Από της Τζινγκέν, Κίνα

Μια μέρα τον Οκτώβριο του 2019, με πόνεσε πολύ το πόδι μου και τα παυσίπονα δεν με βοηθούσαν καθόλου. Σκέφτηκα μια αδελφή που πονούσε επίσης στα πόδια, και μετά από μια θεραπεία στο νοσοκομείο έγινε μια χαρά. Σκέφτηκα: «Δεν πρέπει να είναι κάτι σοβαρό. Εξάλλου, πιστεύω στον Θεό πολλά χρόνια και κάνω τα καθήκοντά μου στην εκκλησία. Παράτησα τη σταθερή μου δουλειά και τον γάμο μου. Με έχει καταδιώξει, επίσης, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας και ο κόσμος με έχει κοροϊδέψει και συκοφαντήσει. Εγώ, όμως, επέμεινα στην πίστη και στα καθήκοντά μου. Πλήρωσα μεγάλο τίμημα, οπότε ακόμα κι αν αρρωστήσω, πιστεύω ότι ο Θεός θα με προστατεύσει και θα με θεραπεύσει». Αν και κούτσαινα, συνέχισα να κάνω τα καθήκοντά μου.

Τον Ιούνιο του 2020, η κατάσταση του αριστερού μου ποδιού χειροτέρεψε και δεν μπορούσα πλέον να περπατήσω κανονικά. Πήγα για εξετάσεις στο νοσοκομείο, και ο γιατρός κοίταξε την ακτινογραφία και μου είπε: «Έχεις καρκίνο, και τον πόνο στο πόδι σου τον προκαλεί ένας όγκος. Πρέπει να νοσηλευτείς. Δεν πρέπει να πατάς το πόδι σου». Όταν άκουσα τον γιατρό να λέει ότι είχα καρκίνο, μούδιασα σε όλο μου το σώμα κι άρχισαν να τρέχουν δάκρυα ασταμάτητα από το πρόσωπό μου. Φοβήθηκα πολύ και σκέφτηκα: «Πώς είναι δυνατόν να έχω καρκίνο; Το έργο του Θεού βρίσκεται στο τελικό του στάδιο. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές κάνουν με όρεξη τα καθήκοντά τους. Τώρα που έχω καρκίνο σημαίνει ότι εγώ δεν θα μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου; Αυτό δεν θα μου στερήσει το μερίδιο στη σωτηρία και την είσοδο στη βασιλεία;» Σκέφτηκα τη μητέρα μου που είχε καρκίνο του παχέος εντέρου. Είχε αφαιρέσει απλώς τον όγκο και δεν είχε κάνει χημειοθεραπεία. Είχαν περάσει πια πολλά χρόνια και ο καρκίνος δεν είχε επανεμφανιστεί. Και μερικοί άλλοι αδελφοί και αδελφές στην εκκλησία είχαν ξεπεράσει τον καρκίνο. Ένιωθα ότι ο Θεός θα με προστάτευε εφόσον Τον βρήκα και έκανα τα καθήκοντά μου. Στη συνέχεια έκανα μια σειρά από εξετάσεις στο νοσοκομείο. Η διάγνωση ήταν καρκίνος των οστών, και ο όγκος είχε ήδη φτάσει τα οχτώ εκατοστά. Ο γιατρός είπε ότι αν δεν τον αντιμετώπιζα εγκαίρως, ίσως να χρειαζόταν να μου ακρωτηριάσουν το αριστερό μου πόδι. Βρήκαν επίσης μια σκιά στον πνεύμονά μου. Δεν ήταν σίγουροι αν τα καρκινικά κύτταρα είχαν εξαπλωθεί εκεί, αλλά αν είχαν εξαπλωθεί, η χειρουργική επέμβαση θα ήταν περιττή. Θα είχα μόλις τρεις μήνες ζωής ακόμα. Όταν άκουσα αυτήν τη διάγνωση, αγχώθηκα και σκέφτηκα: «Δεν θα πεθάνω αν τα καρκινικά κύτταρα έχουν εξαπλωθεί στους πνεύμονές μου;» Εκείνο το βράδυ, στριφογυρνούσα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν ότι είχα παρατήσει τα πάντα για να κάνω τα καθήκοντά μου. Είχα καταβάλει μεγάλη προσπάθεια όλα αυτά τα χρόνια και έτρεχα πολύ. Αντί, όμως, να λάβω τις ευλογίες του Θεού, είχα καρκίνο. Ένιωσα ότι ο Θεός δεν με είχε προστατεύσει. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο μεγαλύτερο βάρος ένιωθα στην καρδιά μου. Στη συνέχεια, δεν μπορούσα να ηρεμήσω την καρδιά μου για να διαβάσω τα λόγια του Θεού και περνούσα τις μέρες μου ανησυχώντας συνεχώς. Προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, ανησυχώ ότι τα καρκινικά μου κύτταρα θα εξαπλωθούν και ότι θα πεθάνω, και ζω μέσα στη θλίψη και το άγχος. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με ώστε να διδαχτώ κάτι από αυτήν την κατάσταση». Αναζητώντας, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ο Παντοδύναμος Θεός, η Κεφαλή των πάντων, ασκεί τη βασιλική Του εξουσία από τον θρόνο Του. Κυβερνά όλο το σύμπαν και τα πάντα, και μας καθοδηγεί σε ολόκληρη τη γη. Θα είμαστε ανά πάσα στιγμή κοντά Του και θα ερχόμαστε ενώπιόν Του ήρεμοι, μη χάνοντας ποτέ μας ούτε στιγμή, και έχοντας να πάρουμε μαθήματα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το περιβάλλον γύρω μας, καθώς επίσης και οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα, υπάρχουν με την άδεια του θρόνου Του. Σε καμία περίπτωση μην αφήσεις να δημιουργηθούν παράπονα στην καρδιά σου, αλλιώς ο Θεός δεν θα απονείμει