Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Είναι τιμή να κάνεις το καθήκον σου στο έξι χιλιάδων ετών έργο διαχείρισης του Θεού. Είναι τιμή για κάθε άνθρωπο. Δεν είναι θέμα ντροπής· το βασικό είναι το πώς αντιμετωπίζεις και ανταποδίδεις αυτήν την τιμή που έλαβες από τον Θεό. Ο Θεός σε έχει εξυψώσει· μην παραβλέψεις να εκτιμήσεις την καλοσύνη Του. Θα πρέπει να ξέρεις πώς πρέπει να ανταποδώσεις τη χάρη του Θεού. Πώς θα πρέπει να την ανταποδώσεις; Ο Θεός δεν θέλει τα χρήματά σου ή τη ζωή σου και δεν επιθυμεί κανέναν θησαυρό που κληρονόμησες και που περνά από γενιά σε γενιά στην οικογένειά σου. Τι θέλει ο Θεός; Ο Θεός θέλει την ειλικρίνεια και την αφοσίωσή σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (19)]. Διαβάζοντας αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού, σκέφτηκα όσα έζησα εγώ λίγο καιρό πριν, τότε που ήμουν ανεύθυνη στο καθήκον μου και κλαδεύτηκα. Ο Θεός με εξύψωσε και ανέλαβα το καθήκον ενός επικεφαλής, αλλά εγώ δεν το εκτίμησα αυτό και θεώρησα το καθήκον μου φορτίο και μπελά, πράγμα που έφερε καθυστερήσεις στο έργο και μου άφησε ένα αίσθημα χρέους και ενοχής.

Τον Απρίλιο του 2023, ο ανώτερος επικεφαλής όρισε ως υπεύθυνες για το έργο βίντεο και το έργο κηρυγμάτων εμένα και δύο αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν. Στην αρχή ήμουν πολύ αποφασισμένη. Μαζί με τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν μεταθέταμε τους επικεφαλής ομάδας και τους επιβλέποντες που δεν ήταν κατάλληλοι, παρακολουθούσαμε την πρόοδο του έργου της κάθε ομάδας, εντοπίζαμε τυχόν αποκλίσεις στο έργο, σχεδιάζαμε το έργο και ούτω καθεξής. Αν και ο φόρτος εργασίας ήταν μεγάλος κι ήμουν συνέχεια απασχολημένη, ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση. Αργότερα, ο ανώτερος επικεφαλής μού ανέθεσε να επικεντρωθώ στην παρακολούθηση του έργου της συγγραφής σεναρίων. Η δουλειά αυτή με δυσκόλευε πολύ κι ένιωθα ότι όσο κι αν προσπαθήσω, δεν θα καταφέρω να γίνω ποτέ καλή. Δεδομένου, όμως, ότι ο ανώτερος επικεφαλής είχε αναθέσει το έργο απευθείας σ’ εμένα, δεν τολμούσα να παραμελήσω αυτήν την εργασία. Έτσι, έδωσα όλη μου σχεδόν την ενέργεια στο έργο της συγγραφής σεναρίων. Όταν μου έκαναν ερωτήσεις οι αδελφοί και οι αδελφές από άλλες ομάδες, απαντούσα γρήγορα στις εύκολες, μα οτιδήποτε απαιτούσε σκέψη ή χρόνο και κόπο πριν απαντηθεί, έκανα ότι δεν το έβλεπα ή το προωθούσα απευθείας στις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν για να το χειριστούν. Πολλά μηνύματα, μάλιστα, τα έβλεπα και τα άφηνα «μη αναγνωσμένα». Εκείνον τον καιρό, οι αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν μου θύμιζαν και να παρακολουθώ το έργο των άλλων ομάδων. Εγώ τους έλεγα ναι, μα μετά έκανα κάποιο έργο μόνο επιφανειακά και μετά από λίγες μέρες, μου φαινόταν μπελάς και δεν ασχολούμουν άλλο. Κάποιες φορές που είχα ελεύθερο χρόνο, σκεφτόμουν να παρακολουθήσω το άλλο έργο, μα μετά σκεφτόμουν: «Ακόμα υστερώ αρκετά σε επαγγελματικές δεξιότητες και το καλύτερο θα ήταν να αφιερώσω αυτόν τον χρόνο στο να αποκτήσω περισσότερες επαγγελματικές γνώσεις, ώστε να βελτιωθώ το συντομότερο δυνατόν και να χειριστώ καλύτερα το έργο της συγγραφής σεναρίων. Δεν παραμελώ το έργο μου· οι αδελφές με τις οποίες συνεργάζομαι θα δείξουν κατανόηση». Έτσι, χανόταν από μέσα μου και η παραμικρή ενοχή.

Μια μέρα, διαπίστωσα ότι η πρόοδος του έργου βίντεο ήταν αργή κι έστειλα ένα μήνυμα στον επικεφαλής της ομάδας για να κατανοήσω την κατάσταση. Ο επικεφαλής ομάδας μού έστειλε μια μεγάλη λίστα με τους λόγους για τους οποίους συνέβαινε αυτό. Εγώ θεώρησα απλώς ότι ανταπαντά με επιχειρήματα και ήθελα να καταλάβω τις λεπτομέρειες, αλλά μετά σκέφτηκα: «Θα πάρει χρόνο μέχρι να κατανοήσω τις λεπτομέρειες. Δεδομένου ότι το έργο αυτό είναι κυρίως ευθύνη της αδελφής με την οποία συνεργάζομαι, ας το παρακολουθήσει εκείνη. Δεν χρειάζεται να ανησυχώ τόσο γιατί μπορεί να καθυστερήσω το δικό μου έργο». Πριν περάσει πολύς καιρός, ο ανώτερος επικεφαλής ανακάλυψε ότι η αργή πρόοδος του έργου βίντεο καθυστερούσε σημαντικά το έργο. Μας κλάδεψε δριμύτατα, επειδή ήμασταν ανεύθυνες και απάλλαξε απ’ το καθήκον της την αδελφή που ήταν υπεύθυνη για το έργο αυτό. Έπειτα, ο επικεφαλής άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις με ανακριτικό τόνο: «Σου αναθέσαμε να χειριστείς το έργο της συγγραφής σεναρίων, και νόμισες ότι αρκεί να κάνεις μόνο αυτό καλά κι ότι δεν έχεις σχέση με τα προβλήματα στο άλλο έργο όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά; Φοβάσαι να ταλαιπωρηθείς; Είσαι υπερβολικά ανεύθυνη. Έχεις μια θέση, μα δεν κάνεις πραγματικό έργο. Είσαι απλώς μια ψευδοεπικεφαλής, ανάξια εμπιστοσύνης ή καλλιέργειας!» Τα λόγια του ανώτερου επικεφαλής με πλήγωσαν πολύ. Ήξερα ότι τελευταία δεν παρακολουθούσα πολλές εργασίες κι ότι όσα είπε ο επικεφαλής όταν με κλάδεψε ήταν αλήθεια, μα μετά ένιωσα κάπως θιγμένη και σκέφτηκα: «Δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχω κάνει καθόλου αληθινό έργο. Ήθελα απλώς να εστιάσω την ενέργειά μου στο έργο της συγγραφής σεναρίων. Δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα αυτό, έτσι δεν είναι;» Έψαξα, λοιπόν, λόγια του Θεού σχετικά με την κατάστασή μου και διάβασα τα παρακάτω λόγια Του: «Οι αντίχριστοι δεν έχουν συνείδηση, λογική ή ανθρώπινη φύση. Όχι μόνο αγνοούν τη ντροπή, αλλά έχουν κι ένα ακόμη