Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Ερμηνεία της δέκατης ομιλίας

Κατά την εποχή της ιδρύσεως της εκκλησίας, ο Θεός μόλις και μετά βίας ανέφερε την ίδρυση βασιλείας Ακόμη κι όταν όντως έκανε αναφορά, το έκανε στη γλώσσα του καιρού της ιδρύσεως της εκκλησίας. Από τη στιγμή που ήρθε η Εποχή της Βασιλείας του, ο Θεός διέγραψε με μία μονοκονδυλιά κάποιες μεθόδους και ανησυχίες της εποχής της ιδρύσεως της εκκλησίας και ποτέ ξανά δεν είπε την παραμικρή λέξη σχετικά με αυτό. Αυτή είναι ακριβώς η θεμελιώδης σημασία του «Ο Θεός ο Ίδιος» που είναι πάντα νέος και ποτέ δεν γερνά. Όσον αφορά στα πράγματα που μπορεί να έχουν γίνει στο παρελθόν, στο βαθμό που αποτελούν μέρος μιας περασμένης εποχής, ο Θεός τα ομαδοποιεί ως ερχόμενα κατά την προ Χριστού εποχή, ενώ το σήμερα είναι γνωστό ως η εποχή «μετά Χριστόν». Από την άποψη αυτή, η ίδρυση της εκκλησίας μπορεί να θεωρηθεί ως αναγκαία προκάτοχος της ίδρυσης της βασιλείας. Έθεσε τα θεμέλια ώστε ο Θεός να χειριστεί την κυριαρχία του στη βασιλεία. Σήμερα, το έργο της θεμελίωσης της εκκλησίας δεν είναι παρά μια σκιά μπροστά στη θεμελίωση της βασιλείας η οποία αποτελεί το επίκεντρο του έργου του Θεού πάνω στη γη. Ο Θεός προετοίμασε όλες τις λεπτομέρειες του έργου Του πριν το έργο της θεμελίωσης της εκκλησίας ολοκληρωθεί και όταν ο καιρός ήταν πλέον κατάλληλος, έθεσε σωστά το έργο Του. Ως εκ τούτου, ο Θεός μίλησε έτσι, «H Εποχή της Βασιλείας είναι, τελικά, διαφορετική από την παρελθούσα εποχή. Δεν αφορά στο τι κάνει ο άνθρωπος. Αντ’ αυτού, προσωπικά διεκπεραιώνω το έργο Μου μετά την κάθοδό μου επί γης – έργο που τα ανθρώπινα όντα ούτε μπορούν να συλλάβουν ούτε να εκπληρώσουν». Πράγματι, αυτό το έργο πρέπει να διεκπεραιωθεί από τον Θεό προσωπικά – κανένας άνθρωπος δεν είναι ικανός για τέτοιο έργο, απλώς δεν μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί. Εκτός από τον Θεό, ποιος θα μπορούσε να διεκπεραιώσει τόσο σπουδαίο έργο ανάμεσα στους ανθρώπους; Ποιος άλλος είναι σε θέση να βασανίσει το σύνολο της ανθρωπότητας σχεδόν μέχρι θανάτου; Θα μπορούσαν ενδεχομένως οι άνθρωποι να τακτοποιήσουν τέτοιο έργο; Γιατί λέει, «Εγώ προσωπικά διεκπεραιώνω το έργο Μου με την κάθοδό Μου πάνω στη γη»; Θα μπορούσε το Πνεύμα του Θεού στ’ αλήθεια να έχει εξαφανιστεί από όλο το διάστημα; «Εγώ προσωπικά διεκπεραιώνω το έργο Μου με την κάθοδό Μου πάνω στη γη» αναφέρεται τόσο στο γεγονός ότι το Πνεύμα του Θεού ενσαρκώθηκε για να επιτελέσει το έργο όσο και στο γεγονός ότι το Πνεύμα του Θεού λειτουργεί διά μέσου της ανθρωπότητας. Επιτελώντας προσωπικά το έργο Του, ο Θεός επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους να δουν τον ίδιο τον Θεό δια γυμνού οφθαλμού, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ψάξουν προσεκτικά το πνεύμα τους. Επιπλέον, επιτρέπει στον κάθε άνθρωπο να βλέπει τις εργασίες του Πνεύματος με τα ίδια τους τα μάτια και τους δείχνει ότι υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ της σάρκας του ανθρώπου και εκείνης του Θεού. Ταυτόχρονα, σε όλο τον χώρο και τον κόσμο του σύμπαντος, το Πνεύμα του Θεού εξακολουθεί να είναι σε υπηρεσία. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι φωτισμένοι, έχοντας δεχτεί το όνομα του Θεού, βλέπουν πώς λειτουργεί το Πνεύμα του Θεού και έτσι εξοικειώνονται περισσότερο με την ενσάρκωση του Θεού. Ως εκ τούτου, μόνο αν η θεϊκή φύση του Θεού λειτουργεί άμεσα, δηλαδή μόνο όταν το Πνεύμα του Θεού είναι σε θέση να λειτουργήσει χωρίς την παραμικρή παρέμβαση, μπορεί ο άνθρωπος να εξοικειωθεί με τον ίδιο τον πρακτικό Θεό. Αυτή είναι η ουσία της θεμελίωσης της βασιλείας.

