Από της Γιάο Γιονγκσίν, Κίνα

Προτού γεννηθώ, ο πατέρας μου αρρώστησε και πέθανε, κι άφησε τη μητέρα μου να μεγαλώσει μόνη της πέντε παιδιά. Δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Κανένας στο χωριό δεν μας σεβόταν. Από τα πρώτα πράγματα που θυμάμαι είναι η μητέρα μου να μας μαθαίνει συνεχώς τα εξής: «Ένας άνθρωπος πρέπει να έχει αξιοπρέπεια. Παρόλο που είμαστε φτωχοί, δεν πρέπει να πέφτουμε ψυχολογικά», «“Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”. Πρέπει να ζήσετε τη ζωή σας αφήνοντας πίσω ένα καλό όνομα. Αν δεν έχετε καλή φήμη, ποιο το νόημα να ζείτε; Όπου κι αν πάτε, πρέπει να αφήνετε καλή εντύπωση στους άλλους. Ό,τι κι αν κάνετε, μην επιτρέψετε να μιλήσουν άσχημα για σας. Αντίθετα, φροντίστε να θυμούνται την καλοσύνη σας». Λόγω της επίμονης και σοβαρής καθοδήγησης της μητέρας μου, το ρητό «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» ρίζωσε βαθιά στην καρδιά μου. Έγινε κατεύθυνση της διαγωγής και της συμπεριφοράς μου, και με απασχολούσε πολύ η εικόνα μου στα μάτια των άλλων, ό,τι κι αν έκανα. Θυμήθηκα που κάποτε, όταν ήμουν έφηβη, άκουσα τη νύφη μου να παραπονιέται ότι η μητέρα μου και η μεγάλη μου αδελφή δεν τη βοηθούσαν να προσέχει τα παιδιά της. Σκέφτηκα ότι δεν γινόταν να την αφήσω να μιλάει άσχημα για μένα πίσω από την πλάτη μου, γι’ αυτό και πήρα την πρωτοβουλία να φυλάω τα παιδιά της, να τους πλένω τα ρούχα και να τα ταΐζω. Έπειτα, η νύφη μου με παίνευε συχνά μπροστά στους άλλους, δηλώνοντας πως ήμουν η καλύτερη στην οικογένειά μου. Το ίδιο έκαναν και οι κάτοικοι του χωριού. Όλα αυτά που άκουγα με έκαναν πολύ ευτυχισμένη. Αφού παντρεύτηκα, η πεθερά μου έμεινε κατάκοιτη, και μετά από κάποιον καιρό που τη φρόντιζα, είχα εξαντληθεί σωματικά. Όταν πήγα στη μητέρα μου για επίσκεψη, της έκανα παράπονα. Εκείνη με συμβούλεψε: «Πρέπει να είσαι καλή με την πεθερά σου. Δεν γίνεται να αφήσεις πίσω σου κακή φήμη». Καθώς σκέφτηκα τα λόγια της μητέρας μου, συμφώνησα μαζί της. Πράγματι, το νόημα της ζωής είναι να αφήσει κανείς πίσω του ένα καλό όνομα και ν’ αποφύγει την κακή φήμη. Κανονικά έπρεπε, μαζί με τις δύο συννυφάδες μου, να φροντίζουμε εναλλάξ την πεθερά μου. Εγώ, όμως, για να αποκτήσω καλή φήμη στο χωριό, ανέλαβα να τη φροντίζω μόνη μου για δέκα χρόνια, μέχρι που πέθανε. Και με παίνεψαν οι κάτοικοι του χωριού και απέκτησα την καλή φήμη που επιθυμούσα.

Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, συνέχισα να θυμάμαι αυτά που μου είχε μάθει η μητέρα μου. Με ένοιαζαν πολύ οι αξιολογήσεις που μου έκαναν οι αδελφοί και οι αδελφές της εκκλησίας, και φοβόμουν ότι το παραμικρό μου λάθος θα μπορούσε να τους δημιουργήσει κακή εντύπωση. Εκείνο τον καιρό, επιδίωκα ένθερμα την πίστη μου, διαβάζοντας φιλότιμα τον λόγο του Θεού και συμμετέχοντας ενεργά στη συναναστροφή στις συναθροίσεις. Σύντομα ξεκίνησα το καθήκον μου ως επικεφαλής εκκλησίας. Για να διατηρήσω την καλή μου εικόνα στην καρδιά των αδελφών, εστίασα ακόμα πιο πολύ στο να τρώω και να πίνω τον λόγο του Θεού, για να με δουν ως κάποια που μπορούσε να συναναστρέφεται για την αλήθεια και ως ικανή επικεφαλής. Έκανα, επίσης, ό,τι μπορούσα για να διατηρώ καλές σχέσεις με τους συνεργάτες μου. Όποτε ζητούσαν τη βοήθειά μου, έβαζα τα δυνατά μου για να τους βοηθήσω. Κάποιες φορές, απουσίαζαν από τις συναντήσεις της ομάδας για προσωπικούς λόγους, ή, αντί να λύσουν μόνοι τους κάποια ζητήματα, μου τα έφερναν άλυτα και μου ζητούσαν να κάνω συναναστροφή για να τα αντιμετωπίσω. Αναλάμβανα να το κάνω κι αυτό. Λόγω του αυξημένου φόρτου, κάθε μέρα έφευγα πρωί πρωί από το σπίτι και γυρνούσα αργά. Στην πραγματικότητα, δεν ήθελα να έχω τόσες δουλειές κάθε μέρα. Εξάλλου, ο σύζυγός μου δεν με άφηνε να κάνω τα καθήκοντά μου και πολλές φορές με μάλωνε μόλις γύριζα σπίτι. Παρ’ όλη την πικρία και την εξάντληση που ένιωθα, πάντοτε υποσχόμουν να βοηθήσω τους συνεργάτες μου, όσο δύσκολο κι αν ήταν, έτσι ώστε να διατηρηθεί η καλή τους γνώμη για μένα. Όποτε είχαν οι αδελφοί και οι αδελφές παράπονα στη ζωή τους ή δυσκολίες στα καθήκοντά τους, έρχονταν σ’ εμένα, κι εγώ τους παρηγορούσα και έβρισκα κάποια λόγια του Θεού για να συναναστραφώ μαζί τους. Στην εκκλησία, κέρδιζα ομόφωνα τον έπαινο των αδελφών.

Κάποτε, ενώ μιλούσα με την αδελφή Ζενγκ Λου για την κατάστασή μου, εκείνη ανέφερε ότι αρκετοί αδελφοί και αδελφές είχαν πει πως ήμουν αλαζονική και πως μιλούσα σκληρά. Έμεινα εμβρόντητη και προσπάθησα να μαντέψω ποιος είχε τέτοια γνώμη για μένα. Σκέφτηκα κάθε αλληλεπίδραση που είχα με τους αδελφούς και τις αδελφές, και θυμήθηκα πως λίγο καιρό πριν, όταν είχα χειριστεί μια επιστολή αναφοράς, δίχως να επαληθεύσω τις λεπτομέρειες, είχα προβεί βεβιασμένα σε έναν συγκεκριμένο χαρακτηρισμό με βάση τις δικές μου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, και είχα αναγκάσει τους άλλους να τον ακολουθήσουν. Όντως, είχα φερθεί με αλαζονεία και έπαρση. Όταν, όμως, συνειδητοποιησα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν τέτοια γνώμη για μένα, μου ήταν λίγο δύσκολο να το αποδεχτώ, και απογοητεύτηκα πολύ. Σκέφτηκα: «Πάντα νόμιζα πως η εικόνα μου στην καρδιά των αδελφών ήταν αρκετά καλή. Τελικά, όμως, είναι πολύ άσχημη. Πόσο εξευτελιστικό είναι αυτό! Πώς θα τους αντικρίσω από δω και πέρα;» Μέσα σε μια στιγμή, η ψυχολογία μου έπεσε στα τάρταρα και ένιωσα μεγάλη αγανάκτηση, το μυαλό μου σκεφτόταν συνέχεια την αρνητική τους γνώμη για μένα. Εκείνο το βράδυ, στριφογύριζα στο κρεβάτι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έκλαιγα αθόρυβα. Σκέφτηκα μέχρι και να παραιτηθώ από το καθήκον μου. Ένιωθα τεράστια απογοήτευση, λες και μου είχαν κόψει τα φτερά. Για να αποκαταστήσω την εικόνα μου στις καρδιές των αδελφών, όταν ξανάρχισα να πηγαίνω σε συναθροίσεις, έδινα ιδιαίτερη προσοχή στον τόνο της φωνής μου και στις εκφράσεις μου. Προσπαθούσα να τους μιλάω με ήπιο και ευγενικό τόνο. Όταν εντόπιζα προβλήματα στα καθήκοντά τους, απέφευγα να τα επισημαίνω ή να τα εκθέτω άμεσα. Αντίθετα, τους καλόπιανα για να κάνουν αυτά που έπρεπε, με την ελπίδα να με θεωρήσουν προσιτή κι όχι αλαζονική και επηρμένη. Μια φορά, σε μια συνάθροιση για την υλοποίηση του έργου, μια επικεφαλής ομάδας έφτασε πολύ αργά λόγω προβλημάτων στο σπίτι, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η συνάθροιση. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές είχαν αναφέρει πως δεν έφερε φορτίο στο καθήκον της και πως ήταν σύνηθες να αργεί στις συναθροίσεις. Ήθελα να το επισημάνω αυτό και να την κλαδέψω, αλλά μετά σκέφτηκα: «Αν την κλαδέψω, μήπως θα μιλήσει άσχημα για μένα στους αδελφούς και τις αδελφές, λέγοντας πόσο σκληρή είμαι και πώς την κλαδεύω; Αν το κάνει αυτό, δεν θα σχηματίσουν κακή εντύπωση για μένα ακόμα περισσότεροι αδελφοί και αδελφές;» Για να διατηρήσω την περηφάνια και τη θέση μου, συγκρατήθηκα και είπα φιλικά στην επικεφαλής της ομάδας: «Την επόμενη φορά, σε παρακαλώ, μην αργήσεις, γιατί θα καθυστερήσει το έργο». Μόλις το είπα αυτό, συνειδητοποίησα ότι αν συνέχιζα έτσι να μην επισημαίνω τα προβλήματά της, ίσως να επηρεαζόταν η εκκλησιαστική ζωή. Όμως, φοβήθηκα ότι θα σχημάτιζε κακή εντύπωση για μένα, γι’ αυτό και δεν τα επισήμανα. Μετά τη συνάθροιση, ένιωθα εξουθενωμένη από την τόση προσποίηση. Εκείνη η επικεφαλής ομάδας δεν άλλαξε καθόλου μετά. Συνέχισε να σέρνεται στα καθήκοντά της, να μην έχει αίσθημα φορτίου. Ένιωθα τόση καταπίεση, τόσο πόνο, σε σημείο να σκέφτομαι ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτό το καθήκον γιατί ήταν πολύ εξαντλητικό.

Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η οικογένεια δεν διαμορφώνει τους ανθρώπους μόνο με ένα-δύο ρητά, αλλά χρησιμοποιεί πάρα πολλά γνωστά αποφθέγματα και γνωμικά. Για παράδειγμα, αναφέρουν συχνά οι πρεσβύτεροι της οικογένειάς σου και οι γονείς σου το ρητό “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”; (Ναι.) Σου λένε: “Οι άνθρωποι πρέπει να ζουν για χάρη της φήμης τους. Το μόνο πράγμα που επιδιώκουν στη ζωή τους είναι να αποκτήσουν καλή φήμη μεταξύ των άλλων ανθρώπων και να κάνουν καλή εντύπωση. Όπου κι αν πας, να είσαι πιο γενναιόδωρος με τις ευχές, τα κομπλιμέντα και τις φιλοφρονήσεις που μοιράζεις, και να μιλάς πιο ευγενικά. Μην προσβάλλεις τους ανθρώπους, αλλά να κάνεις περισσότερες καλές και ευγενικές πράξεις”. Η συγκεκριμένη διαμορφωτική επιρροή που ασκεί η οικογένεια επηρεάζει σε κάποιον βαθμό τη συμπεριφορά ή τις αρχές της διαγωγής των ανθρώπων. Αυτό τους οδηγεί αναπόφευκτα στο να δίνουν μεγάλη σημασία στη φήμη και το κέρδος. Δηλαδή, θεωρούν άκρως σημαντικά τη φήμη και το κύρος τους, καθώς και το τι εντύπωση αφήνουν στους ανθρώπους, και το αν οι άλλοι εκτιμούν τις πράξεις που κάνουν και τις απόψεις που εκφράζουν. Αν δίνεις τόσο μεγάλη σημασία στη φήμη και το κέρδος, άθελά σου δίνεις ελάχιστη σημασία στο αν το καθήκον που εκτελείς συμφωνεί με την αλήθεια και τις αρχές, αν ικανοποιείς τον Θεό και αν εκπληρώνεις επαρκώς το καθήκον σου. Θεωρείς ότι αυτά τα πράγματα έχουν μικρότερη σημασία και έρχονται δεύτερα, ενώ γίνεται εξαιρετικά σημαντικό για σένα το ρητό “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”, με βάση το οποίο σε έχει διαμορφώσει η οικογένειά σου. Εξαιτίας αυτού του ρητού, νοιάζεσαι υπερβολικά για το τι σκέφτονται οι άνθρωποι για την παραμικρή λεπτομέρεια που αφορά εσένα. Συγκεκριμένα, κάποιοι δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στο τι πραγματικά σκέφτονται οι άλλοι γι’ αυτούς πίσω από την πλάτη τους, σε σημείο να κρυφακούν πίσω από τοίχους και μισάνοιχτες πόρτες, και να ρίχνουν ακόμα και κλεφτές ματιές σε αυτά που γράφουν οι άλλοι γι’ αυτούς. Μόλις κάποιος αναφέρει το όνομά τους, σκέφτονται: “Πρέπει γρήγορα να ακούσω τι λέει για μένα και αν έχει καλή γνώμη. Ωχ, είπε ότι είμαι τεμπέλης και ότι μου αρέσει το καλό φαγητό. Πρέπει να αλλάξω άρα· δεν γίνεται να είμαι τεμπέλης από δω και πέρα, πρέπει να είμαι επιμελής”. Αφού είναι επιμελείς για κάποιο διάστημα, σκέφτονται: “Είχα τον νου μου να ακούσω αν λένε όλοι ότι είμαι τεμπέλης, και τελευταία φαίνεται ότι δεν το έχει πει κανείς”. Όμως ανησυχούν ακόμα, οπότε στις συζητήσεις τους με τους γύρω τους, το πετάνε πού και πού, λέγοντας το εξής: “Είμαι λίγο τεμπέλης”. Και οι άλλοι τούς απαντούν: “Δεν είσαι τεμπέλης, είσαι πολύ πιο επιμελής τώρα απ’ ό,τι ήσουν παλιά”. Τότε αμέσως καθησυχάζονται, χαίρονται υπερβολικά και παρηγορούνται. “Κοίτα να δεις, όλοι έχουν αλλάξει γνώμη για μένα. Φαίνεται ότι έχουν παρατηρήσει πόσο βελτιώθηκε η συμπεριφορά μου”. Δεν ενεργείς για να κάνεις πράξη την αλήθεια ούτε για να ικανοποιήσεις τον Θεό, αλλά αντίθετα, ό,τι κάνεις το κάνεις για χάρη της δικής σου φήμης. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, τι έχουν γίνει όλα όσα κάνεις; Έχουν γίνει μια θρησκευτική πράξη. Τι έχει γίνει η ουσία σου; Έχεις γίνει το αρχέτυπο του Φαρισαίου. Τι έχει γίνει το μονοπάτι σου; Έχει γίνει το μονοπάτι των αντίχριστων. Έτσι το ορίζει ο Θεός. Άρα, έχει αμαυρωθεί η ουσία όλων όσα κάνεις, δεν είναι πλέον η ίδια· δεν κάνεις πράξη την αλήθεια ούτε την επιδιώκεις, αλλά αντίθετα επιδιώκεις τη φήμη και το κέρδος. Τελικά, όπως το βλέπει ο Θεός, η εκτέλεση του καθήκοντός σου είναι —με μια λέξη— ανεπαρκής. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή είσαι αφοσιωμένος μόνο στη δική σου φήμη και όχι σ’ αυτό που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός ή στο καθήκον σου ως δημιουργημένο ον. Τι νιώθεις μέσα σου όταν διατυπώνει ο Θεός έναν τέτοιο ορισμό; Ότι ήταν μάταιη η πίστη σου στον Θεό όλα αυτά τα χρόνια; Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν επιδιώκεις καθόλου την αλήθεια;» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι έχουν επηρεαστεί από το ρητό «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Τους απασχολεί πάρα πολύ το πώς τους αξιολογούν οι άλλοι. Εστιάζουν στη θέση και την εικόνα που έχουν στην καρδιά των άλλων, πασχίζουν διαρκώς με τα λόγια και τις πράξεις τους να αφήσουν καλή εντύπωση στους άλλους και να αποκτήσουν καλή φήμη. Δεν μπορούσα παρά να αναλογιστώ πόσο επίμονα επιδίωκα να έχω μια καλή εικόνα στην καρδιά των άλλων, και συνειδητοποίησα πως είχα επηρεαστεί από αυτό το είδος σκέψης και οπτικής. Όταν ήμουν μικρή, άκουσα τη νύφη μου να μιλάει άσχημα για τη μητέρα μου και τη μεγάλη μου αδελφή. Για να μην πει η νύφη μου άσχημα πράγματα για μένα, πήρα την πρωτοβουλία να πλένω τα ρούχα των παιδιών της και να τα ταΐζω. Όταν παντρεύτηκα, για να χτίσω καλή φήμη μεταξύ των ανθρώπων, φρόντισα εθελοντικά την κατάκοιτη πεθερά μου για δέκα χρόνια. Αν και είχα εξαντληθεί και ήμουν απρόθυμη, υπέμεινα αυτά τα μαρτύρια όσο δύσκολο κι αν ήταν. Μόλις άρχισα να πιστεύω στον Θεό, προκειμένου να κάνω καλή εντύπωση στους αδελφούς και τις αδελφές, επιδίωκα ένθερμα την πίστη μου και έκανα ενεργά το καθήκον μου. Όταν καθυστερούσαν οι συνεργάτες μου το καθήκον τους για να φροντίσουν προσωπικές τους υποθέσεις, δεν το επισήμαινα αυτό, αλλά τους βοηθούσα. Οι έπαινοι των άλλων μου έδιναν τρομερή χαρά και κίνητρο να κάνω το καθήκον μου, προθυμία να υπομείνω κάθε δυσκολία. Όταν άκουγα αρνητικές αξιολογήσεις από αδελφούς και αδελφές, ένιωθα τόση ταραχή που ήθελα μέχρι και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Εστίασα στην αποκατάσταση της εικόνας μου στην καρδιά τους. Όταν συναντούσα τους αδελφούς και τις αδελφές, τους μιλούσα προσεκτικά, προσπαθούσα να έχω όσο πιο ήπιο τόνο γινόταν και τους χαιρετούσα με χαμόγελο, έτσι ώστε να με θεωρήσουν προσιτή. Όταν είδα ότι η επικεφαλής της ομάδας αργούσε συχνά στις συναθροίσεις και ήταν ανεύθυνη, έπρεπε να επισημάνω και να εκθέσω τα προβλήματά της. Φοβήθηκα, όμως, πως αν την κλάδευα, οι άλλοι θα σχημάτιζαν αρνητική εντύπωση για μένα στην καρδιά τους. Γι’ αυτό, έκανα τα στραβά μάτια, δεν το έκανα μεγάλο θέμα και το έθεσα ήπια και ευγενικά, έτσι ώστε να έχουν όλοι καλή εντύπωση για μένα. Ως επικεφαλής εκκλησίας, αφού είδα τους αδελφούς και τις αδελφές να κάνουν το καθήκον τους επιπόλαια και να καθυστερούν το έργο, έπρεπε να συναναστραφώ για να τους βοηθήσω, να επισημάνω τα προβλήματά τους και να τους κλαδέψω, να τους βοηθήσω να μάθουν τα προβλήματά τους και να τα διορθώσουν εγκαίρως. Παρ’ όλα αυτά, για να κάνω τους πάντες να έχουν καλή γνώμη για μένα και για να διατηρήσω μια καλή φήμη, δεν δίστασα να παραβιάσω τις απαιτήσεις του Θεού για να υποκύψω σ’ αυτούς, δείχνοντάς τους ανοχή. Δεν είχα λάβει καθόλου υπόψη μου το έργο της εκκλησίας. Είναι ποτέ δυνατόν να εναρμονιστεί με τις προθέσεις του Θεού μια τέτοια εκτέλεση του καθήκοντός μου; Όταν αναλογίστηκα τις πράξεις μου, συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ σιχαμερές!

