Τα τελευταία χρόνια, ποτίζω στην εκκλησία νεοφώτιστους από μια ξένη χώρα. Επειδή είχα εμπειρία με το έργο ποτίσματος και μιλούσα λίγο τη γλώσσα τους, οι αδελφοί και οι αδελφές ζητούσαν συχνά τη βοήθειά μου, όταν είχαν προβλήματα σχετικά με το πότισμα των νεοφώτιστων, και συνήθως δέχονταν τις προτάσεις μου. Μερικές φορές, οι αδελφοί και οι αδελφές δεν ήξεραν πώς να λύσουν κάποια από τα προβλήματα των νεοφώτιστων, αλλά εγώ μπορούσα εύκολα να το κάνω. Έτσι, πίστευα ότι το επίπεδό μου ήταν καλό και οι εργασιακές μου ικανότητες άνω του μετρίου. Σύντομα με εξέλεξαν επόπτρια και ήμουν υπεύθυνη να ρυθμίζω και να αποφασίζω για μικρά και μεγάλα ζητήματα του έργου ποτίσματος. Απολάμβανα πολύ αυτό το συναίσθημα.

Αργότερα, καθώς αυξήθηκαν οι νεοφώτιστοι που χρειαζόντουσαν πότισμα, η εκκλησία κανόνισε να συνεργαστώ με μια αδελφή, την Έμιλι και να μοιραστούμε την ευθύνη του έργου ποτίσματος. Στην πρώτη μας συνάντηση, η Έμιλι συζήτησε για τις ιδέες και τις απόψεις της για τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα του έργου ποτίσματος. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές συμφώνησαν μαζί της, αλλά εγώ ένιωσα άβολα. Παρότι είχε αναλάβει αυτό το καθήκον πριν από λίγο καιρό, δεν περίμενα ότι η Έμιλι θα είχε τόσο καλή αντίληψη στα επαγγελματικά ζητήματα. Πριν έρθει σ’ εμάς, όλοι άκουγαν εμένα στις συζητήσεις, αλλά τώρα είχε έρθει εκείνη και είχε κλέψει την παράσταση. Στο μέλλον, αφού θα είχε περάσει πολύ καιρό με τους αδελφούς και τις αδελφές, αναδεικνύοντας κι άλλο τα δυνατά της σημεία και τα πλεονεκτήματά της, όλοι θα την εκτιμούσαν ιδιαίτερα, κάτι που θα έθετε σε κίνδυνο τη θέση μου μέσα στην ομάδα. Όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ ανησυχούσα. Μια μέρα, ο επικεφαλής έλεγξε το έργο μαζί μας. Παρατήρησε ότι οι νεοφώτιστοι που πότιζε η Έμιλι συναθροίζονταν κανονικά και πολλοί έκαναν τα καθήκοντά τους, ενώ πολλοί από αυτούς που πότιζα εγώ δεν συναθροίζονταν κανονικά και λίγοι έκαναν τα καθήκοντά τους. Ο επικεφαλής, όταν είδε αυτήν την κατάσταση, μου ζήτησε να αναθέσω στην Έμιλι ένα μέρος του έργου που είχα αναλάβει εγώ. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα στην καρδιά μου ν’ αντιστέκομαι σθεναρά και σκέφτηκα: «Παρότι τα αποτελέσματα του έργου που έχω αναλάβει δεν είναι τόσο καλά, αν προσπαθήσω περισσότερο, αυτά τα θέματα θα βελτιωθούν και θα λυθούν αργά ή γρήγορα. Γιατί να αναθέσω το έργο μου στην Έμιλι; Αν το μάθουν οι αδελφοί και οι αδελφές, τι θα σκεφτούν για μένα; Σίγουρα θα σκεφτούν ότι δεν έχω επαρκείς εργασιακές ικανότητες. Και τότε, πώς θα μπορούσα να μείνω στην ομάδα; Επιπλέον, αν η Έμιλι αναμειχθεί στο έργο που έχω αναλάβει και αρχίσουν όλοι να ακούν αυτήν, εμένα ποιος θα με ακούσει; Αυτό δεν θα με μετέτρεπε από επόπτρια σε διακοσμητική φιγούρα;» Όμως, ο επικεφαλής είχε ήδη πάρει αυτήν την απόφαση και δεν μπορούσα να τον απορρίψω ευθέως, οπότε ανάθεσα απρόθυμα στην Έμιλι κάποιες λιγότερο σημαντικές εργασίες. Συνήθως δεν τη συναντούσα ενεργά για να συζητήσουμε για το έργο και μερικές φορές, όταν μου έστελνε μήνυμα, το διάβαζα και δεν είχα διάθεση να της απαντήσω.

