Ασχολούμουν με το έργο γενικών υποθέσεων στην εκκλησία. Μια φορά, σε μια συζήτηση, άκουσα έναν επικεφαλής της εκκλησίας να λέει: «Η αδελφή Τζεν Σιν έχει καλό επίπεδο, αγνή κατανόηση των πραγμάτων και συναναστρέφεται πρακτικά πάνω στην αλήθεια. Σκοπεύω να την καλλιεργήσω για το έργο ποτίσματος». Η Τζεν Σιν εκλέχτηκε επικεφαλής λίγο καιρό αργότερα. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, αναπόφευκτα σφίχτηκε η καρδιά μου. Στο παρελθόν, η Τζεν Σιν κι εγώ ασχολούμασταν και οι δύο με το έργο γενικών υποθέσεων, αλλά τώρα, εκείνη είχε γίνει επικεφαλής, ενώ εγώ έκανα ακόμα έργο γενικών υποθέσεων. Πώς γινόταν να υστερώ τόσο; Όλο εκείνο το πρωί, ένιωθα πολύ πεσμένη και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο έργο μου. Αργότερα, ο επικεφαλής ρώτησε αν ήθελα να αναλάβω το έργο γενικών υποθέσεων από την Τζεν Σιν. Στενοχωρήθηκα κάπως. Αν και θα έπαιρνα τον τίτλο της επόπτριας, ήταν και πάλι απλώς έργο γενικών υποθέσεων. Όσο καλά κι αν τα πήγαινα, κανείς δεν θα το μάθαινε, σε αντίθεση με έναν επικεφαλής, στον οποίο η εκκλησία εστιάζει για να τον καλλιεργήσει, και που όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές θαυμάζουν και υποστηρίζουν. Ένιωθα πως το έργο γενικών υποθέσεων ήταν κατώτερο, οπότε δεν ήθελα και τόσο να το αποδεχτώ. Ανησυχούσα για το τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα αν το αναλάμβανα. Μήπως θα σκέφτονταν ότι έκανα έργο γενικών υποθέσεων όλον αυτόν τον καιρό επειδή, όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω, δεν επιδίωξα ποτέ την αλήθεια ούτε σημείωσα πρόοδο; Αυτό θα ήταν τόσο ντροπιαστικό! Αλλά, όταν το ξανασκέφτηκα, αυτό το καθήκον μού ανατέθηκε με την άδεια του Θεού. Ακόμη κι αν δεν συμβάδιζε με τις επιθυμίες μου, έπρεπε να υποταχθώ και να μην ενεργήσω με βάση τις προσωπικές μου προτιμήσεις, οπότε απάντησα απρόθυμα στον επικεφαλής μου ότι ήμουν πρόθυμη να αποδεχτώ αυτό το καθήκον.

Λίγο αργότερα, άκουσα τον επικεφαλής να λέει: «Ο αδελφός Σανγκ Τζιν έχει καλό επίπεδο και, με λίγη περισσότερη προσπάθεια στη ζωή-είσοδό του, μπορεί να γίνει επικεφαλής ή εργάτης. Δώστε περισσότερη έμφαση στην καλλιέργειά του». Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα ακόμα χειρότερα. Εγώ επέβλεπα το έργο του Σανγκ Τζιν, κι όμως ακόμα κι εκείνος ήταν κάποιος που ο επικεφαλής ήθελε να καλλιεργήσει. Γιατί δεν είχε αναφέρει κανείς το όνομά μου; Επέβλεπα το έργο του, αλλά δεν είχα πάρει προαγωγή —ήμουν τελείως στάσιμη. Πώς θα με έβλεπαν οι άλλοι; Ήμουν πραγματικά τόσο ανεπαρκής; Είχα κάποια ικανότητα να διαχειρίζομαι το έργο, να εντοπίζω και να λύνω προβλήματα. Μερικές φορές, όταν ο επικεφαλής συζητούσε διάφορα ζητήματα, μπορούσα να εκφράσω κάποιες απόψεις και να κάνω προτάσεις. Γιατί δεν μπορούσε να δει ο επικεφαλής τα δυνατά μου σημεία; Αν ο επικεφαλής ανέφερε απλώς το όνομά μου, έλεγε ότι μπορούσα να καλλιεργηθώ, αλλά ότι με χρειαζόταν για να επιβλέπω το έργο γενικών υποθέσεων, αυτό θα αποδείκνυε ότι δεν ήμουν και τόσο κακή, και θα ένιωθα καλύτερα. Για μερικές μέρες, στενοχωριόμουν πολύ όποτε το σκεφτόμουν. Ένιωθα εντελώς άκεφη, δεν ήθελα να μιλάω στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και δεν έφερα φορτίο στο καθήκον μου. Όταν οι άλλοι μου ανέφεραν προβλήματα, δεν τα εξέταζα με την ίδια προσοχή όπως πριν.