τη χάρη Του πάνω σου. Όταν επέρχεται η αρρώστια, οφείλεται στην αγάπη του Θεού, και σ’ αυτήν περιλαμβάνονται σίγουρα οι καλές Του προθέσεις. Αν και ίσως η σάρκα σου να υποφέρει λίγο, μην αποδέχεσαι καμία από τις ιδέες του Σατανά. Να αινείς τον Θεό εν μέσω ασθένειας και να απολαμβάνεις τον Θεό εν μέσω του αίνου σου. Μην αποθαρρύνεσαι εν όψει της ασθένειας, συνέχισε να αναζητάς ξανά και ξανά και μην τα παρατάς. Τότε ο Θεός θα σε διαφωτίσει και θα σε φωτίσει. Πώς ήταν η πίστη του Ιώβ; Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας πανίσχυρος γιατρός! Αν παραμένεις στην αρρώστια, είσαι άρρωστος, αλλά αν παραμένεις στο πνεύμα, είσαι καλά. Εφόσον σου έχει μείνει έστω και μια ανάσα, ο Θεός δεν θα σε αφήσει να πεθάνεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Η ζωή μου δεν είναι στα χέρια του Θεού που ελέγχει το σύμπαν και όλα τα πράγματα; Ο Θεός επέτρεψε να πάθω καρκίνο και έπρεπε να διδαχτώ κάτι όλο αυτό. Σκέφτηκα την εμπειρία μιας αδελφής. Είχε καρκίνο του ορθού σε προχωρημένο στάδιο και όλοι οι γιατροί έλεγαν ότι η ασθένειά της ήταν ανίατη. Ωστόσο, συνέχισε να προσεύχεται στον Θεό, να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, και ξεπέρασε αυτήν την κατάσταση βασιζόμενη στην πίστη. Στο τέλος, η ασθένειά της θεραπεύτηκε ως εκ θαύματος. Είδα ότι η ζωή κι ο θάνατος των ανθρώπων είναι στα χέρια του Θεού, και ότι δεν τα καθορίζουν οι γιατροί αυτά τα πράγματα. Μπορεί να είχα προσβληθεί από καρκίνο, αλλά αν ο Θεός με ήθελε ζωντανή, δεν θα πέθαινα ακόμα κι αν τα καρκινικά κύτταρα εξαπλώνονταν. Αν, όμως, είχε έρθει η ώρα μου, κανείς δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει. Όλα αυτά τα πράγματα ήταν προκαθορισμένα από τον Θεό. Έπρεπε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στον Θεό. Όσο περίμενα τα αποτελέσματά μου, έπρεπε να τρώω και να πίνω περισσότερα από τα λόγια του Θεού και να πλησιάσω περισσότερο σ’ Εκείνον. Έπρεπε να βασιστώ πραγματικά στον Θεό και να βιώσω τα λόγια Του. Όπως κι ο Ιώβ, έπρεπε να έχω θεοφοβούμενη καρδιά και να υποτάσσομαι στον Θεό, ανεξάρτητα από το πώς εργαζόταν Εκείνος. Αυτό εναρμονίζεται με την πρόθεση του Θεού. Τα λόγια του Θεού ηρέμησαν την καρδιά μου και σταμάτησα να νιώθω τόσο στενοχωρημένη.

Μισό μήνα αργότερα, ο γιατρός είπε ότι τα καρκινικά κύτταρα δεν είχαν εξαπλωθεί και ότι μπορούσε να γίνει η χειρουργική επέμβαση. Συγκινήθηκα πραγματικά και δεν μπορούσα να σταματήσω να ευχαριστώ τον Θεό. Αν και ο γιατρός είπε ότι ο όγκος στη λεκάνη μου ήταν πολύ μεγάλος και ότι η χειρουργική επέμβαση ήταν πολύ επικίνδυνη, εγώ δεν φοβόμουν πια. Ο Θεός με προστάτευσε και η επέμβαση στέφθηκε με επιτυχία. Δέκα μέρες αργότερα, πήγα σε ένα νοσοκομείο αποκατάστασης για να ξεκινήσω την ανάρρωσή μου. Επειδή πονούσα στη λεκάνη και μούδιαζε το πόδι μου, δεν μπορούσα να καθίσω σε αναπηρικό καροτσάκι για περισσότερο από μία ώρα, και έπαιρνα πολλά παυσίπονα κάθε μέρα. Ούτε στο κρεβάτι μπορούσα να γυρίσω, κι όλο ξυπνούσα με πόνους τη νύχτα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Πότε θα τελειώσουν αυτές οι μέρες αγωνίας; Προσεύχομαι, τρώω και πίνω τα λόγια του Θεού. Γιατί, λοιπόν, ο Θεός δεν απαλύνει τον πόνο μου; Η παραμικρή ανακούφιση θα ήταν ευπρόσδεκτη και δεν θα ένιωθα τόσο χάλια! Καλύτερα να είχα πεθάνει, τόσο που με πονάνε τα κόκαλά μου. Ας πεθάνω, αρκεί να ελευθερωθώ απ’ όλο αυτό». Τότε, όμως, σκέφτηκα: «Δεν λογομαχώ με τον Θεό;» Μέσα στον πόνο μου, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, νιώθω πολύ αδύναμη και αποκαρδιωμένη, και δεν μπορώ να αντέξω τον πόνο που νιώθω σε όλο μου το σώμα. Σε παρακαλώ, μη με αφήσεις να παραπονιέμαι ή να αμαρτάνω άλλο με τα λόγια μου. Σε παρακαλώ, επίτρεψέ μου να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου μέσα σε αυτήν την κατάσταση». Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα ξανά την εμπειρία του Ιώβ και βρήκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αφού πήρε την άδεια του Θεού, ο Σατανάς έσπευσε στον Ιώβ και άπλωσε το χέρι του για να βλάψει το δέρμα του, προκαλώντας ανοιχτές πληγές σε όλο του το σώμα και ο Ιώβ ένιωθε πόνο στο δέρμα του. Ο Ιώβ δοξολόγησε τη θαυμασιότητα και την αγιοσύνη του Ιεχωβά Θεού, γεγονός που έκανε τον Σατανά ακόμη πιο ξεδιάντροπο και θρασύ. Επειδή είχε νιώσει τη χαρά του να βλάπτει τον άνθρωπο, ο Σατανάς άπλωσε το χέρι του και έγδαρε τη σάρκα του Ιώβ, προκαλώντας του κακοφορμισμένες πληγές. Ο Ιώβ αισθάνθηκε αμέσως πόνο και μαρτύριο στη σάρκα του άνευ προηγουμένου, και δεν μπορούσε παρά να ξύνεται από το κεφάλι ως τα πόδια με τα χέρια του, λες και αυτό θα ανακούφιζε το πνεύμα του από αυτόν τον πόνο της σάρκας του. Συνειδητοποίησε ότι ο Θεός ήταν δίπλα του και τον παρακολουθούσε, και προσπαθούσε να είναι όσο μπορούσε πιο δυνατός. Για άλλη μια φορά, γονάτισε στο έδαφος και είπε: “Εσύ κοιτάς μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, παρατηρείς τη δυστυχία του. Γιατί Σε ενδιαφέρει η αδυναμία του; Ευλογητό το όνομα του Ιεχωβά Θεού”. Ο Σατανάς είδε τον αβάσταχτο πόνο του Ιώβ, αλλά δεν είδε τον Ιώβ να απαρνείται το όνομα του Ιεχωβά Θεού. Έτσι, άπλωσε βιαστικά το χέρι του για να βλάψει τα οστά του Ιώβ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να τον ξεσκίσει. Σε μια στιγμή, ο Ιώβ αισθάνθηκε άνευ προηγουμένου μαρτύριο. Ένιωθε σαν να είχε αποκολληθεί η σάρκα από τα οστά του και σαν να τσακίζονταν τα οστά του ένα-ένα. Αυτό το αγωνιώδες μαρτύριο τον έκανε να πιστεύει ότι θα ήταν καλύτερα να πέθαινε… Η αντοχή του σε αυτόν τον πόνο είχε φτάσει στα όριά της… Ήθελε να φωνάξει, ήθελε να ξεσκίσει το δέρμα από το σώμα του σε μια προσπάθεια να απαλύνει τον πόνο —αλλά συγκράτησε τις κραυγές του και δεν ξέσκισε το δέρμα από το σώμα του, διότι δεν ήθελε να αφήσει τον Σατανά να δει την αδυναμία του. Έτσι, ο Ιώβ γονάτισε για άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά δεν αισθάνθηκε την παρουσία του Ιεχωβά Θεού. Ήξερε ότι ο Ιεχωβάς Θεός ήταν συχνά μπροστά του, και πίσω του, και σε κάθε πλευρά του. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πόνου του, ο Θεός ποτέ δεν παρακολουθούσε. Κάλυψε το πρόσωπό Του και κρύφτηκε, γιατί ο λόγος που δημιούργησε τον άνθρωπο δεν ήταν για να του φέρει πόνο. Τότε ο Ιώβ έκλαψε και προσπαθούσε όσο μπορούσε καλύτερα να υπομείνει αυτή τη σωματική οδύνη, αλλά δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί και να μην ευχαριστήσει τον Θεό: “ο άνθρωπος πέφτει στο πρώτο χτύπημα, είναι αδύναμος και ανίσχυρος, είναι νέος και αδαής —γιατί θέλεις να είσαι τόσο στοργικός και τρυφερός προς αυτόν; Με χτυπάς, όμως Σε πονάει που το κάνεις. Για ποιο λόγο αξίζει ο άνθρωπος τη φροντίδα και το ενδιαφέρον Σου;” Οι προσευχές του Ιώβ έφτασαν στα αυτιά του Θεού, και ο Θεός ήταν σιωπηλός, παρακολουθώντας μόνο χωρίς να βγάζει μιλιά…» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα κι έκλαψα. Είδα όλους τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς έβλαψε τον Ιώβ. Ο Ιώβ γέμισε σπυριά και πονούσε τόσο στη σάρκα και στα κόκαλα που προτιμούσε να πεθάνει, αλλά συγκράτησε τις κραυγές του και γονάτισε για να προσευχηθεί στον Θεό, και υπέμεινε απέραντο πόνο χωρίς να παραπονεθεί καθόλου και συνέχισε να δοξάζει το άγιο όνομα του Θεού. Τελικά, έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του και ντρόπιασε τον Σατανά. Συνέκρινα τον εαυτό μου με τον Ιώβ κι ένιωσα μεγάλη ντροπή. Είδα πόσο αξιοθρήνητα μικρό ήταν το ανάστημά μου. Είχα πει ενώπιον του Θεού ότι θα Του υποτασσόμουν και ότι θα αποδεχόμουν τις δοκιμασίες Του. Όταν, όμως, ο πόνος στο σώμα μου επέμεινε, άρχισα να λογομαχώ με τον Θεό και Του ζήτησα να με ανακουφίσει από τα σωματικά βάσανα. Ήθελα, μάλιστα, να χρησιμοποιήσω τον θάνατό μου για να πιέσω τον Θεό. Ήμουν πραγματικά παράλογη! Θέλησα να ακολουθήσω το παράδειγμα του Ιώβ και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για τον Θεό, και δεν παραπονιόμουν, όσο πόνο κι αν ένιωθα στα κόκαλα κι όση δυσφορία κι αν ένιωθα στο σώμα! Αν και ο πόνος στο σώμα μου μου προκαλούσε μεγάλη δυσφορία, εγώ είχα τα λόγια του Θεού και κάθε μέρα διάβαζα τις βιωματικές μαρτυρίες των αδελφών μου, άκουγα κηρύγματα και συναναστροφές σχετικά με τη ζωή-είσοδο, κι η πίκρα στην καρδιά μου υποχωρούσε.

Ένα απόγευμα, μετά από λίγο καιρό, η πληγή μου ξαφνικά άρχισε να εκκρίνει πολύ πύον και αίμα. Ο γιατρός έβγαλε μια ακτινογραφία, κι είδε εκεί ότι το πλαίσιο στήριξης στον μηρό μου είχε φύγει και έπρεπε να το τοποθετήσουν ξανά. Μετά την επέμβαση, είχα υψηλό πυρετό που δεν υποχωρούσε. Κόντεψα να πεθάνω. Ο γιατρός είπε ότι το τραύμα μου είχε μολυνθεί σοβαρά, ότι υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή μου, και ότι το πλαίσιο στήριξης έπρεπε να αφαιρεθεί. Θα έπρεπε να υποβάλλομαι σε χειρουργικό καθαρισμό δύο με τρεις φορές τη βδομάδα. Κάθε φορά που έκανα μαγνητική τομογραφία, έπρεπε να μένω ξαπλωμένη για περίπου σαράντα λεπτά. Οι γλουτοί μου πονούσαν τρομερά, λες και τους τρυπούσε κάποιο αιχμηρό αντικείμενο. Εκείνες τις στιγμές, κατέρρεα εντελώς και σκεφτόμουν: «Είμαι πολύ άρρωστη. Ας ξεχάσω την ανάρρωση και το να περπατήσω ξανά. Μπορεί να πεθάνω ανά πάσα στιγμή. Είναι δυνατόν να με τιμωρεί ο Θεός; Δεν θυμάται ο Θεός τις θυσίες που έχω κάνει και πόσο έχω δαπανήσει τον εαυτό μου; Μπορεί να μην έχω συνεισφέρει, αλλά έχω υπομείνει κακουχίες. Καλύτερα να πεθάνω παρά να συνεχίσω να ζω έτσι. Το να αναζητεί κανείς τον θάνατο, όμως, δεν είναι σύμφωνο με την πρόθεση του Θεού. Αλήθεια, όμως, δεν μπορώ να αντέξω άλλον αυτόν τον συνεχή πόνο. Μακάρι ο Θεός να έδιωχνε τον πόνο μου έστω και λίγο. Γιατί δεν με ελεεί και δεν θεραπεύει την ασθένειά μου;» Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι για άλλη μια φορά λογομαχούσα με τον και Του εναντιωνόμουν, κι ένιωσα βαθιές ενοχές. Έκλαψα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η ασθένειά μου ξαφνικά χειροτέρεψε και οι μέρες μου είναι γεμάτες αγωνία. Αν και ξέρω ότι υπάρχουν αλήθειες που πρέπει να αναζητήσω μέσα σε αυτήν την κατάσταση, δεν μπορώ να συγκρατηθώ και λογομαχώ μαζί Σου. Είμαι πραγματικά επαναστατική! Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με ώστε να γνωρίσω τα προβλήματά μου». Μετά την προσευχή, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να τους θεραπεύσω. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να χρησιμοποιήσω τη δύναμή Μου και να βγάλω τα ακάθαρτα πνεύματα από το σώμα τους και τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα απλώς και μόνο για να λάβουν ειρήνη και χαρά από Εμένα. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να απαιτήσουν από Εμένα μεγαλύτερο υλικό πλούτο. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να περάσουν τη ζωή αυτή με ειρήνη και να είναι σώοι και αβλαβείς στον κόσμο που έρχεται. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να αποφύγουν τα δεινά της κόλασης και να λάβουν τις ευλογίες του ουρανού. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για προσωρινή άνεση, αλλά δεν αποζητούν να κερδίσουν τίποτα από τον κόσμο που έρχεται. Όταν δίνω το μένος Μου στους ανθρώπους και τους στερώ όλη τη χαρά και τη γαλήνη που είχαν πριν, αρχίζουν να αμφιβάλλουν. Όταν δίνω στους ανθρώπους τα βάσανα της κόλασης και παίρνω πίσω τις ευλογίες του ουρανού, εξοργίζονται. Όταν οι άνθρωποι Μου ζητούν να τους θεραπεύσω κι Εγώ δεν τους δίνω καμία σημασία και νιώθω απέχθεια για εκείνους, οι άνθρωποι αναχωρούν από Εμένα και αναζητούν την οδό της κακής ιατρικής και της μαγείας. Όταν παίρνω όλα όσα οι άνθρωποι έχουν απαιτήσει από Εμένα, όλοι εξαφανίζονται χωρίς ίχνος. Συνεπώς, λέω ότι οι άνθρωποι πιστεύουν σ’ Εμένα επειδή η χάρη Μου είναι σε υπερβολική αφθονία και επειδή έχουν να κερδίσουν πολλά οφέλη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι γνωρίζεις περί πίστης;). Τα λόγια του Θεού διαπέρασαν την καρδιά μου. Η κατάσταση και η συμπεριφορά μου ήταν ακριβώς αυτό που είχε εκθέσει ο Θεός. Δεν αντιμετώπιζα τον Θεό ως Θεό στην πίστη μου. Τον αντιμετώπιζα ως γιατρό, ως κάποιον από τον οποίο θα μπορούσα να απαιτήσω χάρη και ευλογίες. Απαρνήθηκα τα πάντα, πίστεψα στον Θεό και έκανα τα καθήκοντά μου για να λάβω χάρη και ευλογίες από Εκείνον. Νόμιζα ότι όσο έκανα το καθήκον μου με επιμέλεια, όσο υπέφερα και πλήρωνα τίμημα, ο Θεός θα με προστάτευε και θα με θεράπευε, ακόμα κι αν αρρώσταινα. Πίστευα ότι όταν ερχόταν η μεγάλη καταστροφή, θα επιβίωνα και θα σωζώμουν από τον Θεό, και θα εισερχόμουν στη βασιλεία Του. Οπότε, παρά το ότι η οικογένειά μου στάθηκε εμπόδιο στον δρόμο μου, παρά το ότι με καταδίωξε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, και παρά το ότι υπέφερα στα καθήκοντά μου, εγώ δεν σταμάτησα να ακολουθώ τον Θεό. Ειδικότερα, όταν είδα τη μητέρα μου να θεραπεύεται από τον καρκίνο, σκέφτηκα ότι ο Θεός θα θεράπευε και τη δική μου ασθένεια. Έτσι, έγινα ακόμα πιο ενεργή στα καθήκοντά μου. Όταν, όμως, υπέφερα από τη θεραπεία, όταν η κατάστασή μου άρχισε να επιδεινώνεται κι όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με τον θάνατο, λογομάχησα με τον Θεό και έκανα παράπονα. Ζήτησα από τον Θεό να εξετάσει όλα τα χρόνια που είχα κάνει θυσίες και είχα δαπανήσει τον εαυτό μου, και να με θεραπεύσει και να με απαλλάξει από τον πόνο που ένιωθα. Χρησιμοποίησα τις θυσίες και όσα είχα δαπανήσει για να κάνω μια συναλλαγή με τον Θεό. Προσπάθησα να κάνω παζάρια με τον Θεό. Αντιμετώπισα τον Θεό σαν γιατρό που θα μπορούσε να με θεραπεύσει και σαν ελβετικό σουγιά. Είχα απαιτήσεις κι όλο ζητούσα πράγματα από τον Θεό. Είχα εγώ συνείδηση, λογική ή θεοφοβούμενη καρδιά; Αν δεν αναζητούσα την αλήθεια για να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση ο Θεός σίγουρα θα με απεχθανόταν και θα με απέκλειε. Έπρεπε να αλλάξω αυτήν τη συμπεριφορά μου.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Τι πρόβλημα υπάρχει που οι άνθρωποι έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό; Και τι πρόβλημα υπάρχει που έχουν συνεχώς αντιλήψεις για Εκείνον; Τι περικλείει η φύση του ανθρώπου; Έχω διαπιστώσει πως, ό,τι κι αν τους συμβαίνει κι ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι μονίμως προστατεύουν τα συμφέροντά τους και ανησυχούν για τη σάρκα τους, ενώ πάντα ψάχνουν λόγους και δικαιολογίες που τους βολεύουν. Δεν αναζητούν ούτε αποδέχονται την αλήθεια στο ελάχιστο, και ό,τι κάνουν το κάνουν για να δικαιολογούν τη σάρκα τους και να κάνουν σχέδια για χάρη των δικών τους προοπτικών. Ζητούν πάντα χάρη από τον Θεό, θέλοντας να κερδίσουν ό,τι πλεονεκτήματα μπορούν. Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουν τόσο πολλές απαιτήσεις στον Θεό; Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους άπληστοι και ότι, ενώπιον του Θεού, δεν έχουν καθόλου λογική. Σε ό,τι κάνουν οι άνθρωποι —είτε προσεύχονται είτε συναναστρέφονται είτε κάνουν κήρυγμα— αυτό που σκέφτονται, και αυτό που επιδιώκουν και λαχταρούν, είναι πάντα μόνο να απαιτούν και να ζητούν πράγματα από τον Θεό, ελπίζοντας ότι ίσως κερδίσουν κάτι από Αυτόν. Κάποιοι λένε ότι “αυτό οφείλεται στην ανθρώπινη φύση”, πράγμα που ισχύει. Επιπλέον, το ότι οι άνθρωποι προβάλλουν υπερβολικά πολλές απαιτήσεις στον Θεό και έχουν υπερβολικά πολλές εξωφρενικές επιθυμίες αποδεικνύει ότι στερούνται παντελώς συνείδησης και λογικής. Όλοι απαιτούν και ζητούν πράγματα για χάρη του εαυτού τους ή προσπαθούν να δικαιολογηθούν και να βρουν προφάσεις για τον εαυτό τους —τα κάνουν όλα αυτά για τον εαυτό τους. Σε πολλά πράγματα, φαίνεται ότι αυτά που κάνουν οι άνθρωποι δεν έχουν καμία λογική, πράγμα που αποδεικνύει πλήρως ότι η σατανική λογική του “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” έχει γίνει ήδη φύση του ανθρώπου. Ποιο είναι το πρόβλημα όταν οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό; Έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο βαθμό που κατά την πίστη τους στον Θεό, δεν Τον αντιμετωπίζουν διόλου ως Θεό. Κάποιοι άνθρωποι λένε: “Αν δεν αντιμετωπίζουμε τον Θεό ως Θεό, τότε γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε σ’ Αυτόν; Αν δεν Τον αντιμετωπίζαμε ως Θεό, θα μπορούσαμε να Τον ακολουθούμε μέχρι τώρα; Θα μπορούσαμε να υπομείνουμε όλα αυτά τα βάσανα;” Μπορεί επιφανειακά να πιστεύεις στον Θεό και να είσαι σε θέση να Τον ακολουθήσεις, όμως όσον αφορά τη στάση σου απέναντί Του και τις απόψεις που έχεις για πολλά πράγματα, δεν Τον αντιμετωπίζεις καθόλου ως τον Δημιουργό. Αν αντιμετωπίζεις τον Θεό ως Θεό, αν Τον αντιμετωπίζεις ως τον Δημιουργό, τότε θα πρέπει να σταθείς στη θέση σου ως δημιουργημένο ον, και σ’ αυτήν την περίπτωση αποκλείεται να έχεις απαιτήσεις από τον Θεό, κι άλλες εξωφρενικές επιθυμίες. Απεναντίας, μέσα σου, θα είσαι ικανός να υποταχθείς πραγματικά και να πιστεύεις στον Θεό σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του, καθώς και να υποτάσσεσαι σε όλο το έργο Του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). Όταν διάβασα όσα εκθέτουν τα λόγια του Θεού, σκέφτηκα τη δική μου συμπεριφορά το διάστημα που ήμουν ασθενής. Η κατάστασή μου ήταν αυτή ακριβώς που είχε περιγράψει ο Θεός. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, αλλά είχα εγκαταλείψει τον γάμο μου, την οικογένειά μου και τη δουλειά μου για να κάνω τα καθήκοντά μου και να λάβω χάρη και ανταμοιβές. Για να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών έκανα τα καθήκοντά μου, υπέφερα και πλήρωσα τίμημα. Όταν ξεκίνησε ο πόνος στο πόδι μου, προσπάθησα όσο μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου με την ελπίδα ότι ο Θεός θα με προστάτευε και θα θεράπευε την ασθένειά μου. Όταν με βασάνιζαν αφόρητοι πόνοι, ζήτησα από τον Θεό να μειώσει τον πόνο μου. Και όταν η κατάστασή μου επιδεινώθηκε και βρέθηκα αντιμέτωπη με τον θάνατο ξανά και ξανά, έπιασα τον εαυτό μου να απαιτεί συνέχεια πράγματα από τον Θεό. Του ζητούσα να λάβει υπόψη την αδυναμία μου και να διώξει τον πόνο μου. Όταν ο Θεός δεν έκανε αυτό που Του ζητούσα, έκανα παράπονα και λογομαχούσα μαζί Του. Εναντιωνόμουν στον Θεό, δεν ήθελα να φάω και να πιω τα λόγια του Θεού ούτε και να μετανοήσω. Η υποτιθέμενη πίστη μου, οι υποτιθέμενες θυσίες και δαπάνες μου ήταν όλα για τον εαυτό μου, για να λάβω τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, να επιβιώσω στη μεγάλη καταστροφή, και να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Προσπαθούσα να κάνω μια συμφωνία με τον Θεό. Προσπαθούσα να εξαπατήσω τον Θεό και να Τον εκμεταλλευτώ! Σκέφτηκα τον Παύλο από την Εποχή της Χάριτος. Αν και έκανε θυσίες και δαπάνησε τον εαυτό του για να διακηρύξει το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, τελικά, είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Οι δαπάνες και οι θυσίες του Παύλου έγιναν με σκοπό την απόκτηση ευλογιών και ενός στεφάνου Δεν στεκόταν στη θέση ενός δημιουργημένου όντος για να κάνει τα καθήκοντά του. Αντ’ αυτού, προσπαθούσε να συναλλαχθεί με τον Θεό, και εναντιωνόταν στις απαιτήσεις Του. Ο Παύλος βάδιζε σε ένα μονοπάτι αντίστασης στον Θεό και, τελικά, ο Θεός τον τιμώρησε. Εγώ δεν είχα την ίδια οπτική με τον Παύλο σχετικά με το τι έπρεπε να επιδιώξω και το μονοπάτι που ακολουθούσα στην πίστη μου; Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος. Παρόλο που πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, η πρόθεσή μου να αναζητήσω ευλογίες δεν είχε αλλάξει. Δεν ήμουν ειλικρινής ούτε αγαπούσα τον Θεό και η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει καθόλου. Πώς θα μπορούσα να αξίζω ευλογίες ή να εισέλθω στο βασίλειο του Θεού; Το ότι εγκατέλειψα τα πάντα δεν μου δίνει κανένα κεφάλαιο, και το ότι υπέφερα και δαπάνησα τον εαυτό μου για να κάνω τα καθήκοντά μου δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται να προσπαθώ να κάνω συμφωνίες με τον Θεό. Έπρεπε να τα κάνω όλα αυτά ως δημιουργημένο ον. Αν δεν εγκατέλειπα την πρόθεση της αναζήτησης ευλογιών, αν δεν επιδίωκα ειλικρινά την αλήθεια, αν δεν επικεντρωνόμουν στο να μεταμορφώσω τη ζωή-διάθεσή μου και δεν υποτασσόμουν αληθινά στον Θεό, όσα κι αν θυσίαζα κι όσα κι αν δαπανούσα, ακόμα κι αν έμενα με κουρέλια, δεν θα είχα την έγκριση του Θεού και, τελικά, ο Θεός θα με απεχθανόταν και θα με τιμωρούσε.

Από τότε και στο εξής, όσο κι αν με πονούσαν οι πληγές μου, ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ και να βασιστώ στον Θεό για να βιώσω αυτήν την κατάσταση. Όταν η ασθένειά μου επιδεινωνόταν, προσευχόμουν μέσα μου και δεν απαιτούσα όπως πριν παράλογα πράγματα από τον Θεό. Αντ’ αυτού, επαναστατούσα ενάντια στη σάρκα μου και υποτασσόμουν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Προσευχόμουν πολλές ώρες στον Θεό, έτρωγα κι έπινα τα λόγια Του, μάθαινα ύμνους και παρακολουθούσα βίντεο βιωματικών μαρτυριών. Έναν μήνα αργότερα, το σώμα μου είχε επανέλθει σταδιακά. Όταν πήρα εξιτήριο, ο γιατρός δεν μου είπε τίποτα για κάποια χημειοθεραπεία. Μου είπε μόνο ότι θα έπρεπε να πηγαίνω κάθε τρεις μήνες στο νοσοκομείο για εξετάσεις.

Μια μέρα, σε μια πνευματική άσκηση, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Θυμάστε τι είπε ο Πέτρος; (“Ακόμη κι αν ο Θεός έπαιζε με τους ανθρώπους σαν να ήταν παιχνίδια, τι παράπονο θα είχαν οι άνθρωποι;”) Αυτό αφορά την υποταγή. Αν βιώσεις τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο, θα μάθεις σταδιακά την αλήθεια και θα έχεις αποτελέσματα με φυσικό τρόπο. Το πρώτο πράγμα που χρειάζεσαι είναι μια στάση υποταγής απέναντι στον Θεό και την αλήθεια. Μην ανησυχείς για το πώς σε κοιτάζει ο Θεός, ποια είναι η στάση και ο τόνος της φωνής Του απέναντί σου, αν σε αποστρέφεται ή όχι και αν έχει σκοπό να σε αποκαλύψει ή όχι. Αρχικά, κοίτα να βρεις λύση στις δικές σου δυσκολίες και στα δικά σου προβλήματα. Είναι εύκολο να πετύχουν οι συνηθισμένοι άνθρωποι αυτό που είπε ο Πέτρος; (Δεν είναι εύκολο, όχι.) Τι εμπειρίες και τι πραγματικότητες διέθετε για να μπορέσει να πει κάτι τέτοιο; (Πίστευε ακράδαντα ότι, όπως κι αν φέρεται ο Θεός στον άνθρωπο, το κάνει για να τον σώσει και το κάνει μόνο με αγάπη. Γι’ αυτό και υποτάχθηκε με χαρά.) Ο Πέτρος είπε “Ακόμη κι αν ο Θεός έπαιζε με τους ανθρώπους σαν να ήταν παιχνίδια” κι εσύ είπες “όπως κι αν φέρεται ο Θεός στον άνθρωπο”. Θεωρείς τον εαυτό σου δημιουργημένο ον, ακόλουθο του Θεού και μέλος του οίκου Του. Διαφέρουν σε κάτι αυτά τα δύο; Ναι, διαφέρουν. Υπάρχει μία διαφορά! Σε τι διαφέρει ένα παιχνίδι από ένα ανθρώπινο ον; Το παιχνίδι δεν είναι τίποτα· είναι άχρηστο, ένα κακόμοιρο πράγμα. Είτε το πεις παιχνίδι είτε θηρίο δεν υπάρχει διαφορά· περί αυτού πρόκειται. Τι ισχύει, όμως, για έναν άνθρωπο; Ο άνθρωπος έχει σκέψεις και μυαλό· είναι σε θέση να μιλά και να ενεργεί, ενώ μπορεί να ασχοληθεί με κανονικές ανθρώπινες δραστηριότητες. Αν συγκρίνουμε έναν άνθρωπο με ένα παιχνίδι, υπάρχει διαφορά στη μεταξύ τους αξία και θέση; […] Τι είδους μεταχείριση θα απαιτούσες αν αντιμετωπιζόσουν ως άνθρωπος; Να σε σέβονται οι άλλοι, να σε συμβουλεύονται, να λαμβάνουν υπόψη τα αισθήματά σου, να σου δίνουν αρκετό χώρο και ελευθερία και να λαμβάνουν υπόψη την αξιοπρέπεια και την υπόληψή σου. Τέτοια μεταχείριση έχουν τα ανθρώπινα όντα. Τι ισχύει, όμως, για τα παιχνίδια; (Είναι ένα μεγάλο τίποτα. Μπορούμε να τα κλωτσάμε από δω κι από κει.) (Όποτε θες τα χρησιμοποιείς και, αν δεν τα θες, τα πετάς στην άκρη.) Σωστά το θέσατε. Εφόσον αυτή η μεταχείριση λέτε ότι αξίζει στα παιχνίδια, πώς θα περιγράφατε τη μεταχείριση ενός ανθρώπου σαν να ήταν παιχνίδι; (Τον χρησιμοποιείς όταν τον χρειάζεσαι και τον αγνοείς όταν δεν τον χρειάζεσαι.) Δεν του δείχνεις κανέναν σεβασμό ούτε είναι ανάγκη να προστατεύεις τα δικαιώματά του. Δεν του δίνεις κανένα δικαίωμα, καμία αυτονομία, καμία ελευθερία επιλογής. Δεν χρειάζεται να τον συμβουλεύεσαι για τίποτα ούτε να λαμβάνεις υπόψη την τιμή του και άλλες τέτοιες πτυχές. Αν έχεις όρεξη, μπορείς να είσαι καλός μαζί του· αν, όμως, δεν νιώθεις καλά, μπορείς να του φέρεσαι άσχημα. Τέτοια στάση έχει κανείς απέναντι στα παιχνίδια. Πώς θα ένιωθαν οι άνθρωποι αν ο Θεός τούς φερόταν σαν παιχνίδια; Θα θεωρούσαν ακόμη αξιαγάπητο τον Θεό; (Όχι.) Ο Πέτρος, όμως, ήταν σε θέση να εξυμνεί τον Θεό. Ποιες αλήθεια-πραγματικότητες διέθετε για να μπορέσει να υποταχθεί μέχρι θανάτου; Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν φερόταν στον άνθρωπο σαν παιχνίδι. Όταν, όμως, η κατανόηση του Πέτρου έφτασε σε αυτό το επίπεδο, σκέφτηκε: “Ακόμη κι αν ο Θεός μού φερόταν με αυτόν τον τρόπο, και πάλι θα έπρεπε να υποταχθώ σε αυτό. Αν ο Θεός μού φερόταν σαν παιχνίδι, πώς θα μπορούσα να μην είμαι πρόθυμος και διατεθειμένος;” Ο Πέτρος κατάφερε να είναι έτσι πρόθυμος και διατεθειμένος. Για ποιο πράγμα πρέπει να είναι κανείς “πρόθυμος και διατεθειμένος”; (Για να αφεθεί στο έλεος των ενορχηστρώσεων του Θεού και να υποταχθεί απόλυτα σε αυτές.) Αυτή είναι η αλήθεια της υποταγής. Η παράδοσή σου στον Σατανά δεν θα ήταν η μεταχείριση που αρμόζει σε ένα παιχνίδι; Αν ήσουν ανεπιθύμητος, θα πετιόσουν, θα παραδιδόσουν στον Σατανά, ώστε να σε βάλει σε πειρασμό και να σε πιάσει κορόιδο. Ποια ήταν η στάση του Πέτρου; Είχε κανένα παράπονο; Παραπονέθηκε στον Θεό; Αναθεμάτισε τον Θεό; Στράφηκε στον Σατανά; (Όχι.) Αυτό πάει να πει υποταγή. Δεν είχε κανένα παράπονο, δεν επέδειξε καμία αρνητικότητα ή αντίσταση. Δεν είχε διορθωθεί η διεφθαρμένη διάθεσή του; Αυτό εναρμονιζόταν απόλυτα με τον Θεό. Το θέμα δεν ήταν αν θα πρόδιδε τον Θεό ή όχι, αλλά ήταν το εξής: “Όπου κι αν με βάλει ο Θεός, εγώ θα Τον έχω στην καρδιά μου· όπου κι αν με βάλει ο Θεός, θα είμαι κάποιος που Του ανήκει. Και στάχτη να με κάνει, θα συνεχίσω να ανήκω στον Θεό. Δεν θα στραφώ ποτέ στον Σατανά”. Σε τέτοιο βαθμό κατάφερε να υποταχθεί. Είναι εύκολο να το λες αυτό, μα δύσκολο να το κάνεις. Προκειμένου να έχεις πλήρη και ξεκάθαρη εικόνα για όλα αυτά, πρέπει να εφοδιαστείς με την αλήθεια για ένα ορισμένο διάστημα· τότε θα είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις πράξη την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η υποταγή στον Θεό αποτελεί βασικό μάθημα για την απόκτηση της αλήθειας). Σκεφτόμουν συνέχεια αυτά τα λόγια του Θεού, και τελικά κατάλαβα τον λόγο που Εκείνος χρησιμοποίησε την εμπειρία του Πέτρου ως παράδειγμα προς μίμηση. Ο Πέτρος είπε: «Ακόμα κι αν ο Θεός έπαιζε με τους ανθρώπους σαν να ήταν παιχνίδια, τι παράπονο θα είχαν οι άνθρωποι;» Ο Πέτρος μπόρεσε να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, κι ακόμα και μέσα σε δοκιμασίες και εξευγενισμούς, μπόρεσε να απολαύσει την κρίση και την παίδευση του Θεού, και είχε θεοφοβούμενη καρδιά. Ο Πέτρος είπε ότι ακόμη και αν ο Θεός τού φερόταν σαν παιχνίδι, δεν θα είχε κανένα παράπονο. Ο Πέτρος στάθηκε στη θέση που του άξιζε, δεν είχε καμία επιθυμία να κάνει συμφωνίες ή να απαιτήσει κάτι από τον Θεό και απλώς υποτάχθηκε. Ό,τι κι αν έκανε ό Θεός, εκείνος Τον άφησε να ενορχηστρώσει τα πάντα. Τελικά, ο Πέτρος οδηγήθηκε στην τελείωση από τον Θεό. Σκέφτηκα ότι εγώ δεν είχα σταθεί στη θέση που μου άξιζε όταν αρρώστησα και ότι αναζητούσα μόνο γαλήνη για τη σάρκα μου. Όταν ο Θεός δεν εκπλήρωσε τις απαιτήσεις μου, όταν το σώμα μου υπέφερε και διαλύθηκαν οι επιθυμίες μου για ευλογίες, προσπάθησα να λογομαχήσω και να ανταγωνιστώ με τον Θεό. Μάλιστα σκέφτηκα και να δώσω ένα τέλος. Σε σχέση με τον Πέτρο, είχα εγώ καθόλου ανθρώπινη φύση ή λογική; Ήμουν εντελώς ανάξια να ζήσω ενώπιον του Θεού! Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους και ό,τι κι αν μου κάνει, είναι σωστό. Οι προθέσεις πίσω από τις πράξεις του Θεού είναι πέρα από την κατανόησή μου. Για τους ανθρώπους, η χάρη και η σωματική γαλήνη μοιάζουν καλά πράγματα. Στην πραγματικότητα, όμως, για να διορθώσει κανείς τη διεφθαρμένη διάθεσή του χρειάζεται ακόμα περισσότερη κρίση, παίδευση, ταλαιπωρία και εξευγενισμό. Η ασθένεια που με πρόσβαλε μπορεί να μην εναρμονιζόταν με τις αντιλήψεις μου, αλλά έκανε καλό στη ζωή μου και ήταν ακόμα πιο ωφέλιμη για τη διόρθωση της διεφθαρμένης μου διάθεσης. Ο Θεός με είχε ευλογήσει ιδιαίτερα. Τότε κατάλαβα ότι είχα έναν στόχο για να επιδιώξω. Θέλησα να ακολουθήσω το παράδειγμα του Πέτρου, και ανεξάρτητα από το πώς θα εξελισσόταν ο καρκίνος ή αν θα πέθαινα, ήμουν πρόθυμη να σταθώ στη θέση που μου άξιζε ως δημιουργημένο ον, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού.

Αργότερα, το σώμα μου άρχισε σταδιακά να αναρρώνει, άρχισα να χρησιμοποιώ μπαστούνι κι έμαθα να περπατώ στο ένα πόδι. Τρεις μήνες αργότερα, πήγα για εξετάσεις στο νοσοκομείο, κι ο γιατρός είπε ότι η ανάρρωσή μου προχωρούσε πολύ καλά και ότι, αφού ο καρκίνος δεν είχε υποτροπιάσει, δεν θα χρειαζόμουν χημειοθεραπεία. Τον Μάρτιο του 2023, επέστρεψα στη γενέτειρά μου για επαναληπτικές εξετάσεις. Ο γιατρός ξαφνιάστηκε όταν είδε τα αποτελέσματα των εξετάσεων, και είπε: «Για αυτό το είδος καρκίνου των οστών, το 99% των ασθενών χρειάζεται χημειοθεραπεία. Εσύ, όμως, δεν χρειάστηκες καν χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία και ο καρκίνος δεν υποτροπίασε. Αυτό είναι πραγματικά ένα θαύμα!» Όταν άκουσα τον γιατρό να το λέει αυτό, ευχαρίστησα σιωπηλά τον Θεό και τον δόξασα μέσα μου. Αργότερα, επέστρεψα στα καθήκοντά μου στην εκκλησία. Αν και το πόδι μου μούδιαζε ακόμα όταν καθόμουν για πολλή ώρα και με πονούσαν τα ισχύα, δεν ένιωθα πλέον περιορισμένη ούτε και απαιτούσα πράγματα από τον Θεό. Αντ’ αυτού, ένιωθα πολύ ευγνώμων και λάτρευα την ευκαιρία που είχα να κάνω τα καθήκοντά μου. Όταν εγκατέλειψα την πρόθεση να αναζητώ ευλογίες, υποτάχθηκα και έκανα τα καθήκοντά μου, κι ένιωσα ένα σπουδαίο αίσθημα γαλήνης στην καρδιά μου.