Τον Οκτώβριο του 2022, δύο επόπτες του έργου βίντεο απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους. Αυτό συνέβη επειδή ο επικεφαλής μας είχε τονίσει επανειλημμένα τη σπουδαιότητα αυτού του έργου, αλλά εκείνοι το έκαναν με το πάσο τους. Ασχολούνταν απλώς με γενικές υποθέσεις και δεν έλυναν κανένα πρόβλημα ούτε συμμετείχαν ουσιαστικά στην παραγωγή βίντεο, πράγμα που καθυστερούσε το έργο. Ο επικεφαλής ήταν πολύ θυμωμένος και είπε ότι άτομα σαν κι αυτούς ήταν πονηρά και ανεύθυνα, αποκομμένα από το έργο τους και ακατάλληλα για επόπτες, οπότε τους απάλλαξε αμέσως από τα καθήκοντά τους. Σοκαρίστηκα όταν το άκουσα αυτό. Θεωρούσα ότι έκαναν το καθήκον τους κανονικά. Ακόμη κι αν ήταν λίγο αναποτελεσματικοί και παθητικοί, και δεν σήκωναν φορτίο, αυτό δεν ήταν και τόσο μεγάλο ζήτημα. Όλοι ήταν έτσι ως έναν βαθμό. Άξιζαν πραγματικά να απαλλαγούν από τα καθήκοντά τους γι’ αυτό; Αργότερα, ο επικεφαλής μάς ρώτησε πώς κάναμε συνήθως τα καθήκοντά μας: Άραγε, βάζαμε τα δυνατά μας, τα δίναμε όλα και εργαζόμασταν πραγματικά σκληρά; Προσπαθούσαμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικοί και παραγωγικοί; Αυτές οι ερωτήσεις με άγχωσαν τόσο που δεν τολμούσα να σηκώσω το κεφάλι μου. Ήξερα ότι απείχα πολύ απ’ αυτά τα πρότυπα, και, όταν άκουσα τον επικεφαλής να εκθέτει και να αναλύει εκείνους τους επόπτες ως απαθείς, ανεύθυνους στα καθήκοντά τους και χωρίς αίσθημα επείγοντος, αγχώθηκα ακόμα περισσότερο. Συνειδητοποίησα ότι έκανα κι εγώ το καθήκον μου έτσι. Λίγο καιρό πριν, ο επικεφαλής είχε κανονίσει να παρακολουθώ εγώ το έργο βίντεο και, στην αρχή, αναζητούσα τις αρχές, μάθαινα τις σχετικές δεξιότητες, και σκεφτόμουν πώς να τελειώσω το έργο γρήγορα. Αλλά μετά από λίγες μέρες, άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις: «Είναι αρκετά περίπλοκη η παραγωγή βίντεο. Μόλις ξεκίνησα και υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζω καλά ακόμα. Τα προβλήματα είναι αναπόφευκτα. Θα κάνω απλώς ό,τι μπορώ. Ούτως ή άλλως, θα ελεγχθεί τελικά από τον επικεφαλής. Ακόμη κι αν υπάρξουν προβλήματα, εκείνος θα καταλάβει». Έτσι, έκανα απλώς τα πράγματα μηχανικά κάθε μέρα. Μιλούσα για το πόσο επείγον ήταν το έργο, αλλά όταν δεν μας πίεζε ο επικεφαλής, η αποδοτικότητα του έργου μας μειωνόταν χωρίς να το καταλάβουμε. Έργο που θα μπορούσε να είχε γίνει σε μία εβδομάδα έπαιρνε διπλάσιο χρόνο, και σταμάτησα επίσης να παρακολουθώ το έργο ποτίσματος για το οποίο ήμουν υπεύθυνη. Μερικές φορές ένιωθα ενοχές, αλλά θεωρούσα ότι το έργο δεν καθυστερούσε και πολύ, οπότε δεν ανησυχούσα γι’ αυτό. Αργότερα, ο επικεφαλής μού ανέθεσε άλλο έργο, κι εγώ κράτησα την ίδια στάση. Αν και φαινόμουν απασχολημένη εξωτερικά, τα έκανα όλα με το πάσο μου και δεν έλυνα πολλά αληθινά προβλήματα. Μερικές φορές αναρωτιόμουν: «Είμαι υπεύθυνη για περισσότερο έργο, οπότε το πρόγραμμά μου θα έπρεπε να είναι πιο φορτωμένο, θα έπρεπε να ανησυχώ για περισσότερα πράγματα και θα έπρεπε να νιώθω πιο πιεσμένη. Γιατί δεν νιώθω έτσι; Νιώθω αρκετά χαλαρή στο τέλος της ημέρας». Σκέφτηκα να προγραμματίσω τον χρόνο μου πιο συνετά και να κάνω το πρόγραμμά μου πιο σφιχτό, ώστε να είμαι πιο αποτελεσματική και να κάνω περισσότερο έργο. Αλλά μετά σκέφτηκα: «Είμαι ήδη αρκετά απασχολημένη. Γιατί να απαιτώ τόσο πολλά από τον εαυτό μου;» Οπότε εγκατέλειψα την ιδέα. Έκανα το καθήκον μου με το πάσο μου μέχρι τη στιγμή που απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους εκείνοι οι δύο επόπτες. Ο επικεφαλής είχε θέσει δύο πρότυπα για τα καθήκοντά μας: Έπρεπε να πιεζόμαστε και να τα δίνουμε όλα, και να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αποδοτικοί και παραγωγικοί. Δεν πετύχαινα κανένα από τα δύο. Στο καθήκον μου, ήμουν κυρίως πονηρή και επιπόλαιη. Δεν είχα θεοφοβούμενη καρδιά, πόσο μάλλον αφοσίωση. Ένιωθα να με κυριεύει ένας ανείπωτος φόβος. Αν ο επικεφαλής μάθαινε για τη στάση μου, θα ήμουν η επόμενη που θα απαλλασσόταν από τα καθήκοντά της; Αν δεν άλλαζα τακτική, θα μπορούσα να φανερωθώ ανά πάσα στιγμή. Προσήλθα ενώπιον του Θεού με προσευχή: «Θεέ μου, είμαι πολύ πονηρή στο καθήκον μου τελευταία. Φοβάμαι ότι μια μέρα θα αποκαλυφθώ και θα αποκλειστώ. Αλλά αυτό που νιώθω περισσότερο στην καρδιά μου είναι φόβος και άγχος, και δεν έχω αληθινή γνώση ούτε μίσος για τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να γνωρίσω τον εαυτό μου και να διορθώσω την εσφαλμένη κατάστασή μου».