Μια μέρα, ο επικεφαλής μού ζήτησε να πάω κάτι σε μια από τις συναθροίσεις της ομάδας της Τζεν Σιν. Δεν ήθελα καθόλου να πάω, ανησυχώντας τι θα σκεφτόταν η Τζεν Σιν για μένα. Κάναμε το ίδιο καθήκον παλιά, αλλά τώρα, εκείνη είχε γίνει επικεφαλής, ενώ εγώ ασχολούμουν ακόμα με το έργο γενικών υποθέσεων. Θα με περιφρονούσε και θα πίστευε ότι ήμουν άχρηστη; Αλλά ανησυχούσα ότι θα καθυστερούσε το έργο αν δεν πήγαινα, οπότε έπρεπε να σφίξω τα δόντια. Όταν έφτασα εκεί, για να μη με αναγνωρίσει η Τζεν Σιν, κάθισα σκυφτή στον καναπέ του σαλονιού και έμεινα με το κεφάλι χωμένο στο κινητό μου για πάνω από μισή ώρα. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές μού μίλησαν, αλλά δεν τολμούσα να σηκώσω το κεφάλι, από φόβο μήπως με αναγνωρίσει η Τζεν Σιν. Ένιωθα εντελώς άχρηστη και τόσο χάλια που ήθελα να κλάψω. Δεν άντεξα, έτρεξα σε ένα άλλο δωμάτιο και έκλαιγα σιωπηλά κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό. Σκεφτόμουν ότι δεν άξιζα να καλλιεργηθώ. Ενώ οι άλλοι γίνονταν επικεφαλής, εγώ είχα ξεμείνει να ασχολούμαι με το έργο γενικών υποθέσεων. Ποιο το νόημα να ζει κανείς έτσι; Τρόμαξα όταν έπιασα τον εαυτό μου να κάνει τέτοιες σκέψεις. Πώς γινόταν να κάνω τέτοιες σκέψεις; Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα αμυδρά τα λόγια του Θεού: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. […] Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης». Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν αποκτήσει φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τους ακολουθεί, τότε αποκαρδιώνονται, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και αναρωτιούνται μέσα τους: “Έχω αποτύχει που πιστεύω έτσι στον Θεό; Δεν έχω καμία ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους πλέκουν διθυράμβους όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι σε όσα κάνουν, οι αντίχριστοι υπολογίζουν πρώτα το δικό τους γόητρο και τη δική τους θέση, δεν εγκαταλείπουν ποτέ την επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και γι’ αυτούς, η θέση είναι τόσο σημαντική όσο και η ίδια τους η ζωή. Έκανα αυτοκριτική: «Γιατί δεν θέλω ποτέ να κάνω έργο γενικών υποθέσεων; Γιατί με νοιάζει τόσο πολύ να είμαι επικεφαλής;» Συνειδητοποίησα ότι ο κύριος λόγος ήταν πως ένιωθα ότι οι επικεφαλής είχαν θέση. Όχι μόνο τους θαύμαζαν οι αδελφοί και οι αδελφές, αλλά τους εκτιμούσαν και οι ανώτεροι επικεφαλής, και η εκκλησία εστίαζε στην καλλιέργειά τους. Ένιωθα ότι ήταν καλό να είμαι επικεφαλής, να μπορώ να φαίνομαι, και ότι μόνο το να είμαι επικεφαλής σήμαινε πως είχα προοπτικές. Ένιωθα επίσης ότι το έργο γενικών υποθέσεων ήταν απλώς διεκπεραίωση εξωτερικών ζητημάτων, ότι μόνο όσοι δεν επιδίωκαν την αλήθεια έκαναν τέτοια καθήκοντα, και κανείς δεν τους θαύμαζε. Εξαιτίας αυτών των εσφαλμένων ιδεών, όταν έβλεπα τους πάντες γύρω μου να προάγονται και να καλλιεργούνται, και μερικούς μάλιστα να εκλέγονται επικεφαλής, αυτό ήταν πραγματικό πλήγμα για μένα, και μονίμως ήθελα να αναφέρει ο επικεφαλής το όνομά μου. Αλλά όταν ο επικεφαλής καλλιεργούσε άλλους αντί για μένα, ένιωθα τόσο δυστυχισμένη που δεν ήθελα να δω κανέναν και δεν είχα πια καμία επιθυμία να κάνω το καθήκον μου. Το να περνάω καθημερινά το μαρτύριο του γοήτρου και της θέσης ήταν φριχτό, σε σημείο που ένιωθα ότι δεν άξιζε να ζω μια τέτοια ζωή. Επιδιώκοντας έτσι το γόητρο και τη θέση, δεν ήταν σαν να βαδίζω στο ίδιο μονοπάτι με έναν αντίχριστο; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, τρόμαξα κάπως, οπότε προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό για να μετανοήσω: «Θεέ μου, η επιθυμία μου για γόητρο και θέση είναι πολύ ισχυρή. Δεν θέλω να ζω σ’ αυτήν την επαναστατική κατάσταση. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να ελευθερωθώ από τα δεσμά της φήμης και της θέσης».