Σύντομα, έμαθα ότι ένας αδελφός, ο Χάντερ, ήταν σε κακή κατάσταση, οπότε προετοιμάστηκα για να τον στηρίξω και να τον βοηθήσω, αλλά η Έμιλι, χωρίς να το περιμένω, μου είπε ότι είχε ήδη συναναστραφεί με τον Χάντερ. Αναστατώθηκα λιγάκι και σκέφτηκα «Πάντα εγώ ήμουν αυτή που συναναστρεφόταν με τον Χάντερ, και τώρα πήγες και συναναστράφηκες εσύ μαζί του χωρίς να μου το αναφέρεις. Δεν είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθείς να με ανταγωνιστείς;» Ειδικά όταν ο Χάντερ είπε σε μια συνάθροιση ότι η συναναστροφή της Έμιλι του έκανε πολύ καλό και τον βοήθησε να κατανοήσει τη διεφθαρμένη διάθεσή του, ένιωσα πάρα πολύ άβολα. Σκέφτηκα: «Ο Χάντερ κάποτε ανάφερε ότι οι συναναστροφές μου ήταν γεμάτες δόγματα, ενώ τώρα θαυμάζει την Έμιλι, η οποία, όταν συναναστρέφεται μαζί του, του επισημαίνει τα προβλήματά του. Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, δεν θα γίνει προφανές ποια από τις δυο μας είναι η καλύτερη; Σίγουρα όλοι θα νομίζουν ότι η Έμιλι καταλαβαίνει την αλήθεια και έχει την πραγματικότητα, και θα τη σέβονται περισσότερο στο μέλλον. Αυτό δεν θα θέσει σε κίνδυνο τη θέση μου στην ομάδα;» Από εκείνη τη στιγμή και μετά, άρχισα να βλέπω την Έμιλι ως τη μεγαλύτερη απειλή. Έγινα πολύ προστατευτική απέναντι στο έργο που είχα αναλάβει και δεν της έδινα καμία ευκαιρία να συμμετάσχει. Ο επικεφαλής μάς ζήτησε να συζητάμε μαζί για το έργο, αλλά εγώ δεν ήμουν πρόθυμη να τη συμπεριλάβω, καθώς ένιωθα ότι αυτό θα με ταπείνωνε και θα μ’ έκανε να φαίνομαι ανίκανη. Δεν διαχειριζόμουν το έργο μια χαρά χωρίς εκείνη; Έτσι, έβρισκα δικαιολογίες και αρνιόμουν τη συμμετοχή της, λέγοντας στον επικεφαλής ότι είχα ήδη τακτοποιήσει τα πράγματα ή ότι τα θέματα δεν ήταν τόσο περίπλοκα και μπορούσα να τα λύσω μόνη μου, ότι αν συζητούσα περισσότερο με την Έμιλι θα μόνο καθυστέρηση θα προκαλούταν, και πάει λέγοντας. Έβρισκα κάθε είδους δικαιολογίες, για να την αποκλείσω από το έργο μου. Μία φορά, είχα μόλις τελειώσει την κουβέντα με μια αδελφή, τη Τζόαν, για την κατάσταση του έργου της, όταν η Έμιλι πήγε να τη ρωτήσει για το ίδιο θέμα. Η Τζόαν ενοχλήθηκε λίγο, λέγοντας ότι με τόσο επαναλαμβανόμενη επικοινωνία για το έργο ένιωθε ότι έχανε τον χρόνο της. Ήξερα καλά πως ο λόγος ήταν ότι δεν είχα επικοινωνήσει σωστά με την Έμιλι εκ των προτέρων, αλλά εγώ, αντί να σκεφτώ το πρόβλημά μου, χάρηκα κρυφά γιατί σκέφτηκα: «Ακριβώς! Η ανάμειξη της Έμιλι είναι πράγματι περιττή. Αν όλοι την αντιπαθήσουν, τότε δεν θα αποτελεί άλλο απειλή για τη θέση μου». Έτσι, συμφώνησα με την Τζόαν και είπα: «Όντως καθυστερεί λίγο τα πράγματα». Στις συζητήσεις για το έργο, όταν κάποιοι αδελφοί και αδελφές πρότειναν να συμπεριλάβουμε την Έμιλι, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσω, για να κρατήσω τα προσχήματα. Αλλά από μέσα μου, ήμουν υπερβολικά απρόθυμη. Σκεφτόμουν: «Η Έμιλι, η Έμιλι! Τώρα μόνο γι’ αυτή σας νοιάζει. Είναι αδύνατον να προχωρήσουμε το έργο χωρίς εκείνη; Πριν έρθει σ’ εμάς, εγώ έπαιρνα τις αποφάσεις και το έργο δεν καθυστερούσε καθόλου!» Κάθε φορά που άκουγα τους αδελφούς και τις αδελφές να αναφέρουν το όνομα της Έμιλι, ήμουν πολύ εύθικτη και αναρωτιόμουν αν την εκτιμούσαν όλοι. Κάθε φορά που ήταν παρούσα, γινόμουν αμέσως επιφυλακτική, σαν σκαντζόχοιρος με σηκωμένα τα αγκάθια του, έτοιμη να υπερασπιστώ τη θέση μου ανά πάσα στιγμή. Η Έμιλι, επειδή εγώ προσπαθούσα να την παρεμποδίσω, δεν μπορούσε να ενταχθεί καθόλου στο έργο και δεν είχε ιδέα πώς να συνεργαστεί μαζί μου, κάτι που την αναστάτωνε πολύ. Καταλάβαινα ότι η κακή της κατάσταση είχε μεγάλη σχέση μ’ εμένα και ένιωθα ενοχές. Αλλά μετά σκεφτόμουν: «Αν δεν μπορείς να ενταχθείς, τότε μην μπλέκεσαι στο έργο μου. Θα ήταν ωραία να κάνει η καθεμιά τα δικά της και να μην μπλέκεται στα πόδια της άλλης». Ευχόμουν μέχρι και να κανόνιζε ο Θεός έτσι τις περιστάσεις, ώστε να μεταφερθεί αλλού η Έμιλι, για να είμαι εγώ ήρεμη. Εκείνη την περίοδο, ζούσα σε μια κατάσταση αντίστασης και αποκλεισμού απέναντι στην Έμιλι και συχνά ήμουν ανεξήγητα οξύθυμη και κουρασμένη. Γινόμουν όλο και πιο αρνητική και η καρδιά μου είχε σκοτεινιάσει. Προσευχόμουν στον Θεό: «Θεέ μου, από τότε που άρχισα να συνεργάζομαι με την Έμιλι, ήθελα να την ανταγωνίζομαι και ανησυχούσα ότι μπορεί να με ξεπεράσει. Ξέρω ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι σωστή, αλλά δεν μπορώ να δω την ουσία του προβλήματός μου. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με, ώστε να καταλάβω τον εαυτό μου».

