Στις αρχές του 2017, η γειτόνισσά μου, η Λι Λαν, μού κήρυξε το ευαγγέλιο των έσχατων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Μετά από ένα διάστημα έρευνας, επιβεβαίωσα το έργο του Θεού κι έφτασα να κατανοήσω κάποιες αλήθειες. Ειδικά όταν είδα ότι ο ενσαρκωμένος Θεός εργάζεται τις έσχατες ημέρες για να καθάρει τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων, καθώς και ότι, εφόσον οι άνθρωποι επιδιώκουν ειλικρινά την αλήθεια, μπορούν να σωθούν και να κερδίσουν την αιώνια ζωή, τότε ένιωσα πραγματική χαρά κι ενθουσιασμό. Συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ήταν κάτι που μπορούσε να αγοραστεί με χρήματα ή με υλικά αγαθά, ενώ ευγνωμονούσα στ’ αλήθεια τη Λι Λαν απ’ τα βάθη της καρδιάς μου. Θυμάμαι ότι, όταν αποδέχθηκα για πρώτη φορά το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, δεν μπορούσα να συναθροιστώ επειδή με καταδίωκε ο σύζυγός μου, κι η κατάστασή μου ήταν πολύ αρνητική. Η Λι Λαν με αγάπη κι υπομονή με βοήθησε και με στήριξε ξανά και ξανά για να μην πέσω. Σιγά σιγά, έφτασα να κατανοήσω μερικές αλήθειες και κέρδισα πίστη. Δεν με περιόριζε πλέον ο σύζυγός μου, ενώ μπορούσα να συναθροίζομαι και να κάνω τα καθήκοντά μου κανονικά. Όταν πήγαινα να κάνω τα καθήκοντά μου, η Λι Λαν με βοηθούσε να φροντίσω τα παιδιά μου και διαχειριζόταν τις δουλειές του νοικοκυριού. Σκεφτόμουν συχνά: «Το ότι μπορώ να πιστεύω στον Θεό και να κάνω τα καθήκοντά μου με ευκολία χωρίς να με περιορίζει ο σύζυγός μου, όλα αυτά οφείλονται στη βοήθεια της Λι Λαν. Η Λι Λαν είναι η μεγάλη μου ευεργέτιδα και ο άνθρωπος που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Πρέπει να βρω μια ευκαιρία να της το ξεπληρώσω στο μέλλον».

Μια μέρα του Οκτωβρίου του 2021, μου είπε η επικεφαλής: «Η Λι Λαν μιλάει μόνο για ζητήματα του νοικοκυριού στη διάρκεια των συναθροίσεων, κι αυτό αναστατώνει τους αδελφούς και τις αδελφές και δεν τους αφήνει να συγκεντρωθούν όταν αναλογίζονται τα λόγια του Θεού και συναναστρέφονται πάνω σ’ αυτά. Έχουμε συναναστραφεί μαζί της κι έχουμε επισημάνει τη συμπεριφορά της πολλές φορές, κι εκείνη το έχει αποδεχθεί λεκτικά, μόλις, όμως, επιστρέψει στην επόμενη συνάθροιση, κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η συμπεριφορά δύσπιστης που έχει είναι πολύ σοβαρή κι η εκκλησία συλλέγει αξιολογήσεις που της κάνουν οι αδελφοί κι οι αδελφές. Αφού μένετε κοντά κι έχεις αλληλεπιδράσει μαζί της για πολλά χρόνια, γράψε, σε παρακαλώ, μια αξιολόγηση για εκείνη». Όταν άκουσα την επικεφαλής να το λέει αυτό, σφίχτηκε η καρδιά μου. Ήξερα πολύ καλά την κατάσταση της Λι Λαν, μέναμε κοντά κι ερχόταν συχνά στο σπίτι μου. Όταν διαβάζαμε τα λόγια του Θεού και συναναστρεφόμασταν μαζί πάνω στις καταστάσεις μας, έβρισκα ότι οι σκέψεις της δεν αφορούσαν καθόλου τα λόγια του Θεού. Μιλούσε συχνά για ασήμαντα οικογενειακά ζητήματα, τη μία για το ότι δεν τη φρόντιζε ο σύζυγός της και την άλλη για το ότι ο γιος της ήταν ανυπάκουος. Συναναστρεφόμουν μαζί της για να το αποδεχθεί από τον Θεό και να αναζητήσει την αλήθεια για να πάρει μαθήματα, αλλά εκείνη δεν τα λάμβανε ποτέ υπόψη όλα αυτά και, όταν συναντιόμασταν ξανά, μιλούσε και πάλι για τα ίδια πράγματα, κι αυτό με ενοχλούσε πραγματικά. Επιπλέον, δεν έκανε ποτέ τα καθήκοντά της με την καρδιά της, ενώ ήταν πάντα