Πόσες φορές ο Θεός ενσαρκώθηκε στη σάρκα; Θα μπορούσε να είναι αρκετές φορές; Γιατί ο Θεός έχει παρατηρήσει πολλές φορές, «Κάποτε κατέβηκα στον κόσμο των ανθρώπων και έζησα και παρακολούθησα το μαρτύριό τους, αλλά χωρίς να εκπληρώσω τον σκοπό της ενσάρκωσής Μου»; Είναι επειδή ο Θεός έχει ενσαρκωθεί αρκετές φορές, αλλά ποτέ δεν Τον γνώρισε ο άνθρωπος ούτε μία φορά; Καθόλου δεν σημαίνει αυτό η δήλωση αυτή. Την πρώτη φορά που ο Θεός ενσαρκώθηκε, ο στόχος Του δεν ήταν στην πραγματικότητα να Τον γνωρίσει ο άνθρωπος. Αντιθέτως, διεκπεραίωσε το έργο Του και στη συνέχεια εξαφανίστηκε χωρίς να Τον παρατηρήσει κανείς ή ακόμα και να έχει την ευκαιρία να Τον γνωρίσει. Δεν επέτρεψε στον άνθρωπο να τον γνωρίσει πλήρως και επίσης δεν κατείχε εντελώς τη σημασία της ενσάρκωσης, οπότε δεν μπορούσε να ειπωθεί ότι Εκείνος ήταν ενσαρκωμένος. Κατά την πρώτη ενσάρκωση, Εκείνος χρησιμοποίησε απλώς ένα σαρκικό σώμα απαλλαγμένο από την αμαρτωλή φύση για να διεκπεραιώσει το έργο αυτό – αφού ολοκληρώθηκε το έργο, δεν υπήρχε ανάγκη περαιτέρω μνείας. Όσο για εκείνους τους ανθρώπους που έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Θεό ανά τους αιώνες, τέτοιες περιπτώσεις είναι ακόμη λιγότερο άξιες να αποκαλούνται ενσάρκωση. Σήμερα, μόνο Αυτός που είναι ο ίδιος ο Πρακτικός Θεός, που η εξωτερική του εμφάνιση είναι ίδια με των ανθρώπων αποκρύπτοντας τη θεϊκή φύση μέσα Του, και σκοπός του οποίου είναι να επιτρέψει στον άνθρωπο να Τον γνωρίσει μπορεί να χαρακτηριστεί ως πλήρης ενσάρκωση. Η σημασία της πρώτης επίσκεψης του Θεού πάνω στη γη συμπεριλαμβάνει μόνο μία όψη της σημασίας αυτού που αποκαλείται ενσάρκωση σήμερα – αυτή η επίσκεψη με κανέναν τρόπο δεν κατείχε την πλήρη σημασία αυτού που σήμερα αποκαλείται ενσάρκωση. Για τούτο ο Θεός είπε, «Όταν η θεμελίωση της βασιλείας αρχίζει, η ενσαρκωμένη σάρκα μου αρχίζει επίσημα να επιτελεί τη διακονία· δηλαδή, ο Βασιλιάς της βασιλείας αναλαμβάνει επίσημα την εξουσία Του». Αν και η θεμελίωση της εκκλησίας ήταν μαρτυρία στο όνομα του Θεού, το έργο δεν είχε ακόμη αρχίσει επίσημα - μόνο σήμερα μπορεί να ειπωθεί ότι πρόκειται για την οικοδόμηση της βασιλείας. Όλα όσα έγιναν στο παρελθόν ήταν απλώς μια πρόγευση, δεν ήταν το πραγματικό. Παρόλο που λέγεται ότι είχε τεθεί σε ισχύ η βασιλεία, κανένα έργο δεν γινόταν ακόμα στο εσωτερικό της. Μόνο σήμερα, τώρα που το έργο γίνεται μέσα στη θεϊκή φύση του Θεού