Μια μέρα, διάβασα κάποια λόγια του Θεού που με βοήθησαν να καταλάβω την εσφαλμένη οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Θέλετε διαρκώς να ανοίγετε τα φτερά σας και να πετάτε, επιθυμείτε διαρκώς να πετάτε μόνοι σας, να είστε αετοί αντί πουλάκια; Τι διάθεση είναι αυτή; Είναι αυτή η αρχή της διαγωγής; Η διαγωγή σας θα πρέπει να βασίζεται στα λόγια του Θεού, μόνο τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια. Εσείς έχετε διαφθαρεί πολύ βαθιά από τον Σατανά και θεωρείτε διαρκώς ότι η παραδοσιακή κουλτούρα —τα λόγια του Σατανά— είναι η αλήθεια, το αντικείμενο της επιδίωξής σας, κάτι που διευκολύνει το να πάρετε το λάθος μονοπάτι, να βαδίσετε το μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό. Οι σκέψεις κι οι απόψεις της διεφθαρμένης ανθρωπότητας και τα πράγματα για τα οποία αγωνίζεται είναι αντίθετα προς το θέλημα του Θεού, προς την αλήθεια και προς τους νόμους της κυριαρχίας του Θεού επί των πάντων, την ενορχήστρωσή Του για τα πάντα και τον έλεγχό Του επί της μοίρας της ανθρωπότητας. Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο σωστή και λογική είναι αυτού του είδους η επιδίωξη σύμφωνα με τις ανθρώπινες σκέψεις και αντιλήψεις, από την οπτική γωνία του Θεού δεν είναι θετικά πράγματα και δεν συνάδουν με το θέλημά Του. Επειδή πηγαίνεις ενάντια στο γεγονός της κυριαρχίας του Θεού επί της μοίρας της ανθρωπότητας, αλλά και επειδή θέλεις να πηγαίνεις μόνος σου, παίρνοντας τη μοίρα στα χέρια σου, πέφτεις διαρκώς πάνω σε τοίχους, τόσο δυνατά που τρέχει αίμα από το κεφάλι σου και τίποτε δεν σου βγαίνει ποτέ σε καλό. Γιατί δεν σου βγαίνει τίποτε σε καλό; Επειδή οι νόμοι που θέσπισε ο Θεός δεν μπορούν να αλλοιωθούν από κανένα δημιουργημένο ον. Η εξουσία κι η δύναμη του Θεού είναι πάνω απ’ όλα, απαραβίαστες από κάθε δημιουργημένο ον. Οι άνθρωποι υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους. Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν συνεχώς να είναι ελεύθεροι από την κυριαρχία του Θεού, να επιθυμούν συνεχώς να έχουν τη μοίρα στα χέρια τους και να σχεδιάζουν το μέλλον τους, να επιθυμούν να ελέγχουν τις προοπτικές, την κατεύθυνση και τους στόχους της ζωής τους; Από πού προέρχεται αυτό το σημείο εκκίνησης; (Μια διεφθαρμένη σατανική διάθεση.) Τι φέρνει, λοιπόν, στους ανθρώπους η διεφθαρμένη σατανική διάθεση; (Εναντίωση στον Θεό.) Τι υφίστανται οι άνθρωποι που εναντιώνονται στον Θεό; (Πόνο.) Πόνο; Υφίστανται καταστροφή! Αυτό που βλέπεις ακριβώς μπροστά στα μάτια σου είναι πόνος, αρνητικότητα και αδυναμία, είναι αντίσταση και παράπονα —τι αποτέλεσμα θα φέρουν αυτά τα πράγματα; Αφανισμό! Δεν πρόκειται για κάποιο ασήμαντο θέμα και δεν είναι παιχνίδι. Οι άνθρωποι που δεν έχουν καρδιά που έχει φόβο Θεού δεν μπορούν να το διαπιστώσουν αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι διεφθαρμένες διαθέσεις μπορούν να διαλυθούν μόνο με την αποδοχή της αλήθειας). Ήμουν ίδια με αυτό που αποκάλυπταν τα λόγια του Θεού. Ήθελα να είμαι σαν αετός, όχι σαν μικρό πουλί, και σκεφτόμουν ότι το έργο γενικών υποθέσεων με έκανε να μοιάζω με μικρό πουλί, κάποια που δεν άξιζε να καλλιεργηθεί ή να τη θαυμάζουν. Οι επικεφαλής, για μένα, ήταν σαν αετοί. Είχαν προοπτικές, και