Συνέχισα να διαβάζω τα λόγια του Θεού και απέκτησα βαθύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Δεν επιδιώκεις την αλήθεια, αλλά αντίθετα δίνεις ιδιαίτερη προσοχή στη δική σου φήμη, και η ρίζα αυτού είναι οι διαμορφωτικές επιρροές που προέρχονται από την οικογένειά σου. Ποιο είναι το κύριο ρητό με βάση το οποίο έχεις διαμορφωθεί; Το ρητό “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει” έχει ριζώσει βαθιά στην καρδιά σου και έχει γίνει το σύνθημά σου. Από μικρό παιδί έχεις επηρεαστεί και διαμορφωθεί από αυτό το ρητό, και ακόμη και τώρα που μεγάλωσες το επαναλαμβάνεις συχνά για να επηρεάσεις την επόμενη γενιά της οικογένειάς σου και τους γύρω σου. Φυσικά, το ακόμη πιο σοβαρό είναι ότι το έχεις υιοθετήσει ως μέθοδο και αρχή για τη διαγωγή σου και για το πώς αντιμετωπίζεις τα πράγματα, κι έχει μάλιστα γίνει ο στόχος και η κατεύθυνση που επιδιώκεις στη ζωή σου. Εφόσον έχεις λάθος στόχο και κατεύθυνση, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα αρνητικό. Διότι όλα όσα κάνεις στην ουσία τα κάνεις αποκλειστικά και μόνο για χάρη της φήμης σου, αποκλειστικά και μόνο για να κάνεις πράξη το ρητό “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”. Δεν επιδιώκεις την αλήθεια, και παρ’ όλα αυτά εσύ ο ίδιος δεν το αντιλαμβάνεσαι. Νομίζεις ότι δεν έχει τίποτα κακό αυτό το ρητό, καθώς δεν υπάρχει λόγος να μη ζουν οι άνθρωποι για χάρη της φήμης τους. Όπως λέει και το γνωστό ρητό: “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”. Επειδή αυτό το ρητό φαίνεται πολύ θετικό και θεμιτό, υποσυνείδητα αποδέχεσαι τη διαμορφωτική του επιρροή και το θεωρείς ως κάτι θετικό. Από τη στιγμή που το θεωρείς ως κάτι θετικό, ασυναίσθητα το επιδιώκεις και το κάνεις πράξη. Ταυτόχρονα, εν αγνοία σου και συγκεχυμένα, το παρερμηνεύεις ως αλήθεια και ως κριτήριο της αλήθειας. Όταν το θεωρείς κριτήριο της αλήθειας, δεν ακούς πλέον τι λέει ο Θεός ούτε μπορείς να το καταλάβεις. Κάνεις τυφλά πράξη το σύνθημα “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει” και ενεργείς σύμφωνα μ’ αυτό. Αυτό που τελικά κερδίζεις απ’ αυτό είναι η καλή φήμη. Κέρδισες αυτό που ήθελες, αλλά με τον τρόπο αυτόν παραβίασες και εγκατέλειψες την αλήθεια, κι έχασες την ευκαιρία σου να σωθείς. Εφόσον αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να εγκαταλείψεις και να αφήσεις πίσω σου την ιδέα ότι “Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει”, με την οποία σε διαμόρφωσε η οικογένειά σου. Μην εμμένεις σ’ αυτό το πράγμα, δεν είναι ένα ρητό ή μια ιδέα που θα πρέπει να αφιερώσεις μια ολόκληρη ζωή προσπαθειών και ενέργειας για να το κάνεις πράξη. Αυτή η ιδέα και άποψη με την οποία σε έχουν γαλουχήσει και σε έχουν διαμορφώσει είναι εσφαλμένη, και γι’ αυτό να την εγκαταλείψεις. Θα πρέπει να την εγκαταλείψεις όχι μόνο επειδή δεν είναι η αλήθεια, αλλά και επειδή θα σε κάνει να παραστρατήσεις και τελικά θα σε οδηγήσει στην καταστροφή. Οι συνέπειες είναι άρα πολύ σοβαρές. Για σένα, δεν είναι ένα απλό ρητό, αλλά ένα καρκίνωμα —ένα μέσο και μια μέθοδος που διαφθείρει τους ανθρώπους. Επειδή ο Θεός, σε όλα τα λόγια Του και σε όλες τις απαιτήσεις που έχει από τους ανθρώπους, δεν τους ζήτησε ποτέ να επιδιώξουν καλή φήμη ή κύρος, δεν τους ζήτησε να κάνουν καλή εντύπωση στους ανθρώπους ή να κερδίσουν την έγκρισή τους, ούτε τους ζήτησε να ακούσουν ένα μπράβο. Και δεν