απερίσκεπτη όταν έκανε έργο γενικών καθηκόντων. Την είχα διορθώσει και εκθέσει πολλές φορές όσον αφορά την εκτέλεση των καθηκόντων της, αλλά το αποδεχόταν λεκτικά μόνο και μετά απλώς συνέχιζε τα ίδια. Τώρα αναστάτωνε και τους αδελφούς και τις αδελφές, και δεν τους άφηνε να κάνουν ήσυχα τις συναθροίσεις τους, ενώ, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις και τη βοήθεια, συνέχιζε να μην μπορεί να λάβει υπόψη αυτές τις συμβουλές. Είδα ότι η Λι Λαν δεν αποδεχόταν καθόλου την αλήθεια, ενώ διατάρασσε και αναστάτωνε διαρκώς την εκκλησιαστική ζωή και ήταν σαφές ότι δεν ήταν κατάλληλη να μείνει στην εκκλησία. Σκέφτηκα, όμως, πως, αν εξέθετα τη συμπεριφορά της, η Λι Λαν, αναγκαστικά θα αποπεμπόταν ως δύσπιστη, κι αυτή η ιδέα μού προκαλούσε μεγάλη ταραχή. Στοχαζόμουν το γεγονός ότι είχα μπορέσει να αποδεχθώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και είχα την ευκαιρία να επιδιώξω την αλήθεια και να σωθώ, κι όλα αυτά χάρη στη Λι Λαν που μου κήρυξε το ευαγγέλιο. Και τις στιγμές που ένιωθα αρνητικότητα και αδυναμία, η Λι Λαν ήταν αυτή που συνεχώς με βοηθούσε και με στήριζε. Επιπλέον, όταν έβγαινα για να κάνω τα καθήκοντά μου, η Λι Λαν με βοηθούσε συχνά να φροντίσω τα παιδιά μου και να διαχειριστώ τις δουλειές του σπιτιού. Όπως λέει το ρητό «Μια σταγόνα καλοσύνης θα πρέπει να ανταποδίδεται με έναν χείμαρρο καλοσύνης». Επίσης, η Λι Λαν με είχε βοηθήσει τόσο πολύ, οπότε, αν εξέθετα τη συμπεριφορά της ως δύσπιστης, αυτό δεν θα έδειχνε πως δεν είχα συνείδηση; Έχοντας όλα αυτά κατά νου, είπα διακριτικά στην επικεφαλής: «Τα τελευταία δύο χρόνια, δεν συναθροίζομαι με τη Λι Λαν, κι έτσι δεν την ξέρω και τόσο καλά, στην πραγματικότητα». Ακόμα, υπερασπίστηκα τη Λι Λαν, λέγοντας: «Η Λι Λαν είναι ενθουσιώδης και, παρότι την καταδιώκει η οικογένειά της, θέλει πραγματικά να κάνει τα καθήκοντά της». Η επικεφαλής είπε: «Μια αδελφή που αλληλεπίδρασε σε δύο περιπτώσεις με τη Λι Λαν θεώρησε ότι αναστατώνει την εκκλησιαστική ζωή, και τη διέκρινε. Λογικά, εσύ την ξέρεις καλύτερα, πραγματικά δεν τη διακρίνεις καθόλου;» Συνειδητοποίησα ότι το ψέμα μου είχε εκτεθεί και ντράπηκα λίγο, όταν, όμως, σκέφτηκα πόσο καλή είχε σταθεί μαζί μου η η Λι Λαν, πάλι δεν ήθελα να γράψω αξιολόγηση για εκείνη. Αφού έφυγε η επικεφαλής, ένιωθα δυσφορία, σαν να μου πλάκωνε την καρδιά μια βαριά πέτρα. Μια μέρα, η κόρη μου επέστρεψε από μια συνάθροιση και μου είπε: «Στη διάρκεια της συνάθροισης, η Λι Λαν μιλούσε συνεχώς για ζητήματα του νοικοκυριού και ήταν αδύνατο να κάνουμε σωστή συνάθροιση. Παρότι οι αδελφοί κι οι αδελφές συναναστράφηκαν μαζί της και την εξέθεσαν επανειλημμένα, εκείνη ακόμα να αλλάξει. Όλοι είπαν ότι δεν θέλουν να συναθροίζονται πια μαζί της». Όταν άκουσα την κόρη μου να τα λέει αυτά, κατάλαβα ότι η Λι Λαν συνέχιζε να αναστατώνει την εκκλησιαστική ζωή και ένιωσα πραγματικά ένοχη, ενώ σκέφτηκα: «Αν εξέθετα τη συμπεριφορά της Λι Λαν, η Λι Λαν ίσως αποπεμπόταν νωρίτερα απ’ την εκκλησία, κι έτσι οι αδελφοί και οι αδελφές θα αναστατώνονταν λιγότερο. Αν, όμως, την αναφέρω στην επικεφαλής, μήπως θα με κατηγορήσει η Λι Λαν για αχαριστία και ασυνειδησία όταν το μάθει; Πώς θα την αντικρίσω;» Με αυτές τις σκέψεις κατά νου, ένιωθα πολύ διχασμένη, και, στο τέλος, και πάλι δεν έκανα την αξιολόγηση της Λι Λαν.