χαρακτηριστικό: είναι ασυνήθιστα εγωιστές και ελεεινοί. Η κυριολεκτική έννοια του “να είναι κανείς εγωιστής και ελεεινός” δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί: Είναι τυφλοί σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα δικά τους συμφέροντα. Οτιδήποτε αφορά τα δικά τους συμφέροντα ελκύει πλήρως την προσοχή τους και θα υποφέρουν γι’ αυτό, θα πληρώσουν τίμημα, θ’ απορροφηθούν από αυτό και θ’ αφοσιωθούν σ’ αυτό. Για οτιδήποτε δεν σχετίζεται με τα δικά τους συμφέροντα θα κάνουν τα στραβά μάτια και δεν θα το προσέξουν. Οι άλλοι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν —τους αντίχριστους δεν τους νοιάζει αν κάποιος διαταράσσει ή αναστατώνει, κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση μαζί τους. Για να το θέσω με λεπτότητα, νοιάζονται μόνο για τις δικές τους υποθέσεις. Πιο ακριβές όμως είναι να πούμε ότι αυτό το είδος ανθρώπου είναι ελεεινό, ευτελές και ποταπό. Τους χαρακτηρίζουμε “εγωιστές και ελεεινούς”. […] Ανεξάρτητα από το τι έργο αναλαμβάνουν, οι αντίχριστοι δεν σκέφτονται ποτέ τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Εξετάζουν μόνο αν θα επηρεαστούν τα δικά τους συμφέροντα, σκέφτονται μόνο τη λίγη δουλειά που έχουν μπροστά τους και η οποία τους ωφελεί. Γι’ αυτόν, το πρωταρχικό έργο της εκκλησίας είναι απλώς κάτι που κάνουν στον ελεύθερό τους χρόνο. Δεν το παίρνουν καθόλου στα σοβαρά. Κουνιούνται μόνο όταν τους τσιγκλήσει κάποιος να ενεργήσουν, κάνουν μόνο αυτό που τους αρέσει και κάνουν έργο μόνο για χάρη της διατήρησης της δικής τους θέσης και δύναμης. Στα μάτια τους, οποιοδήποτε έργο οργανώνεται από τον οίκο του Θεού, το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου και η είσοδος στη ζωή του εκλεκτού λαού του Θεού δεν είναι σημαντικά. Όσες δυσκολίες κι αν έχουν οι άλλοι στο έργο τους, ό,τι θέματα κι αν έχουν εντοπίσει και τους τα αναφέρουν, όσο ειλικρινή κι αν είναι τα λόγια τους, οι αντίχριστοι δεν δίνουν σημασία, δεν συμμετέχουν, είναι σαν να μην έχει αυτό καμία σχέση μαζί τους. Όσο μεγάλα προβλήματα κι αν παρουσιάζονται στο έργο της εκκλησίας, είναι παντελώς αδιάφοροι. Ακόμη και όταν ένα πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς μπροστά τους, το αντιμετωπίζουν μόνο επιφανειακά. Μόνον όταν κλαδευτούν απευθείας από τον Άνωθεν και τους δοθεί εντολή να ξεκαθαρίσουν κάποιο πρόβλημα, κάνουν απρόθυμα λίγο πραγματικό έργο και δίνουν στον Άνωθεν κάτι να δει. Αμέσως μετά, συνεχίζουν τη δική τους δουλειά. Όσον αφορά το έργο της εκκλησίας, τα σημαντικά πράγματα του ευρύτερου πλαισίου, γι’ αυτά τα πράγματα είναι αδιάφοροι και τα αγνοούν. Παραμελούν ακόμη και τα προβλήματα που ανακαλύπτουν και δίνουν επιπόλαιες απαντήσεις ή τα μασάνε όταν τους ρωτάς για προβλήματα, αντιμετωπίζοντάς τα μόνο με μεγάλη απροθυμία. Αυτή είναι εκδήλωση του ότι είναι εγωιστές και ελεεινοί, έτσι δεν είναι;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Παράρτημα τέταρτο: Συνοψίζοντας τον χαρακτήρα των αντίχριστων και τη διάθεση-ουσία τους (Μέρος πρώτο)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα μεγάλη ντροπή. Έτσι ακριβώς έκανα το καθήκον μου. Αρχικά ήμουν ενθουσιασμένη και αποφασισμένη να επωμιστώ το έργο, επειδή ήξερα ότι αν προέκυπταν προβλήματα, θα μοιραζόμουν την ευθύνη με τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν. Έτσι, έκανα ό,τι μπορούσα για να συνεργαστώ, μιας και αν πήγαινε καλά το έργο, θα ωφελούμουν κι εγώ. Αργότερα, ο ανώτερος επικεφαλής μού ανέθεσε να παρακολουθώ κυρίως το έργο της συγγραφής σεναρίων κι εγώ φοβήθηκα ότι αν δεν έκανα καλά αυτό το έργο, θα αποκαλύπτονταν το χαμηλό επίπεδό μου και η ανικανότητά μου να κάνω πραγματικό έργο. Έτσι, έδωσα όλη μου την προσοχή στο έργο της συγγραφής σεναρίων. Προσπαθούσα να δίνω όσο περισσότερη προσοχή γίνεται στο έργο της ομάδας, στην επαγγελματική τους κατάρτιση και στις καταστάσεις των μελών της ομάδας. Αν κι ήταν καλό που κόπιαζα περισσότερο για το έργο της συγγραφής σεναρίων, αργότερα, αν και σαφώς είχα τον χρόνο και την ενέργεια να παρακολουθήσω και το άλλο έργο, δεν ήμουν πρόθυμη να ασχοληθώ μαζί του. Μερικές φορές, για να σώσω τα προσχήματα, έκανα απρόθυμα λίγο επιφανειακό έργο, εντελώς τυπικά, και σκεφτόμουν ότι ένα μέρος του έργο δεν ήταν άμεσα υπό τη δική μου ευθύνη κι ότι αν προέκυπταν προβλήματα, ο επικεφαλής δεν θα με θεωρούσε άμεσα υπεύθυνη. Πίστευα ότι, ακόμα κι αν δεν κόπιαζα ιδιαίτερα, αυτό δεν θα είχε σοβαρό αντίκτυπο σ’ εμένα κι ότι θα ήταν καλύτερο να αφιερώσω χρόνο στο να αποκτήσω περισσότερες επαγγελματικές δεξιότητες. Έτσι, μου φάνηκε λογικό να μεταφέρω το έργο σε άλλους, παραμένοντας αμέτοχη στη διαχείρισή του. Είδα ότι η κατάσταση κατά την οποία έκανα το καθήκον μου ήταν ολόιδια με αυτήν των αντίχριστων που λειτουργούν υπολογιστικά και σχολαστικά. Αφιέρωνα περισσότερη σκέψη και ήμουν πρόθυμη να υποφέρω και να πληρώσω τίμημα για οτιδήποτε ωφελούσε τη φήμη και τη θέση μου, ενώ αγνοούσα οτιδήποτε δεν με ωφελούσε κι αναλάμβανα δράση μόνο όταν με πίεζαν, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που έβλεπα να προκύπτουν. Έτσι όπως έκανα το καθήκον μου, ήταν λες κι ήμουν απλή δουλεύτρα ή άπιστη. Ενώ είχα απολαύσει το πότισμα των λόγων του Θεού, δεν σκεφτόμουν να κάνω καλά το καθήκον μου κι η κάθε σκέψη μου αφορούσε τη φήμη και τη θέση μου. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή!