και ο Θεός έχει αρχίσει επίσημα το έργο Του, έχει τελικά εισέλθει ο άνθρωπος στη βασιλεία. Έτσι, «η κάθοδος της βασιλείας στον ανθρώπινο κόσμο, πέρα από το να είναι απλώς θέμα λέξεων και εμφανίσεων, είναι όντως θέμα πραγματικότητας· αυτή είναι η μια πτυχή της έννοιας της «πραγματικότητας της πρακτικής εφαρμογής». Αυτό το απόσπασμα είναι μια κατάλληλη περίληψη της παραπάνω έκθεσης. Έχοντας παράσχει αυτή την περιγραφή, ο Θεός προχωρά και χαρακτηρίζει τη γενική κατάσταση της ανθρωπότητας, αφήνοντας τον άνθρωπο σε κατάσταση μόνιμης δραστηριότητας. Σε όλο τον κόσμο, όλη η ανθρωπότητα βασίζεται στην αγάπη Μου, στη συμπόνια Μου, αλλά έτσι και όλη η ανθρωπότητα υπόκειται στην κρίση Μου, και ομοίως στην δοκιμασία Μου. Η ζωή του ανθρώπου διέπεται σύμφωνα με ορισμένες αρχές και κανόνες που ο Θεός έχει θέσει σε ισχύ. Αυτές οι αρχές και οι κανόνες είναι οι εξής: Θα υπάρξουν στιγμές ευτυχίας, στιγμές απογοήτευσης και επιπλέον περίοδοι ραφιναρίσματος των δυσκολιών που θα υπομείνουν. Έτσι, κανείς δεν θα ζήσει μια ζωή με καθαρή ευτυχία ή καθαρό πόνο. Κάθε ζωή θα έχει τα σκαμπανεβάσματά της. Σε όλη την ανθρωπότητα, όχι μόνο η αγάπη και η συμπόνια του Θεού είναι εμφανείς, αλλά το ίδιο και η κρίση Του και ολόκληρη η διάθεσή Του. Συνεπώς μπορεί να ειπωθεί το εξής: Όλοι οι άνθρωποι ζουν μέσα από τη δοκιμασία του Θεού, έτσι δεν είναι; Σε όλο τον τεράστιο κόσμο, όλη η ανθρωπότητα μοχθεί επίμονα για το έργο εξεύρεσης του δικού της δρόμου. Δεν είναι σίγουροι για το ρόλο που παίζουν και κάποιοι φτάνουν ακόμα και να ζημιώνονται ή να υποθηκεύουν τη ζωή τους για χάρη του πεπρωμένου τους. Ακόμη κι ο Ιώβ δεν αποτελούσε εξαίρεση του κανόνα: Ζώντας μέσα από τη δοκιμασία του Θεού, συνέχισε να αναζητά τον δικό του δρόμο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να παραμένει σταθερός στις δοκιμασίες του Θεού. Λόγω της απληστίας του ή της ανθρώπινής του φύσης, κανένας άνθρωπος δεν είναι πλήρως ικανοποιημένος με την τρέχουσα κατάστασή του και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να παραμείνει σταθερός στις δοκιμασίες: Κάθε άνθρωπος καταρρέει κάτω από την κρίση του Θεού. Αν ο Θεός εξακολουθούσε να είναι τόσο σοβαρός με τον άνθρωπο, αν ήταν να έχει τέτοιες υπερβολικές απαιτήσεις από τον άνθρωπο, θα ήταν ακριβώς όπως είπε ο Θεός: «ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή θα κατέρρεε κάτω από το φλεγόμενο βλέμμα Μου».

