Από της Ντέιζι, Σαϊπάν

Τον Δεκέμβριο του 2023, κλαδεύτηκα επειδή δεν έκανα υπεύθυνα τα καθήκοντά μου. Έκανα αυτοκριτική και συνειδητοποίησα ότι εκείνη την περίοδο όντως εκτελούσα ανεύθυνα τα καθήκοντά μου. Ήμουν επικεφαλής εκκλησίας, αλλά παρακολουθούσα μόνο το κειμενικό έργο και αγνοούσα όλες τις άλλες εργασίες που δεν ήταν άμεσα υπό την ευθύνη μου ή που δεν επηρέαζαν την υπόληψη και τη θέση μου. Παρόλο που μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον χρόνο μου πιο αποτελεσματικά για να παρακολουθήσω μεγαλύτερο μέρος του έργου, εγώ το θεωρούσα αυτό ταλαιπωρία και κουραστικό και δεν ήμουν πρόθυμη να κοπιάσω παραπάνω. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν είχα ιδέα για τις καθυστερήσεις στο έργο βίντεο. Δεν είχα κάνει στ’ αλήθεια καθόλου έργο. Αφού είδα ότι ο οίκος του Θεού δεν με απάλλαξε και μου έδωσε μια ευκαιρία να συνεχίσω να κάνω τα καθήκοντά μου, σκέφτηκα: «Πρέπει να μετανοήσω πραγματικά και να ξεπληρώσω το χρέος μου».

Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της ημέρας παρακολουθούσα τα γυρίσματα των βίντεο των βιωματικών μαρτυριών και το βράδυ οργάνωνα τα έγγραφα. Το πρόγραμμά μου ήταν κάθε μέρα γεμάτο. Αν και είχα λιγότερο ελεύθερο χρόνο, ένιωθα κάθε μέρα γεμάτη ικανοποίηση. Αργότερα, άρχισα να μένω ξύπνια μέχρι τις δύο ή τις τρεις το πρωί κάθε νύχτα και ξυπνούσα κατά τις εφτά το πρωί. Δεν ένιωθα κουρασμένη τότε. Πίστευα ότι αν έμενα ξύπνια μέχρι αργά, θα προλάβαινα να ολοκληρώσω περισσότερο έργο, πράγμα που θα ήταν καλύτερο από το να ενδίδω σε ανέσεις όπως έκανα πριν. Αργότερα, οι αδελφές γύρω μου παρατήρησαν ότι ξενυχτούσα συχνά κι ότι η επιδερμίδα μου είχε γίνει ωχρή, και μου είπαν να ξεκουράζομαι νωρίτερα. Μια άλλη αδελφή με ρώτησε: «Μένεις ξύπνια μέχρι πολύ αργά τη νύχτα και σπάνια ξεκουράζεσαι τα μεσημέρια. Θα το αντέξεις αυτό κάθε μέρα;» Εγώ σκέφτηκα μέσα μου: «Οι αδελφοί κι οι αδελφές μου πρόσεξαν πόσο υποφέρω. Αξίζει που υπομένω αυτήν την κακουχία. Θα δουν όλοι ότι η στάση μου δείχνει μεταμέλεια κι ότι μπορώ να αντέξω τις κακουχίες για να εκτελέσω το καθήκον μου κι ότι δεν ενδίδω σε ανέσεις». Εκείνη την περίοδο, κάθε φορά που έβλεπα αδελφές να πηγαίνουν για ύπνο στις έντεκα, τις περιφρονούσα μέσα μου και σκεφτόμουν: «Ενδίδετε συνέχεια σε ανέσεις! Ούτε αγχώνεστε ούτε βιάζεστε να κάνετε τα καθήκοντά σας —αυτό σημαίνει ότι δεν λαμβάνετε υπόψη τις προθέσεις του Θεού». Για να τους δείξω ότι εγώ είχα διαφορετική στάση απέναντι στα καθήκοντά μου, έμενα ξύπνια μέχρι αργά και σηκωνόμουν νωρίς το πρωί. Όσο όμως συνέχιζα τα ξενύχτια, το σώμα μου άρχισε να αντιδρά με άσχημο τρόπο. Γύρω στις έντεκα ή δώδεκα κάθε βράδυ, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Ήξερα ότι έκανα κακό στο σώμα μου με το να μένω ξύπνια μέχρι αργά, και ότι ο Θεός είχε συναναστραφεί πολλές φορές ότι θα πρέπει να διατηρούμε ένα κανονικό πρόγραμμα ύπνου. Άρχισα, όμως, να σκέφτομαι: «Αν πάω νωρίς για ύπνο, τι θα σκεφτούν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα; Μήπως θα πουν: Όταν κλαδεύτηκες, μπόρεσες να υπομείνεις μερικές κακουχίες και να πληρώσεις ένα μικρό τίμημα, μα μόλις πέρασε λίγος χρόνος, αποκάλυψες το πραγματικό σου πρόσωπο, και δεν άλλαξε τίποτα’»; Δεν ήθελα οι αδελφοί και οι αδελφές να σχηματίσουν αυτήν την εντύπωση για μένα. Για να διατηρήσω την εικόνα κάποιας που φέρει φορτίο, ακόμα κι όταν ήμουν πολύ κουρασμένη τη νύχτα, έσφιγγα τα δόντια και έκανα υπομονή. Δεν τολμούσα να κοιμηθώ λίγο τα μεσημέρια, επειδή φοβόμουν μην πουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι ενέδιδα στη σάρκα μου. Μερικές φορές, που δεν είχα κοιμηθεί το μεσημέρι και ένιωθα πολύ κουρασμένη, έπινα ένα φλιτζάνι καφέ για να μείνω σε εγρήγορση. Μερικές φορές που δούλευα μέχρι αργά και έβλεπα κι άλλους αδελφούς και αδελφές στο γραφείο, έκανα σκόπιμα θόρυβο για να καταλάβουν ότι δούλευα κι εγώ ακόμα. Όταν μου έστελναν μηνύματα αδελφοί και αδελφές από διαφορετικές ζώνες ώρας, τους απαντούσα ακόμα κι αν είχα ξαπλώσει. Κάθε φορά που έλεγαν: «Είναι πολύ αργά και δεν κοιμάσαι ακόμα. Ξεκουράσου λίγο!» εγώ ένιωθα μέσα μου χαρούμενη και σκεφτόμουν ότι οι αδελφοί και οι αδελφές έβλεπαν τις προσπάθειές μου. Όταν θα ρωτούσε κάποια στιγμή ο ανώτερος επικεφαλής για την απόδοσή μου, όποια κι αν ήταν τα αποτελέσματα στο έργο μου, η στάση μου απέναντι στα καθήκοντά μου θα θεωρούνταν αξιοπρεπής. Θα είχα σίγουρα δουλέψει σκληρά, ακόμα κι αν δεν είχα καταφέρει τίποτα. Οι αδελφοί και οι αδελφές θα με επαινούσαν που είχα μετανοήσει και θα θεωρούσαν ότι ήμουν μια επικεφαλής που έκανε αληθινό έργο. Ένιωθα πολύ ασφαλής κάθε φορά που σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα. Επειδή, όμως, έμενα ξύπνια μέχρι αργά, ξυπνούσα κάθε πρωί με ταχυπαλμίες. Και επειδή ο εγκέφαλός μου ήταν κουρασμένος, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να ελέγξω τα έγγραφα τη μέρα. Η απόδοσή μου ήταν χαμηλή στη διάρκεια της ημέρας κι αναγκαζόμουν να μένω ξύπνια μέχρι αργά το βράδυ για να ολοκληρώσω περισσότερα πράγματα. Επειδή κοιμόμουν αργά το βράδυ, πήγαινε οχτώ η ώρα για να τελειώσω το πρωινό μου την επόμενη μέρα. Ήθελα να κάνω την πνευματική μου άσκηση, αλλά δεν έβρισκα ποτέ χρόνο. Έριχνα, λοιπόν, μια γρήγορη ματιά σε κάποια λόγια του Θεού και έπιανα δουλειά χωρίς να τα αναλογιστώ ιδιαίτερα. Η συγγραφή άρθρων έγινε ακόμη πιο δύσκολη· ένιωθα ότι είχα πολλά καθήκοντα και ότι δεν μου έμενε καθόλου χρόνος. Αργότερα, άρχισαν να προκύπτουν προβλήματα το ένα μετά το άλλο με τα καθήκοντά μου, και τότε άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Πρόθεσή μου ήταν να κάνω καλά τα καθήκοντά μου. Γιατί, λοιπόν, προέκυπταν όλο και περισσότερα προβλήματα; Γιατί μειωνόταν η αποτελεσματικότητά μου στα καθήκοντά μου; Συνειδητοποίησα ότι αν συνέχιζα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο, πέρα από τη σωματική εξάντληση, δεν θα είχα και κανένα αποτέλεσμα στο έργο μου. Έπρεπε να αντιστρέψω γρήγορα αυτήν την κατάσταση.

