οι γιατροί και η σύγχρονη ιατρική μπορούσαν να θεραπεύσουν τα μάτια μου. Πώς μπόρεσα να ξεχάσω τον Θεό;» Όταν, όμως, ήθελα να διαβάσω τα λόγια του Θεού, όσο και αν προσπαθούσα, δεν τα έβλεπα, κι έτσι αγχωνόμουν. Έπρεπε να προσευχηθώ στον Θεό, και να Του ζητήσω να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει. Αργότερα, θυμήθηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Όταν επέρχεται η αρρώστια, οφείλεται στην αγάπη του Θεού, και σ’ αυτήν περιλαμβάνονται σίγουρα οι καλές Του προθέσεις. Αν και ίσως η σάρκα σου να υποφέρει λίγο, μην αποδέχεσαι καμία από τις ιδέες του Σατανά. Να αινείς τον Θεό εν μέσω ασθένειας και να απολαμβάνεις τον Θεό εν μέσω του αίνου σου. Μην αποθαρρύνεσαι εν όψει της ασθένειας, συνέχισε να αναζητάς ξανά και ξανά και μην τα παρατάς. Τότε ο Θεός θα σε διαφωτίσει και θα σε φωτίσει. Πώς ήταν η πίστη του Ιώβ; Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας πανίσχυρος γιατρός! Αν παραμένεις στην αρρώστια, είσαι άρρωστος, αλλά αν παραμένεις στο πνεύμα, είσαι καλά. Εφόσον σου έχει μείνει έστω και μια ανάσα, ο Θεός δεν θα σε αφήσει να πεθάνεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Ναι, ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας πανίσχυρος γιατρός. Εκείνη την περίοδο, ζούσα μέσα στην αρρώστια και είχα χάσει την πίστη μου στον Θεό. Δεν αναζήτησα την πρόθεση του Θεού σχετικά με την αρρώστια μου, ούτε έκανα αυτοκριτική ή πήρα μαθήματα μέσα απ’ αυτήν. Ήμουν πραγματικά αναίσθητη! Η αρρώστια μου βρισκόταν στα χέρια του Θεού και δεν έπρεπε να χάσω την πίστη σ’ Αυτόν. Παρόλο που ακόμα δεν είχα καταλάβει την πρόθεση του Θεού, ήμουν πρόθυμη να προσευχηθώ περισσότερο σ’ Αυτόν, και να Του ζητήσω να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει ώστε να κάνω λεπτομερή αυτοκριτική και να φτάσω στην αυτογνωσία.

Κατά την περίοδο εκείνη, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ακούω κάποιες αναγνώσεις των λόγων του Θεού. Μερικές φορές, όταν άκουγα κάποια λόγια του Θεού σχετικά με το πώς να προσεύχεται κανείς σ’ Αυτόν όταν είναι άρρωστος, έκανα πράξη την προσευχή σύμφωνα με το μονοπάτι άσκησης που υπάρχει στα λόγια του Θεού. Προσευχόμουν: «Θεέ μου, οι προσευχές που έκανα παλιά δεν είχαν λογική. Σου ζήτησα μέχρι και να αχρηστευτούν τα άκρα μου παρά να τυφλωθώ. Σου ζήτησα, επίσης, να με απαλλάξεις απ’ αυτήν την αρρώστια και υποσχέθηκα ότι αν γινόμουν καλά, θα έκανα οποιοδήποτε καθήκον. Θεέ μου, οι προηγούμενες προσευχές μου ήταν στ’ αλήθεια παράλογες!» Αργότερα, άκουσα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Σκεφτείτε τις προσευχές του Ιησού. Στον κήπο της Γεθσημανή, προσευχήθηκε: “Εάν ήναι δυνατόν…” Δηλαδή “Εάν μπορεί να γίνει”. Αυτό ειπώθηκε στο πλαίσιο μιας συζήτησης. Δεν είπε “Σε ικετεύω”. Με υποτακτική καρδιά και σε υποτακτική κατάσταση, προσευχήθηκε: “Εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ’ εμού το ποτήριον τούτο: πλην ουχί ως εγώ επιθυμώ, αλλ’ ως συ”. Συνέχισε να προσεύχεται έτσι τη δεύτερη φορά, ενώ την τρίτη προσευχήθηκε: “Γενηθήτω το θέλημά Σου”. Αφού είχε κατανοήσει την επιθυμία του Θεού Πατέρα, είπε: “Γενηθήτω το θέλημά Σου”. Μπορούσε να υποταχθεί ολοκληρωτικά δίχως