Το Πνεύμα του Θεού βρίσκεται σε αναζήτηση εδώ και πολλά χρόνια καθώς εργάζεται πάνω στη γη, και ο Θεός έχει χρησιμοποιήσει πολλούς ανθρώπους για να εκτελέσει το έργο Του ανά τους αιώνες και τις γενεές. Ωστόσο, όλον αυτόν τον καιρό, το Πνεύμα του Θεού δεν έχει έναν κατάλληλο τόπο ανάπαυσης, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον ο Θεός αλλάζει συνεχώς ανθρώπους για να κάνει το έργο Του. Συνολικά, το έργο Του γίνεται μέσω των ανθρώπων. Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια, το έργο του Θεού δεν έχει σταματήσει ποτέ, αλλά συνεχίζει να προχωρά στους ανθρώπους, φτάνοντας μέχρι σήμερα. Αν και ο Θεός έχει πει τόσο πολλά λόγια και έχει κάνει τόσο πολύ έργο, ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ακόμα τον Θεό, επειδή ο Θεός δεν εμφανίστηκε ποτέ στον άνθρωπο και επειδή δεν έχει απτή μορφή. Επομένως, ο Θεός πρέπει να ολοκληρώσει αυτό το έργο: να κάνει όλους τους ανθρώπους να γνωρίσουν την πρακτική σημασία του πρακτικού Θεού. Για να επιτύχει αυτόν τον σκοπό, ο Θεός πρέπει να αποκαλύψει το Πνεύμα Του απτά στους ανθρώπους και να εκτελέσει το έργο Του ανάμεσά τους. Δηλαδή, μόνο όταν το Πνεύμα του Θεού παίρνει φυσική μορφή, αποκτά σάρκα και οστά και περπατά εμφανώς ανάμεσα στους ανθρώπους, συνοδεύοντας τους στη ζωή τους, μερικές φορές παρουσιάζοντας και άλλες κρύβοντας τον εαυτό Του, μόνο τότε είναι οι άνθρωποι σε θέση να Τον κατανοήσουν βαθύτερα. Εάν ο Θεός παρέμενε μόνο ενσαρκωμένος, δεν θα ήταν σε θέση να ολοκληρώσει το έργο Του στο σύνολό του. Και αφού εργαστεί στη σάρκα για μια χρονική περίοδο, εκπληρώνοντας τη διακονία που πρέπει να γίνει στη σάρκα, ο Θεός θα αφήσει τη σάρκα και θα εργαστεί στο πνευματικό βασίλειο με την εικόνα της σάρκας, ακριβώς όπως έκανε κι ο Ιησούς, αφότου είχε εργαστεί για μια χρονική περίοδο με κανονική ανθρώπινη φύση και είχε ολοκληρώσει όλο το έργο που έπρεπε να ολοκληρώσει. Μπορεί να θυμάστε αυτό το χωρίο από το «Το μονοπάτι… (5)»: «Θυμάμαι τον Πατέρα Μου να Μου λέει: “Στη γη, να επιζητάς μονάχα να ακολουθείς το θέλημα του Πατέρα Σου και να ολοκληρώσεις την ανάθεση από Αυτόν. Τίποτε άλλο δεν Σε αφορά”». Τι βλέπεις σε αυτό το χωρίο; Όταν ο Θεός έρχεται στη γη, κάνει μόνο το έργο Του στα πλαίσια της θεϊκής φύσης, το οποίο έχει εμπιστευτεί στον ενσαρκωμένο Θεό το ουράνιο Πνεύμα. Όταν έρχεται, το μόνο που κάνει είναι να μιλά παντού, για να δώσει φωνή στις ομιλίες Του με διαφορετικά μέσα και από διαφορετικές οπτικές. Ο εφοδιασμός και η διδασκαλία του ανθρώπου είναι κυρίως οι στόχοι και η αρχή του έργου Του και δεν Τον απασχολούν θέματα όπως οι διαπροσωπικές σχέσεις ή οι λεπτομέρειες της ζωής των ανθρώπων. Η βασική διακονία Του είναι να μιλήσει εκ μέρους του Πνεύματος. Δηλαδή, όταν το Πνεύμα του Θεού εμφανίζεται απτά στη σάρκα, το μόνο που κάνει είναι να εφοδιάζει τη ζωή του ανθρώπου και να δημοσιεύει την αλήθεια. Δεν εμπλέκεται στο έργο του ανθρώπου, δηλαδή δεν συμμετέχει στο έργο της ανθρώπινης φύσης. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτελέσουν θεϊκό έργο και ο Θεός δεν συμμετέχει στο ανθρώπινο έργο. Όλα αυτά τα χρόνια, από τότε που ο Θεός ήρθε σε αυτήν τη γη για να εκτελέσει το έργο Του, το έκανε πάντα μέσω των ανθρώπων. Αυτοί οι άνθρωποι, ωστόσο, δεν μπορούν να θεωρηθούν ενσαρκωμένος Θεός —μόνο άτομα που χρησιμοποιούνται από τον Θεό. Ο σημερινός Θεός, στο μεταξύ, μπορεί να μιλήσει άμεσα από την οπτική της θεϊκής φύσης, εκφράζοντας τη φωνή του Πνεύματος και εργαζόμενος για λογαριασμό Του. Όλοι εκείνοι που έχει χρησιμοποιήσει ο Θεός ανά τους αιώνες και τις γενεές αποτελούν παρόμοιες περιπτώσεις μ’ εκείνες που το Πνεύμα του Θεού εργάστηκε μέσα σ’ ένα σαρκικό σώμα —γιατί, λοιπόν, δεν μπορούν να ονομαστούν Θεός; Αλλά ο σημερινός Θεός είναι επίσης το Πνεύμα του Θεού που εργάζεται άμεσα στη σάρκα, και ο Ιησούς επίσης ήταν το Πνεύμα του Θεού που εργαζόταν στη σάρκα. Και οι δύο Αυτοί ονομάζονται Θεός. Ποια είναι, επομένως, η διαφορά; Οι άνθρωποι που έχει χρησιμοποιήσει ο Θεός ανά τους αιώνες ήταν όλοι ικανοί για κανονική σκέψη και λογική. Όλοι έχουν κατανοήσει τις αρχές της διαγωγής και του χειρισμού ζητημάτων. Έχουν κανονικές ανθρώπινες αντιλήψεις και διαθέτουν όλα όσα θα πρέπει να διαθέτουν οι κανονικοί άνθρωποι. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν εξαιρετικό ταλέντο και έμφυτη νοημοσύνη. Εργαζόμενο επάνω σε αυτούς τους ανθρώπους, το Πνεύμα του Θεού αξιοποιεί τα ταλέντα τους, τα οποία είναι τα χαρίσματά τους. Το Πνεύμα του Θεού αξιοποιεί τα ταλέντα τους, χρησιμοποιώντας τα δυνατά τους σημεία στην υπηρεσία του Θεού. Ωστόσο, η ουσία του Θεού δεν έχει αντιλήψεις ή σκέψεις, είναι ανόθευτη από ανθρώπινες ιδέες και, επιπλέον, της λείπουν όσα διαθέτουν οι κανονικοί άνθρωποι. Δηλαδή, ο Θεός δεν είναι καν εξοικειωμένος με τις αρχές της διαγωγής και του χειρισμού ζητημάτων. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο σημερινός Θεός έρχεται στη γη. Το έργο Του και τα λόγια Του είναι ανόθευτα από ανθρώπινες ιδέες ή ανθρώπινες σκέψεις, αλλά είναι μια άμεση εκδήλωση των ιδεών του Πνεύματος, και εργάζεται άμεσα για λογαριασμό του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι το Πνεύμα μιλάει άμεσα, δηλαδή, η θεϊκή φύση επιτελεί άμεσα το έργο, χωρίς να αναμειγνύει ούτε ψήγμα των ιδεών του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο ενσαρκωμένος Θεός ενσωματώνει άμεσα τη θεϊκή φύση, δεν διαθέτει ανθρώπινες σκέψεις ή αντιλήψεις και δεν κατανοεί καθόλου τις αρχές των ανθρώπων για την αντιμετώπιση του κόσμου. Εάν εργαζόταν μόνο η θεϊκή φύση (δηλαδή αν εργαζόταν μόνο ο ίδιος ο Θεός), δεν θα υπήρχε τρόπος να