Κάποια στιγμή συλλογίστηκα κάτι. Ήξερα ότι μένοντας ξύπνια μέχρι αργά έκανα κακό στην υγεία μου και γινόμουν λιγότερο αποτελεσματική στα καθήκοντά μου. Γιατί, λοιπόν, επέμενα να το κάνω αυτό; Σκέφτηκα όσα είχαν προηγηθεί και συνειδητοποίησα ότι όλη αυτήν την περίοδο, έκανα πράγματα για να δείξω στον κόσμο μια συγκεκριμένη εικόνα. Μετά σκέφτηκα ότι ο Θεός είχε αναλύσει αντίχριστους για παρόμοιες συμπεριφορές και έψαξα να διαβάσω τα λόγια του Θεού πάνω σ’ αυτό το θέμα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι μαρτυρούν περί του εαυτού τους με τον λόγο και λένε λόγια που χρησιμεύουν ως επίδειξη, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν συμπεριφορές. Τι εκδηλώνει ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί συμπεριφορές για να μαρτυρήσει περί του εαυτού του; Φαινομενικά, εφαρμόζει συμπεριφορές που μάλλον συμφωνούν με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, κι εκείνοι τους δίνουν προσοχή και τις θεωρούν πολύ ευγενείς και σε συμμόρφωση με τα ηθικά πρότυπα. Λόγω αυτών των συμπεριφορών, οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι αξιοσέβαστος, ότι διαθέτει ακεραιότητα, ότι αγαπάει στ’ αλήθεια τον Θεό, ότι είναι πολύ ευσεβής κι έχει στ’ αλήθεια μια θεοφοβούμενη καρδιά, αλλά και ότι είναι άνθρωπος που επιδιώκει την αλήθεια. Συχνά δείχνει εξωτερικά καλή συμπεριφορά για να παραπλανήσει τους άλλους· κι εδώ η υπόθεση δεν μυρίζει πάλι εξύψωση του εαυτού και μαρτυρία περί αυτού; Οι άνθρωποι συνήθως εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού με λόγια, εκφράζοντας με ξεκάθαρη διατύπωση ότι διαφέρουν από τη μάζα και ότι οι απόψεις τους είναι σοφότερες από των άλλων, με σκοπό να κάνουν τους άλλους να τους εκτιμούν και να τους θαυμάζουν. Ωστόσο, υπάρχουν και μέθοδοι που δεν περιλαμβάνουν τον ρητό λόγο, με τις οποίες οι άνθρωποι μαρτυρούν ότι είναι καλύτεροι απ’ τους άλλους με εξωτερικές πρακτικές. […] Θα σας πω ένα απλούστατο παράδειγμα. Κάποιοι άνθρωποι, όταν εκτελούν τα καθήκοντά τους, είναι φαινομενικά πολύ απασχολημένοι· συνεχίζουν επίτηδες να εργάζονται όταν οι άλλοι τρώνε ή κοιμούνται και, όταν οι άλλοι αρχίζουν τα καθήκοντά τους, εκείνοι πηγαίνουν για φαγητό ή για ύπνο. Με ποιον σκοπό το κάνουν αυτό; Θέλουν να τραβήξουν την προσοχή και να δείξουν σ’ όλους ότι είναι τόσο απασχολημένοι με τα καθήκοντά τους, που δεν έχουν χρόνο ούτε για φαγητό ούτε για ύπνο. Σκέφτονται: “Στ’ αλήθεια, εσείς δεν σηκώνετε κανένα βάρος. Πώς είναι δυνατόν να σας νοιάζει τόσο πολύ το φαγητό και ο ύπνος; Άχρηστοι! Κοιτάξτε εμένα: Εργάζομαι την ώρα που όλοι εσείς τρώτε, και συνεχίζω να εργάζομαι ακόμα και τη νύχτα που κοιμάστε. Εσείς θα μπορούσατε να υποφέρετε έτσι; Εγώ μπορώ ν’ αντέξω αυτό το βάσανο· δίνω το καλό παράδειγμα με τη συμπεριφορά μου”. Τι γνώμη έχετε για μια τέτοια συμπεριφορά και εκδήλωση; Δεν ενεργούν επίτηδες έτσι αυτοί οι άνθρωποι; Κάποιοι ενεργούν έτσι επίτηδες· τι είδους συμπεριφορά είναι αυτή; Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να είναι αντικομφορμιστές· θέλουν να διαφέρουν από τη μάζα και να δείχνουν στους άλλους ότι κάνουν δραστήρια το καθήκον τους όλη νύχτα κι ότι έχουν μια ειδική ικανότητα ν’ αντέχουν τα βάσανα. Έτσι, όλοι θα τους λυπούνται και θα τους συμπονούν πάρα πολύ, νομίζοντας ότι σηκώνουν μεγάλο φορτίο στην πλάτη τους, σε βαθμό που πνίγονται στη δουλειά και είναι τόσο απορροφημένοι, που δεν μπορούν να φάνε ή να κοιμηθούν. Κι αν δεν γίνεται να σωθούν, τότε όλοι θα εκλιπαρήσουν τον Θεό γι’ αυτούς, θα Τον ικετεύσουν για λογαριασμό τους και θα προσευχηθούν γι’ αυτούς. Με τέτοιες πράξεις, αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις καλές συμπεριφορές και τις πρακτικές που συμφωνούν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις —για παράδειγμα το να αντέχεις στα βάσανα και να πληρώνεις το τίμημα— προκειμένου να ξεγελάσουν τους άλλους και να κερδίσουν τη συμπόνια και τον έπαινό τους με ανέντιμο τρόπο. Και τι αποτέλεσμα έχει, τελικά, όλο αυτό; Όλοι όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί τους και τους είδαν να πληρώνουν το τίμημα θα πουν με μια φωνή: “Ο επικεφαλής μας είναι ο πιο άξιος, ο πιο ικανός ν’ αντέξει τα βάσανα και να πληρώσει το τίμημα!” Δεν πέτυχαν, λοιπόν, τον σκοπό τους να παραπλανήσουν τους άλλους; Έπειτα, μια μέρα, λέει ο οίκος του Θεού: “Ο επικεφαλής σας δεν κάνει πραγματικό έργο. Παραμένει απασχολημένος και εργάζεται άσκοπα· ενεργεί απερίσκεπτα, αυθαίρετα και δικτατορικά. Έχει αναστατώσει εντελώς το έργο της εκκλησίας, δεν έχει κάνει κανένα μέρος του έργου που όφειλε να κάνει, δεν έχει εκτελέσει το έργο του ευαγγελίου ή της παραγωγής ταινιών, ενώ η ζωή της εκκλησίας είναι κι αυτή σε σύγχυση. Οι αδελφοί και οι αδελφές δεν κατανοούν την αλήθεια, δεν έχουν ζωή-είσοδο και δεν μπορούν να γράψουν άρθρα μαρτυρίας. Το πιο αξιοθρήνητο είναι ότι δεν μπορούν καν να διακρίνουν τους ψευδοεπικεφαλής και τους αντίχριστους. Ένας τέτοιος επικεφαλής είναι εντελώς ανίκανος· είναι