τους εκτιμούσαν και τους θαύμαζαν οι άλλοι. Ζούσα σύμφωνα με τα ρητά «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω», «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του», «Οι άνθρωποι πρέπει να αγωνίζονται για να αποκτήσουν αξιοπρέπεια», και άλλα τέτοια σατανικά δηλητήρια. Σκεφτόμουν ότι στη ζωή, οι άνθρωποι έπρεπε να αγωνίζονται συνεχώς, και όσο υψηλότερη ήταν η θέση σου τόσο το καλύτερο, αλλιώς ήσουν ένας άχρηστος. Υπό τον έλεγχο αυτών των εσφαλμένων ιδεών, δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου με προσγειωμένο τρόπο, αλλά επιδίωκα πάντα να γίνω επικεφαλής για να με θαυμάζουν οι άλλοι. Όταν έβλεπα τους αδελφούς και τις αδελφές γύρω μου να επιλέγονται ως επικεφαλής, ένιωθα δυστυχισμένη, ένιωθα αντίσταση και δεν μπορούσα να το αποδεχτώ. Σκεφτόμουν: «Δεν είμαι χειρότερη από κανέναν. Γιατί μπορούν οι άλλοι να είναι επικεφαλής, αλλά εγώ έχω ξεμείνει να κάνω έργο γενικών υποθέσεων;» Σκεφτόμουν ότι το έργο γενικών υποθέσεων ήταν για όσους δεν επιδίωκαν την αλήθεια, οπότε ζούσα μέσα στην αρνητικότητα και άρχισα να ενεργώ επιπόλαια και να τεμπελιάζω στο καθήκον μου. Η επιθυμία μου για θέση ήταν πολύ ισχυρή! Ήξερα ότι το επίπεδο του κάθε ανθρώπου και τα καθήκοντα που μπορεί να κάνει είναι όλα προκαθορισμένα από τον Θεό. Το τρέχον καθήκον μου βρισκόταν κι αυτό υπό την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, οπότε έπρεπε να το αποδεχτώ και να υποταχθώ. Πάντα ένιωθα ότι κανείς δεν με εκτιμούσε για το έργο γενικών υποθέσεων που έκανα και αισθανόμουν δυστυχισμένη, αλλά αυτό συνέβαινε επειδή οι απόψεις πίσω από την επιδίωξή μου ήταν λανθασμένες και ήμουν επαναστατική. Δεν μπορούσα να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και ήμουν αρνητική και παραπονιόμουν. Στην ουσία, εναντιωνόμουν, αντιστεκόμουν και επαναστατούσα ενάντια στον Θεό. Αν συνέχιζα έτσι, θα κατέληγα μόνο να με αποστραφεί και να με απορρίψει ο Θεός.

Μετά απ’ αυτό, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Εάν έχεις την αίσθηση του φορτίου προς το έργο της εκκλησίας και επιθυμείς να συμμετέχεις σε αυτό, τούτο είναι καλό. Όμως πρέπει να αναλογιστείς εάν κατανοείς την αλήθεια, εάν είσαι σε θέση να συναναστρέφεσαι την αλήθεια για να επιλύεις ζητήματα, εάν είσαι σε θέση να υποτάσσεσαι αληθινά στο έργο του Θεού, αλλά και εάν είσαι σε θέση να εκτελείς σωστά το έργο της εκκλησίας, σύμφωνα με τις εργασιακές ρυθμίσεις. Εάν πληροίς αυτά τα κριτήρια, μπορείς να διεκδικήσεις μια θέση επικεφαλής ή εργάτη. Αυτό που εννοώ λέγοντάς το αυτό είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν τουλάχιστον αυτεπίγνωση. Εξέτασε καταρχάς εάν είσαι σε θέση να διακρίνεις τους ανθρώπους, εάν μπορείς να κατανοήσεις την αλήθεια και να πράττεις σύμφωνα με τις αρχές. Εάν πληροίς αυτές τις απαιτήσεις, είσαι κατάλληλος για επικεφαλής ή εργάτης. Εάν δεν είσαι ικανός για αυτοαξιολόγηση, μπορείς να ρωτήσεις ανθρώπους γύρω σου που σου είναι οικείοι ή είναι κοντά σου. Εάν όλοι πουν ότι δεν έχεις επαρκές επίπεδο για να γίνεις επικεφαλής κι ότι απλώς ήδη κάνεις καλά την τωρινή σου δουλειά, τότε θα πρέπει να φτάσεις γρήγορα στην αυτογνωσία. Εφόσον έχεις χαμηλό επίπεδο, μην ξοδεύεις όλο σου τον χρόνο θέλοντας να