Λίγο αργότερα, μια αδελφή που έκανε έργο εκκαθάρισης ήρθε μαζί μας σε μια συνάθροιση, και ξαφνικά με ρώτησε αν γνώριζα κάτι για τη Λι Λαν. Η καρδιά μου σταμάτησε, και σκέφτηκα: «Γιατί με ρωτάει ξαφνικά η αδελφή για τη Λι Λαν; Πώς πρέπει να απαντήσω; Αν πω ότι γνωρίζω πράγματα για εκείνη, τότε η αδελφή θα πρέπει να μου κάνει αναλυτικές ερωτήσεις για τη συμπεριφορά της Λι Λαν, κι αν μιλήσω ειλικρινά, είναι πολύ πιθανό η Λι Λαν να αποπεμφθεί. Θα μπορούσα να πω απλώς πως δεν ξέρω, αλλά έχω ήδη πει ψέματα μία φορά. Αν ξαναπώ ψέματα, δεν θα γίνω μια αναίσχυντη ψεύτρα;» Ένιωθα πολύ διχασμένη, κι έτσι προσευχήθηκα επειγόντως στον Θεό: «Θεέ μου! Η ερώτηση αυτής της αδελφής πρέπει να έχει γίνει με την έγκρισή Σου, οπότε δώσε μου, Σε παρακαλώ, τη δύναμη να κάνω πράξη την αλήθεια». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Όλοι σας λέτε ότι λαμβάνετε υπόψη το φορτίο του Θεού και ότι θα υπερασπιστείτε τη μαρτυρία της εκκλησίας, όμως ποιος ανάμεσά σας έχει λάβει αληθινά υπόψη το φορτίο του Θεού; Διερωτήσου το εξής: Είσαι κάποιος που έχει λάβει υπόψη το φορτίο Του; Μπορείς να κάνεις πράξη τη δικαιοσύνη για Εκείνον; Μπορείς να ορθώσεις το ανάστημά σου και να μιλήσεις για Μένα; Μπορείς να κάνεις ακλόνητα πράξη την αλήθεια; Είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε να αγωνιστείς ενάντια σε όλες τις πράξεις του Σατανά; Θα μπορούσες να παραμερίσεις τα συναισθήματά σου και να εκθέσεις τον Σατανά για χάρη της αλήθειας Μου; Μπορείς να επιτρέψεις να ικανοποιηθούν μέσα σου οι προθέσεις Μου; Έχεις προσφέρει την καρδιά σου την πιο κρίσιμη στιγμή; Είσαι κάποιος που ακολουθεί το θέλημά Μου; Θέσε στον εαυτό σου αυτά τα ερωτήματα, και να τα σκέφτεσαι συχνά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 13). Κάθε ερώτημα του Θεού μού διαπερνούσε την καρδιά. Ο Θεός ελπίζει να μπορέσω να λάβω υπόψη το φορτίο Του και να διαφυλάξω τα συμφέροντα της εκκλησίας, καθώς και να μπορέσω να εκθέσω και να αναφέρω έγκαιρα οποιονδήποτε προκαλεί αναστάτωση στην εκκλησιαστική ζωή. Ερχόμουν συχνά σε επαφή με τη Λι Λαν και είχα ξεκάθαρη άποψη για τις ενέργειές της. Είχε αρνηθεί σταθερά να αποδεχθεί την αλήθεια και, στη διάρκεια των συναθροίσεων, ανέφερε οικογενειακά ζητήματα και δεν άφηνε τους άλλους να φάνε και να πιουν με ηρεμία τα λόγια του Θεού. Παρά τις επανειλημμένες συναναστροφές και διορθώσεις, ακόμα δεν είχε μετανοήσει, κι αυτό είχε προκαλέσει σοβαρή αναστάτωση στην εκκλησιαστική ζωή. Έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια για να διαφυλάξω τα συμφέροντα της εκκλησίας, να εξηγήσω αναλυτικά την κατάσταση που κατανοούσα ειλικρινά και να απομακρύνω εγκαίρως τη Λι Λαν απ’ την εκκλησία, έτσι ώστε οι αδελφοί κι οι αδελφές να αποκτήσουν ένα ήσυχο περιβάλλον όπου θα βιώνουν την εκκλησιαστική ζωή. Κάτι τέτοιο θα λάμβανε υπόψη την πρόθεση του Θεού και το φορτίο Του. Είπα, λοιπόν, στην αδελφή την αλήθεια για τη συστηματική συμπεριφορά της Λι Λαν, κι η αδελφή σημείωσε όλα όσα της είπα, με κάθε λεπτομέρεια. Αφού της τα είπα όλα αυτά, η καρδιά μου ησύχασε και γαλήνεψε. Σύντομα, η Λι Λαν αποπέμφθηκε απ’ την εκκλησία, κι έτσι οι αδελφοί και οι αδελφές δεν αναστατώνονταν πια στη διάρκεια των συναθροίσεων.