ψευδοεπικεφαλής και θα πρέπει να απαλλαγεί από τα καθήκοντά του!” Υπό αυτές τις συνθήκες, θα είναι εύκολο να απαλλαγεί από τα καθήκοντά του; Μπορεί να είναι δύσκολο. Εφόσον τον εγκρίνουν και τον υποστηρίζουν όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές, αν κάποιος προσπαθήσει να τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του, τότε οι αδελφοί και οι αδελφές θα διαμαρτυρηθούν και θα υποβάλουν αίτημα στον Άνωθεν να τον κρατήσει. Γιατί θα είναι τέτοια η έκβαση; Επειδή αυτός ο ψευδοεπικεφαλής και αντίχριστος χρησιμοποιεί φαινομενικά καλές συμπεριφορές, όπως το να αντέχει τα βάσανα και να πληρώνει το τίμημα, αλλά και γλυκά λόγια, με σκοπό να συγκινήσει, να κερδίσει και να παραπλανήσει τους άλλους. Αφού χρησιμοποιήσει αυτές τις ψευδείς εντυπώσεις για να παραπλανήσει τους άλλους, όλοι θα μιλούν εκ μέρους του και κανένας δεν θα μπορεί να τον εγκαταλείψει. Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν ξεκάθαρα ότι ο συγκεκριμένος επικεφαλής δεν έχει κάνει και πολύ πραγματικό έργο, και ότι δεν οδήγησε τον εκλεκτό λαό του Θεού στην κατανόηση της αλήθειας και στη ζωή-είσοδο· αυτοί οι άνθρωποι, όμως, συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν, να τον εγκρίνουν και να τον ακολουθούν, χωρίς καν να τους νοιάζει αν εξαιτίας του δεν πρόκειται να κερδίσουν την αλήθεια και ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού). Συνειδητοποίησα ότι ο Θεός εξέθετε τη συμπεριφορά μου. Απ’ όταν με κλάδεψε ο ανώτερος επικεφαλής επειδή δεν έφερα φορτίο στα καθήκοντά μου και δεν έκανα αληθινό έργο, αποφάσισα κρυφά να μετανοήσω και να αλλάξω. Αρχικά, ασκήθηκα με θετικό τρόπο, σκοπεύοντας να ξεπληρώσω το χρέος μου μέσα από τις πράξεις μου. Σταδιακά, όμως, η φύση της συμπεριφοράς μου άρχισε να αλλάζει. Έμενα ξύπνια μέχρι αργά και λάμβανα την προσοχή και τη φροντίδα από τους αδελφούς και τις αδελφές, για να αποδείξω σε όλους, μέσα από την πραγματική συμπεριφορά μου ότι είχα μετανοήσει και ότι ήμουν πρόθυμη να πληρώσω τίμημα για να κάνω τα καθήκοντά μου. Σκεφτόμουν ότι αν μια μέρα ο ανώτερος επικεφαλής ζητούσε από όλους να με αξιολογήσουν, τότε οι αδελφοί και οι αδελφές θα έλεγαν καλά λόγια για μένα, πράγμα που θα αποδείκνυε ότι δεν ήμουν τεμπέλα ή ανεύθυνη ψευδοεπικεφαλής. Έτσι, έμενα ξύπνια μέχρι αργά και υπέμενα τα βάσανα, για να δείξω ότι είμαι αφοσιωμένη στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Έκανα και φιγούρα μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές. Μερικές φορές, όταν ήμουν εμφανώς πολύ κουρασμένη και ήθελα να κοιμηθώ, προσπαθούσα να είμαι η τελευταία που θα πήγαινε να ξαπλώσει για να δείξω πόσο «γεμάτο πρόγραμμα» είχα ως επικεφαλής. Μερικές φορές, επειδή έμενα ξύπνια μέχρι αργά, ένιωθα πνευματικά εξαντλημένη και την ημέρα δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ· σε μια τέτοια περίπτωση, ένας υπνάκος θα ήταν κάτι το φυσιολογικό. Για να δείξω, όμως, ότι φέρω φορτίο, δεν ξεκουραζόμουν τα μεσημέρια, παρά μόνο αν δεν άντεχα άλλο. Αλλά ακόμα και τότε, δεν κοιμόμουν πολύ, αφού φοβόμουν μη σκεφτούν οι άλλοι ότι ενέδιδα σε ανέσεις. Όποτε έμεναν ξύπνιοι μέχρι αργά άλλοι αδελφοί και αδελφές, ξενυχτούσα κι εγώ, για να τους δείξω ότι άντεχα ακόμα. Έστελνα και μηνύματα σε αδελφούς και αδελφές σε άλλες χώρες, για να δείξω ότι ήμουν πρόθυμη να υπομείνω βάσανα για να κάνω τα καθήκοντά μου και να δημιουργήσω την εικόνα ενός σκληρά εργαζόμενου ατόμου. Είδα ότι ο Θεός εκθέτει πως μερικοί άνθρωποι λένε λόγια και κομπάζουν για να δώσουν μαρτυρία για τον εαυτό τους και να κερδίσουν την εκτίμηση των άλλων, ενώ άλλοι υιοθετούν συμπεριφορές που εναρμονίζονται με ανθρώπινες αντιλήψεις, οι οποίες θεωρούνται ευγενείς και ηθικές, για να παραπλανήσουν τους άλλους και να κερδίσουν τον θαυμασμό και τον σεβασμό τους, και συνειδητοποίησα ότι με το να μένω ξύπνια μέχρι αργά και να υποφέρω, προσπαθούσα να δημιουργήσω μια ευνοϊκή εικόνα για τον εαυτό μου, με σκοπό να κερδίσω την εύνοια όλων. Έδειχνα καλή συμπεριφορά, υπέμενα βάσανα και πλήρωνα τίμημα για να κάνω φιγούρα και να παραπλανήσω τους άλλους. Αυτή είναι μια εκδήλωση των αντίχριστων. Σκέφτηκα τους υποκριτές τους Φαρισαίους. Προσεύχονταν επίτηδες στις συναγωγές και στις γωνίες των δρόμων, έδειχναν λυπημένοι όταν νήστευαν, γέμιζαν με γραφές τα άκρα των ενδυμάτων τους, και έδιναν επιδεικτικά ελεημοσύνη. Χρησιμοποιούσαν αυτήν τη φαινομενικά καλή συμπεριφορά για να κάνουν επίδειξη και να καταθέσουν μαρτυρία στον εαυτό τους. Όλα όσα έκαναν οι Φαρισαίοι ήταν για να παραπλανήσουν και να παγιδέψουν τους ανθρώπους, να εδραιωθούν και να κάνουν τον κόσμο να τους σεβαστεί— οι Φαρισαίοι βάδιζαν στο μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό. Αντί να κοιτάξω να κάνω τα καθήκοντά μου σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, βάδιζα κι εγώ στο λάθος μονοπάτι. Χειραγωγούσα την εικόνα που έδειχνα στους άλλους για να τους παραπλανήσω και να κερδίσω τον θαυμασμό τους. Ήμουν πραγματικά ελεεινή!