ανάγκασε ποτέ τους ανθρώπους να ζήσουν για χάρη της φήμης ή για να αφήσουν πίσω τους ένα καλό όνομα. Το μόνο που θέλει ο Θεός από τους ανθρώπους είναι να εκτελούν καλά το καθήκον τους, να υποτάσσονται σ’ Αυτόν και στην αλήθεια. Για σένα, λοιπόν, αυτό το ρητό είναι ένα είδος διαμόρφωσης που σου ασκεί η οικογένειά σου, το οποίο πρέπει να εγκαταλείψεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Καθώς αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα πολύ. Το ρητό «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» προξενεί πραγματικά μεγάλη ζημιά στους ανθρώπους. Αναλογίστηκα το πώς είχα απορροφήσει αυτά που μου είχε μάθει η μητέρα μου από τότε που ήμουν μικρή, καταλήγοντας να επιδιώκω το ρητό «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Για να χτίσω μια καλή φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους, ακόμα κι όταν αντιμετώπιζα πράγματα που ξεκάθαρα δεν ήθελα να κάνω ή δεν έπρεπε να κάνω, είχα καταδεχτεί να συμβιβαστώ και τα έκανα. Μόλις άρχισα να πιστεύω στον Θεό, συνέχισα να θεωρώ αυτό το ρητό σοφά λόγια, κι έδινα πάντα προτεραιότητα στην εικόνα μου στην καρδιά των άλλων παρά στα καθήκοντά μου. Όταν η αδελφή επεσήμανε την αλαζονική μου διάθεση και τον σκληρό μου τόνο, η πρόθεσή της ήταν να με βοηθήσει να κάνω αυτοκριτική και να αποβάλω τη διεφθαρμένη μου διάθεση κάνοντας πράξη την αλήθεια. Εγώ, όμως, αντί να κάνω αυτοκριτική, κρύφτηκα και προσποιήθηκα, παραπλανώντας τους αδελφούς και τις αδελφές με την ψεύτικη εικόνα που έβγαζα προς τα έξω. Όταν παρατήρησα πως κάποιοι αδελφοί και αδελφές έκαναν ανεύθυνα το καθήκον τους και καθυστέρησαν το εκκλησιαστικό έργο, δεν τους το επισήμανα ούτε τους βοήθησα, αλλά συνέχισα να τους καλοπιάνω, παριστάνοντας τη στοργική και την υπομονετική για να κερδίσω την εκτίμηση των αδελφών. Στην πραγματικότητα, κάθε μου ενέργεια αποτελούσε επιφανειακή αυτοσυγκράτηση και μεταμφίεση, ήταν η υποκρισία προσωποποιημένη. Παραπλανούσα τους αδελφούς και τις αδελφές και, το σημαντικότερο, εξαπατούσα τον Θεό. Αυτό μου θύμισε τους Φαρισαίους που εξωτερικά έδειχναν ευλαβείς, ταπεινοί και στοργικοί. Προσεύχονταν σκόπιμα σε σταυροδρόμια και δίδασκαν κάθε μέρα τις γραφές στους ναούς για να δείξουν την ευλάβεια και την αφοσίωσή τους στον Θεό, έτσι ώστε να τους υποστηρίζουν όλοι. Αυτό που έκαναν, όμως, δεν ήταν να ακολουθούν τα λόγια του Θεού, αλλά, μέσω της εξωτερικά καλής τους συμπεριφοράς, έκρυβαν τον πραγματικό τους εαυτό, εξαπατούσαν και παραπλανούσαν τους άλλους. Συνειδητοποίησα ότι η συμπεριφορά μου έμοιαζε με των Φαρισαίων. Αν δεν επιδίωκα αλλαγή διάθεσης και δεν έκανα πράξη την αλήθεια στα καθήκοντά μου, όσο καλά κι αν μεταμφιεζόμουν κι όσο κι αν με θαύμαζαν οι άλλοι, η έκβασή μου θα ήταν όπως αυτή των Φαρισαίων, δηλαδή ο Θεός θα με καταριόταν και θα με τιμωρούσε. Ο Θεός μού έδειξε χάρη όταν μου έδωσε την ευκαιρία να εκπαιδευτώ ως επικεφαλής, με σκοπό να με βοηθήσει να κάνω καλά τα καθήκοντά μου και να διαφυλάξω το έργο της εκκλησίας. Όταν είδα τα προβλήματα στα καθήκοντα των αδελφών, έπρεπε να τα επισημάνω, να συναναστραφώ μαζί τους για να λύσουμε αυτά τα ζητήματα. Αυτή είναι η ευθύνη μου και αυτό απαιτεί ο Θεός από μένα. Εγώ, όμως, επιδίωκα μονάχα τη δική μου φήμη και το δικό μου κέρδος, και ζούσα χωρίς καθόλου ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Δεν ήθελα να με κοροϊδεύει άλλο ο Σατανάς. Πρέπει να κάνω καλά το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού, το οποίο μου έδωσε ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο εκλεκτός λαός του Θεού πρέπει, αν μη τι άλλο, να έχει συνείδηση και λογική, καθώς και να αλληλεπιδρά, να σχετίζεται και να συνεργάζεται με τους άλλους σύμφωνα με τις αρχές και τα πρότυπα που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους. Αυτή είναι η καλύτερη προσέγγιση. Αυτό αρκεί για να ικανοποιήσει τον Θεό. Ποιες είναι, λοιπόν, οι αλήθεια-αρχές που απαιτεί ο Θεός; Οι άνθρωποι να δείχνουν στους άλλους κατανόηση όταν εκείνοι είναι αδύναμοι και αρνητικοί, να λαμβάνουν υπόψη τον πόνο και τις δυσκολίες τους κι έπειτα να ρωτούν σχετικά μ’ αυτά, να προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη, καθώς και να τους διαβάζουν τα λόγια του Θεού για να τους βοηθήσουν να λύσουν τα προβλήματά τους, δίνοντάς τους έτσι τη δυνατότητα να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού και να πάψουν να είναι αδύναμοι, και φέρνοντάς τους ενώπιον του Θεού. Δεν συμβαδίζει αυτός ο τρόπος άσκησης με τις αρχές; Το να ασκείται κανείς μ’ αυτόν τον τρόπο συμβαδίζει με τις αλήθεια-αρχές. Φυσικά, αυτού του είδους οι σχέσεις συμβαδίζουν ακόμα περισσότερο με τις αλήθεια-αρχές. Όταν οι άνθρωποι προκαλούν επίτηδες διατάραξη και αναστάτωση ή κάνουν επίτηδες το καθήκον τους επιπόλαια, αν εσύ τα δεις όλα αυτά και μπορέσεις να τους τα επισημάνεις, να τους επιπλήξεις και να τους βοηθήσεις σύμφωνα με τις αρχές, τότε κάτι τέτοιο συμβαδίζει με τις αλήθεια-αρχές. Αν κάνεις πως δεν βλέπεις ή αν ανεχθείς τη συμπεριφορά τους και τους καλύψεις, φτάνοντας μέχρι το σημείο να τους επαινέσεις και να τους επιδοκιμάσεις με καλά λόγια, όλοι αυτοί οι τρόποι αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους, αντιμετώπισης των θεμάτων και χειρισμού των προβλημάτων πηγαίνουν ξεκάθαρα κόντρα στις αλήθεια-αρχές και δεν βασίζονται καθόλου στα λόγια του Θεού. Αυτοί, λοιπόν, οι τρόποι αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους και αντιμετώπισης των θεμάτων είναι ξεκάθαρα ακατάλληλοι, πράγμα πολύ δύσκολο να το ανακαλύψει κανείς αν δεν τους αναλύσει και δεν τους διακρίνει σύμφωνα με τα λόγια του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (14)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός απαιτεί οι άνθρωποι να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Όποτε βλέπουμε τους αδελφούς και τις αδελφές να αισθάνονται αρνητικοί και αδύναμοι ή να έχουν ελλείψεις, οφείλουμε να συναναστρεφόμαστε για να τους βοηθήσουμε με αγάπη, έτσι ώστε να καταλάβουν τις προθέσεις του Θεού, να αναλογιστούν και να μάθουν τα προβλήματά τους, και να σημειώσουν πρόοδο στη ζωή-είσοδο. Εάν κάποιος έχει προβληματική στάση απέναντι στα καθήκοντά του, και προκαλεί διατάραξη, αναστάτωση ή καθυστερήσεις στο έργο του, πρέπει να τον εκθέτουμε και να τον κλαδεύουμε σύμφωνα με τις αρχές. Δεν γίνεται να κάνουμε τα στραβά μάτια για να διαφυλάξουμε την περηφάνια και τη θέση μας. Για παράδειγμα, όταν η επικεφαλής της ομάδας καθυστερούσε συχνά να έρθει στις συναθροίσεις και αυτό επηρέαζε την εκκλησιαστική ζωή, εγώ έπρεπε να την κλαδέψω, να την εκθέσω και να την αναλύσω. Επίσης, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές επισήμαναν τα προβλήματά μου, έπρεπε να τα αποδεχτώ, να κάνω σοβαρή αυτοκριτική σχετικά με την αλαζονική μου διάθεση και να κάνω πράξη την αλήθεια για να αποτινάξω τη διαφθορά μου, κι όχι να μεταμφιέζομαι για να διατηρήσω μια καλή εικόνα στην καρδιά τους. Αφού κατάλαβα αυτές τις αρχές άσκησης, χαλάρωσα και ανακουφίστηκα.