Μετά, όμως, συνέχισα να νιώθω χρέος απέναντι στη Λι Λαν. Αργότερα, όταν το ανέφερα αυτό σε μια αδελφή, εκείνη συναναστράφηκε μαζί μου: «Το σταθερό αίσθημα χρέους που έχεις απέναντι στη Λι Λαν οφείλεται κυρίως στην επιρροή της άποψης ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη». Η αδελφή μού έδωσε δύο εδάφια των λόγων του Θεού: «Η ιδέα ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη είναι ένα από τα κλασικά κριτήρια της κινεζικής παραδοσιακής κουλτούρας για να κριθεί αν η ηθική διαγωγή ενός ατόμου είναι καλή ή κακή. Όταν αξιολογείται το αν η ανθρώπινη φύση κάποιου είναι καλή ή κακή και το πώς είναι η ηθική διαγωγή του, ένα από τα σημεία αναφοράς είναι το αν ανταποδίδει τις χάρες ή τη βοήθεια που λαμβάνει, το αν ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει ή όχι. Στην κινεζική παραδοσιακή κουλτούρα, ακόμη και στην παραδοσιακή κουλτούρα της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι το αντιμετωπίζουν αυτό ως ένα σημαντικό πρότυπο για να μετρήσουν την ηθική διαγωγή ενός ατόμου. Αν κάποιος δεν ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει, θα θεωρείται αχάριστος, άνθρωπος χωρίς συνείδηση και ανάξιος για συναναστροφή, που θα πρέπει να τον σιχαίνονται, να τον αποστρέφονται και να τον απορρίπτουν όλοι. Ενώ, αν κάποιος ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει —δηλαδή, αφότου λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, δεν είναι αχάριστος και κάνει ό,τι μπορεί για να τον ανταμείψει— τότε θεωρείται άνθρωπος που έχει συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Αν κάποιος λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, αλλά δεν ξέρει πώς ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη του, ή απλώς εκφράζει την ευγνωμοσύνη του μ’ ένα απλό “ευχαριστώ” και τίποτα παραπάνω, δεν θα νιώσει άβολα μέσα του αυτός που του έδειξε καλοσύνη; Δεν θα σκεφτεί: “Αυτός ο τύπος δεν αξίζει βοήθεια, δεν είναι καλός. Τον βοήθησα τόσο πολύ, κι όμως δεν ξέρει καν να με ανταμείψει. Πραγματικά δεν έχει συνείδηση ούτε ανθρώπινη φύση και δεν αξίζει να έχει κανείς επαφές μαζί του”; Αν συναντούσαν ξανά έναν τέτοιο άνθρωπο, θα τον βοηθούσαν και πάλι; Πιθανότατα δεν θα ήθελαν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Από την αρχαιότητα έως και σήμερα, αναρίθμητοι άνθρωποι έχουν επηρεαστεί απ’ την ιδέα, την άποψη και το ηθικό κριτήριο που αφορά την ανταπόδοση της καλοσύνης. Ακόμη κι όταν το άτομο που τους δείχνει καλοσύνη είναι κακός ή μοχθηρός άνθρωπος και τους αναγκάζει να κάνουν καταχθόνιες και κακές πράξεις, εκείνοι και πάλι πηγαίνουν κόντρα στη συνείδηση και τη λογική τους και συμμορφώνονται στα τυφλά προκειμένου να του ανταποδώσουν την καλοσύνη του. Αυτό έχει πολλές καταστροφικές συνέπειες. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πολλοί άνθρωποι, επειδή έχουν επηρεαστεί και παρεμποδιστεί, περιοριστεί και δεσμευτεί απ’ αυτό το ηθικό κριτήριο, υποστηρίζουν τυφλά και εσφαλμένα αυτήν την άποψη της ανταπόδοσης καλοσύνης, ενώ είναι μάλιστα πιθανό να βοηθήσουν και να υποθάλψουν κακούς ανθρώπους. Τώρα που έχετε ακούσει τη συναναστροφή Μου, έχετε πλέον σαφή εικόνα της κατάστασης· διαπιστώνετε πως κάτι τέτοιο αποτελεί ανόητη αφοσίωση, πως αυτή η διαγωγή δείχνει πως δεν θέτεις όρια και ανταποδίδεις απερίσκεπτα την καλοσύνη χωρίς διάκριση· κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα και αξία. Επειδή οι άνθρωποι φοβούνται πως θα τους κατακρίνει η κοινή γνώμη ή θα τους καταδικάσουν οι άλλοι, αφιερώνουν απρόθυμα τη ζωή τους στο να ανταποδίδουν την καλοσύνη των άλλων ή φτάνουν ακόμη και στο σημείο να τη θυσιάσουν· αυτός είναι ένας παράλογος και ανόητος τρόπος να ενεργεί κανείς. Το ρητό της παραδοσιακής κουλτούρας δεν έχει περιορίσει μόνο τη σκέψη των ανθρώπων, αλλά έχει προσθέσει κι ένα αχρείαστο βάρος κι έναν περιττό μπελά στη ζωή τους, φορτώνοντας την οικογένειά τους με επιπλέον ταλαιπωρίες και φορτία. Πολλοί άνθρωποι έχουν πληρώσει μεγάλο τίμημα για να ανταποδώσουν την καλοσύνη που έλαβαν. Βλέπουν την ανταπόδοση της καλοσύνης ως κοινωνική ευθύνη ή ως καθήκον τους, και μπορεί μάλιστα να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους ανταποδίδοντας την καλοσύνη των άλλων. Πιστεύουν πως κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσιολογικό και δικαιολογημένο· πως είναι ένα καθήκον το οποίο δεν μπορούν να αποφύγουν. Δεν είναι ανόητη και παράλογη αυτή η άποψη; Δεν είναι ανόητος και παράλογος ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν; Αποκαλύπτει πλήρως πόσο αδαείς και μη διαφωτισμένοι είναι οι άνθρωποι. Σε κάθε περίπτωση, το ρητό σχετικά με την ηθική διαγωγή που λέει “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη” ναι μεν μπορεί να συμφωνεί με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, αλλά δεν συνάδει με τις αλήθεια-αρχές. Είναι ασύμβατο με τα λόγια του Θεού και αποτελεί εσφαλμένη άποψη και λανθασμένο τρόπο να ενεργεί κανείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Απ’ τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι η απροθυμία μου να δώσω πληροφορίες για τη συμπεριφορά της Λι Λαν οφειλόταν στα δεσμά και τους περιορισμούς της άποψης σχετικά με την ευγνωμοσύνη και την ανταπόδοση της καλοσύνης. Από παιδί, οι γονείς μου μου δίδασκαν συχνά να δείχνω ευγνωμοσύνη και να ανταποδίδω την καλοσύνη. Έφτασα να πιστεύω πως, αν κάποιος μου έκανε μια χάρη, έπρεπε να βρω έναν τρόπο να του το ανταποδώσω και πως, αν δεν το έκανα, τότε οι άλλοι θα με επέκριναν πίσω απ’ την πλάτη μου και θα με αποκαλούσαν αχάριστη. Υιοθέτησα, λοιπόν, την ευγνωμοσύνη και την ανταπόδοση της καλοσύνης ως αρχές διαγωγής. Υιοθέτησα αυτήν τη στάση έξω στον κόσμο, ανταποδίδοντας τα διπλάσια σε όποιον ήταν καλός μαζί μου. Όλοι μου οι γείτονες ήθελαν να αλληλεπιδρούν μαζί μου, κι αυτό με έκανε να πιστεύω ακόμα περισσότερο πως αν ενεργούσα έτσι, είχα συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Αφού βρήκα τον Θεό, συνέχισα να ζω σύμφωνα με αυτές τις παραδοσιακές ιδέες και, επειδή η Λι Λαν μού είχε κηρύξει το ευαγγέλιο των έσχατων ημερών του Θεού, επειδή με είχε στηρίξει και βοηθήσει στην αδυναμία και την αρνητικότητά μου, κι είχε επίσης φροντίσει τα παιδιά μου και τις δουλειές του σπιτιού μου, ένιωθα πραγματική ευγνωμοσύνη απέναντι στη Λι Λαν. Θεωρούσα πως μπορούσα να κάνω καθήκοντα κανονικά έως εκείνη τη στιγμή επειδή με συναναστράφηκε και με βοήθησε η Λι Λαν. Ένιωθα πως ήταν ο μόνος άνθρωπος που δεν θα μπορούσα να ξεχάσω ποτέ. Στην πραγματικότητα, μέσα απ’ τις τακτικές αλληλεπιδράσεις μου με τη Λι Λαν, είχα ήδη παρατηρήσει ότι είχε διαρκώς εμμονή με ανθρώπους και γεγονότα, ότι δεν αποδεχόταν τα πράγματα από τον Θεό ούτε έπαιρνε καθόλου μαθήματα, καθώς και ότι δεν έκανε τα καθήκοντά της με την καρδιά της. Όταν τρώγαμε και πίναμε τα λόγια του Θεού μαζί, μιλούσε μόνο για ασήμαντα οικογενειακά ζητήματα, κι αυτό τους προβλημάτιζε και τους αποσπούσε όλους. Η συμπεριφορά της έδειχνε πως ήταν δύσπιστη και, σύμφωνα με τις αρχές, έπρεπε να αποπεμφθεί. Έπρεπε να είχα αναφέρει έγκαιρα τη συμπεριφορά της Λι Λαν στους επικεφαλής ώστε να αποπεμφθεί από την εκκλησία. Για να ανταποδώσω, όμως, την καλοσύνη της Λι Λαν και να μη με αποκαλέσουν αχάριστη, όχι μόνο δεν κατάφερα να αναφέρω τη συμπεριφορά της, αλλά επιπλέον της πρόσφερα καταφύγιο και την ανέχτηκα, θέλοντας να την κρατήσω στην εκκλησία. Δεν προστάτευα μια δύσπιστη; Έκανα κακό και εναντιωνόμουν στον Θεό! Η εκκλησία είναι ο χώρος όπου λατρεύει τον Θεό ο εκλεκτός λαός Του, κι όπου οι αδελφοί κι οι αδελφές συναναστρέφονται τα λόγια του Θεού. Εξαιτίας, όμως, της αναστάτωσης που προκάλεσε η Λι Λαν, οι αδελφοί και οι αδελφές δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν και να συλλογιστούν τα λόγια του Θεού. Και, προκειμένου να ανταποδώσω στη Λι Λαν την υποτιθέμενη καλοσύνη της απέναντί μου, δεν την εξέθεσα. Είχα την οποιαδήποτε συνείδηση ή ανθρώπινη φύση; Πραγματικά, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω το καλό απ’ το κακό, το σωστό απ’ το λάθος. Είχα κάνει πραγματικά τον Θεό να με αποστρέφεται! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, με πλημμύρισαν τύψεις κι ενοχές, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, το βλέπω ότι με κρατάει σφιχτά δέσμια αυτή η παραδοσιακή άποψη της ευγνωμοσύνης και της ανταπόδοσης της καλοσύνης, κι έχω χάσει την ικανότητα να ξεχωρίζω το καλό απ’ το κακό και το σωστό απ’ το λάθος. Θεέ μου! Επιθυμώ να μετανοήσω απέναντί Σου».