Συνέχισα να κάνω αυτοκριτική: Ποιες πτυχές της διεφθαρμένης μου διάθεσης κρύβονταν πίσω από τα ξενύχτια μου; Διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι αποστρέφονται την αλήθεια, δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια. Κι αυτό υποδεικνύει ολοφάνερα ένα γεγονός: Οι αντίχριστοι ποτέ δεν ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, ποτέ δεν κάνουν πράξη την αλήθεια —πράγμα που αποτελεί την πιο κραυγαλέα εκδήλωση ενός αντίχριστου. Πέρα από τη φήμη και τη θέση, καθώς και τις ευλογίες και τις ανταμοιβές, άλλο ένα πράγμα που επιδιώκουν είναι οι απολαύσεις των ανέσεων της σάρκας και τα προνόμια της θέσης· και με αυτό το δεδομένο, είναι φυσικό να προκαλούν διατάραξη και αναστάτωση. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι αυτό που επιδιώκουν, και τη συμπεριφορά τους και τις εκδηλώσεις τους δεν τα αγαπάει ο Θεός. Και δεν είναι σε καμία περίπτωση οι πράξεις και οι συμπεριφορές των ανθρώπων που επιδιώκουν την αλήθεια. Για παράδειγμα, ορισμένοι αντίχριστοι που μοιάζουν με τον Παύλο έχουν την αποφασιστικότητα να υποφέρουν όταν κάνουν το καθήκον τους, μπορούν να ξενυχτούν και να μένουν χωρίς φαγητό όταν κάνουν το έργο τους, μπορούν να καθυποτάσσουν το σώμα τους, μπορούν να ξεπερνούν οποιαδήποτε ασθένεια και δυσφορία. Και ποιος είναι ο στόχος τους όταν τα κάνουν όλα αυτά; Είναι να δείξουν σε όλους ότι είναι ικανοί να βάλουν τον εαυτό τους στην άκρη —να δείξουν αυταπάρνηση— όταν πρόκειται για την αποστολή από τον Θεό· ότι γι’ αυτούς υπάρχει μόνο το καθήκον. Όλα αυτά τα εκδηλώνουν μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Όταν τριγύρω βρίσκονται άλλοι άνθρωποι, δεν ξεκουράζονται όταν πρέπει και, μάλιστα, παρατείνουν σκόπιμα τις ώρες εργασίας τους, ξυπνώντας νωρίς και πέφτοντας αργά για ύπνο. Τι γίνεται όμως με την αποδοτικότητα των αντίχριστων στο έργο και την αποτελεσματικότητά τους στο καθήκον, όταν μοχθούν έτσι από το πρωί μέχρι το βράδυ; Αυτά τα πράγματα είναι πέρα από το πεδίο των εκτιμήσεών τους. Προσπαθούν μόνο να τα κάνουν όλα αυτά μπροστά στους άλλους ώστε να τους βλέπουν οι άλλοι να υποφέρουν, καθώς και να βλέπουν πως δαπανούν για τον Θεό χωρίς να σκέφτονται τον εαυτό τους. Όσον αφορά το αν το καθήκον που κάνουν και το έργο που κάνουν εκτελείται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, αυτό δεν το σκέφτονται καθόλου. Το μόνο που σκέφτονται είναι αν έχει γίνει αντιληπτή από όλους η εξωτερικά καλή συμπεριφορά τους, αν τη γνωρίζουν όλοι, αν τους έχουν εντυπωσιάσει όλους, και αν αυτή η εντύπωση θα τους φέρει θαυμασμό και επιδοκιμασία, αν αυτοί οι άνθρωποι θα τους δώσουν τα εύσημα πίσω από την πλάτη τους και θα τους επαινέσουν, λέγοντας: “Πραγματικά μπορεί να αντέξει τις κακουχίες· το πνεύμα αντοχής και η εξαιρετική επιμονή του ξεπερνούν όλους εμάς. Πρόκειται για κάποιον που επιδιώκει την αλήθεια, που είναι ικανός να υποφέρει και να υπομείνει ένα βαρύ φορτίο, είναι στυλοβάτης στην εκκλησία”. Ακούγοντάς το αυτό, οι αντίχριστοι ικανοποιούνται. Μέσα τους σκέφτονται: “Ήμουν πολύ έξυπνος που μεταμφιέστηκα έτσι, ήμουν πολύ έξυπνος που το έκανα αυτό! Ήξερα ότι όλοι θα έβλεπαν μόνο τα φαινόμενα κι ότι τους αρέσουν αυτές τις καλές συμπεριφορές. Ήξερα ότι αν ενεργούσα έτσι, θα κέρδιζα την αποδοχή των ανθρώπων, θα μου έδιναν τα εύσημα, θα με θαύμαζαν από τα βάθη της καρδιάς τους, θα με έβλεπαν με τελείως νέο φως και κανείς δεν θα με περιφρονούσε ποτέ ξανά. Και αν έρθει μια μέρα που ο άνωθεν ανακαλύψει ότι δεν έχω κάνει πραγματικό έργο και με απολύσει, αναμφίβολα θα υπάρξουν πολλοί άνθρωποι που θα με υπερασπιστούν, που θα κλάψουν για μένα, που θα με παροτρύνουν να παραμείνω και θα μιλήσουν για λογαριασμό μου”. Χαίρονται κρυφά για την ψεύτικη συμπεριφορά τους —και αυτή η χαρά δεν αποκαλύπτει, επίσης, τη φύση-ουσία ενός αντίχριστου; Και τι ουσία είναι αυτή; (Μοχθηρία.) Ακριβώς —αυτή είναι η ουσία της μοχθηρίας. Οι αντίχριστοι, κυριευμένοι από αυτήν την ουσία της μοχθηρίας, καλλιεργούν μια κατάσταση εφησυχασμού και αυτοθαυμασμού, η οποία τους κάνει να φωνάζουν στα κρυφά εναντίον του Θεού και μέσα τους να πηγαίνουν κόντρα στον Θεό. Εκ πρώτης όψεως, δείχνουν να πληρώνουν μεγάλο τίμημα και η σάρκα τους να υπομένει πολλά βάσανα· ωστόσο, λαμβάνουν όντως υπόψη το φορτίο του Θεού; Δαπανούν πραγματικά τον εαυτό τους για τον Θεό; Μπορούν να κάνουν το καθήκον τους με αφοσίωση; Όχι, δεν μπορούν. […] Δεν έχουν, άραγε, οι αντίχριστοι μοχθηρή διάθεση; Πίσω από τα βάσανά τους κρύβουν τέτοιες φιλοδοξίες και νοθείες, και γι’ αυτό ο Θεός απεχθάνεται ανθρώπους σαν κι αυτούς και διαθέσεις σαν κι αυτές. Οι αντίχριστοι, όμως, ούτε βλέπουν ούτε αναγνωρίζουν ποτέ αυτό το γεγονός. Ο Θεός επιβλέπει τα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου, τη στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει μόνο την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου· η