Αργότερα, σκέφτηκα, επίσης, ότι ο λόγος για τον οποίο δεν είχα καθόλου τύψεις ενώ παραμελούσα το άλλο έργο ήταν ότι ένιωθα πως το έργο της συγγραφής σεναρίων που είχα μόλις αναλάβει ήταν δύσκολο και απαιτούσε περισσότερη προσοχή από μεριάς μου. Πίστευα ότι όλοι θα έδειχναν κατανόηση, ακόμη κι αν παραμελούσα το υπόλοιπο έργο, κι ότι αυτό δεν θα σήμαινε ότι δεν έκανα πραγματικό έργο. Γιατί, όμως, ο ανώτερος επικεφαλής είπε ότι ήμουν ψευδοεπικεφαλής; Έψαξα τα λόγια του Θεού σχετικά με τις ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών και τα διάβασα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ως επικεφαλής, είσαι υπεύθυνος για όλο το έργο, όχι μόνο για μία εργασία. Αν βλέπεις ότι μια συγκεκριμένη εργασία είναι ιδιαίτερα σημαντική, μπορείς να επιβλέπεις αυτήν την εργασία, αλλά θα πρέπει να βρίσκεις χρόνο και για να επιθεωρείς, να κατευθύνεις και να παρακολουθείς άλλες εργασίες. Αν είσαι ικανοποιημένος κάνοντας σωστά μόνο μία εργασία κι έπειτα θεωρείς ότι το ζήτημα έχει λήξει και αναθέτεις άλλες εργασίες σε άλλους ανθρώπους χωρίς να νοιάζεσαι ή να ρωτάς γι’ αυτές, τότε αυτό είναι ανεύθυνη συμπεριφορά και παραμέληση ευθύνης. Αν είσαι επικεφαλής, τότε για όσες εργασίες κι αν είσαι υπεύθυνος, είναι δική σου ευθύνη να θέτεις διαρκώς ερωτήματα και να ζητάς πληροφορίες γι’ αυτές, επιθεωρώντας τες παράλληλα και επιλύοντας τα προβλήματα αμέσως μόλις προκύπτουν. Αυτή είναι η δουλειά σου. Κι έτσι, είτε είσαι τοπικός επικεφαλής, είτε επικεφαλής περιφέρειας, είτε εκκλησιαστικός επικεφαλής, είτε επικεφαλής ή επιβλέποντας οποιασδήποτε ομάδας, όταν γνωρίζεις πλέον το εύρος των αρμοδιοτήτων σου, πρέπει να εξετάζεις συχνά εάν κάνεις αληθινό έργο, εάν έχεις εκπληρώσει τις ευθύνες που οφείλει να εκπληρώνει ένας επικεφαλής ή εργάτης, καθώς και ποιες εργασίες, από τις διάφορες που σου έχουν ανατεθεί, δεν έχεις κάνει, ποιες δεν θες να κάνεις, ποιων τα αποτελέσματα είναι ανεπαρκή και ποιων τις αρχές δεν έχεις καταφέρει να αντιληφθείς. Όλα αυτά είναι πράγματα τα οποία θα πρέπει να εξετάζεις συχνά. Την ίδια στιγμή, πρέπει να μάθεις να συναναστρέφεσαι με τους άλλους ανθρώπους και να τους θέτεις ερωτήματα, και πρέπει να μάθεις πώς να αναγνωρίζεις, στα λόγια του Θεού και στις εργασιακές ρυθμίσεις, ένα σχέδιο, αρχές και ένα μονοπάτι άσκησης. Αναφορικά με οποιαδήποτε εργασιακή ρύθμιση, είτε σχετίζεται με τη διοίκηση, είτε με το προσωπικό, είτε με την εκκλησιαστική ζωή ή ειδάλλως με οποιοδήποτε είδος επαγγελματικού έργου, αν άπτεται των αρμοδιοτήτων των επικεφαλής και των εργατών, τότε πρόκειται για ευθύνη που οφείλουν να εκπληρώσουν οι επικεφαλής και οι εργάτες, και εμπίπτει στο πεδίο των πραγμάτων για τα οποία είναι υπεύθυνοι οι επικεφαλής και οι εργάτες· αυτές οι εργασίες θα πρέπει να φροντίσεις να γίνουν. Φυσικά, θα πρέπει να τίθενται προτεραιότητες βάσει της κατάστασης· κανένα έργο δεν πρέπει να μένει πίσω. Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες λένε: “Δεν έχω τρία κεφάλια και έξι χέρια. Υπάρχουν πάρα πολλές εργασίες στην εργασιακή ρύθμιση· σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να τα καταφέρω αν οριστώ υπεύθυνος για όλες”. Αν υπάρχουν κάποιες εργασίες με τις οποίες δεν μπορείς ν’ ασχοληθείς προσωπικά, τότε έχεις κανονίσει να τις κάνει κάποιος άλλος; Αφού το κανόνισες, τις παρακολούθησες και ρώτησες γι’ αυτές; Έλεγξες το έργο αυτού του ατόμου; Σίγουρα είχες τον χρόνο να κάνεις ερωτήσεις και να ελέγξεις, έτσι δεν είναι; Ασφαλώς και τον είχες! Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες λένε: “Μπορώ να κάνω μόνο μία δουλειά τη φορά. Αν μου ζητήσεις να κάνω τον έλεγχο, μπορώ να ελέγχω μόνο μία εργασία τη φορά· οτιδήποτε παραπάνω από αυτό δεν είναι εφικτό”. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε είσαι άχρηστος, έχεις εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, δεν έχεις καθόλου εργασιακή ικανότητα, δεν είσαι φτιαγμένος για επικεφαλής ή εργάτης και θα πρέπει να παραιτηθείς. Κάνε απλώς κάποιο έργο που σου ταιριάζει· μην προκαλείς καθυστερήσεις στο εκκλησιαστικό έργο και στην ανάπτυξη της ζωής του εκλεκτού λαού του Θεού επειδή έχεις πολύ χαμηλό επίπεδο για να κάνεις έργο. Αν δεν έχεις μια τέτοια λογική, τότε είσαι εγωιστής και ελεεινός. Αν έχεις συνηθισμένο επίπεδο αλλά είσαι σε θέση να λαμβάνεις υπόψη τις προθέσεις του Θεού, είσαι πρόθυμος να εκπαιδευτείς και δεν νιώθεις σίγουρος ότι μπορείς να κάνεις σωστά το έργο, τότε πρέπει ν’ αναζητήσεις μερικούς ανθρώπους που έχουν καλό επίπεδο για να συνεργαστούν μαζί σου στο έργο. Αυτή είναι μια καλή προσέγγιση και δείχνει ότι έχεις λογική» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (10)]. Η πρώτη πρόταση των λόγων του Θεού αντέκρουσε τις αντιλήψεις μου. Ο Θεός λέει ότι οι επικεφαλής είναι υπεύθυνοι για το συνολικό έργο, και ότι θα πρέπει να αντιλαμβάνονται λεπτομερώς κάθε εργασία εντός του πεδίου ευθύνης τους. Όταν παρακολουθούν το έργο, μπορούν να δίνουν προτεραιότητα σε κάτι που επείγει, να εστιάζουν στην παρακολούθηση ιδιαίτερα σημαντικών εργασιών και να αναθέτουν σε άλλους αδελφούς και αδελφές τις εργασίες που δεν προλαβαίνουν να κάνουν. Δεν θα πρέπει, όμως, να είναι αμέτοχοι στη διαχείριση του έργου, να μεταφέρουν τις εργασίες σε άλλους και να μην ασχολούνται μ’ αυτές στο εξής. Θα πρέπει σε τακτά διαστήματα να ρωτούν και να επιθεωρούν αυτά τα πράγματα και να λύνουν τυχόν ζητήματα άμεσα. Δεν πρέπει να βασίζεται κανείς στις δικές του φαντασιοκοπίες και να παρακολουθεί μόνο τις εργασίες που θεωρεί σημαντικές, αγνοώντας τις υπόλοιπες· αυτό είναι αμέλεια καθήκοντος. Νόμιζα ότι, εφόσον ασχολούμουν