Αργότερα, διάβασα δύο εδάφια απ’ τα λόγια του Θεού: «Πρέπει να μπορείτε να διακρίνετε την έννοια της παραδοσιακής κουλτούρας ότι “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”. Το πιο σημαντικό μέρος είναι η λέξη “καλοσύνη”· πώς θα πρέπει να βλέπετε αυτήν την καλοσύνη; Σε ποια πτυχή και φύση της καλοσύνης αναφέρεται; Ποια είναι η σημασία του να ανταποδίδεται αυτή η καλοσύνη με ευγνωμοσύνη; Οι άνθρωποι πρέπει να βρουν τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορίζονται από αυτήν την ιδέα της ανταπόδοσης της καλοσύνης. Αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για όποιον επιδιώκει την αλήθεια. Τι είναι η “καλοσύνη” σύμφωνα με τις ανθρώπινες αντιλήψεις; Σε ένα μικρότερο επίπεδο, καλοσύνη είναι να σε βοηθάει κάποιος όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση. Για παράδειγμα, να σου δίνει ένα μπολ ρύζι όταν πεινάς ή ένα μπουκάλι νερό όταν διψάς, ή να σε βοηθάει να σηκωθείς αν πέσεις και δεν μπορείς να σηκωθείς. Κάθε τι απ’ όλα αυτά αποτελεί καλοσύνη. Μια μεγάλη καλοσύνη είναι μια καλοσύνη που σώζει ζωές ή η καλοσύνη του να διασώσεις κάποιον. Για παράδειγμα, όταν αντιμετωπίζεις κάποια ολέθρια κατάσταση και κάποιος σε σώζει κι έτσι σε βοηθά να την ξεπεράσεις ή όταν βρίσκεσαι σε θανάσιμο κίνδυνο και κάποιος σε βοηθά, αποτρέποντας έτσι τον θάνατό σου —αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως μεγάλες καλοσύνες. Στα μάτια των ανθρώπων, αυτού του είδους η καλοσύνη ξεπερνά κάθε μικρή υλική χάρη —είναι μια μεγάλη καλοσύνη που δεν μπορεί να μετρηθεί με όρους χρημάτων ή υλικών πραγμάτων. Εκείνοι που τη δέχονται νιώθουν ένα είδος ευγνωμοσύνης που είναι αδύνατο να εκφραστεί με λίγα λόγια ευχαριστίας. Είναι ακριβές, όμως, να μετρούν οι άνθρωποι την καλοσύνη με αυτόν τον τρόπο; (Δεν είναι.) Γιατί λέτε πως δεν είναι ακριβές; (Επειδή αυτή η μέτρηση βασίζεται στα πρότυπα της παραδοσιακής κουλτούρας.) Αυτή η απάντηση βασίζεται στη θεωρία και το δόγμα, και ενώ μπορεί να φαίνεται σωστή, δεν φτάνει στην ουσία του θέματος. Πώς μπορεί, λοιπόν, να το εξηγήσει αυτό κανείς με πρακτικούς όρους; Σκεφτείτε το προσεκτικά. Πριν από λίγο καιρό, ήταν ένα βίντεο στο διαδίκτυο που έδειχνε έναν άντρα να χάνει το πορτοφόλι του καθώς περπατούσε. Ένα μικρό σκυλάκι εκεί κοντά το βλέπει, μαζεύει το πορτοφόλι και παίρνει τον άντρα στο κυνήγι. Ο άνδρας νομίζει εσφαλμένα ότι το σκυλάκι τού έκλεψε το πορτοφόλι και το χτυπάει. Παράλογο, έτσι δεν είναι; Ο άνθρωπος έχει λιγότερη ηθική από τον σκύλο! Οι πράξεις του σκύλου ήταν απολύτως σύμφωνες με τα ανθρώπινα πρότυπα ηθικής. Ένας άνθρωπος θα φώναζε: “Σου έπεσε το πορτοφόλι σου!” αλλά επειδή ο σκύλος δεν μπορούσε να μιλήσει, μάζεψε απλώς σιωπηλά το πορτοφόλι και έτρεξε πίσω από τον άνθρωπο. Άρα, λοιπόν, αν ένας σκύλος μπορεί να εκτελέσει κάποιες από τις καλές συμπεριφορές που ενθαρρύνει η παραδοσιακή κουλτούρα, τι λέει αυτό για τους ανθρώπους; Οι άνθρωποι γεννιούνται με συνείδηση και λογική, οπότε είναι ακόμη πιο ικανοί να κάνουν αυτά τα πράγματα. Εφόσον κάποιος έχει αίσθημα συνείδησης, μπορεί να εκπληρώσει τέτοιου είδους ευθύνες και υποχρεώσεις. Δεν είναι απαραίτητο να δουλέψεις σκληρά ή να πληρώσεις κάποιο τίμημα· απαιτεί λίγη προσπάθεια και είναι απλώς θέμα του να κάνεις κάτι χρήσιμο, κάτι που ωφελεί τους άλλους. Αλλά μπορεί πραγματικά η φύση αυτής της πράξης να χαρακτηριστεί ως “καλοσύνη”; Φτάνει στο επίπεδο μιας πράξης καλοσύνης; (Δεν φτάνει.) Εφόσον δεν φτάνει, χρειάζεται οι άνθρωποι να μιλούν για ανταπόδοσή της; Θα ήταν περιττό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Μερικές φορές, ο Θεός χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του Σατανά για να βοηθήσει τους ανθρώπους, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να φροντίζουμε να ευχαριστούμε τον Θεό, όχι να ανταποδίδουμε καλοσύνη στον Σατανά. Αυτό είναι ζήτημα αρχής. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με πειρασμό με τη μορφή ενός κακού ανθρώπου που σου δείχνει καλοσύνη, πρέπει πρώτα να έχεις ξεκαθαρίσει στην καρδιά σου με ποιες προθέσεις και κίνητρα σε βοηθά και σου παρέχει οφέλη, και το κατά πόσον ακριβώς είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Παρόλο που η ιδέα της ανταπόδοσης της καλοσύνης δεν είναι λανθασμένη, θα πρέπει να έχεις αρχές και όρια στον τρόπο με τον οποίο την κάνεις πράξη. Εξαρτάται επίσης από το τι είδους άνθρωπος είναι ο ευεργέτης σου και τι συνέπειες θα επιφέρει η ανταπόδοση της καλοσύνης σου. Πρέπει να χειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις με ευελιξία. Εάν ο Θεός θέλει να σε σώσει, όποιου τις υπηρεσίες κι αν χρησιμοποιεί για να το επιτύχει, εσύ θα πρέπει πρώτα να ευχαριστήσεις τον Θεό και να το αποδεχθείς από Εκείνον. Δεν θα πρέπει να απευθύνεις την ευγνωμοσύνη σου αποκλειστικά προς τους ανθρώπους, πόσο μάλλον να προσφέρεις τη ζωή σου σε κάποιον σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Είναι σοβαρό λάθος αυτό. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η καρδιά σου να ευγνωμονεί τον Θεό και να το αποδέχεσαι από Εκείνον» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Απ’ τα λόγια του Θεού, έφτασα να κατανοήσω πώς να βλέπω την καλοσύνη των άλλων. Στην εκκλησία, όταν οι άνθρωποι είναι αρνητικοί, αδύναμοι ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες, τότε οι αδελφοί κι οι αδελφές συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια για να βοηθήσουν και να στηρίξουν ο ένας τον άλλον. Αυτή είναι η ευθύνη ολόκληρου του εκλεκτού λαού του Θεού, καθώς κι η απαίτηση του Θεού από τον εκλεκτό λαό Του. Όταν με καταδίωκε ο σύζυγός μου, η Λι Λαν μπόρεσε να συναναστραφεί πάνω στην αλήθεια και να με βοηθήσει. Αυτό ήταν υποχρέωσή της και δεν μπορεί να θεωρηθεί καλοσύνη. Κατανόησα επίσης ότι, όσον αφορά το ότι μπόρεσα να ακούσω τη φωνή του Θεού και να αποδεχθώ το έργο του Θεού των έσχατων ημερών, φαινόταν σαν να μου είχε κηρύξει το ευαγγέλιο η Λι Λαν, αλλά πίσω απ’ όλα κρυβόταν η κυριαρχία του Θεού και όσα όρισε Εκείνος, άρα, τον Θεό έπρεπε να ευχαριστώ, για τη χάρη Του. Αφού βρήκα τον Θεό, δεν σκόνταψα όταν με καταδίωκε ο σύζυγός μου, ενώ συνέχισα με επιμονή τα καθήκοντά μου. Αυτό δεν ήταν επίτευγμα κάποιου ανθρώπου, αλλά το αποτέλεσμα του ποτίσματος και της θρέψης με τα λόγια του Θεού. Εγώ, όμως, δεν το αποδέχθηκα από τον Θεό ούτε Τον ευχαρίστησα, αντίθετα εξέφρασα ευγνωμοσύνη σε έναν άνθρωπο. Έδειξα πολύ μεγάλη αχαριστία και επαναστατικότητα εναντίον του Θεού!

Στην αναζήτησή μου, διάβασα άλλο ένα εδάφιο των λόγων του Θεού, που μου δίδαξε πώς να αντιμετωπίζω όσους με έχουν βοηθήσει. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για σκέψου και την εξής κατάσταση: Κάποιος σε βοήθησε στο παρελθόν, ήταν με κάποιον τρόπο ευγενικός μαζί σου και επηρέασε τη ζωή σου ή κάποιο σημαντικό γεγονός· παρ’ όλα αυτά, η ανθρώπινη φύση του και το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει δεν συμβαδίζουν με το δικό σου μονοπάτι και μ’ αυτά που αναζητάς. Δεν μιλάτε την ίδια γλώσσα, δεν τον συμπαθείς και, σε κάποιον βαθμό, ίσως θα μπορούσε να ειπωθεί πως τα ενδιαφέροντά σου και τα πράγματα που αναζητάς είναι τελείως διαφορετικά από τα δικά του. Έχετε διαφορετικό μονοπάτι στη ζωή, κοσμοθεωρία και απόψεις για τη ζωή· είστε δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι. Άρα, λοιπόν, πώς θα πρέπει να προσεγγίσεις και να ανταποκριθείς στη βοήθεια που σου προσέφερε στο παρελθόν; Μπορεί να προκύψει αυτή η ρεαλιστική κατάσταση; (Ναι.) Τι θα πρέπει να κάνεις, λοιπόν; Είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις κι αυτήν την κατάσταση. Αφού του δώσεις την όποια υλική αποζημίωση αντέχει