μεγαλύτερη ανοησία των αντίχριστων είναι ότι ούτε αναγνωρίζουν αυτό το γεγονός ούτε το βλέπουν. Κι έτσι, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να πλασάρουν τον εαυτό τους και να τον ωραιοποιήσουν μέσω της καλής συμπεριφοράς τους, έτσι ώστε οι άλλοι να πιστέψουν ότι μπορούν να υποφέρουν και να αντέξουν τις κακουχίες, να αντέξουν τα βάσανα που δεν μπορούν να αντέξουν οι απλοί άνθρωποι και να κάνουν έργο που δεν μπορούν να κάνουν οι απλοί άνθρωποι, κι έτσι οι άλλοι να πιστέψουν ότι έχουν σθένος, ότι μπορούν να καθυποτάξουν το σώμα τους και ότι δεν υπολογίζουν τα σαρκικά τους συμφέροντα ούτε τη σαρκική τους απόλαυση. Κάποιες φορές, μάλιστα, φοράνε επίτηδες τα ίδια ρούχα μέχρι να βρομίσουν λίγο, ενώ δεν τα πλένουν ούτε καν μόλις αρχίσουν να μυρίζουν· κάνουν οτιδήποτε οδηγεί τους άλλους να τους λατρέψουν. Όσο περισσότερο βρίσκονται μπροστά στους άλλους τόσο περισσότερο κάνουν ό,τι μπορούν για να δειχτούν, ώστε οι άλλοι να τους βλέπουν ως διαφορετικούς απ’ τους απλούς ανθρώπους, να δείξουν ότι έχουν μεγαλύτερη επιθυμία να δαπανήσουν τον εαυτό τους για τον Θεό απ’ τους απλούς ανθρώπους, ότι έχουν μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να υποφέρουν απ’ τους απλούς ανθρώπους και ότι έχουν περισσότερο σθένος απ’ τους απλούς ανθρώπους για να αντέξουν τα βάσανα. Οι αντίχριστοι παρουσιάζουν τέτοιες συμπεριφορές σε τέτοιες συνθήκες, και πίσω απ’ αυτές τις συμπεριφορές κρύβεται η επιθυμία που έχουν βαθιά μέσα στην καρδιά τους να τους λατρεύουν και να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση οι άλλοι. Κι όταν πετύχουν τον στόχο τους, όταν ακούσουν τα εγκώμια των άλλων κι όταν δουν τους άλλους να τους κοιτάνε με ζήλεια, θαυμασμό και εκτίμηση, τότε είναι που αισθάνονται ευτυχία και ικανοποίηση στην καρδιά τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δέκατο)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η διάθεση των αντίχριστων είναι μοχθηρή. Όταν έχουν κάτι ν’ αντιμετωπίσουν, δεν αναζητούν τις αλήθεια-αρχές ούτε πώς να ενεργήσουν σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Αντ’ αυτού, επικεντρώνονται στην εξωτερική συμπεριφορά τους, πειθαρχούν τα σώματά τους, υποφέρουν και πληρώνουν τίμημα, κι εκμεταλλεύονται την καλή τους διαγωγή για να παραπλανήσουν τους άλλους. Κάπως έτσι συμπεριφερόμουν κι εγώ. Αφότου άρχισα να μένω ξύπνια μέχρι αργά για ένα διάστημα και άκουσα θετικά σχόλια, και οι αδελφοί και οι αδελφές έδειξαν να νοιάζονται και να με θαυμάζουν, άρχισα να πιστεύω ότι άξιζε τον κόπο να υποφέρω και να πληρώνω αυτό το τίμημα. Για να διατηρήσω την εικόνα ενός ατόμου που φέρει φορτίο, παρέτεινα σκόπιμα τις ώρες εργασίας μου. Ακόμα και όταν μπορούσα να ξεκουραστώ νωρίτερα, καθυστερούσα και κοιμόμουν πολύ αργά. Ο Θεός είπε ότι οι αντίχριστοι ενεργούν μόνο μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Τους νοιάζει μόνο αν θα φανούν οι πράξεις τους και αν θα αφήσουν καλή εντύπωση στους άλλους. Τα θετικά πράγματα, όπως το αν το έργο τους είναι αποτελεσματικό ή αποδοτικό, δεν τα λαμβάνουν καθόλου υπόψη. Έτσι ακριβώς συμπεριφερόμουν κι εγώ. Το προηγούμενη διάστημα, επειδή δεν έφερα φορτίο κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου και δεν έκανα αληθινό έργο, κλαδεύτηκα. Αν ήθελα πραγματικά να μετανοήσω, έπρεπε να κάνω αυτοκριτική σχετικά με τη διεφθαρμένη μου διάθεση, να σκεφτώ πώς να βελτιώσω την απόδοση του έργου και να κοπιάσω περισσότερο πάνω στις αλήθεια-αρχές. Εγώ, όμως, επιφανειακά παρέτεινα τις ώρες που εργαζόμουν μένοντας ξύπνια μέχρι αργά για να διατηρήσω την εικόνα μου, αλλά το μυαλό μου δεν ήταν καθαρό καθώς έκανα το καθήκον μου αργά τη νύχτα, και τη μέρα ήμουν ζαλισμένη και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Συνολικά, η απόδοσή μου στο έργο ήταν χαμηλή. Ωστόσο, δεν έλαβα υπόψη αν θα καθυστερήσει το έργο του οίκου του Θεού, και μου αρκούσε να διατηρήσω την καλή μου εικόνα στα μάτια των αδελφών μου. Χρησιμοποιούσα όσες ευκαιρίες είχα να κάνω το καθήκον μου για να κάνω φιγούρα και να κερδίσω τον θαυμασμό. Εργαζόμουν για τη θέση κι όχι για να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου και να ικανοποιήσω τον Θεό. Οι σκέψεις μου ήταν πολύ ελεεινές και μοχθηρές. Επιπλέον, είχα μια ακόμα πιο ποταπή ιδέα μέσα μου. Όταν κλαδεύτηκα, ήξερα ότι οι αδελφοί, οι αδελφές και ο ανώτερος επικεφαλής θα παρατηρούσαν αν θα άλλαζα. Εγώ, όμως, θεωρούσα πολύ κουραστικό το να κάνω αληθινό έργο και να επιλύσω πραγματικά προβλήματα, κι ότι ίσως να μην ήταν άμεσα τα αποτελέσματα, ενώ ήταν σχετικά απλό το να υποφέρω και να πληρώσω ένα τίμημα. Ακόμα κι αν δεν έκανα καλά το έργο μου μια μέρα, οι αδελφοί και οι αδελφές θα με υπερασπίζονταν, αφού θα είχαν δει την προσπάθειά μου, αν όχι τα κατορθώματά μου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα ντρεπόμουν ιδιαίτερα, ακόμα κι αν απαλλασσόμουν απ’ τα καθήκοντά μου. Θα