γίνεις επικεφαλής —κάνε απλώς ό,τι μπορείς, να κάνεις το καθήκον σου σωστά, να είσαι εντελώς προσγειωμένος, ώστε να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Και αυτό είναι καλό. Εάν πάλι είσαι ικανός να γίνεις επικεφαλής, εάν έχεις πραγματικά τέτοιο επίπεδο και ταλέντο, εάν έχεις εργασιακή ικανότητα και αίσθηση του φορτίου, τότε είσαι ακριβώς το είδος του ταλαντούχου ανθρώπου που λείπει από τον οίκο του Θεού και είναι βέβαιο ότι θα προαχθείς και θα καλλιεργηθείς. Σε όλα, όμως, υπάρχει η ώρα του Θεού. Αυτή η επιθυμία —η επιθυμία να προαχθείς— δεν είναι φιλοδοξία, όμως πρέπει να έχεις το επίπεδο και να πληροίς τα κριτήρια για να γίνεις επικεφαλής. Εάν το επίπεδό σου είναι χαμηλό, όμως παρά ταύτα ξοδεύεις όλο σου τον χρόνο θέλοντας να γίνεις επικεφαλής ή να αναλάβεις κάποιο σημαντικό καθήκον ή να είσαι υπεύθυνος για το συνολικό έργο ή να κάνεις κάτι που θα σου επιτρέψει να ξεχωρίσεις, τότε σου λέω το εξής: αυτό είναι φιλοδοξία. Η φιλοδοξία μπορεί να φέρει την καταστροφή, οπότε και θα πρέπει να είσαι επιφυλακτικός μ’ αυτήν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν την επιθυμία να προοδεύσουν και είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν προς την κατεύθυνση της αλήθειας, κι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Μερικοί άνθρωποι έχουν επίπεδο, πληρούν τα κριτήρια για να είναι επικεφαλής και μπορούν να προσπαθήσουν προς την κατεύθυνση της αλήθειας, κι αυτό είναι καλό. Άλλοι δεν έχουν επίπεδο, άρα πρέπει να παραμείνουν προσηλωμένοι στο καθήκον τους, εκτελώντας σωστά το καθήκον που έχουν μπροστά τους και κάνοντάς το σύμφωνα με τις αρχές και τις απαιτήσεις του οίκου του Θεού· γι’ αυτούς, τούτο είναι καλύτερο, πιο ασφαλές, πιο ρεαλιστικό» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. «Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν τη σωστή κατανόηση και στάση έναντι της προαγωγής και της καλλιέργειας. Σε αυτά τα θέματα, πρέπει να αναζητούν την αλήθεια και να μην ακολουθούν τη δική τους θέληση, ούτε να έχουν φιλοδοξίες και επιθυμίες. Εάν νιώθεις ότι έχεις καλό επίπεδο, όμως ο οίκος του Θεού δεν σε έχει προαγάγει ποτέ, ούτε έχει σχέδια να σε καλλιεργήσει, τότε μην απογοητεύεσαι, ούτε ν’ αρχίσεις να παραπονιέσαι, επικεντρώσου απλώς στην επιδίωξη της αλήθειας και στον αγώνα προς τα εμπρός. Όταν έχεις κάποιο ανάστημα και είσαι σε θέση να κάνεις πραγματικό έργο, ο εκλεκτός λαός του Θεού θα σε επιλέξει, όπως είναι φυσικό, να γίνεις επικεφαλής. Αν πάλι νιώθεις ότι είσαι χαμηλού επιπέδου και δεν έχεις καμία πιθανότητα να προαχθείς ή να καλλιεργηθείς και είναι αδύνατο να επιτευχθούν οι φιλοδοξίες σου, δεν είναι αυτό κάτι καλό; Αυτό θα σε προστατεύσει! Εφόσον έχεις χαμηλό επίπεδο, αν συναντήσεις μια ομάδα τυφλών μπερδεμένων που σε επιλέγουν για επικεφαλής τους, δεν θα περπατάς σε αναμμένα κάρβουνα; Είσαι ανίκανος να κάνεις οποιοδήποτε έργο και τα μάτια και το μυαλό σου είναι τυφλά. Ό,τι κάνεις είναι μια διατάραξη, με κάθε σου κίνηση πράττεις το κακό. Είναι προτιμότερο να κάνεις καλά το έργο του τωρινού καθήκοντός σου. Τουλάχιστον δεν θα ντροπιάζεις τον εαυτό σου, κι είναι καλύτερο από το να είσαι ψευδής επικεφαλής και στόχος παρασκηνιακής κριτικής. Ως