καμία προσωπική επιλογή. […] Οι άνθρωποι, όμως, πολύ απλά δεν προσεύχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Στις προσευχές τους, λένε διαρκώς: “Θεέ μου, Σου ζητώ να κάνεις τούτο κι εκείνο, Σου ζητώ να με καθοδηγήσεις πάνω σε τούτο και σ’ εκείνο και Σου ζητώ να προετοιμάσεις τις συνθήκες για μένα…” Ίσως ο Θεός να μην προετοιμάσει κατάλληλες συνθήκες για σένα, και θα σε κάνει να υποστείς αυτές τις κακουχίες και θα σου δώσει ένα μάθημα. Είναι πολύ παράλογο να προσεύχεσαι πάντα έτσι: —“Θεέ μου, Σου ζητώ να κάνεις προετοιμασίες για μένα και να μου δώσεις δύναμη”! Όταν προσεύχεσαι στον Θεό, πρέπει να είσαι λογικός, θα πρέπει να προσεύχεσαι σε Εκείνον με καρδιά υποταγής. Μην προσπαθείς να καθορίσεις τι θα κάνεις. Εάν προσπαθείς να καθορίσεις τι να κάνεις πριν την προσευχή, αυτό δεν είναι υποταγή στον Θεό. Στην προσευχή, η καρδιά σου πρέπει να είναι υπάκουη· οφείλεις πρώτα να αναζητάς μαζί με τον Θεό, κι έτσι η καρδιά σου θα φωτίζεται φυσικά την ώρα που προσεύχεσαι και θα ξέρεις ποιο είναι το σωστό για να πράξεις. Η μετάβαση από το σχέδιό σου πριν από την προσευχή στην αλλαγή που επέρχεται στην καρδιά σου μετά απ’ αυτήν είναι αποτέλεσμα του έργου του Αγίου Πνεύματος. Εάν έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου και έχεις καθορίσει τι να κάνεις, και μετά προσεύχεσαι για να ζητήσεις από τον Θεό την άδεια ή για να Του ζητήσεις να κάνει αυτό που θέλεις, μια τέτοιου είδους προσευχή είναι παράλογη. Πολλές φορές, ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές των ανθρώπων ακριβώς επειδή εκείνοι έχουν ήδη αποφασίσει τι να κάνουν και απλώς Του ζητούν την άδεια. Ο Θεός λέει: “Αφού αποφάσισες τι να κάνεις, Εμένα γιατί Με ρωτάς;” Αυτό το είδος προσευχής μοιάζει κάπως σαν να εξαπατούν τον Θεό, κι έτσι οι προσευχές τους στερεύουν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σημασία της προσευχής και η άσκησή της). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι στις προσευχές μου προς τον Θεό Του ζητούσα μόνο να με απαλλάξει από την αρρώστια μου. Υστερούσα τόσο πολύ σε λογική! Με τι προσόντα εγώ, ένα απλό δημιούργημα, απαιτούσα από τον Θεό να με γιατρέψει; Ήθελα κιόλας να ενεργήσει ο Θεός σύμφωνα με τη δική μου θέληση και να εκπληρώσει τα προσωπικά μου συμφέροντα. Δεν είχα σε καμία περίπτωση θεοφοβούμενη καρδιά! Στη συνέχεια, σκέφτηκα την προσευχή του Κυρίου Ιησού. Ήξερε ότι θα ήταν απίστευτα οδυνηρό να σταυρωθεί, αλλά και πάλι με την προσευχή Του δεν προσπάθησε να αξιώσει απαιτήσεις από τον Θεό. Μπορούσε να υποταχθεί στο θέλημα του ουράνιου Πατέρα, και έστω κι αν χρειαζόταν να υποφέρει, ήταν αποφασισμένος να υποταχθεί στον Θεό. Θα πρέπει, μέσα στην αρρώστια μου, να αναζητώ την πρόθεση του Θεού και να υποτάσσομαι σ’ Αυτόν. Έπειτα, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, Είμαι πρόθυμη να προσεύχομαι και να αναζητώ από Σένα με καρδιά υποταγής. Αυτή η αρρώστια δεν προέκυψε τυχαία, αλλά δεν έχω ακόμα καταλάβει την πρόθεσή Σου. Δεν ξέρω τι μαθήματα πρέπει να πάρω από αυτήν την αρρώστια. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με». Συνέχισα, λοιπόν, να προσεύχομαι με αυτόν τον τρόπο στον Θεό για κάποιο διάστημα, και, αναπάντεχα, τα μάτια μου άρχισαν σιγά σιγά να καλυτερεύουν. Όταν διάβαζα τα λόγια του Θεού, άρχισα να διακρίνω αμυδρά κάποια από αυτά.