Μία μέρα, διάβασα ένα απόσπασμα του λόγου του Θεού που εξέθετε τους αντίχριστους και κατάλαβα λίγο τον εαυτό μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ένα από τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά της ουσίας ενός αντίχριστου είναι ότι μονοπωλεί την εξουσία και ηγείται της δικής του δικτατορίας: Δεν ακούει κανέναν, δεν σέβεται κανέναν και δεν δίνει καμία βάση στους άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τα προτερήματά τους, τις σωστές απόψεις και τις σοφές γνώμες που μπορεί να εκφράζουν ή τις κατάλληλες μεθόδους που μπορεί να προτείνουν. Είναι σαν κανένας να μην έχει τα προσόντα για να συνεργαστεί μαζί του ή για να συμμετάσχει σε οτιδήποτε κάνει. Αυτή τη διάθεση έχουν οι αντίχριστοι. Κάποιοι λένε ότι αυτό δείχνει πως έχουν κακή ανθρώπινη φύση. Πώς, όμως, είναι δυνατόν να πρόκειται για συνηθισμένη κακή ανθρώπινη φύση; Πρόκειται για μια εξολοκλήρου σατανική διάθεση, και μια τέτοια διάθεση είναι εξαιρετικά φαύλη. Γιατί λέω ότι η διάθεσή τους είναι εξαιρετικά φαύλη; Οι αντίχριστοι παίρνουν για πάρτη τους τα πάντα από τον οίκο του Θεού και την περιουσία της εκκλησίας και τ’ αντιμετωπίζουν σαν δική τους προσωπική περιουσία, που πρέπει όλη να τεθεί υπό τον δικό τους έλεγχο, και δεν επιτρέπουν σε κανέναν άλλον να παρεμβαίνει σ’ αυτό. Το μόνο που σκέφτονται όταν κάνουν το έργο της εκκλησίας είναι τα δικά τους συμφέροντα, η θέση και η υπερηφάνεια τους. Δεν επιτρέπουν σε κανέναν να βλάψει τα συμφέροντά τους, πόσο μάλλον αφήνουν ν’ απειλήσει τη φήμη και τη θέση τους οποιοσδήποτε έχει επίπεδο ή είναι σε θέση να μιλήσει για τη βιωματική του μαρτυρία. Κι έτσι, προσπαθούν να καταστείλουν και ν’ αποκλείσουν ως ανταγωνιστές όσους είναι σε θέση να μιλήσουν για μια βιωματική μαρτυρία και μπορούν να συναναστραφούν πάνω στην αλήθεια και να εφοδιάσουν τον εκλεκτό λαό του Θεού· προσπαθούν απεγνωσμένα ν’ απομονώσουν εντελώς αυτούς τους ανθρώπους από οποιονδήποτε άλλο, να διασύρουν εντελώς τ’ όνομά τους και να τους καταστρέψουν. Μόνο τότε νιώθουν γαλήνη οι αντίχριστοι. […] Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάποια βιωματική μαρτυρία και κατέχουν κάποια από την αλήθεια-πραγματικότητα. Έχουν σχετικά καλή ανθρώπινη φύση, έχουν συνείδηση και λογική και μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια. Και παρόλο που μπορεί να έχουν κάποια ελαττώματα, κάποιες ελλείψεις και ν’ αποκαλύπτουν περιστασιακά μια διεφθαρμένη διάθεση, μπορούν να κάνουν αυτοκριτική και να μετανοήσουν. Αυτούς τους ανθρώπους θα σώσει ο Θεός. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ελπίδα να οδηγηθούν στην τελείωση από τον Θεό. Με λίγα λόγια, αυτοί οι άνθρωποι είναι κατάλληλοι να κάνουν ένα καθήκον. Ικανοποιούν τις απαιτήσεις και τις αρχές για την εκτέλεση ενός καθήκοντος. Όμως, οι αντίχριστοι σκέφτονται μέσα τους: “Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να το ανεχτώ αυτό. Θέλεις να έχεις ρόλο στον τομέα μου, να με ανταγωνιστείς. Αυτό είναι αδύνατον· μην το σκέφτεσαι καν. Είσαι πιο μορφωμένος από μένα, πιο εύγλωττος από μένα, πιο δημοφιλής από μένα και επιδιώκεις την αλήθεια με μεγαλύτερη επιμέλεια από ό,τι εγώ. Αν συνεργαζόμουν μαζί σου και μου έκλεβες τη δόξα, τι θα έκανα τότε;” Λαμβάνουν υπόψη τους τα συμφέροντα του οίκου του Θεού; Όχι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Ο Θεός εκθέτει το γεγονός ότι οι αντίχριστοι δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη θέση και την εξουσία και δεν αφήνουν κανέναν να βλάψει τα συμφέροντά τους. Αν δουν ότι κάποιος καλύτερος απ’ αυτούς απειλεί τη θέση τους, τον καταπιέζουν και τον αποκλείουν. Όταν το συνέκρινα αυτό με τη δική μου συμπεριφορά, συνειδητοποίησα ότι λειτουργούσα σαν αντίχριστη. Όταν είδα ότι η Έμιλι όχι μόνο έκανε συναναστροφή πάνω στην αλήθεια και έλυνε τα προβλήματα καλύτερα από μένα, αλλά ότι είχε και πολύ καλή αντίληψη όσον αφορά το επάγγελμά μας, φοβήθηκα μήπως η συνεργασία μαζί της με εμπόδιζε να αναδείξω τον εαυτό μου. Γι’ αυτό, την απέκλεισα και αρνήθηκα