εκτελεστεί το έργο του Θεού στη γη. Έτσι, όταν ο Θεός έρχεται στη γη, πρέπει να έχει έναν μικρό αριθμό ανθρώπων που χρησιμοποιεί για να εργάζονται μέσα στην ανθρώπινη φύση σε συνεργασία με το έργο που επιτελεί ο Θεός στα πλαίσια της θεϊκής φύσης. Με άλλα λόγια, χρησιμοποιεί ανθρώπινο έργο για να υποστηρίξει το θεϊκό έργο Του. Διαφορετικά, δεν θα υπήρχε τρόπος να ασχοληθεί άμεσα ο άνθρωπος με το θεϊκό έργο. Αυτό συνέβη και με τον Ιησού και τους μαθητές Του. Κατά την παραμονή Του στον κόσμο, ο Ιησούς κατήργησε τους παλαιούς νόμους και θέσπισε νέες εντολές. Εξέφερε επίσης πολλά λόγια. Όλο αυτό το έργο επιτελέστηκε στα πλαίσια της θεϊκής φύσης. Όλοι οι άλλοι, όπως ο Πέτρος, ο Παύλος και ο Ιωάννης, στήριξαν το μεταγενέστερο έργο τους στο θεμέλιο των λόγων του Ιησού. Δηλαδή, ο Θεός έκανε το αρχικό Του έργο σε εκείνη την εποχή, καθοδηγώντας την έναρξη της Εποχής της Χάριτος. Δηλαδή, καθοδήγησε μια νέα εποχή, καταργώντας την παλιά και εκπληρώνοντας επίσης τα λόγια: «ο Θεός είναι η Αρχή και το Τέλος». Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος πρέπει να εκτελέσει ανθρώπινο έργο με βάση το θεϊκό έργο. Μόλις ο Ιησούς είχε πει ό,τι έπρεπε να πει και τελείωσε το έργο Του στη γη, εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Μετά από αυτό, όλοι οι άνθρωποι εργάζονταν σύμφωνα με τις αρχές που εξέφρασαν τα λόγια Του και ασκούνταν σύμφωνα με τις αλήθειες για τις οποίες μίλησε Εκείνος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι εργάζονταν για τον Ιησού. Εάν ο Ιησούς επιτελούσε το έργο μόνος, όσα λόγια κι αν εξέφερε, οι άνθρωποι δεν θα είχαν κανέναν τρόπο να εμπλακούν με τα λόγια Του, επειδή θα εργαζόταν με τη θεϊκή φύση και θα μπορούσε να πει μόνο λόγια της θεϊκής φύσης και δεν θα είχε καταφέρει να εξηγήσει τα πράγματα στους ανθρώπους και να κάνει τους κανονικούς ανθρώπους να κατανοήσουν τα λόγια Του. Και έτσι, έπρεπε να έχει τους αποστόλους και τους προφήτες που ήρθαν μετά από Αυτόν να συμπληρώσουν το έργο Του. Αυτή είναι η αρχή του τρόπου με τον οποίο επιτελεί το έργο Του ο ενσαρκωμένος Θεός: χρησιμοποιεί την ενσάρκωση για να μιλήσει και να εργαστεί ώστε να ολοκληρώσει το έργο της θεϊκής φύσης και, στη συνέχεια, χρησιμοποιεί λίγους ή ίσως περισσότερους ανθρώπους που συμβαδίζουν με τις προθέσεις του Θεού για να συμπληρώσουν το έργο Του. Δηλαδή, ο Θεός χρησιμοποιεί ανθρώπους που συμβαδίζουν με τις προθέσεις Του για να κάνουν το έργο της ποίμανσης και του ποτίσματος στην ανθρώπινη φύση, έτσι ώστε ο εκλεκτός λαός του Θεού να μπορέσει να εισέλθει στην αλήθεια-πραγματικότητα.

Εάν, όταν ενσαρκώθηκε, ο Θεός έκανε μόνο το έργο της θεϊκής φύσης και δεν υπήρχαν άνθρωποι που να συμβαδίζουν με τις προθέσεις Του για να συνεργαστούν μαζί Του, τότε ο άνθρωπος θα ήταν ανίκανος να καταλάβει τις προθέσεις του Θεού ή να εμπλακεί με τον Θεό. Ο Θεός πρέπει να χρησιμοποιεί κανονικούς ανθρώπους που συμβαδίζουν με τις προθέσεις Του για να ολοκληρώσει αυτό το έργο, να προσέχει και να καθοδηγεί τις εκκλησίες, να μπορούν να επιτευχθούν το επίπεδο που οι γνωστικές διεργασίες του ανθρώπου, ο εγκέφαλός του, θα είναι σε θέση να φαντάζονται. Με άλλα λόγια, ο Θεός χρησιμοποιεί έναν μικρό αριθμό ανθρώπων που συμβαδίζουν με τις προθέσεις Του για να «μεταφράσει» το έργο που επιτελεί υπό τη θεϊκή φύση Του, ώστε να μπορεί να αποκωδικοποιηθεί —να μετατρέψει τη θεϊκή γλώσσα σε ανθρώπινη γλώσσα, ώστε οι άνθρωποι να την κατανοήσουν και να την καταλάβουν. Εάν ο Θεός δεν το έκανε αυτό, κανείς δεν θα καταλάβαινε τη θεϊκή γλώσσα του Θεού, επειδή οι άνθρωποι που συμβαδίζουν με τις προθέσεις του Θεού είναι, τελικά, μια μικρή μειονότητα και η ικανότητα κατανόησης του ανθρώπου είναι αδύναμη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός επιλέγει αυτήν τη μέθοδο όταν εργάζεται ενσαρκωμένος. Εάν υπήρχε μόνο θεϊκό έργο, δεν θα υπήρχε κανένας τρόπος για τον άνθρωπο να γνωρίζει ή να εμπλέκεται με τον Θεό, επειδή ο άνθρωπος δεν κατανοεί τη γλώσσα του Θεού. Ο άνθρωπος είναι σε θέση να κατανοήσει αυτή τη γλώσσα μόνο με τη μεσολάβηση των ανθρώπων που συνάδουν με τις προθέσεις του Θεού, οι οποίοι διευκρινίζουν τα λόγια Του. Ωστόσο, εάν υπήρχαν μόνο τέτοιοι άνθρωποι που εργάζονταν μέσα στην ανθρώπινη φύση, αυτό θα μπορούσε να διατηρήσει μόνο την κανονική ζωή του ανθρώπου· δεν θα μπορούσε να μεταμορφώσει τη διάθεσή του. Το έργο του Θεού δεν θα μπορούσε να έχει ένα νέο σημείο εκκίνησης· θα υπήρχαν μόνο τα ίδια παλιά τραγούδια, οι ίδιες παλιές κοινοτυπίες. Μόνο μέσω της παρέμβασης του ενσαρκωμένου Θεού, ο οποίος λέει όλα όσα πρέπει να πει και κάνει ό,τι πρέπει να κάνει κατά την περίοδο της ενσάρκωσής Του, μετά την οποία οι άνθρωποι εργάζονται και βιώνουν σύμφωνα με τα λόγια Του, μόνο έτσι η διάθεσή τους στη ζωή θα είναι σε θέση να αλλάξει, και μόνο έτσι θα είναι σε θέση να συμβαδίζουν με τις εποχές. Αυτός που εργάζεται υπό τη θεϊκή φύση αντιπροσωπεύει τον Θεό, ενώ εκείνοι που εργάζονται υπό την ανθρώπινη φύση είναι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται από τον Θεό. Δηλαδή, ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ουσιαστικά διαφορετικός από τους ανθρώπους που χρησιμοποιεί ο Θεός. Ο ενσαρκωμένος Θεός είναι σε θέση να κάνει το έργο της θεϊκής φύσης, ενώ οι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται από τον Θεό δεν είναι. Στην αρχή κάθε εποχής, το Πνεύμα του Θεού μιλά προσωπικά, και ξεκινά τη νέα εποχή και φέρνει τον άνθρωπο σε μια νέα αρχή. Όταν τελειώσει την ομιλία, αυτό σημαίνει ότι το έργο του Θεού μέσα στη θεϊκή φύση Του ολοκληρώνεται. Στη συνέχεια, όλοι ακολουθούν την καθοδήγηση εκείνων που χρησιμοποιεί ο Θεός για να εισέλθουν στην εμπειρία της ζωής τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, αυτό είναι και το στάδιο στο οποίο ο Θεός φέρνει τον άνθρωπο στη νέα εποχή και δίνει στους ανθρώπους ένα νέο σημείο εκκίνησης, και τότε ολοκληρώνεται το έργο του Θεού στη σάρκα.

Ο Θεός δεν έρχεται στη γη για να οδηγήσει στην τελείωση την κανονική ανθρώπινη φύση Του. Δεν έρχεται για να κάνει το έργο της κανονικής ανθρώπινης φύσης· έρχεται μόνο να κάνει το έργο της θεϊκής φύσης στην κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτό που ο Θεός εννοεί μιλώντας για την κανονική ανθρώπινη φύση, δεν είναι όπως φαντάζονται οι άνθρωποι ότι είναι. Ο άνθρωπος ορίζει την «κανονική ανθρώπινη φύση» ως το να έχει κάποιος έναν σύζυγο ή μια σύζυγο και γιους και κόρες, και αυτά είναι απόδειξη ότι κάποιος είναι κανονικός· ο Θεός, ωστόσο, δεν το βλέπει με αυτό τον τρόπο. Θεωρεί ότι η κανονική ανθρώπινη φύση έχει κανονικές ανθρώπινες σκέψεις, κανονικές ανθρώπινες ζωές και ότι γεννιέται από κανονικούς ανθρώπους. Αλλά η κανονικότητά Του δεν περιλαμβάνει την ύπαρξη συζύγου και παιδιών κατά τον τρόπο που ο άνθρωπος μιλά για κανονικότητα. Δηλαδή, στον άνθρωπο, η κανονική ανθρώπινη φύση για την οποία ο Θεός μιλάει, είναι αυτό που θα θεωρούσε ο άνθρωπος ως απουσία της ανθρώπινης φύσης, σχεδόν χωρίς συναισθήματα και φαινομενικά στερημένη από σαρκικές ανάγκες, ακριβώς όπως ο Ιησούς, ο οποίος είχε μόνο το εξωτερικό περίβλημα και την εμφάνιση ενός κανονικού ατόμου, αλλά στην ουσία δεν διέθετε εξ ολοκλήρου όλα όσα θα έπρεπε να διαθέτει ένα κανονικό άτομο. Από αυτό μπορεί να φανεί ότι η ενσαρκωμένη ουσία του Θεού δεν περικλείει το σύνολο της κανονικής ανθρώπινης φύσης, αλλά μόνο ένα μέρος των πραγμάτων τα οποία θα πρέπει να κατέχουν οι άνθρωποι, προκειμένου να στηρίξουν τις συνήθειες της κανονικής ανθρώπινης ζωής και να διατηρήσουν την κανονική ανθρώπινη λογική. Αλλά αυτά τα πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ο άνθρωπος θεωρεί ως κανονική ανθρώπινη φύση. Είναι αυτά που θα πρέπει να κατέχει ο ενσαρκωμένος Θεός. Υπάρχουν, όμως, εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κανονική ανθρώπινη φύση μόνο αν έχει γυναίκα, γιους και κόρες, οικογένεια· χωρίς αυτά τα πράγματα, λένε, δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Σε ρωτάω λοιπόν: «Έχει ο Θεός γυναίκα; Είναι δυνατόν ο Θεός να έχει σύζυγο; Μπορεί ο Θεός να έχει παιδιά;» Δεν είναι αυτά πλάνες; Ωστόσο, ο ενσαρκωμένος Θεός δεν μπορεί να ξεπηδήσει από μια ρωγμή ανάμεσα σε βράχους ή να πέσει από τον ουρανό. Μπορεί μόνο να γεννηθεί σε μια κανονική ανθρώπινη οικογένεια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει γονείς και αδελφές. Αυτά είναι τα πράγματα που θα πρέπει να έχει η κανονική ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού. Αυτή ήταν η περίπτωση του Ιησού· ο Ιησούς είχε πατέρα και μητέρα, αδελφές και αδελφούς, και όλα αυτά ήταν φυσιολογικά. Αλλά εάν είχε γυναίκα, γιους και κόρες, τότε η κανονική ανθρώπινη φύση Του δεν θα ήταν αυτή που ο Θεός προόριζε για τον ενσαρκωμένο Θεό. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν σε θέση να εργαστεί για λογαριασμό της θεϊκής φύσης. Ακριβώς επειδή δεν είχε σύζυγο ή παιδιά, παρόλο που γεννήθηκε από κανονικούς ανθρώπους σε μια κανονική οικογένεια, ήταν σε θέση να κάνει το έργο της θεϊκής φύσης. Για να διευκρινιστεί περαιτέρω, αυτό που ο Θεός θεωρεί κανονικό άνθρωπο είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε μια κανονική οικογένεια. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος έχει τα προσόντα να κάνει θεϊκό έργο. Εάν, αντίθετα, είχε μια σύζυγο, παιδιά ή έναν σύζυγο, αυτός ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάνει θεϊκό έργο, επειδή θα είχε μόνο την κανονική ανθρώπινη φύση που απαιτούν οι άνθρωποι, αλλά όχι την κανονική ανθρώπινη φύση που απαιτεί ο Θεός. Αυτό που θεωρεί ο Θεός και αυτό που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι συχνά είναι εντελώς διαφορετικά, τα χωρίζει χαοτική απόσταση. Σε αυτό το στάδιο του έργου του Θεού, υπάρχουν πολλά που αντιβαίνουν στις αντιλήψεις των ανθρώπων και διαφέρουν πολύ από αυτές. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό το στάδιο του έργου του Θεού αποτελείται εξ ολοκλήρου από τη θεϊκή φύση που εργάζεται έχοντας ενεργό ρόλο, με την ανθρώπινη φύση να διαδραματίζει υποστηρικτικό ρόλο. Επειδή ο Θεός έρχεται στη γη για να εκτελέσει ο ίδιος το έργο Του, αντί να επιτρέψει στον άνθρωπο να αναμιχθεί, ενσαρκώνει τον εαυτό Του (σε έναν ατελή, κανονικό άνθρωπο) για να επιτελέσει το έργο Του. Χρησιμοποιεί την ευκαιρία που παρουσιάζεται μέσα από αυτήν την ενσάρκωση για να φέρει ενώπιον της ανθρωπότητας μια νέα εποχή, να πει στην ανθρωπότητα για το επόμενο βήμα του έργου Του και να ζητήσει από τους ανθρώπους να ασκηθούν σύμφωνα με το μονοπάτι που περιγράφεται στα λόγια Του. Έτσι ολοκληρώνεται το έργο του Θεού στη σάρκα· Εκείνος ετοιμάζεται να αφήσει τον άνθρωπο και να τον αποχωριστεί, παύοντας πλέον να κατοικεί στη σάρκα της κανονικής ανθρώπινης φύσης· αντιθέτως, απομακρύνεται από τον άνθρωπο για να προχωρήσει σε ένα άλλο τμήμα του έργου Του. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας ανθρώπους που συμβαδίζουν με τις προθέσεις Του, συνεχίζει το έργο Του στη γη μεταξύ αυτής της ομάδας ανθρώπων, αλλά στην ανθρώπινη φύση τους.

Ο ενσαρκωμένος Θεός δεν μπορεί να παραμείνει με τον άνθρωπο για πάντα, επειδή ο Θεός έχει πολύ περισσότερο έργο να επιτελέσει. Δεν μπορεί να δεσμευτεί στη σάρκα. Πρέπει να αποβάλει τη σάρκα για να κάνει το έργο που πρέπει να κάνει, παρόλο που κάνει αυτό το έργο με την εικόνα της σάρκας. Όταν ο Θεός έρχεται στη γη, δεν περιμένει μέχρι να φτάσει στη μορφή που ένας κανονικός άνθρωπος θα πρέπει να έχει προτού πεθάνει, ώστε να αφήσει την ανθρωπότητα. Ανεξάρτητα από την ηλικία της σάρκας Του, όταν τελειώσει το έργο Του, φεύγει και αφήνει τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει ηλικία γι’ Αυτόν, δεν μετράει τις ημέρες που Του απομένουν σύμφωνα με τα ανθρώπινα χρόνια. Αντίθετα, τελειώνει τη ζωή Του στη σάρκα σύμφωνα με τα στάδια του έργου Του. Μπορεί να υπάρχουν εκείνοι που αισθάνονται ότι ο Θεός, όταν ενσαρκώνεται, πρέπει να μεγαλώσει μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο, να γίνει ενήλικας, να φτάσει στα γηρατειά και να φύγει μόνο όταν αχρηστευτεί αυτό το σώμα. Αυτή είναι η πεποίθηση του ανθρώπου. Ο Θεός δεν λειτουργεί έτσι. Ενσαρκώνεται μόνο για να κάνει το έργο που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει και όχι για να ζήσει τη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου: να γεννηθεί από γονείς, να μεγαλώσει, να φτιάξει οικογένεια και να ξεκινήσει μια σταδιοδρομία, να αποκτήσει και να μεγαλώσει παιδιά ή να ξεπεράσει τις δυσκολίες της ζωής —όλες τις δραστηριότητες των κανονικών ανθρώπων. Όταν ο Θεός έρχεται στη γη, το Πνεύμα του Θεού ενδύεται τη σάρκα και ενσαρκώνεται, αλλά ο Θεός δεν ζει τη ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Έρχεται μόνο για να ολοκληρώσει ένα μέρος από το σχέδιο της διαχείρισης Του. Μετά από αυτό, θα αφήσει την ανθρωπότητα. Όταν ενσαρκώνεται, το Πνεύμα του Θεού δεν οδηγεί την κανονική ανθρώπινη φύση της σάρκας στην τελείωση. Αντίθετα, σε μια εποχή που ο Θεός έχει προορίσει, η θεϊκή φύση εργάζεται άμεσα. Κατόπιν, αφού κάνει όλα αυτά που χρειάζεται να κάνει και ολοκληρώσει πλήρως τη διακονία Του, το έργο του Πνεύματος του Θεού ολοκληρώνεται σε αυτό το στάδιο, οπότε και τελειώνει και η ζωή του ενσαρκωμένου Θεού, ανεξάρτητα από το αν το σαρκίο του σώματός Του έχει εξαντλήσει τη μακροβιότητά του. Δηλαδή, το στάδιο της ζωής στο οποίο φτάνει το σαρκικό σώμα και η διάρκεια της ζωής του στη γη αποφασίζονται και τα δύο από το έργο του Πνεύματος και δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ο άνθρωπος θεωρεί κανονική ανθρώπινη φύση. Πάρτε για παράδειγμα τον Ιησού. Ζούσε στη σάρκα για τριάντα τρία και μισό χρόνια. Όσον αφορά τη διάρκεια ζωής ενός ανθρώπινου σώματος, Εκείνος δεν θα έπρεπε να είχε πεθάνει σε αυτή την ηλικία και δεν θα έπρεπε να είχε φύγει. Αλλά αυτό δεν απασχολούσε το Πνεύμα του Θεού στο ελάχιστο. Το έργο Του τελείωσε, οπότε, σ’ εκείνο το σημείο, το σώμα απομακρύνθηκε και εξαφανίστηκε μαζί με το Πνεύμα. Αυτή είναι η αρχή με την οποία ο Θεός εργάζεται στη σάρκα. Και έτσι, για την ακρίβεια, η ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού δεν είναι πρωτεύουσας σημασίας. Επιστρέφουμε στο ίδιο σημείο: Δεν έρχεται στη γη για να ζήσει τη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου. Δεν δημιουργεί πρώτα μια κανονική ανθρώπινη ζωή και στη συνέχεια αρχίζει να εργάζεται. Αντίθετα, εφόσον γεννήθηκε σε μια κανονική ανθρώπινη οικογένεια, είναι σε θέση να επιτελέσει θεϊκό έργο —έργο που δεν έχει κηλιδωθεί από τις ιδέες του ανθρώπου, που δεν είναι σαρκικό και που σίγουρα δεν υιοθετεί τους τρόπους της κοινωνίας ούτε αφορά τις σκέψεις και τις αντιλήψεις του ανθρώπου και, επιπλέον, δεν αφορά τις φιλοσοφίες του ανθρώπου για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Αυτό είναι το έργο που ο ενσαρκωμένος Θεός προτίθεται να κάνει και είναι, επίσης, η πρακτική σημασία της ενσάρκωσής Του. Ο Θεός ενσαρκώνεται κυρίως για να επιτελέσει ένα στάδιο του έργου που πρέπει να γίνει στη σάρκα, χωρίς να υποβληθεί σε άλλες ασήμαντες διαδικασίες, ενώ, όσον αφορά τις εμπειρίες ενός κανονικού ανθρώπου, δεν τις έχει. Το έργο που χρειάζεται να κάνει ο ενσαρκωμένος Θεός δεν περιλαμβάνει κανονικές ανθρώπινες εμπειρίες. Έτσι, ο Θεός ενσαρκώνεται για χάρη της επιτέλεσης του έργου που πρέπει να επιτελέσει στη σάρκα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία σχέση με Αυτόν· δεν περνά μέσα από τόσες ασήμαντες διαδικασίες. Μόλις ολοκληρώσει το έργο Του, τελειώνει και η σημασία της ενσάρκωσής Του. Η ολοκλήρωση αυτού του σταδίου σημαίνει ότι το έργο που χρειαζόταν να κάνει στη σάρκα έχει ολοκληρωθεί και η διακονία της σάρκας Του έχει εκπληρωθεί. Αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται ενσαρκωμένος επ’ αόριστον. Πρέπει να προχωρήσει σε άλλον τόπο να εργαστεί και να αφήσει τη σάρκα. Μόνο έτσι μπορεί το έργο Του να εκτελεστεί πλήρως και να προχωρήσει πιο αποτελεσματικά. Ο Θεός εργάζεται σύμφωνα με το αρχικό Του σχέδιο. Τι έργο χρειάζεται να κάνει και τι έργο έχει ολοκληρώσει, το γνωρίζει τόσο καλά όσο και την παλάμη του χεριού Του. Ο Θεός οδηγεί κάθε άτομο να βαδίσει σ’ ένα μονοπάτι που έχει ήδη προορίσει Εκείνος. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό. Μόνο αυτοί που ακολουθούν την καθοδήγηση του Πνεύματος του Θεού θα μπορούν να εισέλθουν στην ανάπαυση. Ίσως, στο μεταγενέστερο έργο, δεν θα χρειαστεί ο Θεός να μιλάει μέσω σάρκας για να καθοδηγήσει τον άνθρωπο, αλλά ένα Πνεύμα με απτή μορφή θα καθοδηγεί τη ζωή του ανθρώπου. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει ο άνθρωπος να αγγίξει με τα χέρια του τον Θεό, να δει τον Θεό και να εισέλθει καλύτερα στην πραγματικότητα που ο Θεός απαιτεί, ώστε να οδηγηθεί στην τελείωση από τον πρακτικό Θεό. Αυτό είναι το έργο που ο Θεός προτίθεται να ολοκληρώσει και αυτό που έχει προγραμματίσει εδώ και καιρό. Από αυτό, θα πρέπει όλοι εσείς να δείτε τη διαδρομή που θα πρέπει να ακολουθήσετε!