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατανόησα καλύτερα την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ο Θεός λέει: «Για όλους τους ανθρώπους ο εξευγενισμός είναι επώδυνος και πολύ δύσκολα γίνεται αποδεκτός —κι όμως, κατά τον εξευγενισμό ο Θεός αποκαλύπτει τη δίκαιη διάθεσή Του στον άνθρωπο, γνωστοποιεί τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και προσφέρει μεγαλύτερη διαφώτιση και περισσότερο πρακτικό κλάδεμα. Μέσω της σύγκρισης μεταξύ των γεγονότων και της αλήθειας, ο άνθρωπος κερδίζει μεγαλύτερη γνώση του εαυτού του και της αλήθειας, και μεγαλύτερη κατανόηση των προθέσεων του Θεού, πράγμα που επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει πιο αληθινή και πιο αγνή αγάπη για τον Θεό. Αυτοί είναι οι στόχοι του Θεού όταν εκτελεί το έργο του εξευγενισμού. Όλο το έργο που πραγματοποιεί ο Θεός στον άνθρωπο έχει τους δικούς του στόχους και τη δική του σημασία· ο Θεός δεν εκτελεί έργο άνευ σημασίας ούτε κάνει έργο που δεν έχει όφελος για τον άνθρωπο. Ως εξευγενισμός δεν νοείται η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό ούτε νοείται η καταστροφή τους στην κόλαση. Αντιθέτως, νοείται η αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου κατά τον εξευγενισμό, η αλλαγή των προθέσεών του, των παλαιών του απόψεων, της αγάπης του για τον Θεό και η αλλαγή ολόκληρου του τρόπου ζωής του. Ο εξευγενισμός είναι μια πρακτική δοκιμή για τον άνθρωπο και μια μορφή πρακτικής εκπαίδευσης, ενώ μόνο κατά τον εξευγενισμό μπορεί η αγάπη του να εκπληρώσει την έμφυτη λειτουργία της» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι μέσα απ’ αυτήν την αρρώστια ο Θεός ήθελε να αποκαλύψει τα κίνητρα και τις ακαθαρσίες πίσω από την πίστη μου σ’ Αυτόν, κυρίως για να με εξαγνίσει και να με μεταμορφώσει. Αυτή ήταν η πρόθεση του Θεού. Τόσα χρόνια που πίστευα στον Θεό, πάντα νόμιζα ότι εφόσον υπέφερα και πλήρωνα κάποιο τίμημα, Εκείνος θα με θυμόταν και θα λάμβανα τις ευλογίες Του. Πίστευα ακόμη ότι η γαλήνια οικογενειακή μας ζωή χωρίς συμφορές ή δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια οφειλόταν σίγουρα στην ισχυρή μου πίστη, με την οποία είχα κερδίσει την προστασία του Θεού. Τότε, ξαφνικά, τα μάτια μου άρχισαν να μη βλέπουν πια καθαρά, και προσευχήθηκα στον Θεό να με κάνει καλά. Όταν ο Θεός δεν ανταποκρίθηκε στην απαίτησή μου, έχασα την πίστη σ’ Αυτόν και άρχισα να βασίζομαι στους γιατρούς, θεωρώντας ότι η προηγμένη ιατρική τεχνολογία μπορούσε να γιατρέψει τα μάτια μου. Όταν, όμως, ακόμα και οι γιατροί στάθηκαν ανίκανοι, βυθίστηκα στην απελπισία και σκέφτηκα τον θάνατο. Στο διάστημα αυτό, δεν αναζήτησα ποτέ την πρόθεση του Θεού, πόσο μάλλον έκανα αυτοκριτική. Πλέον, είδα επιτέλους ότι όταν πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου, είχα τις δικές μου προθέσεις και νοθείες. Χρησιμοποιούσα τον Θεό, Τον ξεγελούσα και προσπαθούσα να κάνω συμφωνίες μαζί Του! Δόξα τω Θεώ! Αν δεν είχα αποκαλυφθεί μέσα από αυτήν την αρρώστια, δεν θα είχα καταφέρει να κατανοήσω τον εαυτό μου.