να πάρει μέρος στο έργο μου, μόνο και μόνο για να προστατέψω τη θέση μου και να μην αναγκαστώ να μοιραστώ την εξουσία μου. Ο επικεφαλής αποφάσισε να χωρίσουμε στα δύο το έργο με την Έμιλι και να συνεργαστούμε, κάτι που έγινε λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα του έργου ποτίσματος. Ωστόσο, στην καρδιά μου αντιστεκόμουν σ’ αυτό. Παρότι συμφώνησα απρόθυμα να τη συμπεριλάβω, της έδωσα μερικές λιγότερο σημαντικές εργασίες, φοβούμενη ότι αν την άκουγαν όλοι, θα έχανα τη θέση που είχα μέσα στην ομάδα. Όταν ο Χάντερ βρέθηκε σε κακή κατάσταση, η Έμιλι τον συναναστράφηκε έγκαιρα για να τη διορθώσει, αλλά εγώ αντί να χαρώ, βρήκα κάθε είδους δικαιολογίες για να την περιορίσω, προκειμένου να προστατέψω τη θέση μου, και να μην την αφήσω να εμπλακεί στο έργο για το οποίο ήμουν εγώ υπεύθυνη. Όταν η Τζόαν ήταν επικριτική απέναντι στην Έμιλι, χάρηκα κρυφά κι ήλπιζα ότι όλοι θα διαμόρφωναν προκατάληψη απέναντί της, έτσι ώστε να μην αποτελεί άλλο απειλή για τη θέση μου. Επειδή την απέκλεισα, η Έμιλι δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο έργο που είχα αναλάβει, κάτι που επηρέασε την κατάστασή της. Δεν σκέφτηκα τις πράξεις μου, αντίθετα ευχόμουν να φύγει αμέσως. Ήμουν τόσο αυταρχική, με ισχυρή επιθυμία για θέση. Προκειμένου να διατηρήσω τη θέση και την εξουσία μου, απέκλεισα και καταπίεσα την Έμιλι σε όσα έκανα χωρίς να σκεφτώ καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή, εντελώς απάνθρωπη. Η συμπεριφορά μου ήταν η ακριβής εκδήλωση της διάθεσης ενός αντίχριστου!

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα απόσπασμα του λόγου του Θεού, το οποίο με βοήθησε να καταλάβω τις συνέπειες των πράξεών μου. Τα λόγια του Θεού λένε: «Οι άνθρωποι έχουν σατανικές διαθέσεις, και μπορεί να επαναστατήσουν εναντίον του Θεού και να Του εναντιωθούν ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Οι άνθρωποι που ζουν με βάση σατανικές διαθέσεις μπορούν να αρνηθούν τον Θεό, να Του εναντιωθούν και να Τον προδώσουν ανά πάσα στιγμή. Οι αντίχριστοι είναι πολύ ηλίθιοι, δεν το συνειδητοποιούν αυτό και σκέφτονται: “Δυσκολεύτηκα αρκετά ν’ αποκτήσω εξουσία, γιατί να τη μοιραστώ με οποιονδήποτε άλλο; Αν τη δώσω σε άλλους, αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχω τίποτα για τον εαυτό μου, έτσι δεν είναι; Πώς μπορώ να επιδείξω τα ταλέντα και τις ικανότητές μου χωρίς εξουσία;” Δεν ξέρουν ότι αυτό που έχει εμπιστευτεί ο Θεός στους ανθρώπους δεν είναι εξουσία ή θέση, αλλά καθήκον. Οι αντίχριστοι αποδέχονται μόνο την εξουσία και τη θέση, αφήνουν τα καθήκοντά τους στην άκρη και δεν κάνουν πραγματικό έργο. Αντίθετα, επιδιώκουν μόνο τη φήμη, το κέρδος και τη θέση και το μόνο που θέλουν είναι να πάρουν την εξουσία, να ελέγχουν τον εκλεκτό λαό του Θεού και να ενδίδουν στα οφέλη της θέσης αυτής. Είναι πολύ επικίνδυνο το να πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο —έτσι εναντιώνεσαι στον Θεό! Όποιος επιδιώκει μόνο φήμη, κέρδος και θέση αντί να κάνει σωστά το καθήκον του παίζει με τη φωτιά, παίζει με τη ζωή του. Όσοι παίζουν με τη φωτιά και με τη ζωή τους μπορεί ανά πάσα στιγμή να αυτοκαταδικαστούν. Σήμερα, ως επικεφαλής ή ως εργάτης, υπηρετείς τον Θεό, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο πράγμα. Δεν κάνεις πράγματα για κανένα άτομο, ούτε βέβαια δουλεύεις για να πληρώνεις λογαριασμούς και να φέρνεις φαγητό στο τραπέζι. Αντίθετα, εκτελείς το καθήκον σου στην εκκλησία. Ειδικότερα, το καθήκον αυτό σού το έχει αναθέσει ο Θεός. Τι συνεπάγεται, λοιπόν, η εκτέλεσή του; Συνεπάγεται ότι θα πρέπει να βρεθείς υπόλογος απέναντι στον Θεό για το καθήκον σου, είτε το κάνεις καλά είτε όχι. Στο τέλος, πρέπει να λογοδοτήσεις στον Θεό, πρέπει να υπάρξει ένα αποτέλεσμα. Γιατί αυτό που έχεις αποδεχτεί είναι μια ανάθεση από τον Θεό, μια ιερή ευθύνη, και ανεξάρτητα από το πόσο σημαντική ή ασήμαντη είναι αυτή η ευθύνη, είναι κάτι σοβαρό. Πόσο σοβαρό είναι; Σε μικρότερη κλίμακα, αφορά το κατά πόσο μπορείς να αποκτήσεις την αλήθεια σε αυτήν τη ζωή και το πώς σε βλέπει ο Θεός. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, σχετίζεται άμεσα με τις προοπτικές και το πεπρωμένο σου, με την έκβασή σου. Αν διαπράττεις το κακό και εναντιώνεσαι στον Θεό, θα καταδικαστείς και θα τιμωρηθείς. Ό,τι κάνεις όταν εκτελείς το καθήκον σου καταγράφεται από τον Θεό, Εκείνος δε έχει τις δικές Του αρχές και πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο βαθμολογείται και αξιολογείται αυτό. Ο Θεός καθορίζει την έκβασή σου με βάση ολόκληρη την απόδοσή σου στο καθήκον σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Ο λόγος του Θεού εξηγεί ξεκάθαρα τις συνέπειες που έχει για τους αντίχριστους η επιδίωξη της θέσης. Οι αντίχριστοι δεν επιδιώκουν την αλήθεια, μόνο τη φήμη και τη θέση. Βάζουν την εξουσία και τη θέση πάνω απ’ όλα τ’ άλλα, πιάνονται από την εξουσία και αρνούνται να την αφήσουν, θέλουν να είναι οι ίδιοι η μοναδική εξουσία και δεν επιτρέπουν σε κανέναν άλλον να συμμετέχει στο έργο τους. Τελικά, αποκαλύπτονται και αποκλείονται, επειδή αντιστέκονται στον Θεό. Σκέφτομαι πως όταν εξελέγην επόπτρια του έργου ποτίσματος, αποφάσιζα για όλα τα θέματα του έργου, μικρά και μεγάλα. Όλοι έρχονταν σ’ εμένα για να ρωτήσουν για διάφορα θέματα και με άκουγαν, κι απολάμβανα το αίσθημα ότι εγώ έπαιρνα τις αποφάσεις. Αφού ήρθε σ’ εμάς η Έμιλι, πρόσεξα ότι ήταν καλύτερη από μένα σε πολλούς τομείς. Ανησυχούσα μήπως οι άλλοι άρχιζαν να πηγαίνουν σ’ εκείνη να πουν τα προβλήματά τους κι εγώ έχανα τη φωνή μου και την εξουσία τού να παίρνω αποφάσεις, οπότε την απέκλεια με κάθε πιθανό τρόπο. Είτε ο επικεφαλής μού ζητούσε να χωρίσω το έργο και να συνεργαστώ μαζί της είτε οι αδελφοί και οι αδελφές ήθελαν να συμμετάσχει σε συζητήσεις για το έργο, εγώ μέσα μου αντιστεκόμουν. Έβρισκα μέχρι και δικαιολογίες για να τη διώχνω, εμποδίζοντάς τη να συμμετάσχει στο έργο, ενώ ήθελα να κυριαρχήσω στην ομάδα, έτσι ώστε οι αδελφοί και οι αδελφές ν’ ακούν μόνο εμένα όταν είχαν προβλήματα. Η εκκλησία μού είχε αναθέσει ένα τόσο σημαντικό καθήκον, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα πώς να κάνω το έργο σωστά. Αντιθέτως, ξόδευα όλο μου τον χρόνο να σκέφτομαι πώς να μη με επισκιάσει η Έμιλι και πώς να διατηρήσω τη θέση μου. Η επιθυμία μου για τη φήμη και τη θέση ήταν πολύ δυνατή. Ο Θεός λέει: «Όποιος επιδιώκει μόνο φήμη, κέρδος και θέση αντί να κάνει σωστά το καθήκον του παίζει με τη φωτιά, παίζει με τη ζωή του. Όσοι παίζουν με τη φωτιά και με τη ζωή τους μπορεί ανά πάσα στιγμή να αυτοκαταδικαστούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Διαβάζοντας τον λόγο του Θεού, άρχισα να φοβάμαι ιδιαίτερα, καταλαβαίνοντας ότι η διάθεση του Θεού είναι δίκαιη και δεν ανέχεται να Τον προσβάλλουν. Αν συνέχιζα να επιδιώκω τη φήμη, το κέρδος και τη θέση χωρίς να μετανοώ, και συνέχιζα να αποκλείω την Έμιλι και να της επιτίθεμαι, θα κατέληγα να προσβάλω τη διάθεση του Θεού, θα φανερωνόμουν και θα αποκλειόμουν. Σκέφτηκα επίσης τους αντίχριστους που είχαν αποβληθεί από την εκκλησία. Όταν κάποιος ήταν καλύτερος από αυτούς και αποτελούσε απειλή για τη θέση τους, τον αντιμετώπιζαν ως εχθρό και χρησιμοποιούσαν διάφορα ποταπά μέσα για να τον περιορίσουν, να τον αποκλείσουν, να τον βασανίσουν και να πετύχουν τον στόχο τους για αποκλειστική δύναμη. Τελικά, αποκλείστηκαν από την εκκλησία για τις πολυάριθμες κακές πράξεις τους. Με παρόμοιο τρόπο, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, προκειμένου να εδραιώσει το καθεστώς του, θέλει απεγνωσμένα να υποταχθούν σ’ αυτό οι πάντες. Είναι αδίστακτο απέναντι σε όσους απειλούν τη θέση του και θέλει να τους αποκλείσει εντελώς, προσπαθώντας να κρατήσει τη θέση και τη δύναμη για πάντα. Αναλογιζόμενη τον εαυτό μου, άραγε οι πράξεις μου να εδραιώσω τη θέση μου αποκλείοντας την Έμιλι ήταν διαφορετικής φύσης από αυτές των αντίχριστων και του μεγάλου κόκκινου δράκοντα; Η συνειδητοποίηση με τρόμαξε και προσευχήθηκα στον Θεό μετανοημένη, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει για να λύσω τα προβλήματά μου.