είχαν δει όλοι έστω ότι μπορούσα να υπομείνω βάσανα και ότι ήμουν πρόθυμη να κάνω καλό έργο. Έκανα αυτοκριτική πάνω σ’ αυτές τις σκέψεις και τις προθέσεις, και αηδίασα με τον εαυτό μου. Επειδή πρώτα, δεν έκανα πραγματικό έργο και καθυστέρησα εργασίες, έπρεπε να απαλλαχθώ. Ο οίκος του Θεού μού έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω να εκπαιδεύομαι, μα εγώ δεν μετανόησα και δεν άλλαξα. Αντίθετα, προσπάθησα να παραπλανήσω τους άλλους υποφέροντας επιφανειακά και τα έκανα χειρότερα. Ακόμα κι αν έμενα ξύπνια μέχρι αργά και παραπλανούσα προσωρινά τους άλλους, ο Θεός θα εξέταζε εξονυχιστικά τα βάθη της καρδιάς μου. Θα αηδίαζε και θα με αποστρεφόταν από τον τρόπο που παρουσίαζα και καλλώπιζα τον εαυτό μου. Επιπλέον, ο Θεός δεν μετράει αν οι επικεφαλής μπορούν να κάνουν αληθινό έργο με βάση το αν μπορούν να μείνουν ξύπνιοι μέχρι αργά ή αν δουλεύουν πολλές ώρες. Ακόμα κι αν οι επικεφαλής εργάζονται πολλές ώρες, αν δεν ανακαλύπτουν και δεν επιλύουν προβλήματα στο έργο, αν δεν συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια για να βοηθήσουν τους αδελφούς και τις αδελφές να επιλύσουν δυσκολίες στη ζωή-είσοδό τους ή αν δεν είναι πραγματικά αποτελεσματικοί στα καθήκοντά τους, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κάνουν πραγματικό έργο.

Αργότερα, αναρωτήθηκα ξανά. Ο Θεός απαιτούσε πάντα από εμάς να κοιμόμαστε κανονικές ώρες και να τηρούμε τους φυσιολογικούς ρυθμούς του σώματος. Εγώ, όμως, δεν ακολούθησα τα λόγια του Θεού. Πίστευα ακόμη ότι το «Να αποδέχεσαι κάθε εργασία και να πασχίζεις να κάνεις το καλύτερο που μπορείς μέχρι τη μέρα που θα πεθάνεις» ήταν κάτι το αξιοθαύμαστο. Έκανα έτσι το καθήκον μου ακούραστα. Πού ακριβώς ήταν το σφάλμα σε αυτήν την άποψη; Έψαξα στα λόγια του Θεού γι’ αυτό το ζήτημα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός σού έδωσε ελεύθερη βούληση, το σκεπτικό της κανονικής ανθρώπινης φύσης, καθώς και τη συνείδηση και τη λογική που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Εσύ αρκεί να τα χρησιμοποιείς όλα αυτά καλά και σωστά, να ακολουθείς τους νόμους για την επιβίωση του υλικού σώματος, να φροντίζεις όπως πρέπει την υγεία σου, να κάνεις με συνέπεια ό,τι σου ζητάει ο Θεός και να πετυχαίνεις ό,τι απαιτεί να πετύχεις. Είναι πολύ απλό αυτό. Σου ζήτησε μήπως ο Θεός να αποδέχεσαι κάθε εργασία και να πασχίζεις να κάνεις το καλύτερο που μπορείς μέχρι τη μέρα που θα πεθάνεις; Σου ζήτησε να υποβάλλεις τον εαυτό σου σε τέτοιο μαρτύριο; (Όχι.) Δεν έχει τέτοιες απαιτήσεις ο Θεός. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να υποβάλλουν τον εαυτό τους σε κανένα μαρτύριο. Πρέπει, όμως, να έχουν κοινή λογική και να καλύπτουν επαρκώς τις διάφορες ανάγκες του οργανισμού τους. Πρέπει να πίνεις νερό όταν διψάς, να τρως όταν πεινάς, να ξεκουράζεσαι όταν είσαι κουρασμένος, να ασκείσαι αν έχεις μείνει καθισμένος για κάμποση ώρα, να πηγαίνεις στον γιατρό όταν είσαι άρρωστος, να τρως τρία γεύματα την ημέρα και να ζεις σύμφωνα με την κανονική ανθρώπινη φύση. Εννοείται, βέβαια, πως πρέπει και να συνεχίσεις να κάνεις τα καθήκοντά σου κανονικά. Σε περίπτωση που κάποιο απ’ τα καθήκοντά σου απαιτεί επαγγελματικές γνώσεις που δεν κατανοείς, πρέπει να μελετήσεις και να κάνεις εξάσκηση. Έτσι είναι η κανονική ζωή. Όλες αυτές οι αρχές άσκησης που διατυπώνει ο Θεός για τους ανθρώπους είναι πράγματα που μπορεί να αντιληφθεί ο νους κάποιου που έχει κανονική ανθρώπινη φύση και που μπορούν να κατανοήσουν και να αποδεχτούν οι άνθρωποι. Δεν ξεφεύγουν ούτε στο ελάχιστο από τα όρια της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Είναι όλα τους πράγματα που μπορούν να καταφέρουν οι άνθρωποι και δεν ξεπερνούν σε καμία περίπτωση τα όρια του ορθού. Ο Θεός δεν απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι υπεράνθρωποι ή να διακρίνονται. Από την άλλη, τα ρητά περί ηθικής διαγωγής τούς υποχρεώνουν να επιδιώκουν να γίνουν υπεράνθρωποι και να διακριθούν. Όχι μόνο πρέπει να αναλαμβάνουν το βάρος του μεγάλου σκοπού της χώρας και του έθνους τους, αλλά και να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για το καθήκον αυτό μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουν. Είναι έτσι υποχρεωμένοι να θυσιάσουν τη ζωή τους, πράγμα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις απαιτήσεις του Θεού. Τι στάση έχει ο Θεός απέναντι στη ζωή των ανθρώπων; Τους κρατά ασφαλείς σε κάθε κατάσταση, φροντίζει να αποφεύγουν τους πειρασμούς και άλλες επικίνδυνες καταστάσεις και προστατεύει τη ζωή τους. Τι στόχο έχει ο Θεός όταν το κάνει αυτό; Να ζήσουν οι άνθρωποι τη ζωή τους όπως πρέπει. Για ποιον λόγο φροντίζει να ζήσουν οι άνθρωποι τη ζωή τους όπως πρέπει; Δεν σε υποχρεώνει να γίνεις υπεράνθρωπος ούτε να έχεις όλα όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό στην καρδιά σου ούτε να ανησυχείς για τη χώρα και τον λαό, ούτε, βέβαια, να πάρεις τη