καθημερινά με το έργο της συγγραφής σεναρίων, εφόσον συνεργαζόμουν στη συγγραφή σεναρίων και συζητούσα τα προβλήματα με όλους, έκανα πραγματικό έργο. Δεν έβλεπα τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Έκανα το καθήκον μου σύμφωνα με τις δικές μου φαντασιοκοπίες, πράγμα που σήμαινε ότι πολλές εργασίες για τις οποίες ρωτούσα περιστασιακά μόνο, αργότερα τις αγνοούσα χωρίς να νιώσω καθόλου τύψεις, και όταν ο ανώτερος επικεφαλής με κλάδεψε επειδή παραμελούσα τα καθήκοντά μου, ένιωσα μέχρι και θιγμένη. Ήμουν πραγματικά αναίσθητη! Η αλήθεια ήταν πως ακόμα κι αν ήμουν απασχολημένη με μια εργασία για ένα χρονικό διάστημα, αυτό δεν ήταν δικαιολογία για να μην παρακολουθήσω το άλλο έργο. Όπως λέει ο Θεός: «Αν υπάρχουν κάποιες εργασίες με τις οποίες δεν μπορείς ν’ ασχοληθείς προσωπικά, τότε έχεις κανονίσει να τις κάνει κάποιος άλλος; Αφού το κανόνισες, τις παρακολούθησες και ρώτησες γι’ αυτές; Έλεγξες το έργο αυτού του ατόμου; Σίγουρα είχες τον χρόνο να κάνεις ερωτήσεις και να ελέγξεις, έτσι δεν είναι; Ασφαλώς και τον είχες!» Εκείνη την περίοδο, επικεντρώθηκα κυρίως στο έργο της συγγραφής σεναρίων, αλλά αν είχα καρδιά, θα έπρεπε να φέρω φορτίο και για το υπόλοιπο έργο και να προσπαθήσω όσο γινόταν να βρω μια ισορροπία. Αν δεν είχα την ενέργεια, μπορούσα να επικοινωνήσω με σαφήνεια με τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, και να τους ζητήσω να παρακολουθήσουν περισσότερο τις εργασίες, κι αν προέκυπταν προβλήματα, μπορούσαμε να τα συζητήσουμε και να τα επιλύσουμε μαζί. Αν ήμουν υπεύθυνη για πολλές εργασίες χωρίς να έχω το κατάλληλο επίπεδο, μπορούσα να δώσω αναφορά στην ανώτερη ηγεσία, ώστε να μην καθυστερήσει το έργο. Το βασικό πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν είχα καθόλου χρόνο. Ήταν που δεν ήμουν πρόθυμη να αφιερώσω χρόνο. Δεν ήμουν υπεύθυνη και αυτό είναι χαρακτηριστικό των ψευδοεπικεφαλής. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, Εδώ και καιρό είμαι πολύ ανεύθυνη στα καθήκοντά μου και δεν μου αξίζει καθόλου να είμαι επικεφαλής. Δεν ήμουν ευγνώμων για τις πολλές ευκαιρίες εκπαίδευσης που μου έδωσε ο οίκος του Θεού, και θεώρησα τα καθήκοντά μου φορτίο και μπελά. Δεν έχω καθόλου συνείδηση ή ανθρώπινη φύση! Δεδομένου ότι ο οίκος του Θεού δεν με έχει απαλλάξει απ’ το καθήκον μου, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω και να εκτιμήσω αυτήν την ευκαιρία, και στο εξής θα κάνω καλά τα καθήκοντά μου με επιμέλεια».

Αργότερα, ο ανώτερος επικεφαλής με όρισε υπεύθυνη για το έργο των γυρισμάτων των βίντεο βιωματικών μαρτυριών. Ένιωσα μεγάλη ευγνωμοσύνη και σκέφτηκα: «Αυτήν τη φορά θα μετανοήσω ειλικρινά και θα αναλάβω περισσότερες ευθύνες στα καθήκοντά μου». Από εκεί και πέρα, οι μέρες μου ήταν γεμάτες και συχνά ήμουν απασχολημένη μέχρι αργά τη νύχτα. Ξενυχτούσα δουλεύοντας για ένα διάστημα και όταν είδα κάποια βελτίωση στα αποτελέσματα του έργου, ένιωσα πολύ χαρούμενη και σκέφτηκα ότι αυτήν τη φορά είχα κάνει αληθινό έργο κι ότι ο ανώτερος επικεφαλής θα δει ότι έχω μετανοήσει. Αργότερα, βρήκα έναν επιβλέποντα που θα παρακολουθούσε τα γυρίσματα των βίντεο των βιωματικών μαρτυριών και το πρόγραμμά μου χαλάρωσε σχετικά και βρήκα χρόνο να ασχοληθώ με το υπόλοιπο έργο της εκκλησίας. Αυτό, όμως, που συνέβη μετά με αποκάλυψε ξανά. Εκείνη την περίοδο, η εκκλησία έπρεπε να αγοράσει κάτι, κι επειδή το θέμα αφορούσε τα οικονομικά της εκκλησίας, μία από τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν μου ζήτησε να το συζητήσουμε μαζί. Στην αρχή, μπορούσα να συμμετέχω στις συζητήσεις, μα μετά από κάποιες φορές, το έβρισκα κουραστικό και σκεφτόμουν ότι η κουβέντα γι’ αυτό το θέμα κρατούσε πολλή ώρα, ότι η ευθύνη ήταν κυρίως της αδελφής με την οποία συνεργαζόμουν κι ότι ακόμα κι αν όλα γίνονταν καλά, ο ανώτερος επικεφαλής δεν θα μάθαινε ποτέ ότι συμμετείχα κι εγώ. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερο για μένα να δαπανήσω τον χρόνο μου στα γυρίσματα περισσότερων βίντεο βιωματικών μαρτυριών καθώς τα αποτελέσματα εκεί ήταν ορατά. Όταν, όμως, σκέφτηκα ότι κι αυτό το θέμα ήταν εντός που πεδίου ευθύνης μου, συμμετείχα αναγκαστικά στις συζητήσεις επιπόλαια, ίσα-ίσα για να σώσω τα προσχήματα. Μια άλλη ομάδα είχε αναλάβει έργο βίντεο, για το οποίο ρωτούσα περιστασιακά μόνο μέσω κάποιων μηνυμάτων. Μερικές φορές ανησυχούσα, αλλά μετά σκεφτόμουν: «Δεν έχουν υπάρξει προβλήματα πρόσφατα, οπότε θα εστιάσω τον χρόνο μου στο έργο στο οποίο δίνει έμφαση αυτήν τη στιγμή ο ανώτερος επικεφαλής, γιατί αν εμφανιστούν προβλήματα σ’ αυτές τις εργασίες, θα είμαι εγώ άμεσα υπεύθυνη». Αμέλησα, λοιπόν, να παρακολουθήσω λεπτομερώς το έργο βίντεο αυτής της ομάδας μέχρι που μια μέρα επικοινώνησε μαζί μας ξαφνικά ο ανώτερος επικεφαλής και μας είπε ότι είχαν μαζευτεί πάνω από δέκα βίντεο, τα οποία δεν τα είχαν επεξεργαστεί και ρώτησε αν το γνωρίζαμε. Όταν το άκουσα αυτό, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά και σκέφτηκα: «Τελείωσα. Ήμουν άμεσα υπεύθυνη γι’ αυτό το έργο. Εγώ δεν φταίω γι’ αυτό το τεράστιο πρόβλημα που αμέλησα τα καθήκοντά μου;» Στη συνέχεια, ο ανώτερος επικεφαλής με κλάδεψε και μου είπε: «Μα καλά, την προηγούμενη φορά αντιμετωπίσαμε τα θέματά σου και και τώρα φέρεσαι ήδη πάλι ανεύθυνα! Σου αναθέσαμε το έργο της συγγραφής σεναρίων και εσύ φρόντισες μόνο αυτό. Τώρα που είσαι υπεύθυνη για τα βίντεο βιωματικών μαρτυριών, πάλι φροντίζεις μόνο γι’ αυτά. Πιστεύεις αλήθεια ότι ως επικεφαλής, πρέπει να εστιάζεις μόνο στις δικές σου εργασίες και να παραμελείς τις υπόλοιπες; Φοβάσαι τις κακουχίες, δεν έχεις αίσθημα φορτίου και δεν επιδιώκεις την αλήθεια! Πώς θα μπορούσε κάποια σαν εσένα να είναι υπεύθυνη για πολλές εργασίες;» Μετά απ’ αυτό απαλλάχτηκα από ορισμένες ευθύνες. Ταράχτηκα πολύ που μου ανατέθηκαν διαφορετικά καθήκοντα και σκέφτηκα: «Είμαι πολύ εγωίστρια, ποταπή και δεν έχω ανθρώπινη φύση. Ίσως να μην μπορώ πια να σωθώ». Μετά, όμως, ένιωσα και κάπως θιγμένη και σκέφτηκα: «Έχω κοπιάσει πολύ τελευταία. Πώς γίνεται, λοιπόν, να κλαδεύτηκα ξανά για την ανευθυνότητά μου; Δεν έχω αλλάξει αλήθεια καθόλου;»