άνθρωπος, πρέπει να έχεις μέτρο του εαυτού σου, πρέπει να έχεις λίγη αυτογνωσία. Εάν συμβαίνει αυτό, θα είσαι σε θέση να μην ακολουθείς τον λάθος δρόμο και να μην διαπράττεις σοβαρά λάθη» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα. Πάντα ένιωθα ότι ήμουν καλύτερη από τους αδελφούς και τις αδελφές γύρω μου και ήθελα να γίνω επικεφαλής, αλλά ήμουν πραγματικά κατάλληλη γι’ αυτό; Είχα πραγματικά το επίπεδο για να γίνω επικεφαλής; Οι επικεφαλής πρέπει να επιδιώκουν την αλήθεια και να έχουν εργασιακή ικανότητα και καλή ανθρώπινη φύση. Δεν μπορεί ο καθένας να γίνει επικεφαλής. Αν δεν έχεις τα προσόντα να γίνεις επικεφαλής και δεν μπορείς να κάνεις πραγματικό έργο, ακόμα κι αν γίνεις, δεν θα παραμείνεις επικεφαλής για πολύ, ενώ κάποιοι γίνονται ψευδοεπικεφαλής. Στην πραγματικότητα, ήμουν υπεύθυνη για το έργο της εκκλησίας στο παρελθόν, αλλά επειδή το επίπεδό μου ήταν χαμηλό και είχα ανεπαρκή εργασιακή ικανότητα, δεν μπορούσα να κάνω πραγματικό έργο ή να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες των άλλων στη ζωή-είσοδο, και στο τέλος μετατέθηκα. Από άποψη επιπέδου και εργασιακής ικανότητας, πραγματικά δεν είχα τα προσόντα να είμαι επικεφαλής. Συγκριτικά, ήμουν αρκετά επιδέξια στο έργο γενικών υποθέσεων, μπορούσα να κάνω κάποιο πραγματικό έργο σ’ αυτόν τον τομέα. Η εκκλησία κανονίζει το έργο με βάση το επίπεδο και τα δυνατά σημεία του καθενός. Έτσι, οι άνθρωποι μπορούν να επιτελούν σωστά τον ρόλο τους, και αυτό ωφελεί το έργο της εκκλησίας. Αλλά δεν γνώριζα μέχρι πού έφταναν οι δυνατότητές μου. Μου έλειπαν ξεκάθαρα το επίπεδο και τα προσόντα για να γίνω επικεφαλής, κι όμως ένιωθα πάντα ότι ήμουν ταλαντούχα και ανώτερη από τους άλλους, και ήθελα πάντα να πάρω προαγωγή. Όταν έβλεπα τον επικεφαλής να καλλιεργεί άλλους αλλά όχι εμένα, παραπονιόμουν ότι ο επικεφαλής δεν με εκτιμούσε, και γινόμουν επιπόλαιη στο καθήκον μου, αρνητική και εχθρική απέναντι στον Θεό. Ήμουν τόσο αλαζονική και μου έλειπε η αυτεπίγνωση! Όταν το αντιλήφθηκα αυτό, ένιωσα πολλές ενοχές και μπόρεσα να αντιμετωπίσω σωστά το τρέχον καθήκον μου. Ήμουν πλέον πρόθυμη να σταθώ στη θέση μου και να κάνω το καθήκον μου με προσγειωμένο τρόπο.

Αργότερα, άκουσα τον ύμνο των λόγων του Θεού «Είμαι μόνο ένα μικροσκοπικό δημιουργημένο πλάσμα»:

1  Θεέ μου! Είτε έχω θέση είτε όχι, τώρα κατανοώ τον εαυτό μου. Αν η θέση μου είναι υψηλή, αυτό οφείλεται στην εξύψωσή Σου και, αν είναι χαμηλή, είναι έτσι εξαιτίας του προκαθορισμού Σου. Τα πάντα είναι στα χέρια Σου. Δεν έχω ούτε καμία επιλογή ούτε κανένα παράπονο. Προκαθόρισες ότι θα γεννιόμουν σε αυτήν τη χώρα, σε αυτόν τον λαό, και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι εντελώς υποτακτικός υπό το κράτος Σου, γιατί τα πάντα είναι αυτά που έχεις προκαθορίσει.

2  Δεν σκέφτομαι τη θέση· δεν είμαι παρά ένα δημιούργημα. Αν με βάλεις στο πηγάδι της αβύσσου, στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού, δεν είμαι παρά ένα δημιούργημα. Αν με χρησιμοποιήσεις, είμαι ένα δημιούργημα. Αν με οδηγήσεις στην τελείωση, είμαι και πάλι ένα δημιούργημα. Αν δεν με οδηγήσεις στην τελείωση, εγώ και πάλι θα Σε αγαπώ γιατί δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένα δημιούργημα.