θέση Του και να κυβερνάς τα πάντα, να ενορχηστρώνεις τα πάντα και να διαφεντεύεις την ανθρωπότητα. Απαιτεί, όμως, να στέκεσαι στη θέση που οφείλει να έχει ένα δημιούργημα, να εκπληρώνεις τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος, να εκτελείς τα καθήκοντα που οφείλει να εκτελεί ένας άνθρωπος και να κάνεις όλα όσα οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος. Πρέπει να κάνεις ένα σωρό πράγματα, αλλά δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτά το να ορίζεις τη μοίρα της ανθρωπότητας, να έχεις όλα όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό στην καρδιά σου ή να έχεις στην καρδιά σου την ανθρωπότητα, την πατρίδα σου, την εκκλησία, το θέλημα του Θεού ή το μεγάλο Του εγχείρημα να σώσει την ανθρωπότητα. Τίποτα απ’ αυτά δεν περιλαμβάνεται στα πράγματα που πρέπει να κάνεις. Τι περιλαμβάνεται, λοιπόν, σ’ αυτά; Η ανάθεση και τα καθήκοντα που σου δίνει ο Θεός, καθώς και κάθε απαίτηση που έχει από εσένα ο οίκος του Θεού σε κάθε χρονική περίοδο. Απλό δεν είναι; Δεν μπορεί να γίνει εύκολα; Παρόλο που μπορεί να γίνει πολύ απλά και εύκολα, οι άνθρωποι πάντα παρεξηγούν τον Θεό και έχουν την εντύπωση ότι δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Ορισμένοι σκέφτονται το εξής: “Όσοι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό δεν πρέπει να θεωρούν τον εαυτό τους ιδιαίτερα σημαντικό ούτε να νοιάζονται για το υλικό τους σώμα. Πρέπει να υποφέρουν περισσότερο και να μην κοιμούνται πολύ νωρίς το βράδυ, γιατί αυτό μπορεί να δυσαρεστήσει τον Θεό. Πρέπει να σηκώνονται νωρίς και να πέφτουν αργά για ύπνο και να ξενυχτάνε για να κάνουν το καθήκον τους. Και τίποτα να μην καταφέρνουν, πρέπει και πάλι να μένουν ξύπνιοι μέχρι τις δύο ή τις τρεις τα ξημερώματα”. Το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι αυτοί να εργάζονται τόσο σκληρά και να νιώθουν τόση εξάντληση που ακόμη και για να περπατήσουν χρειάζεται τεράστια προσπάθεια. Παρ’ όλα αυτά, λένε ότι η εκτέλεση των καθηκόντων τους είναι αυτό που τους εξαντλεί. Αυτό δεν οφείλεται στην ανθρώπινη ανοησία και άγνοια; Άλλοι πάλι σκέφτονται το εξής: “Ο Θεός δεν χαίρεται όταν φοράμε κάπως ιδιαίτερα και όμορφα ρούχα ούτε χαίρεται που κάθε μέρα τρώμε κρέας και νόστιμο φαγητό. Στον οίκο του Θεού, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για το καθήκον μας μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουμε”. Νιώθουν πως, εφόσον είναι πιστοί στον Θεό, πρέπει να εκτελούν το καθήκον τους μέχρι να πεθάνουν, αλλιώς ο Θεός δεν θα τους χαριστεί. Είναι όντως έτσι τα πράγματα; (Όχι.) Ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να εκτελούν το καθήκον τους με υπευθυνότητα και αφοσίωση, χωρίς, όμως, να τους υποχρεώνει να είναι σκληροί με το σώμα τους, και σε καμία περίπτωση δεν τους ζητά να είναι επιπόλαιοι ή να χαραμίζουν τον χρόνο τους. Βλέπω ότι ορισμένοι επικεφαλής και εργάτες κανονίζουν οι άνθρωποι να εκτελούν τα καθήκοντά τους με τέτοιον τρόπο, χωρίς να απαιτούν να είναι αποτελεσματικοί. Το μόνο που καταφέρνουν έτσι είναι να σπαταλάνε τον χρόνο και την ενέργεια των άλλων. Στην πραγματικότητα, χαραμίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Στο τέλος, μετά από ένα διάστημα, κάποιοι άνθρωποι εμφανίζουν προβλήματα υγείας, έχουν θέματα με τη μέση τους, πονάνε τα γόνατά τους ή ζαλίζονται κάθε φορά που κοιτάζουν την οθόνη του υπολογιστή. Πώς γίνεται αυτό; Ποιος το προκάλεσε; (Μόνοι τους το προκάλεσαν στον εαυτό τους.) Στον οίκο του Θεού, μέχρι τις 10 το βράδυ το αργότερο όλοι πρέπει να έχουν ξαπλώσει. Κάποιοι, όμως, δεν πέφτουν για ύπνο αν δεν πάει 11 ή μεσάνυχτα κι αυτό επηρεάζει την ξεκούραση και των υπολοίπων. Κάποιοι, μάλιστα, κατηγορούν όσους ξεκουράζονται κανονικά, λέγοντας ότι διψάνε για τις ανέσεις της ζωής. Δεν είναι σωστό αυτό. Πώς θα κάνεις καλή δουλειά αν δεν έχεις ξεκουράσει το σώμα σου; Τι λέει γι’ αυτό ο Θεός; Τι κανονισμούς έχει ο οίκος του Θεού για το θέμα αυτό; Τα πάντα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και τους όρους του οίκου Του· μόνο αυτό είναι σωστό. Ορισμένοι άνθρωποι σκέφτονται παράλογα, φτάνουν πάντα στα άκρα και θέλουν ακόμη και να περιορίζουν τους γύρω τους. Κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τις αλήθεια-αρχές. Μερικοί άνθρωποι είναι απλώς παράλογοι, ανόητοι και δεν έχουν καμία απολύτως διάκριση. Πιστεύουν ότι, για να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους, πρέπει να μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά, ακόμη κι όταν δεν έχουν δουλειά. Νιώθουν ότι δεν πρέπει να κοιμούνται όταν είναι κουρασμένοι, ότι δεν πρέπει να λένε σε κανέναν ότι είναι άρρωστοι και, ακόμη χειρότερα, ότι δεν πρέπει να πηγαίνουν στον γιατρό, γιατί θεωρούν ότι έτσι θα χάσουν χρόνο και θα καθυστερήσει η εκτέλεση του καθήκοντός τους. Είναι σωστή αυτή η άποψη; Τόσα κηρύγματα έχουν ακούσει οι πιστοί· γιατί συνεχίζουν να έχουν