Αργότερα, αναρωτήθηκα: «Γιατί η απαλλαγή εκείνων των εποπτών με έκανε να φοβάμαι τόσο και να είμαι επιφυλακτική απέναντι στον Θεό;» Συνειδητοποίησα ότι εν μέρει έφταιγε που δεν μπορούσα να διακρίνω την ουσία των προβλημάτων τους. Πίστευα ότι τα ζητήματά τους δεν ήταν τόσο σοβαρά, οπότε δεν μπορούσα να αποδεχτώ πραγματικά αυτό που τους συνέβη. Βρήκα τα σχετικά λόγια του Θεού γι’ αυτό το ζήτημα. Ο λόγος του Θεού λέει: «Σήμερα, όλος ο εκλεκτός λαός του Θεού ασκείται στην εκτέλεση των καθηκόντων του. Και μέσω της εκτέλεσης των καθηκόντων αυτών, ο Θεός οδηγεί μια ομάδα ανθρώπων στην τελείωση και αποκλείει μια άλλη. Μέσω της εκτέλεσης, λοιπόν, του καθήκοντος αποκαλύπτονται τα διάφορα είδη ανθρώπων, και ταυτόχρονα αποκαλύπτονται και αποκλείονται οι κάθε λογής δόλιοι άνθρωποι, οι δύσπιστοι και οι μοχθηροί. Όσοι εκτελούν με αφοσίωση τα καθήκοντά τους είναι έντιμοι· όσοι είναι σταθερά επιπόλαιοι είναι δόλιοι, δαιμόνιοι, καθώς και δύσπιστοι. Όσοι τώρα προκαλούν διαταραχές και αναστάτωση καθώς εκτελούν τα καθήκοντά τους είναι μοχθηροί και αντίχριστοι. Αυτήν τη στιγμή, πολλοί απ’ αυτούς που ασκούν καθήκοντα εξακολουθούν να έχουν πολλά προβλήματα. Κάποιοι κάνουν πολύ παθητικά τα καθήκοντά τους, όλη την ώρα κάθονται και περιμένουν, και βασίζονται στους άλλους. Τι είδους στάση είναι αυτή; Είναι ανευθυνότητα. Μπορεί ο οίκος του Θεού να έχει κανονίσει να κάνεις ένα καθήκον, κι εσύ να το σκέφτεσαι επί μέρες χωρίς να κάνεις κάποιο συγκεκριμένο έργο. Δεν εμφανίζεσαι καθόλου στον χώρο εργασίας σου και κανένας δεν μπορεί να σε βρει όταν χρειάζεται λύση σε κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Δεν έχεις επωμιστεί αυτό το έργο. Εάν ρωτήσει για το έργο κάποιος επικεφαλής, τι θα του πεις; Προς το παρόν, δεν κάνεις το παραμικρό έργο. Ενώ ξέρεις πολύ καλά πως το έργο αυτό είναι δική σου ευθύνη, δεν το κάνεις. Τι στο καλό σκέφτεσαι; Δεν δουλεύεις καθόλου επειδή δεν είσαι σε θέση να το κάνεις ή μήπως επειδή διψάς για καλοπέραση; Τι στάση έχεις απέναντι στο καθήκον σου; Μιλάς μονάχα για λόγια και δόγματα, και λες μόνο ευχάριστα πράγματα, αλλά δεν κάνεις καθόλου πραγματικό έργο. Αν δεν θες να εκτελέσεις το καθήκον σου, παραιτήσου. Μην κρατάς τη θέση σου χωρίς να κάνεις τίποτα. Δεν κάνει έτσι κακό στον εκλεκτό λαό του Θεού; Δεν καθυστερείς το έργο της εκκλησίας; Από τον τρόπο με τον οποίο μιλάς, φαίνεται να καταλαβαίνεις κάθε είδους δόγμα, αλλά όταν σου ζητούν να εκτελέσεις ένα καθήκον, είσαι επιπόλαιος· δεν είσαι καθόλου ευσυνείδητος. Δαπανάς έτσι τον εαυτό σου ειλικρινά για τον Θεό; Δεν είσαι καθόλου ειλικρινής όσον αφορά τον Θεό· προσποιείσαι πως είσαι. Είσαι ικανός να Τον εξαπατήσεις; Από τον τρόπο με τον οποίο μιλάς συνήθως, φαίνεται να έχεις μεγάλη πίστη· θα ήθελες να είσαι ο πυλώνας της εκκλησίας και ο βράχος της. Όταν όμως εκτελείς ένα καθήκον, είσαι πιο άχρηστος κι από ένα σπίρτο. Δεν εξαπατάς έτσι τον Θεό έχοντας πλήρη επίγνωση της πράξης σου; Ξέρεις πού θα καταλήξει η προσπάθειά σου να εξαπατήσεις τον Θεό; Θα σε αποστραφεί, θα σε απορρίψει και θα σε αποκλείσει! Όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτονται καθώς εκτελούν τα καθήκοντά τους. Για ανάθεσε σε κάποιον ένα καθήκον, και αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί αν είναι τίμιος ή δόλιος και αν αγαπά την αλήθεια ή όχι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Ο λόγος του Θεού το έκανε ξεκάθαρο: Όσοι είναι πάντα επιπόλαιοι και πονηροί στα καθήκοντά τους, και τους αρκεί να παρασιτούν στην εκκλησία με τα λίγα που κάνουν, έχουν κακή ανθρώπινη φύση, είναι πονηροί και δόλιοι από τη φύση τους και δεν δαπανούν αληθινά για τον Θεό. Στο τέλος, αποκλείονται όλοι από τον Θεό. Σκέφτηκα εκείνους τους επόπτες που απαλλάχθηκαν. Ήταν υπεύθυνοι για τόσο σημαντικό έργο αλλά κατέλαβαν μόνο τη θέση του «επόπτη». Δεν είχαν κανένα φορτίο στην καρδιά τους, και έκαναν τα καθήκοντά τους τυπικά κάθε μέρα χωρίς να εξετάζουν γιατί το έργο τους ήταν τόσο αναποτελεσματικό, τι προβλήματα είχαν οι άλλοι στα καθήκοντά τους, ή πώς θα έπρεπε να καθοδηγούν ή να παρακολουθούν το έργο. Οι άλλοι τους υπενθύμιζαν συνεχώς να είναι πιο ενεργητικοί, να σχεδιάζουν το έργο με σοφία και να αυξάνουν την αποδοτικότητά του. Υπόσχονταν να το κάνουν, αλλά μετά δεν έκαναν καμία αλλαγή. Ήταν παθητικοί και έπρεπε να τους πιέζουν για