Μια φορά, ένα μέρος της συναναστροφής του Θεού πάνω στο θέμα της εκτέλεσης των καθηκόντων με συγκίνησε βαθιά και τελικά άρχισα να κατανοώ κάπως τα προβλήματά μου. Ο Θεός λέει: «Πείτε Μου, πώς θα πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι δίκαιες πράξεις και σε ποια κατάσταση και σε ποιες συνθήκες θα πρέπει να το κάνουν αυτό, προκειμένου να θεωρηθεί ότι προετοιμάζουν καλές πράξεις; Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να έχουν θετική και ενεργητική στάση και, όσο κάνουν το καθήκον τους, να δείχνουν αφοσίωση, να μπορούν να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και να διαφυλάττουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Το να είσαι θετικός και ενεργητικός είναι το κλειδί· αν είσαι μονίμως παθητικός, αυτό είναι πρόβλημα. Είναι σαν να μην είσαι μέλος του οίκου του Θεού και να μην κάνεις το καθήκον σου, σαν να μην έχεις άλλη επιλογή και το κάνεις μόνο για να πάρεις έναν μισθό επειδή αυτό απαιτεί να κάνεις ο εργοδότης· δεν το κάνεις οικειοθελώς, αλλά πολύ παθητικά. Αν δεν εμπλέκονταν τα συμφέροντά σου, δεν θα το έκανες καθόλου. Ή αν κανείς δεν σου ζητούσε να το κάνεις, δεν θα το έκανες σε καμία περίπτωση. Αν ενεργείς μ’ αυτήν την προσέγγιση, τότε δεν κάνεις καλές πράξεις. Επομένως, αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι πολύ ανόητοι· είναι παθητικοί σε οτιδήποτε κάνουν. Δεν κάνουν ό,τι μπορούν να σκεφτούν να κάνουν ούτε κάνουν ό,τι μπορούν να καταφέρουν αφιερώνοντας χρόνο και ενέργεια. Απλώς περιμένουν και παρατηρούν. Αυτό είναι προβληματικό και πολύ θλιβερό. Γιατί λέω ότι είναι πολύ θλιβερό; Πρώτον, δεν είναι ότι το επίπεδό σου είναι ανεπαρκές· δεύτερον, δεν είναι ότι η εμπειρία σου είναι ανεπαρκής· τρίτον, δεν είναι ότι δεν έχεις τις σωστές καταστάσεις για να το κάνεις. Διαθέτεις το επίπεδο για να κάνεις αυτό το έργο και, αν δαπανήσεις τον χρόνο και την ενέργεια που χρειάζονται, θα μπορέσεις να το κάνεις, αλλά δεν το κάνεις, αδυνατείς να προετοιμάσεις καλές πράξεις. Αυτό είναι πολύ λυπηρό. Γιατί λέω ότι είναι λυπηρό; Διότι αν το αναλογιστείς μετά από πολλά χρόνια, θα το μετανιώσεις, και αν θελήσεις να επιστρέψεις σε εκείνο το έτος, εκείνον τον μήνα και εκείνη την ημέρα για να κάνεις αυτό το έργο, τα πράγματα θα έχουν αλλάξει και εκείνη η στιγμή θα έχει ήδη παρέλθει. Δεν θα σου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία όπως εκείνη· όταν περάσει εκείνη η ευκαιρία, πέρασε, όταν χαθεί, χάθηκε. Δεν έχει και μεγάλη σημασία αν χάσεις κάποιες σαρκικές απολαύσεις, όπως το να τρως καλό φαγητό ή να φοράς ωραία ρούχα, επειδή αυτά τα πράγματα είναι ανούσια και δεν έχουν κανέναν αντίκτυπο στη ζωή-είσοδό σου, στην προετοιμασία καλών πράξεων ή στον προορισμό σου. Ωστόσο, αν κάτι σχετίζεται με τη στάση που έχει ο Θεός απέναντί σου και το πώς σε αξιολογεί ή ακόμη και με το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις και τον προορισμό σου, τότε είναι πολύ λυπηρό να χάσεις την ευκαιρία να το κάνεις. Ο λόγος είναι ότι θ’ αφήσει πίσω ένα στίγμα και θα οδηγήσει σε τύψεις στο μελλοντικό μονοπάτι της ύπαρξής σου, και σε όλη σου τη ζωή δεν θα έχεις ποτέ άλλη ευκαιρία να επανορθώσεις. Δεν είναι λυπηρό αυτό; Δεν είναι λυπηρό αν έχεις πολύ χαμηλό επίπεδο και δεν μπορείς ν’ αναλάβεις αυτό το έργο· ο οίκος του Θεού μπορεί τότε να το αναθέσει σε κάποιον άλλο. Αν, όμως, είσαι ικανός να το κάνεις καλά, αλλά δεν το κάνεις, τότε αυτό είναι εξαιρετικά λυπηρό. Είναι μια ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός, αλλά εσύ δεν την παίρνεις στα σοβαρά, δεν αρπάζεις αυτήν την ευκαιρία και την αφήνεις να σου ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια· αυτό είναι πολύ λυπηρό! Για σένα, είναι λυπηρό· για τον Θεό, είναι απογοητευτικό. Ο Θεός σού έχει δώσει επίπεδο και πολλές ανώτερες καταστάσεις, ώστε να μπορέσεις να δεις καθαρά αυτό το ζήτημα και να είσαι ικανός γι’ αυτό το έργο. Ωστόσο, δεν έχεις τη σωστή στάση, δεν έχεις αφοσίωση και ειλικρίνεια ούτε θέλεις να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια για να το κάνεις καλά. Αυτό απογοητεύει τρομερά τον Θεό. […] Ας υποθέσουμε ότι η στάση σου απέναντι στην αλήθεια και το καθήκον σου είναι πάντα επιπόλαιη και ότι δίνεις επιφανειακές υποσχέσεις, αλλά παρασκηνιακά δεν τις κάνεις πράξη, χασομεράς και δεν έχεις αίσθηση επείγοντος ούτε έχεις μια θετική στάση κατά την οποία λαμβάνεις υπόψη τις προθέσεις του Θεού. Παρόλο που προς τα έξω δεν προκαλείς διατάραξη και αναστάτωση, δεν κάνεις κακό, δεν ενεργείς αυθαίρετα και απρόσεκτα ούτε διαπράττεις παραπτώματα ανεξέλεγκτα, και φαίνεσαι άνθρωπος που τηρεί τους κανόνες και έχει αρκετά καλή συμπεριφορά, δεν κάνεις με θετικότητα και ενεργητικότητα αυτό που σου ζητάει ο Θεός, αλλά αντιθέτως, είσαι πανούργος, λουφάρεις και αποφεύγεις να κάνεις αληθινό έργο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, σε ποιο ακριβώς μονοπάτι βαδίζεις πραγματικά; Ακόμη κι αν δεν είναι το μονοπάτι ενός αντίχριστου, αν μη τι άλλο είναι το μονοπάτι ενός ψευδοεπικεφαλής» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Αφού διάβασα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού, άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Από την τελευταία φορά που με κλάδεψε ο ανώτερος επικεφαλής, ήξερα ότι ήμουν ανεύθυνη στα καθήκοντά μου και ήθελα να μετανοήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Στην αρχή δούλευα κάθε μέρα μέχρι αργά το βράδυ και τα καθήκοντά μου έφεραν κάποια αποτελέσματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι είχα δείξει ότι μετανόησα. Μετά, όμως, όποιο έργο δεν είχε την άμεση προσοχή του ανώτερου επικεφαλής, το θεωρούσα μπελά και δεν ήθελα να ασχοληθώ μαζί του. Είδα ότι η «πρωτοβουλία» και η «ενεργητικότητα» που επιδείκνυα ήταν κάτι δόλιο και ακάθαρτο. Φοβήθηκα ότι μετά το κλάδεμα, θα με μεταθέσουν ή θα με απαλλάξουν απ’ τα καθήκοντά μου, και για να διατηρήσω τη ματαιοδοξία και τη θέση μου, υπέμεινα κακουχίες και δαπάνησα για λίγο τον εαυτό μου. Αυτή, όμως, η συμπεριφορά ήταν στην καλύτερη απλώς αυτοσυντήρηση. Αυτό λέει κι ο Θεός για τους μισθωτούς υπαλλήλους που κάνουν μόνο ό,τι απαιτεί ο εργοδότης τους για να πληρωθούν. Δεν κάνουν τίποτα από την καρδιά τους. Με τη στάση που είχα, η εκτέλεση των καθηκόντων μου δεν μπορούσε να θεωρηθεί καλή πράξη. Η αληθινή εκτέλεση των καθηκόντων γίνεται με ενεργητικότητα και εμπεριέχει αίσθημα φορτίου. Πρέπει κανείς να είναι πιστός στα καθήκοντά του και να αναζητά τις αλήθεια-αρχές ώστε να διασφαλίσει ότι το έργο γίνεται καλά. Έκανα αυτοκριτική πάνω στην πρόσφατη απόδοσή μου: Όταν η ηγεσία με όρισε υπεύθυνη για τα γυρίσματα των βίντεο βιωματικών μαρτυριών, εστίασα μόνο σ’ αυτήν τη δουλειά, και όσον αφορά το υπόλοιπο έργο, εφόσον δεν αφορούσε τα συμφέροντά μου, είχα εντελώς αδιάφορη στάση και το θεωρούσα φορτίο και μπελά. Το ζήτημα των βίντεο που έμειναν σε εκκρεμότητα ήταν μια αποκάλυψη για μένα και συνειδητοποίησα ότι δεν είχα μετανοήσει καθόλου. Η ελάχιστη καλή συμπεριφορά που έδειξα ήταν απλώς μια προσπάθεια να διατηρήσω τη θέση μου και να ανακτήσω τη φήμη μου. Η στάση μου απέναντι στα καθήκοντά μου δεν είχε αλλάξει καθόλου. Έκανα μόνο τις εργασίες που μου είχε αναθέσει η ανώτερη ηγεσία και όσα σχετίζονταν με τη φήμη και τη θέση μου. Δεν εκτελούσα αληθινά τα καθήκοντά μου. Η αλήθεια είναι πως, όταν είσαι επικεφαλής, έχεις περισσότερες έγνοιες από τους άλλους αδελφούς και αδελφές. Αν δεν ήθελα να είμαι υπεύθυνη, έπρεπε να βγω μπροστά και να το πω στην ανώτερη ηγεσία, και να αφήσω τον ρόλο αυτόν σε κάποιον άλλον, κι όχι να καταλάβω τη θέση χωρίς να κάνω πραγματικό έργο. Έκανα κακό στον οίκο του Θεού. Δεν ήμουν απλώς μια ψευδοεπικεφαλής που απολάμβανε τα οφέλη μιας θέσης χωρίς να κάνει πραγματικό έργο; Σκέφτηκα ότι η ανώτερη ηγεσία με χαρακτήρισε «ανάξια εμπιστοσύνης ή καλλιέργειας!» Αυτό ακριβώς ήμουν. Είχα αγνοήσει το συνολικό έργο της εκκλησίας και ήμουν πράγματι ανάξια εμπιστοσύνης. Το έργο για το οποίο ήμουν υπεύθυνη συρρικνωνόταν σιγά σιγά, και όταν το έχασα, μετάνιωσα πραγματικά. Νόμιζα ότι αν έμενα προσκολλημένη στο έργο που μου είχε αναθέσει άμεσα η ηγεσία, θα διατηρούσα τη θέση μου, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να χάσω τα καθήκοντά μου και να χάσω ευκαιρίες να προετοιμάσω καλές πράξεις και να κερδίσω την αλήθεια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη απώλειά μου. Αν συνέχιζα να έχω αυτήν τη στάση στα καθήκοντά μου, θα αξιολογούμουν σίγουρα ως «μονίμως ανεύθυνη και επιπόλαιη» και δεν θα είχα πια καθόλου ακεραιότητα. Κατέστρεφα έτσι την ευκαιρία μου να κάνω καθήκοντα και κατέστρεφα την ευκαιρία μου να σωθώ!

Στη συνέχεια, σκεφτόμουν συχνά αυτό το θέμα, κι ένιωθα ότι ήμουν πολύ εγωίστρια και ότι σκεφτόμουν μόνο τα δικά μου συμφέροντα στα καθήκοντά μου. Τότε θυμήθηκα κάποια σχετικά λόγια του Θεού, και τα έψαξα και τα διάβασα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μέχρι να βιώσουν οι άνθρωποι το έργο του Θεού και να κατανοήσουν την αλήθεια, η φύση του Σατανά είναι αυτή που αναλαμβάνει τον έλεγχο και τους εξουσιάζει εκ των έσω. Τι περιλαμβάνει ακριβώς αυτή η φύση; Για παράδειγμα, γιατί είσαι εγωιστής; Γιατί προστατεύεις τη θέση σου; Γιατί έχεις τόσο ισχυρά συναισθήματα; Γιατί απολαμβάνεις εκείνα τα άδικα πράγματα; Γιατί σου αρέσουν εκείνα τα κακά πράγματα; Πού βασίζεται η αρέσκειά σου για αυτά τα πράγματα; Από πού προέρχονται αυτά τα πράγματα; Γιατί αποδέχεσαι αυτά τα πράγματα με τόση χαρά; Τώρα πια έχετε όλοι σας φτάσει στο σημείο να καταλάβετε ότι ο κύριος λόγος πίσω από όλα αυτά τα πράγματα είναι ότι βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο το δηλητήριο του Σατανά. Ποιο είναι λοιπόν το δηλητήριο του Σατανά; Πώς μπορεί να εκφραστεί; Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: “Πώς θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι; Για ποιον λόγο θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι;” Αυτοί θα απαντήσουν: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτή η μία φράση εκφράζει την ίδια τη ρίζα του προβλήματος. Η φιλοσοφία και η λογική του Σατανά έχουν γίνει η ζωή των ανθρώπων. Ό,τι και να επιδιώκουν οι άνθρωποι, το κάνουν για τον εαυτό τους —και έτσι ζουν μονάχα για τον εαυτό τους. “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” —αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου, κι αυτό αντιπροσωπεύει και την ανθρώπινη φύση. Αυτά τα λόγια έχουν ήδη γίνει η φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, είναι το αληθινό πορτρέτο της σατανικής φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτή η σατανική φύση έχει ήδη γίνει η βάση για την ύπαρξη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα ζει με αυτό το δηλητήριο του