Αργότερα, όταν πήγα σε μια άλλη εκκλησία για να παρακολουθήσω το ευαγγελικό έργο, έμαθα ότι η διακόνισσα του ευαγγελίου ήταν ανεύθυνη και δεν έφερε φορτίο στο καθήκον της. Αντιστεκόταν μάλιστα όταν επέβλεπαν και παρακολουθούσαν το έργο της οι επικεφαλής εκκλησίας. Δεδομένων των συνθηκών, έπρεπε να το είχα επισημάνει για να τη βοηθήσω, να την εκθέσω και να την κλαδέψω. Όμως, σκέφτηκα ότι ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα στη συνάθροιση εκεί. Τι γνώμη θα είχαν όλοι για μένα αν, με το που έφτανα, εξέθετα τα προβλήματά της; Πώς θα μπορούσα να συνεργαστώ μαζί τους στο μέλλον αν δεν διαμόρφωναν καλή εντύπωση για μένα όταν με πρωτογνώριζαν; Όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, συνειδητοποίησα ότι για ακόμα μια φορά με απασχολούσε η φήμη και η θέση μου. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Πρέπει πρώτα να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να νοιάζεσαι για τις προθέσεις Του και να λαμβάνεις υπόψη το έργο της εκκλησίας. Αυτά να τα έχεις ως προτεραιότητα· μόνο τότε μπορείς να σκεφτείς πόσο σταθερή είναι η θέση σου ή πώς σε βλέπουν οι άλλοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, όποιες κι αν είναι οι περιστάσεις, πρέπει να δίνω προτεραιότητα στα συμφέροντα της εκκλησίας. Η διακόνισσα του ευαγγελίου ήταν ανεύθυνη στο καθήκον της και καθυστερούσε την πρόοδο του ευαγγελικού έργου. Επιπλέον, αρνιόταν να αποδεχτεί την επίβλεψη. Αν δεν της επισήμαινα τα προβλήματά της, αυτό θα καθυστερούσε το ευαγγελικό έργο και δεν θα είχε ούτε κι η ίδια κανένα όφελος για τη ζωή-είσοδό της. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να συντηρώ άλλο την εικόνα και τη θέση μου στην καρδιά των άλλων. Όποια γνώμη κι αν σχημάτιζε η αδελφή για μένα, έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια και να διαφυλάξω τα συμφέροντα της εκκλησίας. Στη συνέχεια, επισήμανα τα προβλήματα που είχε η αδελφή στο καθήκον της, και συναναστράφηκα πάνω στη σημασία της επίβλεψης και της παρακολούθησης του έργου από τους επικεφαλής και τους εργάτες, στις ευθύνες ενός διακόνου του ευαγγελίου, και στο πώς να εκπληρώνει κανείς τα καθήκοντά του υπεύθυνα. Μετά τη συναναστροφή μου, η αδελφή αναγνώρισε ότι έκανε επιπόλαια το καθήκον της. Μίλησε ανοιχτά για την κατάστασή της και δήλωσε πως ήθελε να αλλάξει. Αργότερα, έγινε πιο ενεργή στο καθήκον της, και το ευαγγελικό έργο άρχισε να προοδεύει.

Μέσα απ’ αυτές τις εμπειρίες, συνειδητοποιώ ότι είναι πολύ σημαντικό να κάνει κανείς πράξη την αλήθεια και να κάνει το καθήκον του σύμφωνα με τις αρχές. Αν προστατεύω διαρκώς τα προσωπικά μου συμφέροντα και συντηρώ την περηφάνια και τη θέση μου όταν κάνω το καθήκον μου, δεν βλάπτω μόνο το έργο της εκκλησίας, αλλά και τους αδελφούς και τις αδελφές, και τον εαυτό μου. Τα λόγια του Θεού είναι αυτά που με βοήθησαν να καταλήξω σ’ αυτήν τη συνειδητοποίηση και τη μεταμόρφωση. Δόξα τω Θεώ!