Αργότερα, διάβασα μερικά ακόμα χωρία των λόγων του Θεού και κατανόησα πιο ξεκάθαρα τα ζητήματά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αυτό που επιδιώκεις είναι να είσαι σε θέση να κερδίσεις την ειρήνη αφού πιστέψεις στον Θεό, για να είναι τα παιδιά σου απαλλαγμένα από ασθένειες, για να έχει ο σύζυγός σου μια καλή δουλειά, για να βρει ο γιος σου μια καλή σύζυγο, για να βρει η κόρη σου έναν αξιοπρεπή σύζυγο, για να οργώνουν τα βοοειδή και τα άλογά σου καλά τη γη, για μια χρονιά καλού καιρού για τις καλλιέργειές σου. Αυτό επιδιώκεις. Η επιδίωξή σου είναι μόνο να ζεις με άνεση, για να μην συμβούν ατυχήματα στην οικογένειά σου, για να σε προσπεράσουν οι άνεμοι, για να μην αγγίξουν τα χαλίκια το πρόσωπό σου, για να μην πλημμυρίσει η σοδειά της οικογένειάς σου, για να μην επηρεαστείς από οποιαδήποτε συμφορά, για να ζήσεις στην “αγκαλιά του Θεού”, να ζήσεις σε μια άνετη φωλιά. Ένας δειλός όπως εσύ, ο οποίος πάντα επιδιώκει τα σαρκικά, έχει καρδιά, έχει πνεύμα; Δεν είσαι απλώς ένα θηρίο; Σου δίνω την αληθινή οδό, χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, όμως δεν την επιδιώκεις. Είσαι ένας από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό; Σου παρέχω πραγματική ανθρώπινη ζωή, όμως δεν την επιδιώκεις. Είσαι καθόλου διαφορετικός από έναν χοίρο ή έναν σκύλο; Οι χοίροι δεν επιδιώκουν τη ζωή του ανθρώπου, δεν επιδιώκουν να εξαγνίζονται και δεν καταλαβαίνουν τι είναι η ζωή. Κάθε μέρα, μετά το φαγητό τους, απλώς κοιμούνται. Σου παραχώρησα την αληθινή οδό, όμως δεν την έχεις κερδίσει: Είσαι με άδεια χέρια. Είσαι πρόθυμος να συνεχίσεις με αυτή τη ζωή, τη ζωή ενός χοίρου; Τι σημασία έχει να μένουν ζωντανοί αυτοί οι άνθρωποι; Η ζωή σου είναι αξιοπεριφρόνητη και ποταπή, ζεις μέσα στη βρομιά και στην ανηθικότητα, και δεν έχεις κανέναν στόχο να επιδιώξεις. Η ζωή σου δεν είναι η πλέον ποταπή; Έχεις το θράσος να αντικρίσεις τον Θεό; Εάν συνεχίζεις να βιώνεις με τέτοιον τρόπο, θα αποκτήσεις τίποτα; Η αληθινή οδός σού έχει δοθεί, αλλά κατά πόσο μπορείς να την κερδίσεις τελικά εξαρτάται από την προσωπική σου επιδίωξη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). «Όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω —αυτό συνοψίζει την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό προς ίδιον όφελος· όταν απαρνούνται πράγματα και δαπανούν τον εαυτό τους για τον Θεό, το κάνουν προκειμένου να ευλογηθούν, και όταν είναι αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν, δεν παύουν να το κάνουν προκειμένου να ανταμειφθούν. Εν συντομία, όλα γίνονται με σκοπό να ευλογηθούν, να ανταμειφθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Στην κοινωνία, οι άνθρωποι εργάζονται για δικό τους όφελος, και στον οίκο του Θεού, κάνουν κάποιο καθήκον προκειμένου να ευλογηθούν. Ο λόγος που οι άνθρωποι απαρνιούνται τα πάντα και μπορούν να υπομείνουν πολλά βάσανα είναι για να κερδίσουν ευλογίες. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της σατανικής φύσης του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όλα όσα φανερώνει ο Θεός είναι γεγονότα. Η πίστη μου στον Θεό δεν ήταν παρά η επιδίωξη γαλήνης και ασφάλειας για την οικογένειά μου, καθώς νόμιζα ότι αυτό σημαίνει η πίστη στον Θεό. Ζούσα με βάση τα σατανικά δηλητήρια «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή». Πίστευα, λοιπόν, στον Θεό μόνο για να αναζητήσω ευλογίες και γαλήνη για τον εαυτό μου. Έκανα τα καθήκοντά μου, απαρνούμουν πράγματα και δαπανούσα τον εαυτό μου για να κερδίσω τις ευλογίες της ουράνιας βασιλείας. Όλα για το όφελός μου τα έκανα. Όταν πίστεψα στον Θεό και είδα τις ευλογίες Του και την οικογενειακή μου γαλήνη, μπορούσα να απαρνηθώ πράγματα και να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό. Νόμιζα ότι ήμουν αφοσιωμένη στον Θεό κι ότι πίστευα πραγματικά σ’ Αυτόν, ότι αγαπούσα την αλήθεια. Όταν, όμως, αρρώστησα και δεν εισακούστηκαν οι προσευχές μου να γίνω καλά, απομακρύνθηκα από τον Θεό, και σταμάτησα να προσεύχομαι και να στηρίζομαι σ’ Αυτόν. Ναι μεν δεν μπορούσα να διαβάσω, αλλά μπορούσα να ακούω τις αναγνώσεις των λόγων του Θεού. Εγώ, όμως, προτιμούσα να κοιμάμαι και να μην κάνω τίποτα, παρά να ακούω τα λόγια του Θεού. Η καρδιά μου ήταν εντελώς κλειστή για τον Θεό και δεν ήθελα να Τον πλησιάσω. Τι διαφορά είχε η δική μου πίστη στον Θεό από εκείνη των θρησκευόμενων που αναζητούν να χορτάσουν από τα ψωμιά; Αυτοί πιστεύουν στον Θεό μόνο και μόνο για να αναζητήσουν υλικά οφέλη και γαλήνη. Εύχονται να έχουν καλό καιρό για τις καλλιέργειές τους, και υγεία και ασφάλεια για την οικογένειά τους όλον τον χρόνο. Όταν δεν παίρνουν αυτό που θέλουν, και μερικές φορές αντιμετωπίζουν αντιθέτως κάποια συμφορά, απομακρύνονται από τον Θεό και Τον προδίδουν. Συνειδητοποίησα ότι ήμουν ίδια με αυτούς, εγωίστρια και ελεεινή, δίχως καμία συνείδηση ή λογική! Ο Θεός είχε εκφράσει τόση αλήθεια, αλλά εγώ δεν την επιδίωκα, ούτε επιδίωκα να εξαγνιστώ ή να μεταμορφωθώ. Και τότε τι διαφορά είχα από τα ζώα, όπως τα γουρούνια και τα σκυλιά;

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, και κατανόησα κάπως τι είναι αληθινή πίστη στον Θεό και ποια είναι η σημασία της πίστης στον Θεό. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «“Πίστη στον Θεό” σημαίνει να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός. Αυτή είναι η πιο απλή έννοια της πίστης στον Θεό. Για να το προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, το να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός δεν είναι το ίδιο με το να πιστεύεις πραγματικά στον Θεό. Είναι αντίθετα κάποιο είδος απλής πίστης με ισχυρές θρησκευτικές αποχρώσεις. Πραγματική πίστη στον Θεό σημαίνει το εξής: Με βάση την πεποίθηση ότι ο Θεός είναι ο κυρίαρχος των πάντων, βιώνει κανείς τα λόγια Του και το έργο Του, αποτινάσσοντας έτσι τις διεφθαρμένες διαθέσεις, ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού και μπορεί να γνωρίσει τον Θεό. Μόνο μια τέτοια πορεία μπορεί να αποκληθεί “πίστη στον Θεό”. Ωστόσο, συχνά οι άνθρωποι θεωρούν την πίστη στον Θεό ως ένα πολύ απλό και επιπόλαιο θέμα. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό κατ’ αυτόν τον τρόπο, η πίστη χάνει το νόημά της, και παρόλο που μπορεί να συνεχίσουν να πιστεύουν μέχρι τέλους, δεν θα λάβουν ποτέ την έγκριση του Θεού, επειδή βαδίζουν στο λανθασμένο μονοπάτι. Εκείνοι που, μέχρι σήμερα, πιστεύουν στον Θεό εν μέσω λόγων και κούφιων δογμάτων, ακόμα δεν γνωρίζουν ότι τους λείπει η ουσία της πίστης στον Θεό κι ότι είναι αδύνατον να λάβουν την έγκριση του Θεού. Εξακολουθούν να προσεύχονται για να τους ευλογήσει ο Θεός με ειρήνη και επαρκή χάρη. Ας γαληνέψουμε την καρδιά μας και ας σκεφτούμε καλά: Είναι δυνατόν η πίστη στον Θεό να είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο; Είναι δυνατόν η πίστη στον Θεό να μην σημαίνει τίποτα περισσότερο από το να λαμβάνει κανείς την άπλετη χάρη του Θεού; Είναι δυνατόν άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό χωρίς να Τον γνωρίζουν, ή πιστεύουν στον Θεό αλλά Του αντιτίθενται, να είναι σε θέση να ικανοποιήσουν πραγματικά τις προθέσεις Του;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πρόλογος). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά να πιστεύει κανείς στον Θεό. Συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια πίστευα σ’ Αυτόν αόριστα και γεμάτη αντιλήψεις. Νόμιζα πως πίστευα στον Θεό με μοναδικό στόχο να κερδίσω εκατονταπλάσια σ’ αυτήν τη ζωή και αιώνια ζωή στον κόσμο που έρχεται. Είχα λάθος οπτική για την πίστη στον Θεό και ακολουθούσα τελείως λάθος μονοπάτι. Έτσι, όσο καιρό κι αν πίστευα στον Θεό, δεν θα σωζόμουν. Κάποιος που πιστεύει πραγματικά στον Θεό βιώνει τα λόγια και το έργο Του, γνωρίζει τον Θεό, αποτινάσσει τις διεφθαρμένες διαθέσεις και εναρμονίζεται μαζί Του, όλα αυτά με βάση την πεποίθηση ότι ο Θεός κυριαρχεί επί των πάντων. Αναλογίστηκα την πίστη του Πέτρου την εποχή της Χάριτος: Το μονοπάτι της επιδίωξής του ήταν σύμφωνο με την πρόθεση του Θεού. Ο Πέτρος εστίαζε στην επιδίωξη της αλήθειας και μπορούσε να επιζητήσει να καταλάβει τις προθέσεις του Θεού ακόμα και στις παραμικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Επιπλέον, έκανε τα καθήκοντά του από τη θέση ενός δημιουργήματος. Επιδίωκε την αγάπη για τον Θεό και την υποταγή σ’ Αυτόν, και τελικά σταυρώθηκε ανάποδα για τον Θεό και έδωσε μια όμορφη και ηχηρή μαρτυρία. Εγώ, σε σύγκριση με τον Πέτρο, αληθινά ντρεπόμουν και ένιωθα άβολα. Προσευχήθηκα μετανοημένη στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω ενώπιον Σου. Για όσο χρόνο μού μένει, θα αναζητώ ειλικρινά την αλήθεια, και θα αναζητώ τις προθέσεις Σου όταν κάνω τα καθήκοντά μου, θα κάνω αυτοκριτική, και θα εστιάζω στη ζωή-είσοδό μου».

Μέσα από αυτήν την οφθαλμολογική πάθηση έκανα αυτοκριτική και γνώρισα τελικά τις απόψεις μου και το μονοπάτι που είχα ακολουθήσει στην πίστη μου στον Θεό. Όσο έπαιρνα κάποια μαθήματα, τα μάτια μου σταδιακά θεραπεύτηκαν. Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια και τα μάτια μου δεν έχουν υποτροπιάσει. Παρότι κόντεψα να χάσω την όρασή μου από την ασθένεια αυτήν και υπέφερα πολύ, αφότου την πέρασα, βίωσα την καλή πρόθεση του Θεού και είδα ξεκάθαρα την αλήθεια σχετικά με τη διαφθορά μου από τον Σατανά. Αποκόμισα, επίσης, κάποια πρακτική γνώση της μεθόδου με την οποία εργάζεται ο Θεός και της φιλόπονης πρόθεσής του να σώσει τους ανθρώπους. Αυτό δεν μπορώ να το κερδίσω με τίποτα μέσα από ένα άνετο περιβάλλον. Δόξα τω Θεώ που με έσωσε!