Σατανά, μέχρι σήμερα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Διάβαζα αυτό το χωρίο ξανά και ξανά. Ο Θεός λέει ότι πριν οι άνθρωποι βιώσουν το έργο Του και κατανοήσουν την αλήθεια, διάφορα δηλητήρια και κανόνες επιβίωσης ενσταλάζονται στους ανθρώπους από τον Σατανά και γίνονται η ζωή τους, και έτσι οι άνθρωποι βιώνουν την εικόνα του Σατανά, και η φύση του Σατανά ελέγχει κάθε λέξη και πράξη των ανθρώπων. Με είχε διαφθείρει βαθιά ο Σατανάς και ήμουν πολύ εγωίστρια όλη μου τη ζωή. Όταν η οικογένεια ή οι φίλοι μου ζητούσαν τη βοήθειά μου, συμφωνούσα ευχαρίστως, αν μπορούσα να επωφεληθώ από αυτό. Ή αν το άτομο αυτό ήταν κάποιος που ήθελα να ευχαριστήσω ή να πλησιάσω, ήμουν επίσης πρόθυμη να βοηθήσω ολόψυχα. Αν, όμως, δεν μπορούσα να κερδίσω κανένα όφελος, το θεωρούσα μπελά και δεν ήθελα να ασχοληθώ καθόλου. Ο πατέρας μου μου έλεγε: «Γιατί είσαι τόσο ψυχρή;» Εμένα, όμως, δεν με ένοιαζε τι μου έλεγε κι απλώς θεωρούσα ότι έτσι είναι οι άνθρωποι! Όταν έκανα τα καθήκοντά μου στην εκκλησία, είχα τους δικούς μου κρυφούς σκοπούς και εστίαζα μόνο στις εργασίες που με ωφελούσαν, και σπάνια λάμβανα υπόψη το έργο της εκκλησίας. Για παράδειγμα, όταν κάποιοι αδελφοί και αδελφές ήταν σε κακή κατάσταση, τους βοηθούσα με στοργή, αν ήμουν άμεσα υπεύθυνη γι’ αυτούς, για να δημιουργήσω την εικόνα της καλής επικεφαλής στα μάτια τους. Αν δεν ήμουν, όμως, άμεσα υπεύθυνη γι’ αυτούς, ακόμα κι αν τους έβλεπα να ζουν μέσα σε διεφθαρμένες διαθέσεις, σκεφτόμουν ότι για να τους βοηθήσω, θα έπρεπε να βρω τα λόγια του Θεού, να δαπανήσω ενέργεια και να προσπαθήσω να τα αναλογιστώ. Οπότε, το θεωρούσα μπελά και δεν ήθελα να ασχοληθώ, ή απλώς απαντούσα με λίγα τυπικά λόγια. Νόμιζα ότι ήταν έξυπνο αυτό που έκανα, μα μετά σκέφτηκα: «Τι μου έχει προσφέρει ο εγωισμός μου;» Στην πραγματικότητα, η παρακολούθηση διαφόρων εργασιών περιλαμβάνει διάφορες αλήθειες σχετικά με τη θεώρηση των πραγμάτων και των ανθρώπων και διάφορες αρχές σχετικά με τον χειρισμό των προβλημάτων, και επειδή δεν συμμετείχα σε ορισμένες δουλειές, έχανα εν αγνοία μου πολλές ευκαιρίες να κερδίσω την αλήθεια. Επιπλέον, ο Θεός μού έδειξε χάρη δίνοντάς μου την ευκαιρία να κάνω ηγετικό καθήκον, ώστε να μάθω να αναλαμβάνω έγνοιες και να φέρω φορτία, και να αποκαταστήσω σταδιακά την κανονική ανθρώπινη φύση μου. Αυτή ήταν η σωτηρία μου από τον Θεό. Εγώ, όμως, ήμουν απρόθυμη να αναλάβω περισσότερες ευθύνες ή έγνοιες. Όλο έλεγα ότι ήμουν ευγνώμων στον Θεό κι ότι ήθελα να Τον ξεπληρώσω, αλλά στην πραγματικότητα έδειχνα δόλο απέναντι στον Θεό. Υστερούσα πραγματικά σε ανθρώπινη φύση! Αν εξακολουθούσα να μην επιδιώκω να αλλάξω, όταν θα τελείωνε το έργο του Θεού, θα τελείωνε κι η απλή δουλειά που έκανα και θα τιμωρούμουν.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αν κάνεις ένα λάθος και το μόνο που λες είναι: “Πραγματικά, μισώ τον εαυτό μου! Πώς μπόρεσα να κάνω κάτι τόσο ευτελές και ελεεινό; Πραγματικά μου ’ρχεται να μου δώσω δυο σφαλιάρες!” και απλώς μισείς τον εαυτό σου, αυτό θα είναι εντελώς ανώφελο. Όταν κάνεις ένα λάθος, το κυριότερο είναι ότι θα πρέπει να μπορείς να διακρίνεις πού έγκειται το λάθος, τι σε οδήγησε στο να το κάνεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, ποια είναι η κύρια αιτία και ποια είναι η βάση και οι αρχές των πράξεών σου. Το κυριότερο, επίσης, είναι αν, όταν αντιμετωπίζεις κάποιο ζήτημα, ενεργείς συνειδητά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και επαναστατείς συνειδητά ενάντια στις σατανικές σου σκέψεις και απόψεις, στις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες σου, στις προθέσεις και τα σχέδιά σου. Αν έχεις κάνει συνειδητά όλα αυτά τα πράγματα, τότε έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις, κι αυτό είναι υπέροχο και έχεις αποκομίσει κάτι. … Το να μην κάνεις κακό δεν είναι το ίδιο με το να προετοιμάζεις καλές πράξεις. Το να μην κάνεις κακό και το να προετοιμάζεις καλές πράξεις είναι δύο διαφορετικές έννοιες. Το να κάνεις το καθήκον σου χωρίς να κάνεις κακό είναι αυτό που οφείλει να κάνει ένα δημιουργημένο ον· είναι μια εκδήλωση που θα πρέπει να έχουν όσοι διαθέτουν τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι λένε: “Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν φόνο, αλλά εγώ δεν το έχω κάνει αυτό· αυτός ο άνθρωπος έκλεψε πράγματα από άλλους ανθρώπους, αλλά εγώ δεν το έχω κάνει αυτό. Αυτό σημαίνει ότι είμαι καλός άνθρωπος”. Αξίζει να καυχιέται κανείς γι’ αυτό; Είναι σωστός ο ισχυρισμός τους; (Όχι.) Αυτό δείχνει ότι συγχέουν διαφορετικές έννοιες. Το να μην είναι κανείς κλέφτης, να μη διαπράττει φόνο ή εμπρησμό και να μην επιδίδεται σε παράνομες σεξουαλικές σχέσεις δεν είναι το ίδιο με το να είναι καλός άνθρωπος. Το να μην κάνει κάποιος κακό ή να μην παραβιάζει τον νόμο είναι διαφορετική έννοια από το να είναι καλός άνθρωπος. Το να είναι κανείς καλός άνθρωπος έχει τα δικά του πρότυπα. Το να μην κάνεις κακό και το να προετοιμάζεις καλές πράξεις είναι επίσης δύο ξεχωριστές έννοιες. Το να κάνεις το καθήκον σου χωρίς να κάνεις κακό είναι κάτι που πρέπει να καταφέρεις ως κανονικός άνθρωπος. Όμως, το να προετοιμάζεις καλές πράξεις σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις πράξη την αλήθεια και να εκπληρώνεις το καθήκον σου με ενεργητικότητα και θετικότητα, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού και τις αλήθεια-αρχές. Πρέπει να έχεις αφοσίωση, να είσαι πρόθυμος να υπομείνεις κακουχίες και να πληρώσεις ένα τίμημα, να είσαι πρόθυμος ν’ αναλάβεις ευθύνες και να μπορείς να ενεργείς με θετικότητα και ενεργητικότητα. Όλες οι πράξεις που γίνονται σύμφωνα μ’ αυτές τις αρχές είναι κατά βάση καλές πράξεις. Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλα ή μικρά ζητήματα, αν είναι αξιομνημόνευτα για τους άλλους ή όχι, αν τα έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι άνθρωποι ή τα θεωρούν ασήμαντα ή αν οι άλλοι τα θεωρούν άξια προσοχής· στα μάτια του Θεού είναι όλα καλές πράξεις. Αν έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις, στο τέλος θα σου φέρουν ευλογίες, όχι συμφορές. […] Άρα, πώς ορίζονται τελικά οι καλές πράξεις; Καλές πράξεις είναι όταν αυτό που κάνεις είναι αν μη τι άλλο χρήσιμο για τη δική σου ζωή-είσοδο και τη ζωή-είσοδο των αδελφών, αλλά και ωφέλιμο για το έργο του οίκου του Θεού. Αν είναι ωφέλιμο για σένα, για τους άλλους και για τον οίκο του Θεού, τότε η απόδοσή σου είναι αποτελεσματική ενώπιον του Θεού και την εγκρίνει ο Θεός. Ο Θεός θα σε βαθμολογήσει. Οπότε, αξιολόγησε τα εξής: Πόσες καλές πράξεις έχεις προετοιμάσει όλα αυτά τα χρόνια; Μπορούν αυτές οι καλές πράξεις ν’ αντισταθμίσουν τις παραβάσεις σου; Αφού τις αντισταθμίσουν, πόσες καλές πράξεις απομένουν; Πρέπει να βαθμολογήσεις τον εαυτό σου και να το καταλάβεις απόλυτα αυτό· δεν πρέπει να είσαι μπερδεμένος γι’ αυτό το ζήτημα» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν ένα μονοπάτι. Η μετάνοια δεν μπορεί να εκφράζεται μόνο με λέξεις. Το να λες ότι μισείς τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι έχεις αλλάξει αληθινά. Το θέμα είναι να παρατηρούμε τι βιώνει πραγματικά κάποιος και ποια είναι η στάση του απέναντι στο καθήκον του, ειδικά σε θέματα που αφορούν το έργο της εκκλησίας. Ο χαρακτήρας του κάθε ατόμου φαίνεται από το αν κάνει ότι δεν βλέπει τα προβλήματα και μένει απαθής ή αν υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εκκλησίας. Διαβάζοντας τη συναναστροφή του Θεού πάνω στη διαφορά μεταξύ καλών και κακών πράξεων, κατάλαβα ότι το να μην κάνεις κακό ή να μην προκαλείς διατάραξη και αναστάτωση δεν σε κάνει καλό άνθρωπο. Στην καλύτερη, μπορείς να θεωρηθείς άδολος. Οι καλές πράξεις έχουν το στοιχείο της πρωτοβουλίας και μια διαδικασία αναζήτησης της αλήθειας. Συνεπάγονται το να χειρίζεται κάποιος τα ζητήματα σύμφωνα με τις αρχές για να εναρμονίζεται με τις προθέσεις του Θεού. Αυτού του είδους η άσκηση αποτελεί αληθινά καλή πράξη. Στο τέλος, ο Θεός θα καθορίσει την έκβαση των ανθρώπων με βάση το αν έχουν κάνει καλές πράξεις. Εκ των υστέρων έβλεπα ότι αφού πίστεψα στον Θεό, εκτελούσα ως επί το πλείστον τα καθήκοντά μου με σκοπό να κερδίσω φήμη και κέρδος, και σπάνια έπαιρνα την πρωτοβουλία να κάνω πράξη την αλήθεια. Δεν εξέθετα ούτε ανέφερα ενεργά τους ψευδοεπικεφαλής ή τους αντίχριστους, και σπάνια βοηθούσα αδελφούς και αδελφές να επιλύσουν τις δυσκολίες και τα προβλήματά τους. Τις περισσότερες φορές, απλώς ακολουθούσα τον κανόνα επιβίωσης του Σατανά: «Ο καθένας ας βγάλει μόνος του το φίδι απ’ την τρύπα». Ως επικεφαλής εκκλησίας, δεν ήμουν πρόθυμη να κάνω μεγάλο μέρος του έργου που ήταν μέσα στο πεδίο ευθύνης μου. Το γεγονός ότι παρέμενα αμέτοχη στη διαχείριση του έργου το είχε καθυστερήσει. Αυτές ήταν κακές πράξεις. Κρίνοντας με βάση τις αλήθεια-αρχές, συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, δεν είχα προετοιμάσει σχεδόν καθόλου καλές πράξεις. Στην πραγματικότητα είχα συσσωρεύσει πολλές κακές πράξεις. Ένιωσα ότι βρισκόμουν σε μεγάλο κίνδυνο, και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, παρόλο που εκτελώ τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού όλα αυτά τα χρόνια, δεν θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο του οίκου του Θεού. Δεν έχω πάρει σχεδόν ποτέ την πρωτοβουλία να υποστηρίξω το έργο της εκκλησίας. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή! Θεέ μου, θέλω να μετανοήσω. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με και εξέτασέ με εξονυχιστικά. Είμαι πρόθυμη να κάνω πράξη την αλήθεια για να Σε ικανοποιήσω».

Μετά από αυτό, άρχισα να προγραμματίζω τον χρόνο μου για τα καθήκοντά μου, οργάνωνα λογικά το καθημερινό μου έργο και, πριν πέσω για ύπνο κάθε βράδυ, σχεδίαζα το έργο της επόμενης μέρας. Αυτό με βοήθησε να συγκεντρωθώ και να ολοκληρώσω περισσότερο έργο. Μπόρεσα, επίσης, να ασχοληθώ και με το υπόλοιπο έργο. Αφού ασκήθηκα λίγο έτσι, διαπίστωσα ότι ο λογικός προγραμματισμός βελτίωσε την αποδοτικότητα του έργου και μου επέτρεψε να κάνω περισσότερο έργο κάθε μέρα. Μερικές φορές, όταν αδελφοί και οι αδελφές από άλλες ομάδες έρχονταν να μου ζητήσουν βοήθεια, ασχολούμουν και με τις δικές τους έγνοιες και προσευχόμουν στον Θεό ώστε να αποδεχτώ την εξονυχιστική εξέτασή Του. Αν συμφωνούσα να κάνω κάτι, έπρεπε να το κάνω με όλη μου την καρδιά και όχι να είμαι απλώς τυπική. Μερικές φορές, το θεωρούσα και πάλι μπελά να παρακολουθήσω το υπόλοιπο έργο, μα όταν το καταλάβαινα αυτό, επαναστατούσα ενεργά ενάντια στον εαυτό μου και προσπαθούσα ν’ ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες του έργου όσο καλύτερα μπορούσα. Ξέρω ότι η σατανική μου φύση έχει βαθιές ρίζες κι ότι αυτά τα δύο κλαδέματα δεν ήταν αρκετά για να διορθωθεί. Γι’ αυτό προσεύχομαι στον Θεό να εξετάζει εξονυχιστικά την καρδιά μου, να με συμμορφώνει και να με πειθαρχεί όταν είμαι ανεύθυνη στα καθήκοντά μου, και να μου επιτρέψει να βιώσω την κανονική ανθρώπινη φύση και να είμαι άνθρωπος με συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Είμαι επίσης πολύ ευγνώμων στον Θεό για αυτά τα δύο κλαδέματα που μου επέτρεψαν να συνειδητοποιήσω τις σοβαρές συνέπειες που είχε η ανευθυνότητα που είχα δείξει στα καθήκοντά μου και με αφύπνισαν και άλλαξα κάπως.