Λίγες μέρες μετά, έβγαλαν μια ξαφνική προειδοποίηση για τυφώνα στην περιοχή της Έμιλι. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας πριν από το χτύπημα του τυφώνα, συγκινήθηκε βαθιά και είπε: «Όταν χτυπά η καταστροφή, νιώθω ότι η ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου είναι πολύτιμη. Αλλά δεν άρπαξα αυτήν την ευκαιρία ούτε έχω βάλει τα δυνατά μου για να ικανοποιήσω τον Θεό…» Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα τεράστια αυτομομφή. Εκείνη την περίοδο, ανταγωνιζόμουν την Έμιλι για τη φήμη και το κέρδος, αποκλείοντάς τη με κάθε τρόπο για να διατηρήσω τη θέση μου, και δεν συνεργαζόμουν μαζί της σωστά ούτε έκανα σωστά το καθήκον μου. Ξαφνικά, αισθάνθηκα άσχημα απέναντι στην Έμιλι και τον Θεό. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου: «Θεέ μου, αν δεν έχω άλλη ευκαιρία να συνεργαστώ με την Έμιλι στο μέλλον, θα απομείνω μόνο με τις τύψεις μου. Αν μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή, θα άρπαζα την ευκαιρία να συνεργαστώ σωστά μαζί της». Εκείνο το απόγευμα, έμαθα ότι ο τυφώνας πέρασε και ότι η περιοχή της Έμιλι δεν είχε επηρεαστεί. Ευχαριστούσα συνεχώς τον Θεό για την προστασία Του.

Μετά, προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας ένα μονοπάτι στην άσκηση και την είσοδο. Διάβασα τον λόγο του Θεού που λέει: «Ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατεύθυνση ή ο στόχος της επιδίωξής σου, εάν δεν κάτσεις να συλλογιστείς σχετικά με την επιδίωξη της φήμης και της θέσης και δυσκολεύεσαι πολύ να την παραμερίσεις, τότε αυτό θα επηρεάσει τη ζωή-είσοδό σου. Εφόσον στην καρδιά σου υπάρχει η θέση, αυτή θα είναι απόλυτα ικανή να ελέγχει και να επηρεάζει την κατεύθυνση της ζωής σου και τον στόχο της επιδίωξής σου, οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα, πόσο μάλλον να επιτύχεις αλλαγές στη διάθεσή σου. Το αν τελικά καταφέρεις να κερδίσεις την έγκριση του Θεού είναι, φυσικά, διαφορετικό θέμα. Επιπλέον, εάν δεν μπορέσεις ποτέ να εγκαταλείψεις την επιδίωξή σου για τη θέση, αυτό θα επηρεάσει την ικανότητά σου να κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, γεγονός το οποίο θα δυσχεράνει πολύ το να γίνεις ένα δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Γιατί το λέω αυτό; Τίποτα δεν σιχαίνεται περισσότερο ο Θεός από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, καθώς η επιδίωξη θέσης συνιστά σατανική διάθεση, είναι λάθος δρόμος· γεννιέται από τη διαφθορά του Σατανά, είναι κάτι που καταδικάζει ο Θεός, είναι αυτό ακριβώς που ο Θεός θα κρίνει και θα καθάρει. Ο Θεός δεν σιχαίνεται τίποτα περισσότερο από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, κι όμως εσύ εξακολουθείς να ανταγωνίζεσαι πεισματικά για τη θέση, τη λατρεύεις και την προστατεύεις ανελλιπώς, προσπαθώντας πάντα να την αποκτήσεις. Δεν υπάρχει σε όλα αυτά λίγη από την ιδιότητα του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό; Δεν ορίζει ο Θεός τη θέση για τους ανθρώπους· ο Θεός παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, ώστε τελικά να γίνουν δημιουργήματα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα, μικρά και ασήμαντα δημιουργήματα, όχι άτομα που έχουν θέση και κύρος και τους σέβονται χιλιάδες άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Μόλις διάβασα τον λόγο του Θεού, κατάλαβα ότι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι εντελώς αντίθετη με τις προθέσεις του Θεού. Όσο πιο πολύ επιδιώκει κανείς τη θέση, τόσο πιο πολύ τον αποστρέφεται ο Θεός και τόσο περισσότερο ξεμακραίνει από τις απαιτήσεις Του. Τελικά, αντιστέκεται στον Θεό όλο και πιο πολύ, κάτι που οδηγεί στο να τον τιμωρήσει και να τον αποκλείσει ο Θεός. Ένα αληθινό δημιουργημένο ον θα ’πρεπε