να εργαστούν. Η μία συγκεκριμένα ήταν εύγλωττη, προικισμένη και είχε επίπεδο, αλλά μετά από περισσότερο από έναν μήνα ως επόπτρια, δεν ήξερε ακόμα τα βασικά του έργου ούτε το πόστο κάθε μέλους της ομάδας. Ήταν πολύ επιπόλαιη και ανεύθυνη. Σκέφτηκα ότι ο λόγος του Θεού συναναστρεφόταν ξεκάθαρα πάνω στις ευθύνες των επικεφαλής και ότι ο επικεφαλής μας μιλούσε συχνά για το νόημα και τη σπουδαιότητα της εκτέλεσης των καθηκόντων μας. Τα ήξεραν όλα αυτά και ήταν ακόμα επιπόλαιοι. Δεν ήταν άνθρωποι που αγαπούσαν ή επιδίωκαν την αλήθεια και δεν είχαν καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Θυμήθηκα ότι ο Θεός είπε: «Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Κάνοντάς το αυτό, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Παλιότερα, νόμιζα ότι μόνο όσοι αρνούνταν να κάνουν τα καθήκοντά τους ή τα εγκατέλειπαν πρόδιδαν τον Θεό, αλλά από τα λόγια του Θεού είδα ότι όταν η εκκλησία αναθέτει σε κάποιον μια σημαντική εργασία, αν είναι νωθρός κι απρόσεκτος, κι έχει πάντα επιπόλαιη στάση και προκαλεί ζημίες στο έργο, τότε αυτό είναι αμέλεια και προδοσία. Δεν ήταν σκληρό εκ μέρους του επικεφαλής να απαλλάξει εκείνους τους επόπτες από τα καθήκοντά τους. Αυτό έγινε σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και τις αρχές. Δεν μπορούσα να το αποδεχτώ επειδή δεν έβλεπα τους ανθρώπους και τα πράγματα σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, πράγμα που με έκανε επιφυλακτική απέναντι στον Θεό. Ήμουν πραγματικά αδαής! Συνειδητοποίησα ότι η συμπεριφορά μου έμοιαζε πολύ με τη δική τους, οπότε έπρεπε να στοχαστώ γρήγορα τα προβλήματα στο δικό μου καθήκον.

Αργότερα, βρήκα τα λόγια του Θεού που σχετίζονταν με την κατάστασή μου και τη στάση μου απέναντι στο καθήκον για να τα κάνω πράξη και να εισέλθω σ’ αυτά. Ο λόγος του Θεού λέει: «Αν δεν διαβάζεις επιμελώς τα λόγια του Θεού και δεν καταλαβαίνεις την αλήθεια, τότε δεν μπορείς να κάνεις αυτοκριτική· θα είσαι απλώς ικανοποιημένος με το να κάνεις μια συμβολική προσπάθεια και να μη διαπράττεις κακά ή παραβάσεις, και θα το χρησιμοποιείς αυτό ως κεφάλαιο. Θα περνάς κάθε μέρα μπερδεμένος, θα ζεις σε κατάσταση σύγχυσης, θα κάνεις απλώς τα πράγματα σύμφωνα με το πρόγραμμα, δεν θα χρησιμοποιείς ποτέ την καρδιά σου για να εξετάσεις τον εαυτό σου ούτε θα καταβάλλεις προσπάθεια για να φτάσεις στην αυτογνωσία· θα είσαι πάντα επιπόλαιος. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα εκτελέσεις ποτέ το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα. Για να καταβάλεις όλη σου την προσπάθεια σε κάτι, πρέπει πρώτα να το κάνεις με όλη σου την καρδιά· μόνο όταν κάνεις πρώτα κάτι με όλη σου την καρδιά μπορείς να καταβάλεις όλη σου την προσπάθεια και να κάνεις το καλύτερο δυνατό. Σήμερα, υπάρχουν εκείνοι που έχουν αρχίσει να είναι επιμελείς στην εκτέλεση του καθήκοντός τους, έχουν αρχίσει να σκέφτονται πώς να εκτελούν σωστά το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, προκειμένου να ικανοποιήσουν την καρδιά του Θεού. Δεν είναι αρνητικοί και τεμπέληδες, δεν περιμένουν παθητικά να τους δώσει εντολές ο Άνωθεν, αλλά αναλαμβάνουν κάποια πρωτοβουλία. Κρίνοντας από την εκτέλεση του καθήκοντός σας, είστε λίγο πιο αποτελεσματικοί από ό,τι πριν, και παρόλο που δεν πληρούνται ακόμα οι προδιαγραφές, έχει υπάρξει μια μικρή ανάπτυξη —αυτό είναι καλό. Αλλά δεν πρέπει να ικανοποιείστε με την υφιστάμενη κατάσταση, πρέπει να συνεχίσετε να αναζητάτε, να συνεχίσετε να αναπτύσσεστε —μόνο τότε θα εκτελέσετε το καθήκον σας καλύτερα και με τρόπο που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Ωστόσο, όταν κάποιοι άνθρωποι εκτελούν το καθήκον τους, ποτέ δεν επιστρατεύουν όλες τις δυνάμεις τους και δεν τα δίνουν όλα, καταβάλλουν μόνο το 50 με 60 τοις εκατό της προσπάθειάς τους, και απλώς τα καταφέρνουν μέχρι να τελειώσει αυτό που κάνουν. Ποτέ δεν μπορούν να διατηρήσουν μια κατάσταση κανονικότητας: Όταν δεν υπάρχει κανείς να τους παρακολουθεί ή να τους προσφέρει υποστήριξη, χαλαρώνουν και χάνουν το κίνητρό τους· όταν υπάρχει κάποιος να συναναστραφεί την αλήθεια μαζί τους, ζωηρεύουν, αλλά αν για κάποιο διάστημα δεν τους συναναστραφεί κάποιος σχετικά με την αλήθεια, γίνονται ράθυμοι. Ποιο είναι το πρόβλημα όταν εναλλάσσονται συνεχώς έτσι; Έτσι είναι οι άνθρωποι όταν δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια, όλοι