3  Δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένα μικροσκοπικό δημιούργημα του Δημιουργού, μόνο ένας μεταξύ όλων των δημιουργημένων ανθρώπων. Εσύ με δημιούργησες, και τώρα με έχεις βάλει στα χέρια Σου για να με κάνεις ό,τι θέλεις. Είμαι πρόθυμος να είμαι το εργαλείο Σου και το αντιθετικό στοιχείο Σου γιατί τα πάντα είναι αυτά που Εσύ έχεις προκαθορίσει. Κανείς δεν μπορεί να τα αλλάξει. Όλα τα πράγματα και όλα τα γεγονότα είναι στα χέρια Σου.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γιατί είσαι απρόθυμος να είσαι αντιθετικό στοιχείο;

Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, φωτίστηκε η καρδιά μου. Η θέση μου, υψηλή ή χαμηλή, ήταν προκαθορισμένη από τον Θεό, και είτε είχα θέση είτε όχι, ήμουν απλώς ένα ασήμαντο δημιούργημα. Ήμουν δημιούργημα αν είχα υψηλή θέση, και παρέμενα δημιούργημα αν είχα χαμηλή θέση. Η ουσία μου δεν θα άλλαζε. Η εκκλησία κανόνισε να ασχοληθώ με το έργο γενικών υποθέσεων, οπότε έπρεπε να σταθώ στη θέση μου, να αξιοποιήσω πλήρως τα δυνατά μου σημεία και να βάλω τα δυνατά μου για να κάνω καλά το έργο. Αυτή ήταν η υποχρέωσή μου ως δημιούργημα. Αυτή η συνειδητοποίηση μού έδωσε μια αίσθηση απελευθέρωσης και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου! Δεν θέλω να είμαι πια αρνητική και να Σου εναντιώνομαι. Ανεξάρτητα από τη θέση μου, θα υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Σου και θα εκπληρώσω το καθήκον μου». Μετά απ’ αυτό, δεν αντιστεκόμουν πια στις περιστάσεις που κανόνιζε ο Θεός. Συλλογιζόμουν πώς να κάνω καλά το τρέχον καθήκον μου και να κάνω πρακτικά το έργο μου. Ένιωθα πραγματικά γαλήνια όταν το έκανα αυτό πράξη.

Αργότερα, αναλογίστηκα και συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κι άλλος λόγος που δεν ήθελα να κάνω έργο γενικών υποθέσεων, κι αυτός ήταν ότι επέμενα σε μια παράλογη άποψη. Σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι που έκαναν έργο γενικών υποθέσεων δεν επιδίωκαν την αλήθεια, ότι βρίσκονταν σε κατώτερη βαθμίδα και δεν είχαν ελπίδα σωτηρίας, και ότι μόνο όσοι καλλιεργούνταν και είχαν σημαντικούς ρόλους επιδίωκαν την αλήθεια, και είχαν την ευκαιρία να σωθούν. Διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού που αναφέρονται σ’ αυτήν την παράλογη άποψη. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στον οίκο του Θεού, γίνεται συνεχώς λόγος για την αποδοχή της ανάθεσης από τον Θεό και για τη σωστή εκτέλεση του καθήκοντος. Πώς, λοιπόν, προκύπτει το καθήκον; Γενικά μιλώντας, προκύπτει ως αποτέλεσμα του έργου διαχείρισης του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, καθώς το έργο διαχείρισης του Θεού εκτελείται ανάμεσα στην ανθρωπότητα, προκύπτουν διάφορα είδη έργου, και όλα αυτά απαιτούν από τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που τους αναλογεί για να τα ολοκληρώσουν. Με αυτόν τον τρόπο, προκύπτουν οι ευθύνες και οι αποστολές των ανθρώπων, και αυτές οι ευθύνες και οι αποστολές είναι τα καθήκοντα που δίνει στους ανθρώπους ο Θεός. Στον οίκο του Θεού, οι εργασίες που απαιτούν τη συνεργασία να κάνουν οι άνθρωποι αυτό που τους αναλογεί είναι τα καθήκοντα που εκείνοι οφείλουν να εκτελέσουν. Μήπως υπάρχουν, λοιπόν, διαφορές μεταξύ καθηκόντων ως προς το ποιο είναι καλύτερο και ποιο χειρότερο, ποιο είναι μεγαλόπνοο και ποιο ταπεινό ή ποιο είναι σπουδαίο και ποιο ασήμαντο; Δεν υπάρχουν τέτοιες διαφορές· εφόσον κάτι έχει να κάνει με το έργο διαχείρισης του Θεού, και απαιτείται από τη διάδοση του ευαγγελίου του Θεού, τότε αποτελεί το καθήκον ενός ατόμου. Αυτή είναι η προέλευση και ο ορισμός του καθήκοντος. […] Όποιο κι αν είναι το καθήκον σου, είναι μια αποστολή που σου έχει δώσει ο Θεός. Μερικές φορές μπορεί να σου ζητηθεί να φροντίσεις ή να διαφυλάξεις ένα σημαντικό αντικείμενο. Αυτό δεν αποτελεί μείζον ζήτημα —θα έλεγε κανείς ότι είναι μόνο μια ευθύνη που έχεις— αλλά είναι μια εργασία που σου έχει δώσει ο Θεός, την αποδέχτηκες από Εκείνον και αυτό είναι τώρα το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). «Δεν ισχύει ότι ένας άνθρωπος γίνεται κάποιος που έχει την αλήθεια-πραγματικότητα μόλις αρχίσει να εκτελεί το καθήκον του. Η εκτέλεση του καθήκοντος κάποιου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία μέθοδος και ένα μονοπάτι. Ακριβώς κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του βιώνει ένας άνθρωπος το έργο του Θεού μέσω της επιδίωξης της αλήθειας, κατανοεί και αποδέχεται σταδιακά την αλήθεια, κι έπειτα κάνει πράξη την αλήθεια. Στη συνέχεια, φτάνει σε μια κατάσταση όπου αποβάλλει τις διεφθαρμένες διαθέσεις του, απαλλάσσεται από τα δεσμά και τον έλεγχο των διεφθαρμένων διαθέσεων του Σατανά, και γίνεται κάποιος που έχει την αλήθεια-πραγματικότητα και κάποιος με κανονική ανθρώπινη φύση. Μόνο όταν έχεις κανονική ανθρώπινη φύση, η εκτέλεση του καθήκοντός σου και οι πράξεις σου θα είναι εποικοδομητικές για τους ανθρώπους και ικανοποιητικές για τον Θεό. Και μόνο όταν οι άνθρωποι λαμβάνουν την έγκριση του Θεού για την εκτέλεση του καθήκοντός τους μπορούν να ανταποκρίνονται στα πρότυπα ως δημιουργημένα όντα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να κερδίσει κανείς την αλήθεια, πρέπει να πάρει μαθήματα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα τριγύρω). Τα λόγια του Θεού ανέτρεψαν την παράλογη άποψη που είχα για το καθήκον μου. Έμαθα ότι τα καθήκοντα προκύπτουν από το έργο διαχείρισης του Θεού για να σώσει την ανθρωπότητα, και δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ υψηλού και χαμηλού ή μεγάλου και μικρού. Όποιο κι αν είναι το καθήκον, αποτελεί υποχρέωση και ευθύνη για τους ανθρώπους, και πρέπει να βάζουμε τα δυνατά μας για να το ολοκληρώσουμε. Το έργο της εκκλησίας απαιτεί συνεργασία μεταξύ όσων κάνουν το κάθε καθήκον. Ο καθένας είναι απαραίτητος. Πριν, δεν καταλάβαινα την αλήθεια. Ακολουθούσα τις αντιλήψεις μου, θεωρώντας ότι το έργο γενικών υποθέσεων ήταν κατώτερο και ότι δεν είχα ελπίδα να λάβω σωτηρία. Είχα παρανοήσει εντελώς τον Θεό. Στην πραγματικότητα, το αν μπορεί να σωθεί κάποιος δεν έχει καμία σχέση με τη θέση ή το καθήκον του. Δεν ισχύει ότι το να είσαι επικεφαλής σημαίνει πως θα κατέχεις την αλήθεια και θα σωθείς. Αν γινόμουν επικεφαλής αλλά δεν επιδίωκα την αλήθεια ούτε ενεργούσα βάσει αρχών, θα κατέληγα να απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου και να αποκλειστώ. Σκέφτηκα τους αντίχριστους και τους ψευδοεπικεφαλής που είχαν αποκαλυφθεί. Η εκκλησία τούς καλλιέργησε για σημαντικά καθήκοντα, αλλά εκείνοι δεν επιδίωκαν την αλήθεια. Επιδίωκαν γόητρο και θέση, ασχολούνταν με το δικό τους εγχείρημα, ήταν εχθρικοί προς τον οίκο του Θεού, και στο τέλος, αποκαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν. Ο Θεός είναι δίκαιος. Δεν καθορίζει την έκβαση των ανθρώπων με βάση το αν καλλιεργήθηκαν ή εκτιμήθηκαν, ή το αν είχαν υψηλή θέση. Βασίζεται στο αν έχουν κερδίσει την αλήθεια και αν έχουν αλλάξει τη ζωή-διάθεσή τους. Αυτό είναι το πρότυπο του Θεού για να προσδιορίσει αν κάποιος μπορεί να σωθεί.

Η εμπειρία μου εκείνο το διάστημα μου έδειξε λίγο πιο καθαρά τη φύση της επιδίωξης γοήτρου και θέσης. Η επιδίωξη φήμης και θέσης δεν είναι το σωστό μονοπάτι, αλλά αποτελεί αντίσταση στον Θεό. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από την επιδίωξη της αλήθειας. Επιπλέον, μου έδωσε και λίγη αυτεπίγνωση, μια σωστή άποψη για τον εαυτό μου, και η επιθυμία μου να επιδιώκω να γίνω επικεφαλής δεν είναι πια τόσο ισχυρή. Όταν ακούω ότι κάποιοι αδελφοί και αδελφές επιλέγονται ως επικεφαλής, αν και με επηρεάζει ακόμα συναισθηματικά μερικές φορές, μπορώ να το διαχειριστώ όπως πρέπει, δεν νιώθω πια τόσο περιορισμένη και μπορώ να συνεργαστώ κανονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές μου στο καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!