να υποτάσσεται συνειδητά στην κυριαρχία του Θεού και να κάνει το καθήκον του με προσγειωμένο τρόπο για να ικανοποιήσει τον Θεό. Αυτήν την επιδίωξη πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Ο Θεός με ευνόησε και μου έδωσε την ευκαιρία να ασκηθώ εργαζόμενη ως επόπτρια, για να με βοηθήσει να κάνω το καθήκον μου σωστά, να αξιοποιήσω τα προτερήματά μου και να κάνω καλά το έργο. Δεν έγινε για να μου παραχωρήσει δύναμη, πόσο μάλλον για να μου επιτρέψει να επιδιώξω τη φήμη και τη θέση. Έπρεπε να αφήσω τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες μου, να συνεργαστώ σωστά με την Έμιλι και να κάνω το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα απόσπασμα του λόγου του Θεού που μιλούσε για το πώς να συνεργάζεσαι με τους άλλους: «Τι λέτε, είναι δύσκολο να συνεργαστείτε με άλλους ανθρώπους; Στην πραγματικότητα δεν είναι. Θα έλεγε κανείς, μάλιστα, ότι είναι εύκολο. Αλλά γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να το θεωρούν δύσκολο; Επειδή έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις. Για εκείνους που διαθέτουν ανθρώπινη φύση, συνείδηση και λογική, είναι σχετικά εύκολο να συνεργάζονται με τους άλλους και αισθάνονται ότι πρόκειται για κάτι ευχάριστο. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι εύκολο για κανέναν να πετύχει πράγματα μόνος του, και με όποιον τομέα κι αν ασχολείται ή ό,τι κι αν κάνει, είναι πάντα καλό να υπάρχει κάποιος εκεί για να επισημαίνει κάποια πράγματα και να προσφέρει βοήθεια —πολύ πιο εύκολο από το να το κάνει μόνος του. Επίσης, υπάρχουν όρια στο τι είναι ικανό να κάνει το επίπεδο των ανθρώπων ή στο τι μπορούν οι ίδιοι να βιώσουν. Κανείς δεν μπορεί να είναι άριστος σε όλες τις ειδικότητες: Είναι αδύνατο ένα άτομο να γνωρίζει τα πάντα, να είναι ικανό να κάνει τα πάντα, να καταφέρει τα πάντα —είναι αδύνατο και όλοι θα πρέπει να διαθέτουν μια τέτοια λογική. Και έτσι, ό,τι κι αν κάνεις, είτε είναι σημαντικό είτε όχι, θα χρειάζεσαι πάντα να υπάρχει κάποιος εκεί για να σε συνδράμει, να σου δίνει υποδείξεις και συμβουλές ή να κάνει πράγματα σε συνεργασία μαζί σου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ότι θα κάνεις τα πράγματα πιο σωστά, θα κάνεις λιγότερα λάθη και θα είναι λιγότερο πιθανό να παραστρατήσεις —είναι καλό αυτό» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Ο Θεός μιλάει ξεκάθαρα για τη σημασία και τη σπουδαιότητα της συνεργασίας. Όσο ικανό κι αν είναι ένα άτομο, κανείς δεν είναι παντοδύναμος, όλοι χρειάζονται τη βοήθεια των άλλων. Η συνεργασία μάς επιτρέπει να αντισταθμίζουμε τις ελλείψεις ο ένας του άλλου και να αποφεύγουμε να παραστρατούμε, κι αυτό ωφελεί και το έργο της εκκλησίας. Όποιος έχει κανονική ανθρώπινη φύση και λογική πρέπει να συνεργάζεται με τους άλλους και να ακούει τη γνώμη τους. Αναλογιζόμενη τον εαυτό μου, παρότι ήμουν η επόπτρια του έργου ποτίσματος και πίστευα ότι είχα εμπειρία και επίπεδο, και παρότι ήξερα λίγες ξένες γλώσσες και φαινόμουν ικανή να κάνω έργο, συχνά έκανα το καθήκον μου χρησιμοποιώντας το μυαλό μου και την εμπειρία μου, αναζητώντας σπάνια τις αλήθεια-αρχές. Βασιζόμενη στα λίγα που είχα για να τα κάνω όλα μόνη μου, δεν είχα πάντοτε ακριβή και ολοκληρωμένη άποψη για τα ζητήματα, είχα συχνά παρεκκλίσεις, και τα αποτελέσματα του έργου μου ήταν πάντα πολύ άσχημα. Η Έμιλι, σε σύγκριση μ’ εμένα, είχε καλύτερο επίπεδο και καταλάβαινε καλύτερα την αλήθεια. Αναζητούσε τις αλήθεια-αρχές όταν συναντούσε προβλήματα, έκανε αυτοκριτική και καταλάβαινε τον εαυτό της όταν αποκάλυπτε διαφθορές. Τα δυνατά της σημεία ήταν ακριβώς αυτά που εγώ δεν είχα Ο Θεός έβαλε στο πλάι μου κάποια καλύτερη από μένα, για να μας βοηθήσει να συμπληρώσουμε η μία την άλλη και να κάνουμε σωστά τα καθήκοντά μας. Αυτό δεν ήταν ωφέλιμο μόνο για το έργο της εκκλησίας αλλά και για τη ζωή μου. Έτσι έδειχνε ο Θεός την αγάπη Του για μένα. Αφού κατάλαβα την πρόθεση του Θεού, προσευχήθηκα σ’ Αυτόν «Θεέ μου, πάντα ζήλευα την Έμιλι και την ανταγωνιζόμουν, μέχρι που την περιόριζα και τη χλεύαζα. Τώρα επιτέλους βλέπω ότι Εσύ αποφάσισες να εργαστεί μαζί μου η Έμιλι, για να αντισταθμίσει τις ελλείψεις μου. Σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Στο εξής, είμαι πρόθυμη να συνεργαστώ σωστά με την Έμιλι και να κάνω σωστά το καθήκον μου, και δεν θα επιδιώκω πλέον τη φήμη και τη θέση». Μετά από αυτό, πήρα την πρωτοβουλία να μιλήσω στην Έμιλι για τις διεφθαρμένες αποκαλύψεις μου. Μετά τη συναναστροφή, ένιωσα πιο ήρεμη και ήρθαμε λίγο πιο κοντά η μία στην άλλη. Μετά από αυτό, όταν έκανα το καθήκον μου, δεν την έβλεπα πλέον ως ανταγωνίστρια, την έβλεπα ως βοηθό. Όταν υπήρχαν προβλήματα μέσα στην ομάδα, επικοινωνούσα προληπτικά μαζί της και τα συζητούσαμε. Όταν δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε κάτι, το ψάχναμε μαζί και συναναστρεφόμασταν για τις γνώσεις μας. Έτσι, μπορούσαμε να νιώσουμε τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού, και καταφέρναμε να λύσουμε αληθινά προβλήματα.

Λίγο καιρό μετά, ένας αδελφός επηρέασε το έργο, επειδή έκανε συνεχώς επιπόλαια το καθήκον του, και έπρεπε να συναναστραφούμε μαζί του και να τον απαλλάξουμε από τα καθήκοντά του. Φοβόμουν μήπως δεν μπορέσω να συναναστραφώ μαζί του ξεκάθαρα και να επισημάνω τα προβλήματά του. Θεωρούσα τη συναναστροφή της Έμιλι σχετικά με την αλήθεια πιο διαφωτιστική από τη δική μου και ήθελα να της ζητήσω να κάνουμε μαζί συναναστροφή. Ωστόσο, ήμουν αγχωμένη και σκεφτόμουν: «Αν πάρω εγώ την πρωτοβουλία να την αναμείξω στο έργο μου, δεν θα φανώ ανίκανη;» Όταν μου δημιουργήθηκε αυτή η σκέψη, κατάλαβα ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή, προσπαθούσα πάλι να προστατέψω τη φήμη και τη θέση μου. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό. Διάβασα τον λόγο του Θεού που λέει: «Οι άνθρωποι έχουν αποτελέσματα σε όποια πράγματα εστιάζουν, όπου καταβάλλουν προσπάθεια. Αν εστιάζεις πάντα στο δόγμα, τότε θα αποκτήσεις μόνο το δόγμα· αν εστιάζεις στο να αποκτήσεις θέση και δύναμη, τότε μπορεί να έχεις σταθερή θέση και δύναμη, αλλά δεν θα έχεις αποκτήσει την αλήθεια και θα αποκλειστείς. Άσχετα με το καθήκον που κάνεις, η ζωή-είσοδος είναι το σημαντικό. Δεν μπορείς να χαλαρώσεις απ’ αυτήν την άποψη ούτε να είσαι αμελής» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). «Μόνο αν οι άνθρωποι συνεργάζονται αρμονικά μπορούν να ευλογηθούν ενώπιον του Θεού και, όσο περισσότερο βιώνουν αυτά τα πράγματα, τόσο περισσότερη πραγματικότητα αποκτούν, και όσο περισσότερο βαδίζουν στο μονοπάτι τους, τόσο πιο φωτεινό γίνεται αυτό κι εκείνοι αισθάνονται ολοένα και πιο ήρεμοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Περί αρμονικής συνεργασίας). Ο λόγος του Θεού μού έδωσε ένα καθαρό μονοπάτι για να ασκηθώ. Η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι ένα μονοπάτι αντίστασης στον Θεό, και τελικά μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό. Δεν έπρεπε να συνεχίσω να ανησυχώ για το αν η θέση μου ήταν ασφαλής και για το αν οι αδελφοί και οι αδελφές μου με εκτιμούσαν. Έπρεπε να σκέφτομαι το έργο της εκκλησίας και να κάνω οτιδήποτε το ωφελούσε. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα ανακούφιση και κάλεσα την Έμιλι να συναναστραφούμε από κοινού με αυτόν τον αδελφό. Μετά τη συναναστροφή, εκείνος κατάλαβε τη φύση των προβλημάτων του. Επιτέλους, ένιωσα χαρά που συνεργάστηκα σωστά, καθώς και ηρεμία και ευτυχία που ασκήθηκα σύμφωνα με την αλήθεια. Δόξα στον Παντοδύναμο Θεό!