ζουν με το πάθος —ένα πάθος που είναι απίστευτα δύσκολο να διατηρηθεί: Πρέπει να έχουν κάποιον να τους κηρύττει και να συναναστρέφεται μαζί τους κάθε μέρα· μόλις δεν υπάρχει κανείς να τους ποτίσει και να τους παράσχει, και κανείς να τους στηρίξει, η καρδιά τους παγώνει ξανά, χαλαρώνουν και πάλι. Και όταν η καρδιά τους χαλαρώνει, γίνονται λιγότερο αποτελεσματικοί στο καθήκον τους· αν εργαστούν πιο σκληρά, η αποτελεσματικότητα αυξάνεται, τα αποτελέσματά τους κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους είναι καλύτερα και κερδίζουν περισσότερα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Στην πίστη στον Θεό, το πιο σημαντικό είναι να κάνει κανείς πράξη και να βιώνει τα λόγια Του). Από τον λόγο του Θεού, έμαθα ότι πρέπει να παίρνουμε πρωτοβουλία να κάνουμε τα καθήκοντά μας σύμφωνα με τα πρότυπα. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να εργαστούμε σκληρά, να υποφέρουμε και να πληρώνουμε τίμημα. Επίσης, πρέπει να βάζουμε τα δυνατά μας σε ό,τι μπορούμε, να το κάνουμε με όλη μας την καρδιά, να εκπληρώνουμε τις ευθύνες μας και να φέρνουμε αποτελέσματα, και όχι απλώς να κοροϊδεύουμε τους άλλους ή να ενεργούμε επιπόλαια. Αυτό σημαίνει να κάνεις το καθήκον σύμφωνα με τα πρότυπα. Όταν ο επικεφαλής με έβαλε υπεύθυνη για το έργο βίντεο, στην αρχή, ήθελα να γίνω καλύτερη στην παρακολούθηση του έργου, και έμαθα πραγματικά τις δεξιότητες και τις αρχές, αλλά μετά από λίγο καιρό που το έκανα, το έργο βίντεο μου φάνηκε πολύ δύσκολο. Μόλις είχα αρχίσει, υπήρχαν ακόμα τόσα που δεν ήξερα, και χρειαζόταν να υποφέρω και να πληρώσω τίμημα, οπότε άρχισα να λουφάρω και το πρόγραμμά μου ήταν χαλαρό. Αν και φαινόμουν απασχολημένη κάθε μέρα, δεν εργαζόμουν αποδοτικά ούτε έκανα τόσο πολύ αληθινό έργο. Είχα χρόνο ακόμη και να σκεφτώ τι θα φάω ή τι θα πιω και, όταν υπήρχε χρόνος, ξεκουραζόμουν, έβγαινα βόλτα ή διασκέδαζα λίγο. Είχα τον τίτλο της επόπτριας, αλλά ήμουν πιο χαλαρή στο καθήκον μου από τους άλλους. Όταν συναντούσα δυσκολίες στο έργο, δεν σκεφτόμουν να αναζητήσω τις αρχές ή να βρω κάποιον που καταλάβαινε για να βοηθήσει, στόχευα στο «αρκετά καλό» και στο «στο περίπου», και μετά άφηνα τα υπόλοιπα στον επικεφαλής για να τα ελέγξει. Επειδή ήμουν επιπόλαιη και δεν επιδίωκα αληθινά αποτελέσματα στο καθήκον μου, ο επικεφαλής έβρισκε πάντα προβλήματα στο έργο μου κι αυτό έπρεπε να επιστραφεί για αναθεώρηση, καθυστερώντας την πρόοδο του έργου βίντεο. Δεν κατέβαλλα όλη μου την προσπάθεια στο καθήκον μου, πόσο μάλλον όλη μου την καρδιά. Το έκανα με επιπόλαιο, νοθευμένο τρόπο, και δεν πλήρωνα στ’ αλήθεια τίμημα. Ακόμη κι αν κατέβαλλα κάποια προσπάθεια, δεν είχα πραγματικά αποτελέσματα. Ήταν αυτό εκτέλεση καθήκοντος; Ξεκάθαρα κορόιδευα και εξαπατούσα τον Θεό! Ένιωσα τόσες τύψεις όταν το συνειδητοποίησα αυτό. Η εκκλησία με καλλιεργούσε ως επόπτρια, ελπίζοντας ότι θα φερόμουν υπεύθυνα και θα έκανα σωστά το έργο της εκκλησίας, αλλά εγώ απλώς λούφαρα. Πραγματικά δεν είχα συνείδηση. Αντιμετώπιζα το καθήκον μου όπως ένας άπιστος που δουλεύει για ένα αφεντικό και η απόδοσή μου δεν έφτανε καν τα πρότυπα της απλής δουλειάς. Θυμήθηκα ένα χωρίο του λόγου του Θεού: «Το πρότυπο που απαιτεί ο Θεός όταν εκτελείς το καθήκον σου σου ορίζει να είναι “επαρκές”. Και τι σημαίνει να είναι “επαρκές”; Σημαίνει να καλύπτει τις απαιτήσεις του Θεού και να Τον ικανοποιεί. Ο Θεός θα πρέπει να πει ότι είναι επαρκές και πρέπει να λάβει την έγκρισή Του. Μόνο τότε θα θεωρείται επαρκής η εκτέλεση του καθήκοντος. Αν ο Θεός πει ότι δεν είναι επαρκής, τότε όσο χρόνο κι αν το εκτελείς ή όποιο τίμημα κι αν έχεις πληρώσει, δεν θα είναι αρκετό. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα τότε; Όλα θα θεωρηθούν απλή δουλειά. Ελάχιστοι μόνο από τους απλούς δουλευτές με αφοσιωμένη καρδιά θα γλιτώσουν. Αν δεν είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, τότε δεν έχουν καμία ελπίδα να γλιτώσουν. Για να το πούμε απλά, θα καταστραφούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν πληρούσα ούτε το πιο βασικό κριτήριο συνείδησης στο καθήκον μου. Αυτή ήταν μια στάση που μισούσε ο Θεός και με καθιστούσε ανάξια να σωθώ. Η απαλλαγή εκείνων των δύο εποπτών ήταν μια προειδοποίηση για μένα. Είδα ότι όσοι είναι επιπόλαιοι και απρόσεκτοι στα καθήκοντά τους δεν μπορούν να σταθούν