Παρά το γεγονός ότι η οικοδόμηση της βασιλείας έχει αρχίσει επίσημα, ο χαιρετισμός προς τη βασιλεία δεν έχει ακόμα επίσημα να σαλπίσει – τώρα είναι μόνο μια προφητεία για το τι πρόκειται να έρθει. Όταν οι λαοί έχουν ολοκληρωθεί και όλα τα έθνη της γης γίνουν βασίλειο του Χριστού, τότε θα είναι η εποχή που οι επτά βροντές θα αντηχήσουν Η τρέχουσα μέρα είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση εκείνου του σταδίου, η επίθεση έχει εξαπολυθεί για την ερχόμενη εποχή. Αυτό είναι το σχέδιο του Θεού - στο εγγύς μέλλον θα πραγματοποιηθεί. Ωστόσο, ο Θεός έχει ήδη επιτελέσει όλα όσα είπε. Έτσι, είναι σαφές ότι τα έθνη της γης δεν είναι παρά μόνο κάστρα στην άμμο που τρέμουν καθώς η παλίρροια πλησιάζει: Η συντέλεια είναι επικείμενη και ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας θα συντριβεί κάτω από τον λόγο του Θεού. Για να εξασφαλιστεί ότι το σχέδιο του Θεού διεξάγεται με επιτυχία, οι άγγελοι του ουρανού έχουν κατέβει πάνω στη γη, κάνοντας τα πάντα για να ικανοποιήσουν τον Θεό. Ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός έχει τεθεί στο πεδίο της μάχης για να πολεμήσει τον εχθρό. Όπου εμφανίζεται η ενσάρκωση, ο εχθρός τρέπεται σε φυγή από εκείνον τον τόπο. Η Κίνα είναι η πρώτη που θα αφανισθεί, για να ισοπεδωθεί από το χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν δίνει απολύτως καμία διορία στην Κίνα. Απόδειξη της προοδευτικής κατάρρευσης του μεγάλου κόκκινου δράκοντα μπορεί να φανεί στη συνεχή ωρίμανση του λαού. Αυτό μπορεί να το δει προφανώς ο καθένας. Η ωρίμανση του λαού είναι ένα σημάδι της κατάρρευσης του εχθρού. Αυτό είναι μέρος της εξήγηση για το τι σημαίνει η φράση «να μπει στη μάχη». Έτσι, ο Θεός υπενθύμισε επανειλημμένα στον λαό να δώσει όμορφες μαρτυρίες στον Θεό για να ανατρέψει την κατάσταση των εννοιών, την ασχήμια του μεγάλου κόκκινου δράκου στις καρδιές των ανθρώπων. Ο Θεός χρησιμοποιεί τέτοιες υπενθυμίσεις για να αναζωογονήσει την πίστη του ανθρώπου και, με τον τρόπο αυτό, κατορθώνει επιτεύγματα στο έργο Του. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός είπε, «Τι είναι ικανός να κάνει ο άνθρωπος; Δεν είναι μάλλον ότι το κάνω εγώ;» Όλη η ανθρωπότητα είναι τέτοια. Όχι μόνο οι άνθρωποι είναι ανίκανοι, αλλά και εύκολα αποθαρρύνονται και απογοητεύονται. Για το λόγο αυτό, είναι ανίκανοι να γνωρίσουν τον Θεό. Ο Θεός όχι μόνο αναζωογονεί την πίστη του ανθρώπου, αλλά και μυστικά, συνεχώς εμφυσά στον άνθρωπο δύναμη.