τόσο παράλογες απόψεις; Ποιους κανονισμούς σχετικά με τις εργασιακές ρυθμίσεις έχει ο οίκος του Θεού; Πρέπει να πέφτεις για ύπνο το αργότερο στις 10 το βράδυ, να σηκώνεσαι στις 6 το πρωί και να φροντίζεις να κοιμάσαι οκτώ ώρες. Έχουμε, μάλιστα, τονίσει πολλές φορές ότι πρέπει να φροντίζεις την υγεία σου, να γυμνάζεσαι μετά τη δουλειά, να τρέφεσαι σωστά και να έχεις έναν υγιεινό τρόπο ζωής, ώστε να μην παρουσιάζεις προβλήματα υγείας όσο εκτελείς το καθήκον σου. Κάποιοι άνθρωποι, όμως, δεν το καταλαβαίνουν με τίποτα αυτό· αδυνατούν να τηρήσουν τις αρχές και να υπακούσουν στους κανόνες, ξενυχτούν δίχως λόγο και δεν τρέφονται σωστά. Στο τέλος αρρωσταίνουν, δεν είναι σε θέση να εκτελέσουν το καθήκον τους και τότε δεν έχει νόημα να μετανιώνουν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός έχει πολύ πρακτικές απαιτήσεις από τους ανθρώπους— όταν πεινάμε, να τρώμε· όταν κουραζόμαστε, να ξεκουραζόμαστε· όταν αρρωσταίνουμε, να αναζητάμε ιατρική φροντίδα. Ο Θεός δεν απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι υπεράνθρωποι ή να παραβιάζουν τους φυσιολογικούς ρυθμούς του σώματος για να κάνουν τα καθήκοντά τους. Η δική μου κατανόηση, όμως, ήταν παράλογη και πίστευα ότι θα ήμουν τεμπέλα αν κοιμόμουν νωρίς, ενώ αν δούλευα μέχρι αργά και κοιμόμουν λίγο θα έδειχνα ότι είμαι αφοσιωμένη στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Τα σχολεία και η κοινωνία μάς είχαν διδάξει από μικρούς να μάθουμε να εργαζόμαστε σκληρά στην κοινωνία. Κάποιοι έμεναν στις θέσεις τους δεκάδες ώρες, μέχρι που κατέρρεαν από την υπερκόπωση, και κάποιοι πέθαιναν ξαφνικά στο πόστο τους. Οι επόμενες γενιές επαινούσαν και θαύμαζαν την αφοσίωσή τους. Εγώ είχα αποδεχτεί αυτήν την εσφαλμένη άποψη και έμενα ξύπνια μέχρι αργά για να αποδείξω ότι έφερα φορτίο στο καθήκον μου. Στην πραγματικότητα, όμως, κατά τις έντεκα ή δώδεκα τη νύχτα, άρχιζα να έχω ταχυπαλμίες. Το επόμενο πρωί, ξυπνούσα με βαρύ κεφάλι και ένιωθα το σώμα μου νωθρό. Μου έπαιρνε αρκετή ώρα να συνέλθω και να μπορέσω να εργαστώ. Λόγω του ότι δεν μπορούσα να εστιάσω, αυξήθηκαν τα σφάλματα στα καθήκοντά μου, και η απόδοσή μου στο έργο δεν ήταν υψηλή. Επειδή ξυπνούσα αργά, δεν έκανα πνευματική άσκηση και πήγαινα κατευθείαν στην εργασία μου. Αποτύγχανα κάθε μέρα να κάνω αυτοκριτική πάνω στη διαφθορά που αποκάλυπτα και δεν συνόψιζα τις αποκλίσεις στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Έκανα το καθήκον μου χωρίς ζωή-είσοδο λες κι ήταν μια απλή δουλειά, και η απόδοσή μου χειροτέρεψε. Για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, έμενα δύο ή τρεις ώρες παραπάνω και ξενυχτούσα. Ωστόσο, η απόδοσή μου στο έργο δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα, και σε βάθος χρόνου η υγεία μου επιδεινώθηκε. Συνειδητοποίησα ότι το να μένω ξύπνια μέχρι αργά για να αποδείξω την αφοσίωσή μου στην εκτέλεση του καθήκοντός μου ήταν ό,τι πιο ανόητο και στρεβλό. Συνειδητοποίησα επίσης ότι οι σκέψεις που ενσταλάζονται στους ανθρώπους από τον Σατανά, όπως «Να αποδέχεσαι κάθε εργασία και να πασχίζεις να κάνεις το καλύτερο που μπορείς μέχρι τη μέρα που θα πεθάνεις» και «Οι μεταξοσκώληκες της άνοιξης υφαίνουν μέχρι να πεθάνουν και τα κεριά καίνε μέχρι να στεγνώσουν τα δάκρυά τους» είναι όλες επιζήμιες και κάνουν κακό στη ζωή μας. Μόνο ο Θεός αγαπά και εκτιμά την ανθρώπινη ζωή. Έχει ορίσει κανονικές ώρες για να εργαζόμαστε και να ξεκουραζόμαστε, και να αφήνει τους ανθρώπους να ζουν και να εργάζονται σύμφωνα με τους κανόνες της φύσης. Έτσι δείχνει ο Θεός την αγάπη του. Ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να εκπληρώνουν με αφοσίωση το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Η αφοσίωση αυτή δεν έχει να κάνει με το να πιεζόμαστε μέχρι να εξαντληθούμε και να αρρωστήσουμε· ο Θεός θέλει να κάνουμε τα καθήκοντά μας με όλη μας την καρδιά και τη δύναμη, να αναζητούμε την αλήθεια και να ενεργούμε σύμφωνα με τις αρχές, και να εξετάζουμε προσεκτικά τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας. Εγώ, ωστόσο, εκδήλωνα μια ανόητη αφοσίωση. Παρουσίαζα απλώς μια καλή συμπεριφορά για να παραπλανήσω τους ανθρώπους. Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα περισσότερο μετανιωμένη και πιο υποχρεωμένη. Δεν έπρεπε να συνεχίσω να εκτελώ το καθήκον μου με αυτό το λάθος κίνητρο.

Την επόμενη μέρα, σχεδίασα ξανά το πρόγραμμα εργασίας μου, άρχισα να κοιμάμαι και να ξυπνάω νωρίς και να ασκούμαι κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Αφού το δοκίμασα αυτό για λίγο καιρό, το αίσθημα παλμών και η ταχυκαρδία μου σχεδόν εξαφανίστηκαν. Επιπλέον, με το να ξυπνάω νωρίς το πρωί, μπόρεσα να αφιερώσω χρόνο στην πνευματική μου άσκηση και να γράψω άρθρα βιωματικών μαρτυριών· η καρδιά μου, επίσης, ηρέμησε κάπως. Αφού οργάνωσα τον χρόνο μου με λογική, βελτιώθηκε η απόδοσή μου στο έργο και η πνευματική μου κατάσταση. Ευχαριστώ τον Θεό!