σταθεροί στην εκκλησία. Στο τέλος, αποκαλύπτονται και αποκλείονται. Αν και έκανα καθήκον στην εκκλησία, αυτό δεν σήμαινε ότι το έκανα σύμφωνα με τα πρότυπα. Αν δεν διόρθωνα την κατάστασή μου το συντομότερο δυνατό, ακόμη κι αν δεν με απέκλειε η εκκλησία, θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Αυτό καθορίζεται από τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Συνειδητοποιώντας το αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν πληρώνω αληθινό τίμημα στο καθήκον μου, είμαι τόσο επιπόλαιη και νιώθω τόσες τύψεις. Πλέον συνειδητοποιώ πόσο επικίνδυνη είναι η κατάστασή μου και ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να έχω αυτήν τη στάση απέναντι στο καθήκον μου. Θέλω να μετανοήσω σωστά και να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορώ».

Μετά απ’ αυτό, αναρωτήθηκα: «Ξέρω πόσο σημαντικές είναι οι ευθύνες μου, αλλά συχνά δεν μπορώ παρά να τεμπελιάζω και να μη θέλω να πληρώσω τίμημα στο καθήκον μου. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτό;» Διάβασα τον λόγο του Θεού: «Τι είδους εκδηλώσεις και χαρακτηριστικά εμφανίζουν όσοι είναι υπερβολικά οκνηροί; Πρώτον, σε ό,τι κάνουν, ενεργούν επιπόλαια, χασομερούν, πηγαίνουν με χαλαρό ρυθμό και ξεκουράζονται και αναβάλλουν πράγματα όποτε είναι δυνατόν. Δεύτερον, δεν δίνουν καμία σημασία στο έργο της εκκλησίας. Κατά τη γνώμη τους, όποιος θέλει να ανησυχεί για τέτοια πράγματα, μπορεί να το κάνει. Εκείνοι, πάντως, δεν θα το κάνουν. Όταν όντως ανησυχούν για κάτι, αυτό γίνεται για χάρη της δικής τους φήμης, του δικού τους κέρδους και της δικής τους θέσης —το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτούς είναι να μπορούν ν’ απολαμβάνουν τα οφέλη του κύρους. Τρίτον, αποφεύγουν τις δυσκολίες στο έργο τους· δεν μπορούν ν’ αποδεχτούν το να γίνει το έργο τους έστω και λίγο πιο κουραστικό, νιώθουν μεγάλη πίκρα αν γίνει, και δεν μπορούν να υπομείνουν κακουχίες ούτε να πληρώσουν τίμημα. Τέταρτον, δεν είναι σε θέση να επιμείνουν σε οποιοδήποτε έργο κάνουν, τα παρατάνε πάντα στα μισά του δρόμου και δεν μπορούν να φέρουν τα πράγματα εις πέρας. Αν για μια στιγμή έχουν κέφια, μπορεί να κάνουν λίγο έργο έτσι για πλάκα, εάν όμως κάτι απαιτεί μακροπρόθεσμη δέσμευση και τους κρατά απασχολημένους, απαιτεί πολλή σκέψη και κουράζει τη σάρκα τους, με τον καιρό θ’ αρχίσουν να γκρινιάζουν. Για παράδειγμα, ορισμένοι επικεφαλής είναι υπεύθυνοι για το εκκλησιαστικό έργο, και στην αρχή το βλέπουν σαν κάτι νέο και φρέσκο. Έχουν μεγάλο κίνητρο να συναναστραφούν πάνω στην αλήθεια κι όταν βλέπουν τους αδελφούς και τις αδελφές να έχουν προβλήματα, μπορούν να τους βοηθήσουν και να τα επιλύσουν. Όμως, αφότου επιμείνουν για λίγο καιρό, αρχίζουν και θεωρούν το ηγετικό έργο πολύ εξαντλητικό και γίνονται αρνητικοί —επιθυμούν να στραφούν σε μια ευκολότερη δουλειά και δεν είναι πρόθυμοι να υπομείνουν κακουχίες. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν επιμονή. Πέμπτον, ένα άλλο χαρακτηριστικό που διακρίνει τους οκνηρούς είναι η απροθυμία τους να κάνουν αληθινό έργο. Μόλις υποφέρει η σάρκα τους, βρίσκουν δικαιολογίες για ν’ αποφύγουν και να λουφάρουν από το έργο τους ή το αναθέτουν σε κάποιον άλλον. Και όταν το άτομο αυτό τελειώνει το έργο, καρπώνονται ξεδιάντροπα οι ίδιοι τις ανταμοιβές. Αυτά είναι τα πέντε βασικά χαρακτηριστικά των οκνηρών. Θα πρέπει να φροντίσετε να δείτε αν υπάρχουν τέτοιου είδους οκνηροί μεταξύ των επικεφαλής και των εργατών στις εκκλησίες. Εάν βρείτε κάποιον, πρέπει να απαλλαγεί αμέσως από τα καθήκοντά του. Μπορούν οι οκνηροί να κάνουν καλή δουλειά ως επικεφαλής; Ό,τι είδους επίπεδο κι αν έχουν, ανεξάρτητα από την ποιότητα της ανθρώπινης φύσης τους, εάν είναι οκνηροί, δεν μπορούν να κάνουν καλά το έργο τους, και καθυστερούν το έργο και τα σημαντικά ζητήματα. Το έργο της εκκλησίας είναι πολύπλευρο: κάθε πλευρά του περιλαμβάνει πολλές λεπτομερείς εργασίες και απαιτεί συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια με στόχο την επίλυση προβλημάτων προκειμένου να γίνει καλά. Επομένως, οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει να είναι επιμελείς —οφείλουν να κάνουν πολλές συζητήσεις και πολλή δουλειά κάθε μέρα για να εξασφαλίσουν την αποτελεσματικότητα της εργασίας. Εάν λένε ή κάνουν πολύ λίγα, δεν θα υπάρχουν αποτελέσματα. Άρα, εάν κάποιος επικεφαλής