Στη συνέχεια, ο Θεός άρχισε να μιλάει σε ολόκληρο το σύμπαν. Όχι μόνο ο Θεός ξεκίνησε το νέο έργο Του στην Κίνα, αλλά και σε όλο το σύμπαν άρχισε να επιτελεί το νέο Του έργο του σήμερα. Σε αυτό το στάδιο του έργου, επειδή ο Θεός θέλει να αποκαλύψει όλες τις πράξεις Του σε ολόκληρη την οικουμένη, έτσι ώστε όλη η ανθρωπότητα που Τον πρόδωσε να έρθει και πάλι να προσκυνήσει υποτακτικά ενώπιον του θρόνου Του, έτσι μέσα στην κρίση του Θεού ενυπάρχει ακόμα η ευσπλαχνία και η αγάπη του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποιεί τρέχοντα γεγονότα σε όλο τον κόσμο για να ταρακουνήσει τις καρδιές των ανθρώπων, ταράζοντάς τους για να αναζητήσουν τον Θεό, έτσι ώστε να μπορούν να πορεύονται προς αυτόν. Έτσι ο Θεός λέει, «Αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ενεργώ και είναι χωρίς αμφιβολία μία πράξη σωτηρίας για τον άνθρωπο και αυτό που του προσφέρω εξακολουθεί να είναι μια μορφή αγάπης.» Ο Θεός εκθέτει την αληθινή φύση του ανθρώπου με μια ακρίβεια που είναι διεισδυτική, απαράμιλλη και αβίαστη. Μετά από όλα αυτά ο άνθρωπος κρύβει το πρόσωπό του με ντροπή, εντελώς ταπεινωμένος. Κάθε φορά που ο Θεός μιλάει, κατά κάποιον τρόπο επισημαίνει πάντα κάποια πτυχή της αθλιότητας του ανθρώπου, έτσι ώστε, καθώς είναι χαλαρός, ο άνθρωπος να μην ξεχάσει την αυτογνωσία του και να μην θεωρήσει την αυτογνωσία του ως παλαιό καθήκον. Γνωρίζοντας τη φύση του ανθρώπου, αν ο Θεός δεν επισημάνει τα λάθη του για μια μόνο στιγμή, ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει έκλυτος και αλαζονικός. Έτσι, σήμερα ο Θεός λέει, «Ανθρωπότητα – αντί να έχετε ως φυλακτό τα ονόματα που σας έδωσα, τόσοι πολλοί από εσάς, στον τίτλο ‘υπηρετούντες’, υποθάλπετε τη δυσαρέσκεια στις καρδιές σας και τόσοι πολλοί, στον τίτλο «Ο λαός μου», καλλιεργείτε την αγάπη στις καρδιές σας. Μην προσπαθήσετε να με ξεγελάσετε – τα μάτια Μου βλέπουν και διεισδύουν στα πάντα!» Μόλις ο άνθρωπος δει αυτή τη δήλωση, αμέσως αισθάνεται άβολα. Θεωρεί ότι οι προηγούμενες πράξεις του ήταν πάρα πολύ ανώριμες – ακριβώς το είδος της βρόμικης διαπραγμάτευσης που προσβάλλει τον Θεό. Πρόσφατα ήθελε να ικανοποιήσει τον Θεό, αλλά μιας και είναι πολύ απρόθυμος, δεν έχει τη δύναμη και δεν γνωρίζει τι οφείλει να κάνει. Χωρίς να το θέλει, μια ανανεωμένη αποφασιστικότητα έχει εμφυσηθεί μέσα του. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανάγνωσης αυτών των λόγων, όταν κάποιος αισθάνεται άνετα.

Από τη μία πλευρά, ο Θεός λέει ότι ο Σατανάς είναι παράφρων, ενώ από την άλλη πλευρά λέει επίσης ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αλλάζουν την παλαιά φύση τους. Από αυτό είναι σαφές ότι οι πράξεις του Σατανά εκδηλώνονται μέσω του ανθρώπου. Έτσι, ο Θεός συχνά θυμίζει στον άνθρωπο να μην είναι έκλυτος, αλλιώς θα τον καταβροχθίσει ο Σατανάς. Αυτό όχι μόνο προφητεύει ότι μερικοί άνθρωποι θα επαναστατήσουν, αλλά ακόμη περισσότερο είναι ένας κώδωνας κινδύνου προκειμένου να προειδοποιήσει όλους τους ανθρώπους να αφήσουν το παρελθόν με βιασύνη και να αναζητήσουν το παρόν. Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να κατέχεται από δαίμονες ή να νικηθεί από τα κακά πνεύματα, οπότε ο λόγος του Θεού είναι ακόμη περισσότερο μία προειδοποίηση και επίπληξη σ’ αυτούς. Ωστόσο, όταν οι περισσότεροι άνθρωποι κινούνται στο εντελώς αντίθετο άκρο, προσδίδοντας μεγάλη σημασία στην κάθε τελευταία λέξη του Θεού, ο Θεός με τη σειρά του λέει, «Η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει από Μένα να τους αποκαλύψω ακόμη περισσότερα μυστήρια για να απολαύσουν τα μάτια τους. Ωστόσο, κι αν ακόμα καταλάβαινες όλα τα μυστήρια του ουρανού, τι θα μπορούσες να κάνεις με αυτή τη γνώση; Θα αύξαινε την αγάπη σου για Μένα; Θα πυροδοτούσε την αγάπη σου για Μένα;» Από αυτό είναι ξεκάθαρο ότι ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί τον λόγο του Θεού για να γνωρίσει τον Θεό και να αγαπήσει τον Θεό, αλλά μάλλον για να αυξήσει τα καταστήματά του «της μικρής του αποθήκης». Έτσι, η χρήση από τον Θεό της φράσης «για να απολαύσουν τα μάτια τους» προκειμένου να περιγράψει τον εξτρεμισμό του ανθρώπου αντικατοπτρίζει το πώς η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό δεν είναι ακόμα αγνή. Εάν ο Θεός δεν αποκάλυπτε τα μυστήρια, ο άνθρωπος δεν θα έδινε μεγάλη σημασία στους λόγους Του, αλλά θα τους έδινε ένα βλέμμα, ένα άνοιγμα του ματιού σαν να θαυμάζετε λουλούδια ενώ καλπάζετε πάνω σε άλογο. Οι άνθρωποι δεν θα αφιέρωναν χρόνο για να προβληματιστούν πραγματικά και να στοχαστούν πάνω στους λόγους Του. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αγαπούν πραγματικά τον λόγο του Θεού. Δεν διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να φάνε και να πιουν τους λόγους του, αλλά μάλλον τους προσπερνούν βιαστικά. Γιατί ο Θεός μιλάει τώρα με διαφορετικό τρόπο από ό,τι στο παρελθόν; Γιατί είναι μία εντελώς ανεξιχνίαστη γλώσσα; Για παράδειγμα, «στέφω» στη φράση «Ποτέ δεν θα έστεφα ευκαιριακά τους ανθρώπους με τις ετικέτες αυτές», «αγνότερος χρυσός» στη φράση «Υπάρχει κανείς που να μπορεί να δεχθεί μέσα του τον αγνότερο χρυσό από τον οποίο είναι φτιαγμένοι οι λόγοι Μου;» η προηγούμενη αναφορά Του στην «επεξεργασία» στη φράση «μέσω οποιασδήποτε επεξεργασίας από τον Σατανά» και άλλες παρόμοιες φράσεις. Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει γιατί ο Θεός μιλάει έτσι. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν γιατί Εκείνος μιλάει με τόσο εύθυμο, αστείο και προκλητικό τρόπο. Αυτό είναι ακριβώς μια εκδήλωση του σκοπού της ομιλίας του Θεού. Από την αρχή μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος ήταν πάντα ανίκανος να κατανοήσει τον λόγο του Θεού και του φαινόταν σαν να ήταν όντως ο λόγος του Θεού αρκετά σοβαρός και αυστηρός. Με την προσθήκη της παραμικρής νότας χιούμορ – προσθέτοντας μερικά ευφυολογήματα εδώ και εκεί – είναι σε θέση να ελαφρύνει τη διάθεση με τον λόγο του και να επιτρέψει στον άνθρωπο να χαλαρώσει κάπως τους μύες του. Με αυτόν τον τρόπο, είναι σε θέση να επιτύχει ακόμη μεγαλύτερο αποτέλεσμα, αναγκάζοντας τον άνθρωπο έτσι ώστε όλοι τους να στοχαστούν τον λόγο του Θεού.

Προηγούμενο:Προσθήκη 1: Η πρώτη ομιλία

Επόμενο:Ερμηνεία της ενδέκατης ομιλίας

Δείτε επίσης