η τσέπη σου, έπειτα, εφόσον οι δυο σας βαδίζετε σε διαφορετικά μονοπάτια, δεν μπορείτε να συνεργαστείτε ή να βαδίσετε στο ίδιο μονοπάτι και δεν μπορείτε να είστε καν φίλοι ούτε να έχετε πια κάποια αλληλεπίδραση. Πώς θα πρέπει να προχωρήσεις, εφόσον δεν μπορείτε να έχετε πια αλληλεπίδραση; Μείνε μακριά του. Μπορεί να ήταν ευγενικός μαζί σου στο παρελθόν, αλλά πορεύεται στην κοινωνία εξαπατώντας τους άλλους και κάνοντας απατεωνιές, διαπράττει κάθε λογής καταχθόνιες πράξεις και, εκτός αυτού, δεν τον συμπαθείς· άρα, λοιπόν, είναι απόλυτα λογικό να κρατήσεις τις αποστάσεις σου απ’ αυτόν. Κάποιοι μπορεί να πουν: “Αν ενεργήσω έτσι, δεν σημαίνει πως δεν έχω συνείδηση;” Δεν σημαίνει πως δεν έχεις συνείδηση. Αν πράγματι αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία στη ζωή του, μπορείς και πάλι να τον βοηθήσεις· δεν γίνεται όμως να περιορίζεσαι απ’ αυτόν ή να κάνεις μαζί του κακές και ασυνείδητες πράξεις. Επίσης, δεν υπάρχει λόγος να δουλεύεις γι’ αυτόν σαν το σκυλί απλώς και μόνο επειδή σε βοήθησε ή σου έκανε κάποια μεγάλη χάρη στο παρελθόν· δεν είναι υποχρέωσή σου κι εκείνος δεν αξίζει μια τέτοια μεταχείριση. Είναι δικαίωμά σου να επιλέξεις να αλληλεπιδράς, να περνάς χρόνο και να γίνεσαι μάλιστα φίλος με άτομα τα οποία συμπαθείς και με τα οποία τα πηγαίνεις καλά —με άτομα τα οποία είναι σωστά. Μπορείς να εκπληρώσεις την ευθύνη και την υποχρέωσή σου απέναντι σ’ αυτό το άτομο· είναι δικαίωμά σου. Φυσικά, μπορείς επίσης να αρνηθείς να πιάσεις φιλίες και να έχεις πάρε δώσε με ανθρώπους που δεν συμπαθείς, και δεν χρειάζεται να εκπληρώσεις καμία υποχρέωση ή ευθύνη απέναντί τους· είναι κι αυτό δικαίωμά σου. Ούτε και θα είναι λάθος αν αποφασίσεις να εγκαταλείψεις το άτομο αυτό και αρνηθείς να αλληλεπιδράς μαζί του ή να εκπληρώσεις οποιαδήποτε ευθύνη ή υποχρέωση απέναντί του. Πρέπει να θέτεις ορισμένα όρια στον τρόπο με τον οποίο φέρεσαι, και να φέρεσαι σε διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο. Δεν θα πρέπει να ακολουθείς τους κακούς ανθρώπους και να κάνεις το κακό ούτε να έχεις επαφές μαζί τους· αυτή είναι η σοφή επιλογή. Μην επηρεάζεσαι από διάφορους παράγοντες όπως η ευγνωμοσύνη, τα αισθήματα και η κοινή γνώμη· με τον τρόπο αυτό παίρνεις θέση και έχεις αρχές, κι αυτό οφείλεις να κάνεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου έλαμψε περισσότερο. Πρέπει κανείς να έχει σαφή θέση και αρχές στη διαγωγή του και, όσον αφορά αυτούς που μας έχουν βοηθήσει, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το μονοπάτι στο οποίο βρίσκονται. Αν βρίσκονται στο σωστό μονοπάτι, πρέπει να δείχνουμε ανοχή και υπομονή όταν οι ενέργειές τους δεν συνάδουν με τις αλήθεια-αρχές, και να τους βοηθάμε με συναναστροφή πάνω στην αλήθεια. Αν, όμως, βρίσκονται στο μονοπάτι της αντίστασης εναντίον του Θεού, τότε πρέπει να τους εκθέτουμε και να τους αναφέρουμε, κι αν δεν μετανοήσουν, πρέπει να απομακρυνόμαστε από αυτούς και να τους απορρίπτουμε. Όπως ακριβώς βοήθησε κάποτε εμένα η Λι Λαν, αν συναντούσε κι εκείνη δυσκολίες στη ζωή, τότε θα μπορούσα σίγουρα να της προσφέρω υλική βοήθεια. Τώρα, όμως, που αναστάτωνε την εκκλησιαστική ζωή κι είχε πάρει το μονοπάτι της αντίστασης εναντίον του Θεού, δεν μπορούσα να τη συντροφεύσω στο παράπτωμά της. Έπρεπε να την εκθέσω και να προστατεύσω τα συμφέροντα της εκκλησίας. Έτσι ξεχωρίζει κανείς το σωστό απ’ το λάθος κι ενεργεί με αρχές.

Η κρίση κι η έκθεση των λόγων του Θεού μού έδωσαν τη δυνατότητα να διορθώσω έγκαιρα τις λανθασμένες απόψεις μου και να μην περιορίζομαι πια απ’ την παραδοσιακή άποψη πως η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη, καθώς και να κατανοήσω ότι μόνο βλέποντας τους ανθρώπους και τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού μπορούμε να συμβαδίζουμε με τις προθέσεις Του. Δόξα τω Θεώ!