ή εργάτης είναι οκνηρός, πρόκειται σίγουρα για ψευδοεπικεφαλής, ανίκανο να κάνει αληθινό έργο. Οι οκνηροί δεν κάνουν αληθινό έργο, και πολύ περισσότερο δεν πηγαίνουν οι ίδιοι στους χώρους εργασίας, ούτε είναι πρόθυμοι να επιλύσουν προβλήματα ή να εμπλακούν σε κάποια συγκεκριμένη εργασία. Δεν έχουν την παραμικρή κατανόηση ούτε αντίληψη των προβλημάτων σε κανένα έργο. Απλώς έχουν στο μυαλό τους μια επιφανειακή, ασαφή ιδέα ακούγοντας τι είπαν οι άλλοι, και τα κουτσοβολεύουν κηρύττοντας λίγο δόγμα. Είστε σε θέση να διακρίνετε αυτό το είδος επικεφαλής; Μπορείτε να πείτε ότι είναι ψευδοεπικεφαλής; (Ως έναν βαθμό.) Οι οκνηροί είναι επιπόλαιοι σε όποιο καθήκον κάνουν. Ανεξάρτητα από το καθήκον, τους λείπει η επιμονή, δουλεύουν σποραδικά και παραπονιούνται όποτε υπομένουν κάποιες δυσκολίες, εκφράζοντας ατέλειωτα παράπονα. Εξαπολύουν βρισιές σε όποιον τους κατακρίνει ή τους κλαδεύει, σαν τη μέγαιρα που προσβάλλει τους ανθρώπους στους δρόμους, θέλοντας διαρκώς να ξεσπούν τον θυμό τους στους άλλους και μη θέλοντας να κάνουν το καθήκον τους. Τι δείχνει το ότι δεν θέλουν να κάνουν το καθήκον τους; Δείχνει ότι δεν φέρουν φορτίο, είναι απρόθυμοι ν’ αναλάβουν ευθύνες και είναι οκνηροί. Δεν θέλουν να υπομείνουν κακουχίες ούτε να πληρώσουν τίμημα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους επικεφαλής και τους εργάτες: Αν δεν φέρουν φορτίο, μπορούν να εκπληρώσουν τις ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών; Σίγουρα όχι» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (4)]. Συλλογιζόμενη τον λόγο του Θεού, συνειδητοποίησα γιατί δεν είχα επιμονή στο καθήκον μου και γιατί, μετά από μια σύντομη έκρηξη ζήλου, δεν ήθελα πια να πληρώσω τίμημα γι’ αυτό. Οφειλόταν κυρίως στο ότι ήμουν τόσο τεμπέλα και επιζητούσα υπερβολικά τη σαρκική άνεση. Δεν επιδίωκα να είμαι αποδοτική στο έργο μου. Αν δεν με πίεζε ή δεν με κλάδευε κάποιος επικεφαλής, πήγαινα με το πάσο μου. Συγκεκριμένα, όταν συναντούσα κάποια ζητήματα στο έργο, ήμουν πολύ απρόθυμη να κουράσω το μυαλό μου γι’ αυτά, και πάντα χαλάρωνα με τη δικαιολογία ότι μόλις είχα αρχίσει και φόρτωνα τα προβλήματα στον επικεφαλής. Σκεφτόμουν: «Πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή όσο είμαστε ζωντανοί. Όσο επείγον κι αν είναι το έργο, δεν πρέπει να κακομεταχειριζόμαστε ή να εξαντλούμε τον εαυτό μας. Εφόσον δεν αποκλείομαι, μου αρκεί να καταβάλλω απλώς λίγη προσπάθεια και να κάνω λίγο έργο». Δεν επιδίωκα ποτέ να προοδεύσω, πράγμα που σήμαινε ότι βελτιωνόμουν πολύ αργά. Σκέφτηκα τους αδελφούς και τις αδελφές μου: Κάποιοι απ’ αυτούς αφιέρωναν τόσο χρόνο και ενέργεια για να ολοκληρώσουν εργασίες, εστιάζοντας πάντα στα καθήκοντά τους. Ακόμη κι όταν είχαν τελειώσει το έργο τους, συνέχιζαν να συλλογίζονται αν υπήρχαν αποκλίσεις ή προβλήματα σ’ αυτήν, και πώς θα μπορούσαν να τα πάνε καλύτερα. Το μόνο που σκέφτονταν ήταν πώς να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους. Έκαναν σωστό έργο, είχαν ανθρώπινη φύση και ήταν αφοσιωμένοι στα καθήκοντά τους. Κέρδιζαν εύκολα την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος στο έργο τους, και με τον καιρό βελτιώνονταν και αποκόμιζαν οφέλη. Ωστόσο, εγώ είχα αναλάβει την ευθύνη για το έργο βίντεο από την εκκλησία, αλλά δεν είχα συνείδηση, οι οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου ήταν σαν του ζώου. Όταν είχα χρόνο, σκεφτόμουν τις σαρκικές μου επιθυμίες και καθόλου το καθήκον μου. Είχα ένα πόστο, αλλά δεν έκανα αληθινό έργο, πράγμα που όχι μόνο μας εμπόδιζε να έχουμε καλά αποτελέσματα, αλλά καθυστερούσε και το έργο. Ήμουν τόσο εγωίστρια και ποταπή! Αν συνέχιζα έτσι, δεν θα μπορούσα να αναλάβω καθόλου έργο, δεν θα κατάφερνα τίποτα και σίγουρα θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Προσήλθα ενώπιον του Θεού με προσευχή: «Θεέ μου, η ποταπή φύση μου είναι πολύ σοβαρή. Είμαι ανεύθυνη και πονηρή σε ένα τόσο σημαντικό έργο και δεν έχω ούτε ίχνος θεοφοβούμενης καρδιάς. Πριν, ήξερα ότι η αλητεία μου ήταν σοβαρή, αλλά δεν τη μισούσα πραγματικά. Τώρα το ξέρω. Θεέ μου, θέλω να αλλάξω. Θέλω να διορθώσω τη στάση και τις απόψεις μου απέναντι στο καθήκον μου, και να το κάνω σωστά. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να διορθώσω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και να βιώσω κάποια ανθρώπινη ομοιότητα».

Αργότερα, θυμήθηκα ένα άλλο χωρίο του λόγου του Θεού που είχα διαβάσει: «Πρέπει τουλάχιστον να έχεις καθαρή συνείδηση όταν κάνεις το καθήκον σου, και πρέπει τουλάχιστον να αξίζεις τα τρία γεύματά σου την ημέρα και να μη ζεις παρασιτικά. Αυτό ονομάζεται αίσθημα ευθύνης. Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό και είτε καταλαβαίνεις την αλήθεια είτε όχι, πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να έχεις αυτήν τη στάση: “Αφού μου ανατέθηκε να κάνω αυτό το έργο, πρέπει να το αντιμετωπίσω σοβαρά, πρέπει να το κάνω μέλημά μου και να βάλω όλη μου την καρδιά και τη δύναμη για να το κάνω καλά. Όσο για το αν μπορώ να το κάνω τέλεια, δεν τολμώ να δώσω εγγύηση, αλλά έχω την εξής στάση: θα κάνω ό,τι μπορώ για να το εκτελέσω καλά, και σίγουρα δεν θα είμαι επιπόλαιος απέναντί του. Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα στο έργο, τότε θα πρέπει να αναλάβω την ευθύνη και να διασφαλίσω ότι θα πάρω ένα μάθημα από αυτό και θα κάνω καλά το καθήκον μου”. Αυτή είναι η σωστή στάση. Έχετε εσείς μια τέτοια στάση; Μερικοί λένε: “Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κάνω καλή δουλειά στην εργασία που μου ανατίθεται. Θα κάνω απλώς ό,τι μπορώ κι ας βγει ό,τι θέλει. Δεν χρειάζεται να κουράζομαι τόσο πολύ ή να με πιάνει άγχος μήπως κάνω κάτι λάθος, ούτε χρειάζεται να πιέζομαι τόσο. Τι νόημα έχει να κουράζομαι τόσο πολύ; Στο κάτω-κάτω, διαρκώς δουλεύω, δεν κάθομαι”. Αυτού του είδους η στάση απέναντι στο καθήκον είναι ανεύθυνη. “Αν έχω όρεξη να δουλέψω, θα κάνω λίγη δουλειά. Θα κάνω απλώς ό,τι μπορώ κι ας βγει ό,τι θέλει. Δεν χρειάζεται να το πάρω και τόσο σοβαρά”. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν υπεύθυνη στάση απέναντι στο καθήκον τους ούτε έχουν αίσθημα ευθύνης. Τι είδους άτομο είστε εσείς; Εάν είστε το πρώτο είδος ανθρώπου, τότε είστε άτομο με λογική και ανθρώπινη φύση. Εάν είστε το δεύτερο είδος ανθρώπου, τότε δεν διαφέρετε από το είδος των ψευδοεπικεφαλής που μόλις ανέλυσα. Απλώς χαραμίζετε τις μέρες σας άσκοπα: “Θ’ αποφύγω την κούραση και τις κακουχίες και απλώς θα διασκεδάζω περισσότερο. Ακόμη κι αν κάποτε απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου, δεν θα έχω χάσει τίποτα. Τουλάχιστον θα έχω απολαύσει τα οφέλη της θέσης για λίγες μέρες, δεν θα είναι απώλεια για μένα. Εάν επιλεγώ για επικεφαλής, έτσι θα ενεργήσω”. Τι γνώμη έχετε γι’ αυτού του είδους τη νοοτροπία που έχει αυτός ο άνθρωπος; Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι δύσπιστοι που δεν επιδιώκουν την αλήθεια ούτε στο ελάχιστο. Εάν έχεις όντως αίσθημα ευθύνης, τότε αυτό δείχνει ότι έχεις συνείδηση και λογική. Ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη ή μικρή είναι η εργασία, ανεξάρτητα από το ποιος σου την αναθέτει, είτε σου την εμπιστεύεται ο οίκος του Θεού είτε στην αναθέτει κάποιος επικεφαλής ή εργάτης της εκκλησίας, η στάση σου θα πρέπει να είναι η εξής: “Εφόσον αυτό το καθήκον έχει ανατεθεί σ’ εμένα, πρόκειται για εξύψωση και χάρη από τον Θεό. Θα πρέπει να το κάνω καλά σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Παρότι έχω μέτριο επίπεδο, είμαι πρόθυμος ν’ αναλάβω αυτήν την ευθύνη και να δώσω ό,τι έχω για ν’ ανταποκριθώ καλά. Αν δεν τα πάω καλά, θα πρέπει ν’ αναλάβω την ευθύνη γι’ αυτό, κι αν τα πάω καλά, δεν μου αναλογούν εύσημα. Αυτό οφείλω να κάνω”. Γιατί λέω ότι το πώς αντιμετωπίζει κανείς το καθήκον του είναι θέμα αρχής; Εάν έχεις πραγματικά αίσθημα ευθύνης κι είσαι υπεύθυνο άτομο, τότε είσαι σε θέση να επωμιστείς το έργο της εκκλησίας και να εκπληρώσεις το καθήκον που υποτίθεται ότι πρέπει να εκπληρώσεις. Εάν παίρνεις το καθήκον σου αψήφιστα, τότε η άποψή σου για την πίστη στον Θεό δεν είναι σωστή και η στάση σου απέναντι στον Θεό και το καθήκον σου είναι προβληματική» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Από τον λόγο του Θεού κατάλαβα ότι οι υπεύθυνοι άνθρωποι κάνουν τα πράγματα με επιμέλεια. Ασχέτως αν τους αρέσει η δουλειά ή αν είναι καλοί σ’ αυτήν και ανεξάρτητα από το επίπεδό τους, την προσεγγίζουν με τιμιότητα και βάζουν ειλικρινά τα δυνατά τους για να την εκτελέσουν καλά. Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν τον λόγο τους, είναι αξιόπιστοι και μπορούν να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Αντιθέτως, αν κάποιος συμφωνήσει να αναλάβει ένα καθήκον, αλλά μετά κάνει μόνο όσα χρειάζονται για να κρατήσει τα προσχήματα, και δεν κάνει τίποτα πραγματικό, και δεν επιδιώκει αποτελέσματα ή αποδοτικότητα, τότε είναι ακριβώς όπως οι τεμπέληδες και οι οκνηροί του κόσμου. Είναι αναξιόπιστοι και ανεύθυνοι. Έτσι έκανα κι εγώ το καθήκον μου. Υπολόγιζα πάντα τη σάρκα και σπάνια έκανα πράξη την αλήθεια. Ζούσα με όλο και λιγότερη ανθρώπινη ομοιότητα. Έπρεπε να φτιάξω τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου. Ανεξάρτητα από τις εργασιακές μου ικανότητες, η εκκλησία μού είχε εμπιστευτεί αυτήν την εργασία, οπότε έπρεπε να προσπαθήσω όσο πιο σκληρά μπορούσα για να την κάνω καλά και να βάλω όλη μου την ενέργεια σ’ αυτήν. Τώρα είναι μια κρίσιμη στιγμή για να κάνει κανείς το καθήκον του. Αν συνέχιζα να μην βάζω τα δυνατά μου, και περίμενα μέχρι να τελειώσει το έργο του Θεού για να καταβάλω περισσότερη προσπάθεια, θα ήταν πολύ αργά για να μετανοήσω. Αφού έκανα αυτήν τη σκέψη, έφτιαξα ξανά το πρόγραμμά μου προκειμένου να κάνω όσο περισσότερο έργο μπορούσα. Όταν ένιωθα ότι ήθελα να τεμπελιάσω, προσευχόμουν στον Θεό και σκεφτόμουν τα λόγια Του, πράγμα που με έκανε να επαγρυπνώ και να μπορώ να επαναστατήσω κατά της σαρκός. Προσευχόμουν σ’ Αυτόν πριν από κάθε εργασία, ζητώντας Του να εξετάσει εξονυχιστικά την καρδιά μου, προσπαθώντας να κάνω καλή δουλειά και όχι απλώς να ενεργώ επιπόλαια. Εφόσον ασκούμαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, νιώθω πιο ήσυχη.

Αν και ήθελα να κάνω το καθήκον μου σωστά, μερικές φορές υστερούσα. Όπως μια μέρα, που έλεγχα το έργο ποτίσματος: Ένας νεοφώτιστος είχε ακόμα πολλές θρησκευτικές αντιλήψεις, τις οποίες ο ποτιστής μού ζήτησε να βοηθήσω να επιλυθούν. Στην αρχή, ήθελα να βάλω τα δυνατά μου για να βοηθήσω, ανεξάρτητα από το πόσα θα μπορούσα να καταφέρω. Αλλά όταν μίλησα πραγματικά στον νεοφώτιστο, είχα μόνο μια επιφανειακή γνώση για ορισμένα προβλήματα και δεν μπορούσα να συναναστραφώ ξεκάθαρα. Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ: «Η κατανόησή μου για την αλήθεια είναι ρηχή. Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να καταφέρω. Ο επικεφαλής θα το παρακολουθήσει ούτως ή άλλως. Θα αφήσω εκείνον να λύσει αυτά τα προβλήματα». Αλλά ο επικεφαλής ήταν απασχολημένος και δεν μπορούσε να έρθει, οπότε εξαρτιόταν από εμάς να τα λύσουμε. Ήξερα ότι πίσω απ’ αυτήν την κατάσταση κρυβόταν η πρόθεση του Θεού. Παλιά επέλεγα εύκολες και απλές εργασίες στο καθήκον μου, και δεν πίεζα τον εαυτό μου ούτε τα έδινα όλα. Δεν γινόταν να υπολογίσω τη σάρκα ούτε να ενδώσω στις ανέσεις αυτήν τη φορά. Έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα, ανεξάρτητα από το τι ήμουν ικανή να καταφέρω. Τότε, η συνεργάτιδά μου κι εγώ βρήκαμε τον ποτιστή για να συναναστραφούμε μαζί του, και βρήκαμε λόγια του Θεού και βίντεο ευαγγελίου σχετικά με τις θρησκευτικές αντιλήψεις του νεοφώτιστου. Μετά από λίγη συζήτηση, κατανοήσαμε όλοι καλύτερα αυτήν την πτυχή της αλήθειας, και τελικά, τα προβλήματα του νεοφώτιστου λύθηκαν. Έχοντας βιώσει αυτό, βλέπω ότι ορισμένα πράγματα μπορεί να φαίνονται δύσκολα, αλλά αν βασιστώ στον Θεό και πληρώσω πραγματικά τίμημα, μπορώ να φέρω αποτελέσματα. Αν εργαστώ σκληρά και παρ’ όλα αυτά υστερώ, τότε θα έχω καθαρή συνείδηση.

Βλέποντας τις αποτυχίες κάποιων αδελφών γύρω μου, πήρα μερικά μαθήματα, αναλογίστηκα τη στάση που είχα απέναντι στο καθήκον μου και είδα πόσο απείχα από το να το κάνω σύμφωνα με τα πρότυπα. Και είδα πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η ποταπή φύση μου. Αν και τώρα έχω μετανιώσει, εξακολουθώ να υστερώ ως προς τις απαιτήσεις του Θεού. Από εδώ και πέρα, πρέπει να αποδέχομαι την εξονυχιστική εξέταση του Θεού και να προσπαθώ να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα!