Την προηγούμενη φορά, συναναστραφήκαμε σχετικά με το πώς να απαλλαγεί κανείς από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες που έχει για τον ενσαρκωμένο Θεό, κάτι που εμπίπτει στο θέμα του «Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια», σωστά; (Ναι.) Απ’ αυτήν την άποψη, συναναστραφήκαμε σχετικά με το θέμα του «να μη βάζουμε τον ενσαρκωμένο Θεό στην ίδια κουβέντα με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα» και, στο πλαίσιο αυτού του θέματος, συναναστραφήκαμε σχετικά με το πώς βλέπει ο ενσαρκωμένος Θεός τα βάσανα, στο οποίο περιλαμβάνονται κάποιες σκέψεις, οπτικές και γνώμες για τα βάσανα. Η συναναστροφή πάνω στο πώς πρέπει να βλέπει κανείς τα βάσανα επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν σωστές σκέψεις και απόψεις σχετικά με τα βάσανα, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να κατανοήσουν σωστά τα βάσανα και να προσεγγίσουν σωστά τα βάσανα. Με άλλα λόγια, πρέπει να υπομένεις τα βάσανα που οφείλεις να υπομείνεις· αν υπομένεις βάσανα που δεν είναι αυτά που οφείλεις να υπομείνεις ή που είναι άσκοπα, ο Θεός δεν θα τα θυμάται. Αν είναι τα βάσανα που πρέπει να υπομένεις, και το να τα υπομένεις είναι κάτι που οφείλεις να κάνεις, τότε πρέπει να τα προσεγγίζεις σωστά, να τα αποδέχεσαι από τον Θεό και να έχεις μια νοοτροπία υποταγής· δεν πρέπει να παραπονιέσαι ούτε να τα αρνιέσαι ή να τα αποφεύγεις, αλλά πρέπει να τα κατανοείς σωστά. Το να το κατανοείς σωστά σημαίνει να βλέπεις σωστά τη σημασία των βασάνων, την αξία των βασάνων, καθώς και αυτά που πρέπει να πετύχει κανείς και αυτά που πρέπει να κερδίσει κανείς αφότου υπομείνει βάσανα. Με λίγα λόγια, τα βάσανα είναι κάτι που όλοι πρέπει να βιώσουν· όλοι οι άνθρωποι που ζουν στη σάρκα πρέπει να υποφέρουν. Είτε επιδιώκεις μια καλή ζωή, είτε επιδιώκεις τις βλέψεις, είτε επιδιώκεις την αλήθεια για να φτάσεις στη σωτηρία στην πίστη σου στον Θεό, τα βάσανα είναι κάτι που οι άνθρωποι πρέπει να βιώσουν και κάτι που οι άνθρωποι πρέπει να προσεγγίσουν σωστά. Οι άνθρωποι πρέπει να βλέπουν σωστά και να κατανοούν σωστά το ζήτημα των βασάνων. Αν τα βάσανα είναι κάτι που οφείλει κανείς να υπομείνει, πρέπει να τα αποδέχεται και να υποτάσσεται, και δεν πρέπει να παραπονιέται, δεν πρέπει να τα αρνείται και δεν πρέπει να τα αποφεύγει. Ταυτόχρονα, πρέπει να αναζητά την αλήθεια και να αναζητά τις προθέσεις του Θεού εν μέσω των βασάνων. Φυσικά, ακόμα καλύτερο είναι αν, κατά τη διαδικασία των βασάνων, μπορέσεις να αναγνωρίσεις τη δική σου διαφθορά και επαναστατικότητα, και να αναγνωρίσεις τις δικές σου ατέλειες και ανεπάρκειες, και να κατανοήσεις ποιες αλήθειες και αρχές της διαγωγής σού επιτρέπει ο Θεός να βιώσεις, να κατανοήσεις εμπειρικά και να αποκτήσεις σε αυτό το περιβάλλον ή σε αυτήν την κακουχία. Με λίγα λόγια, τα βάσανα είναι κάτι που ο καθένας οφείλει να βιώσει και οφείλει να αποδέχεται. Φυσικά, συναναστραφήκαμε και σχετικά με το ότι, αν τα βάσανα που υπομένει κάποιος είναι απαραίτητα και πολύτιμα, κι εγκρίνονται από τον Θεό και είναι βάσανα που οι άνθρωποι πρέπει να υπομένουν, τότε πρόκειται για βάσανα που έχουν να κάνουν με την άσκηση της αλήθειας. Αν τα βάσανα που υπομένει κάποιος δεν έχουν καμία σχέση με την άσκηση της αλήθειας, αν είναι βάσανα που προκαλούνται από τον άνθρωπο ή βάσανα που επιδιώκονται από την ανθρώπινη βούληση, τότε αυτά δεν είναι τα βάσανα που υπερασπιζόμαστε. Να σχεδιάζει κανείς κάποιες δυσκολίες και μπελάδες, να σχεδιάζει κάποια προβλήματα, και στη συνέχεια να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα βιώσει —όλα αυτά είναι άχρηστα και περιττά. Επιπλέον, τα βάσανα που υπομένουν οι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν τις δικές τους φιλοδοξίες και επιθυμίες, για να ικανοποιήσουν τη δίψα τους για θέση ή για να ικανοποιήσουν τις εγωιστικές τους επιθυμίες είναι επίσης άχρηστα. Η φύση του να υπομένει κανείς τέτοιου είδους βάσανα είναι διαφορετική από εκείνη των αληθινών βασάνων, των βασάνων που υπομένει κανείς για να αποκτήσει την αλήθεια και να αποκομίσει γνήσια κέρδη. Συναναστραφήκαμε πάνω σ’ αυτήν την πτυχή, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Πώς βλέπετε τώρα το ζήτημα των βασάνων; (Προηγουμένως, είχα στην καρδιά μου πολλές στρεβλές οπτικές και στρεβλή κατανόηση σχετικά με τα βάσανα, καθώς πίστευα ότι, στο πλαίσιο της εκτέλεσης του καθήκοντός μου, όσο κι αν υπέφερα και ό,τι βάσανα κι αν υπέμενα, ο Θεός θα το αποδέχονταν και θα το ενέκρινε. Μόνο αφότου συναναστράφηκε μαζί μας ο Θεός πάνω στο τι είδους βάσανα εγκρίνει ο Θεός και τι είδους βάσανα γίνονται για χάρη της άσκησης της αλήθειας, άρχισα να διακρίνω τις δικές μου παράλογες οπτικές για τα πράγματα. Και μόνο τότε άρχισα να αναλογίζομαι πώς προσεγγίζω τα βάσανα και ποια από τα βάσανα που υπομένω τώρα είναι επίπλαστα και περιττά βάσανα, ποια βάσανα υπομένω για χάρη των εγωιστικών μου επιθυμιών, της προσωπικής φήμης, κέρδους και θέσης ή των προσωπικών φιλοδοξιών και επιθυμιών, και ποια βάσανα οφείλω να υπομένω και δεν πρέπει να αρνούμαι. Για παράδειγμα, τα βάσανα που υπομένω για χάρη της κατανόησης της αλήθειας και της άσκησης της αλήθειας, τα βάσανα που υπομένω για να καταθέσω μαρτυρία για τον Θεό, τα βάσανα που υπομένω για να κάνω καλά το καθήκον μου και να ικανοποιήσω τον Θεό, και τα βάσανα που υπομένω για χάρη της μεταμόρφωσης της διάθεσής μου —τέτοιου είδους βάσανα πρέπει να υπομένονται και αυτό που αποκτιέται μετά από αυτά τα βάσανα είναι η αλήθεια. Μόνο μετά τη συναναστροφή του Θεού πάνω σ’ αυτό κατάλαβα ότι πρέπει να κατανοήσω σωστά το ζήτημα των βασάνων και ότι δεν πρέπει να αισθάνομαι αντίσταση απέναντι στα βάσανα που οφείλω να υπομείνω, αλλά αντίθετα πρέπει να τα αποδέχομαι και να υποτάσσομαι, πασχίζοντας λίγο λίγο να προχωρήσω μπροστά. Ελπίζω μια μέρα να φτάσω στο σημείο να προσεύχομαι στον Θεό όπως έκανε ο Πέτρος, επιθυμώντας να μη με εγκαταλείψει η παίδευση και η κρίση του Θεού, και να μπορώ να αποδεχτώ τα βάσανα της κρίσης και της παίδευσης, καθώς και των δοκιμασιών και του εξευγενισμού, ώστε να έχω αληθινή ζωή-είσοδο.) Πρέπει να προσεγγίζεις σωστά το ζήτημα των βασάνων και να έχεις μια αγνή κατανόησή του. Με λίγα λόγια, όταν πρόκειται για βάσανα που δεν είναι αυτά τα οποία πρέπει να υπομείνεις, μη δημιουργείς κακουχίες ή διάφορων ειδών εμπόδια για να δυσκολεύεις τον εαυτό σου. Το να δυσκολεύεις τον εαυτό σου είναι απάνθρωπο και είναι επίσης παράλογο. Το πιο σημαντικό είναι ότι, όπως κι αν δυσκολεύεις τον εαυτό σου —είτε υπερνικάς κάποια από τα δικά σου προβλήματα είτε δημιουργείς κάποιες δυσκολίες για να δυσκολέψεις τον εαυτό σου— αυτό που θα κερδίσεις τελικά θα είναι, το πολύ, η ικανοποίηση των προσωπικών σου φιλοδοξιών και επιθυμιών ή η συναισθηματική σου επιβράβευση, αλλά δεν θα έχεις αποκτήσει πραγματικά την αλήθεια-πραγματικότητα. Αν τα βάσανα που υπομένεις έχουν ως σκοπό να διαφυλαχτεί η ύπαρξη των θετικών πραγμάτων, να διαφυλαχτεί η ύπαρξη της δικαιοσύνης και να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, κι αν είναι βάσανα που υπομένεις για να είσαι αφοσιωμένος, να εκπληρώσεις τις ευθύνες σου και να φτάσεις στο σημείο να υποταχθείς στον Θεό και να Τον ικανοποιήσεις, τότε έχει αξία και νόημα να υπομένεις τέτοια βάσανα· είναι τα βάσανα που οφείλει κανείς να υπομείνει. Αν τα βάσανα που υπομένεις είναι για να προστατεύσεις τη δική σου περηφάνια, θέση και φήμη, για να ικανοποιήσεις τις εγωιστικές σου επιθυμίες και για να ικανοποιήσεις τις δικές σου φιλοδοξίες, και για να αποκτήσεις θέση και να κερδίσεις μεγάλο κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά, υπομένοντάς τα, δεν καταφέρνεις να διαφυλάξεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν καταφέρνεις να διαφυλάξεις τα θετικά πράγματα, και δεν τα υπομένεις προκειμένου να εκπληρώσεις τις ευθύνες σου, πόσο μάλλον να φτάσεις στο σημείο του να έχεις αφοσίωση και να φτάσεις στο σημείο να ικανοποιήσεις τον Θεό, τότε όλα αυτά τα βάσανα είναι βάσανα άχρηστα και χωρίς αξία. Ακόμα κι αν τα υπομένεις, το κάνεις μάταια. Πρέπει να αποφεύγεις όσο το δυνατόν περισσότερο τέτοια βάσανα. Πώς μπορείς να καταφέρεις να τα αποφεύγεις; Είναι εύκολο να το κάνεις αυτό; (Πρέπει πρώτα να αποδεχόμαστε τις σωστές οπτικές για τα βάσανα που προέρχονται από τον Θεό και στη συνέχεια να τις αντιπαραβάλλουμε σιγά σιγά με τον εαυτό μας μέσα από τις εμπειρίες μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι τέτοια βάσανα δεν έχουν καμία αξία, δεν θα υπομένουμε πλέον τέτοια άσκοπα βάσανα.)

Κάποιες εκκλησίες βρίσκονται σε περιοχές όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι δύσκολες. Οι συνθήκες διατροφής και διαμονής είναι κακές, και ακόμα και το να βρεις ένα ποτήρι καθαρό νερό είναι δύσκολο, αλλά απαιτείται να κάνεις το καθήκον σου εκεί —τι πρέπει να γίνει σε μια τέτοια περίπτωση; Ας υποθέσουμε ότι σκέφτεσαι: «Τα βάσανα που συνοδεύουν αυτές τις εξωτερικές συνθήκες δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να υπομένω. Γεννήθηκα για να κάνω εκκλησιαστικό έργο· είμαι επικεφαλής και η μεταχείριση που μου αρμόζει θα έπρεπε να είναι καλύτερη από αυτή που λαμβάνουν οι απλοί άνθρωποι. Οι συνθήκες διαβίωσης εδώ είναι υπερβολικά σκληρές, πράγμα που μου χαλάει τα κέφια και με εμποδίζει να κάνω καλά τη δουλειά μου. Δεν γίνεται. Αυτό το σκληρό περιβάλλον δεν είναι κατάλληλο για να κάνω το καθήκον μου. Πρέπει να μεταφερθώ σε ένα μέρος με όμορφο τοπίο και ευχάριστο περιβάλλον για να κάνω το καθήκον μου. Πρέπει επίσης να έχω ένα καλό σπίτι φιλοξενίας, όπου το φαγητό είναι νόστιμο και μπορώ να κοιμάμαι άνετα, όπου μέσα υπάρχει κλιματισμός και έξω όμορφα τοπία και μέρη για βόλτα. Τέτοιο μέρος είναι κατάλληλο για να κάνω το καθήκον μου». Και, κατά συνέπεια, επιλέγεις να φύγεις από το δύσκολο μέρος και να βρεις κάπου που να έχει ωραίο περιβάλλον για να κάνεις το καθήκον σου. Πώς είναι μια τέτοια άσκηση; (Δεν είναι καλή.) Κάποιοι λένε: «Δεν είπες να μη δημιουργούμε προβλήματα στον εαυτό μας; Το να πάω σε αυτό το φτωχό, σκληρό περιβάλλον που έχει κακό φαγητό και κακή διαμονή —αυτό δεν είναι να προκαλώ μπελάδες στον εαυτό μου και να προκαλώ βάσανα στον εαυτό μου; Αφού αυτό είναι να ζητάω βάσανα και μπελάδες, και να δημιουργώ εμπόδια στο έργο, τότε θα πρέπει να βρω ένα μέρος που να είναι απαλλαγμένο από μπελάδες». Είναι αποδεκτό να ενεργεί κανείς έτσι; (Όχι.) Πείτε Μου, υπάρχει κανένας που κατανοεί τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο; (Ναι.) Είναι σωστό να κατανοεί κανείς τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο; (Όχι, αυτός ο τρόπος κατανόησης είναι κάπως στρεβλός.) Έτσι, όταν έρχεστε αντιμέτωποι μ’ ένα περιβάλλον κακουχιών σαν αυτό, όπου οι συνθήκες διαμονής και διατροφής είναι κακές, το φαγητό και το ποτό είναι ανθυγιεινά, υπάρχουν πάντα μύγες, κουνούπια και κάθε λογής έντομα να πετάνε τριγύρω, όπου κοιμάστε σ’ ένα σκληρό ξύλινο κρεβάτι, και το πάπλωμα είναι υγρό και βρώμικο, και δεν μπορείτε να κοιμηθείτε καλά τη νύχτα, και δεν υπάρχει κανένα μέρος με ησυχία για να κάνετε συναθροίσεις, και το περιβάλλον δεν είναι ασφαλές και, επιπλέον, το καθεστώς του Σατανά ασκεί εκεί διώξεις και ανθρωποκυνηγητά —τότε δεν θα λέγατε ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι αναπόφευκτο να υπομείνετε πολλά βάσανα; (Ναι.) Όμως, σ’ αυτό το μέρος υπάρχει μια εκκλησία και υπάρχει έργο που πρέπει να γίνει· τι πρέπει να κάνεις, λοιπόν; Θα υπομείνεις αυτά τα βάσανα ή όχι; (Πρέπει να τα υπομείνουμε.) Από την άποψη του δόγματος, οι άνθρωποι μπορούν να το αποδεχτούν αυτό και να γνωρίζουν ότι πρέπει να υπομείνουν αυτά τα βάσανα. Γιατί, όμως, πρέπει να τα υπομείνουν; (Επειδή το απαιτεί το έργο της εκκλησίας, όπως το απαιτεί και το καθήκον μας· αυτά τα βάσανα πρέπει να υπομείνουμε.) Αυτό είναι το έργο που οφείλεις να κάνεις και είναι η ευθύνη που οφείλεις να εκπληρώσεις. Όταν είναι έτσι τα πράγματα, τίθεται το ζήτημα του κατά πόσο είσαι αφοσιωμένος στην εκτέλεση του καθήκοντός σου. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι αν το περιβάλλον είναι άνετο ούτε μπορείς να ενεργείς με βάση το αν η σάρκα σου αισθάνεται άνετα ή αν πονάει· δεν μπορείς να πηγαίνεις με βάση αυτά τα συναισθήματα. Πρέπει να προσπαθήσεις με κάθε δυνατό τρόπο να υπερνικήσεις τις διάφορες δυσκολίες, προκειμένου να εκπληρώσεις τις ευθύνες και το καθήκον σου. Κάποιοι λένε: «Δεν θα πάω εγώ ο ίδιος. Θα βρω κάποιον κατάλληλο να πάει και να κάνει αυτό το έργο και να υπομείνει τα βάσανα. Θα φυλάξω την ενέργειά μου για να κάνω κάποιο άλλο σημαντικό έργο και δεν θα χρειαστεί να υπομείνω αυτά τα άσκοπα βάσανα». Είναι σωστός αυτός ο τρόπος κατανόησης; (Όχι. Αν είναι σίγουρο ότι εκεί οφείλω να πάω και ότι υπάρχει έργο που οφείλω να κάνω, αλλά κανονίσω να το κάνει κάποιος άλλος από φόβο μην υποφέρω, αυτό σημαίνει ότι είμαι πονηρός και τεμπελιάζω.) Αν είναι σίγουρο ότι αυτό είναι το μέρος όπου οφείλεις να πας και ότι υπάρχει έργο που οφείλεις να κάνεις, ένα καθήκον που οφείλεις να κάνεις και προβλήματα που οφείλεις να χειριστείς εκεί, αλλά δεν πηγαίνεις και αντ’ αυτού εφευρίσκεις κάθε λογής δικαιολογίες και λόγους για να στείλεις κάποιον άλλον, αυτό δεν είναι αφοσίωση, αλλά αποφυγή και άρνηση των κακουχιών. Ο πιο βασικός λόγος για τον οποίο θα έβαζες κάποιον άλλον να πάει δεν είναι ότι θα ήταν άβολο για σένα να πας ούτε ότι είναι προαιρετικό να πας, αλλά ότι εκεί το περιβάλλον είναι κακό και οι συνθήκες διαβίωσης εκεί είναι άσχημες, και φοβάσαι να υποστείς βάσανα —γι’ αυτό δεν είσαι πρόθυμος να πας. Αν έχεις αυτήν τη νοοτροπία και τέτοια πρόθεση, αυτό είναι έλλειψη αφοσίωσης και αυτό είναι αποφυγή των βασάνων και άρνηση να υπομείνεις βάσανα. Πρέπει να αποδέχεσαι τα βάσανα που οφείλεις να υποφέρεις —όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν, δεν μπορείς να τις αποφύγεις· όσο μεγάλος κι αν είναι ο κίνδυνος, πρέπει να τον αντιμετωπίσεις· και ακόμα κι αν συμβαίνει κάποια συμφορά εκεί, πρέπει να πας, δεν μπορείς να την αποφύγεις και πρέπει να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες κατάματα. Αυτό ονομάζεται αφοσίωση. Ας υποθέσουμε ότι, παρόλο που γνωρίζεις ότι το να πας εκεί θα κάνει τη σάρκα σου να υποφέρει και ότι θα υπάρχει κίνδυνος, εσύ δεν αρνείσαι ούτε το αποφεύγεις, και μπορείς μάλιστα να αντιμετωπίσεις με θάρρος τον κίνδυνο και να υπερνικήσεις τις δυσκολίες για να βρεθείς στην πρώτη γραμμή, για χάρη του έργου της εκκλησίας και για χάρη της σωστής εκτέλεσης του καθήκοντός σου. Αυτό ονομάζεται αφοσίωση, αυτό ονομάζεται εκπλήρωση των ευθυνών σου και αυτό ονομάζεται νοιάξιμο για τις προθέσεις του Θεού. Το να μπορέσουν να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους σε ένα περιβάλλον κακουχιών είναι αυτό που πρέπει να πετύχουν οι άνθρωποι και είναι επίσης η άσκηση που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όταν συναντάτε μια τέτοια κατάσταση, πρέπει να την κατανοείτε με αυτόν τον τρόπο και να ενεργείτε με αυτόν τον τρόπο.

Αν πας κάπου για να κάνεις το καθήκον σου και οι συνθήκες διαβίωσης εκεί είναι καλές, το περιβάλλον είναι ωραίο, το φαγητό είναι αρκετά καλό —μπορείς να τρως κρέας σχεδόν σε κάθε γεύμα— και η διαμονή σου είναι επίσης αρκετά άνετη, κι έχεις θέρμανση το χειμώνα και κλιματισμό το καλοκαίρι, και όλες οι συνθήκες είναι μια χαρά, πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον όταν βρεθείς σ’ αυτό; Κάποιοι λένε: «Είναι πραγματικά ευχάριστο να εργάζεσαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Μήπως, αν κάνω το έργο μου σ’ αυτό το μέρος, ενδίδω στις ανέσεις; Μήπως δεν αφοσιώνομαι στο καθήκον μου; Δεν είναι λάθος αυτό;» Αν βρεθείς σ’ ένα περιβάλλον με καλές συνθήκες διαβίωσης όπως αυτό, πώς το κατανοείς; (Πρώτα, πρέπει να προσδιορίσω αν αυτό είναι απαραίτητο για το έργο της εκκλησίας. Αν το έργο απαιτεί να κάνω το καθήκον μου σ’ αυτό το μέρος, τότε πρέπει να μεταχειριστώ σωστά αυτό το περιβάλλον, να μην ενδίδω στις ανέσεις και να μην επικεντρώνομαι στο να τρώω καλά ή να ντύνομαι ωραία, αλλά αντίθετα να επικεντρωθώ στο να κάνω καλά το καθήκον μου· μόνο αυτό είναι να είσαι άνθρωπος με συνείδηση και λογική. Αν όμως το έργο δεν απαιτεί να κάνω το καθήκον μου εκεί, κι επιλέξω σκόπιμα ένα μέρος με καλές συνθήκες διαβίωσης για χάρη μεγαλύτερων σαρκικών απολαύσεων, τότε αυτό είναι να ενδίδεις στις ανέσεις.) Ακόμα κι αν είσαι σε ένα περιβάλλον με καλές συνθήκες διαβίωσης, δεν πρέπει να το αφήσεις αυτό να σε αποτρέψει από το να κάνεις καλά το καθήκον σου. Δεν πρέπει να ενδίδεις σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον διαβίωσης· απλώς κάνε ό,τι οφείλεις να κάνεις και κάνε το καθήκον σου όπως οφείλεται να γίνει. Αν η οικογένεια φιλοξενίας σε φροντίζει ιδιαίτερα επειδή είσαι επικεφαλής ή εργάτης, και σου προσφέρει καλό φαγητό και ωραία πράγματα για να χρησιμοποιείς, καθώς και ιδιαίτερη φροντίδα και ειδική μεταχείριση, κι εσύ σκέφτεσαι: «Πρέπει να το αποδεχτώ αυτό από τον Θεό. Είναι η ευσπλαχνία του Θεού προς το πρόσωπό μου και είναι κάτι που πρέπει να απολαύσω, οπότε απλώς θα το απολαύσω. Δεν μπορώ να αρνηθώ», τότε είναι λάθος να σκέφτεσαι έτσι. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο σε μεταχειρίζεται και σε φροντίζει η οικογένεια φιλοξενίας είναι πολύ καλύτερος από τον τρόπο που συμπεριφέρονται όταν φιλοξενούν απλούς αδελφούς και αδελφές· έχει ξεπεράσει ήδη κατά πολύ τα πρότυπα και τις αρχές της φιλοξενίας. Πώς πρέπει, λοιπόν, να προσεγγίσεις αυτήν την περίσταση; (Πρέπει να μάθω να αρνούμαι.) Πώς πρέπει να αρνείσαι; (Πρώτον, πρέπει να συναναστραφώ ξεκάθαρα με την οικογένεια φιλοξενίας μου σχετικά με τις αρχές της φιλοξενίας, λέγοντάς τους ότι δεν πρέπει να παρέχουν στους επικεφαλής και στους εργάτες ιδιαίτερη φροντίδα μόνο και μόνο επειδή έχουν θέση, καθώς αυτό καθιστά εύκολο να ενδίδουν οι επικεφαλής και οι εργάτες στις ανέσεις. Επίσης, εγώ ο ίδιος πρέπει να μάθω να τα αρνούμαι, να μην απολαμβάνω αυτήν την ιδιαίτερη μεταχείριση. Πρέπει να δείξω την άρνησή μου με την πραγματική μου διαγωγή και μέσα από τις πράξεις μου.) Πρέπει, λοιπόν, να το αποδεχτείς αυτό από τον Θεό; (Όχι.) Πρέπει να ξέρεις εσύ ο ίδιος πώς να διακρίνεις τις περιστάσεις και πώς να τις μεταχειρίζεσαι αναλόγως. Κάποιοι λένε: «Απλώς, έτσι ζει η οικογένεια φιλοξενίας. Αν αρνηθώ, δεν είναι σαν να αρνούμαι τη χάρη του Θεού; Δεν είναι σαν να πηγαίνω γυρεύοντας; Οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει να απολαμβάνουν καλές συνθήκες φιλοξενίας όταν κάνουν το έργο τους». Είναι σωστή αυτή η κατανόηση; (Όχι.) Αυτή η κατανόηση είναι σίγουρα λανθασμένη. Αν φτάσεις σ’ ένα μέρος όπου οι συνθήκες διαβίωσης στην περιοχή είναι πολύ καλές, και ό,τι σου παρέχει η οικογένεια φιλοξενίας αποτελεί επίσης μέρος των κανονικών δαπανών και αναγκών της καθημερινής της ζωής, κι αυτό είναι απλώς ο κανόνας στη ζωή τους, τότε πρέπει να σέβεσαι τις συνήθειες διαβίωσής τους. Απλώς έτσι είναι οι τοπικές συνθήκες διαβίωσης. Αν αρνηθείς, θα φανεί λίγο προσποιητό· πρέπει να το αποδεχτείς από τον Θεό και να το προσεγγίσεις σωστά, πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό που σου δείχνει χάρη και δεν πρέπει να προσπαθείς να προκαλέσεις βάσανα στον εαυτό σου. Αν όμως η φροντίδα που σου παρέχει η οικογένεια φιλοξενίας υπερβαίνει τα καθημερινά της πρότυπα διαβίωσης, δηλαδή αν σε φροντίζει με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, τότε αυτό δεν συνάδει με τις αρχές. Πρέπει να αρνηθείς και πρέπει να συναναστραφείς μαζί τους σχετικά με τις αρχές· δεν πρέπει να τους ξεβολεύεις. Έτσι δεν πρέπει να ασκείσαι; (Ναι.) Αν βρεις δικαιολογίες, λέγοντας: «Απλώς, αυτό είναι το κανονικό πρότυπο της διαβίωσής τους· τρώνε κάθε μέρα πλουσιοπάροχα και έχουν πάντα διαθέσιμα κάθε λογής φρέσκα φρούτα, οπότε πρέπει κι εγώ να τα απολαύσω αυτά τα πράγματα», είναι σωστό να εφευρίσκεις τέτοιες δικαιολογίες; (Όχι.) Αυτό είναι να ενδίδεις στις ανέσεις. Κάποιοι άνθρωποι, μόλις φτάσουν σ’ ένα μέρος με καλές συνθήκες διαβίωσης, δεν θέλουν να φύγουν και μένουν σ’ ένα τέτοιο μέρος για πάρα πολύ καιρό. Φοβούνται ότι αν πάνε αλλού θα υπομείνουν βάσανα, οπότε εφευρίσκουν κάθε λογής δικαιολογίες για να μη φύγουν. Ακόμα κι αν υπάρχει έργο αλλού και υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να χειριστούν, εκείνοι πηγαίνουν απλώς για να ολοκληρώσουν τις εργασίες μέσα σε λίγες μέρες και μετά σπεύδουν να γυρίσουν σ’ εκείνο το καλό μέρος. Δεν είναι αυτό να φοβούνται να υπομείνουν βάσανα; (Ναι.) Αυτό είναι να φοβούνται να υπομείνουν βάσανα και να ενδίδουν στις ανέσεις. Καλομαθαίνουν τη σάρκα τους μέχρι να γίνουν παχουλοί και ωραίοι, και συνεχίζουν να εφευρίσκουν λόγους και δικαιολογίες, λέγοντας: «Αν δεν τρώω καλά ή δεν μένω κάπου ωραία και αρρωστήσω, δεν θα επηρεάσει αυτό την εκτέλεση του καθήκοντός μου ως επικεφαλής; Για να κάνω καλά το έργο, πρέπει να περιποιούμαι τη σάρκα μου, να την κρατάω υγιή και να είμαι γεμάτος ενέργεια· μόνο έτσι θα είμαι αποδοτικός στην εκτέλεση του καθήκοντός μου». Δεν είναι δικαιολογίες αυτά; (Είναι.) Αυτό είναι να βρίσκεις δικαιολογίες για να ενδίδεις στις ανέσεις. Με λίγα λόγια, είτε πρόκειται για περιβάλλον κακουχιών είτε για περιβάλλον ανέσεων, πρέπει να μπορείς να αποφύγεις να επηρεαστείς ή να περιοριστείς από αυτό. Αν δεν υπάρχουν κακουχίες, μην τις δημιουργείς μόνος σου· αν υπάρχουν κακουχίες, μην τις αρνείσαι. Αν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι απαιτεί βάσανα, πρέπει να τα υπομείνεις· όσο μεγάλες κι αν είναι οι κακουχίες, πρέπει να τις υπερνικήσεις. Ο σκοπός για τον οποίο πρέπει να τις υπερνικήσεις είναι να κάνεις καλύτερα το καθήκον σου, όχι να ταλαιπωρείς σκόπιμα τη σάρκα σου. Όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες, δεν πρέπει να τις αρνείσαι ούτε να τις αποφεύγεις· αντίθετα, πρέπει να σκέφτεσαι κάθε είδους τρόπους για να κάνεις καλά το έργο, να κάνεις καλά το καθήκον που οφείλεις να κάνεις, να λες αυτά που πρέπει να λέγονται, και να χειρίζεσαι και να λύνεις τα προβλήματα, και μετά μπορείς να φεύγεις. Αυτό θα ήταν σωστό. Όταν πηγαίνεις κάπου που έχει καλές συνθήκες διαβίωσης, πρέπει επίσης να μπορείς να κάνεις το καθήκον σου και το έργο σου κανονικά, χωρίς να προσκολλάσαι στις σωματικές ανέσεις και απολαύσεις, αλλά αντίθετα εστιάζοντας την καρδιά σου στο να κάνεις καλά το έργο. Φυσικά, σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν χρειάζεται να δημιουργείς επιπλέον κακουχίες για να δυσκολεύεις τον εαυτό σου, ή για να αποδείξεις την πίστη σου ή να εκφράσεις την αποφασιστικότητά σου προς τον Θεό. Αντίθετα, δεν πρέπει να επηρεάζεσαι από αυτό το περιβάλλον, δεν πρέπει να ενδίδεις στις σαρκικές ανέσεις και δεν πρέπει να εκφυλίζεσαι. Δεν πρέπει να αφήνεις τις καλές συνθήκες διαβίωσης και το άνετο περιβάλλον να επηρεάσουν την πρόοδο του έργου ή να επηρεάσουν την αποφασιστικότητά σου να υποφέρεις και την αφοσίωσή σου στο καθήκον σου. Σε ένα περιβάλλον ανέσεων, πρέπει και πάλι να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου και να κάνεις καλά το καθήκον σου. Αν υπάρχει έργο αλλού και χρειάζεται να πας, τότε πρέπει να πας. Δεν γίνεται να βυθιστείς τόσο πολύ στις απολαύσεις σου ώστε να ξεχάσεις τα καθήκοντά σου και να μη θέλεις να πας πουθενά αλλού μόνο και μόνο επειδή εδώ η σάρκα σου είναι στις ανέσεις και στη χαλάρωση και η ζωή σου είναι ευχάριστη. Είναι λάθος αυτό. Είναι άρνηση να υπομείνεις τα βάσανα, είναι να ενδίδεις στις ανέσεις και δεν είναι αφοσίωση στο καθήκον σου. Έτσι δεν είναι; (Ναι.)

Ασχέτως αν υπάρχουν κακουχίες στο περιβάλλον στο οποίο κάνεις το καθήκον σου, στο εργασιακό σου περιβάλλον ή στο περιβάλλον διαβίωσής σου, με λίγα λόγια, πρέπει να κατανοήσεις σωστά το ζήτημα των βασάνων και να το προσεγγίσεις ορθολογικά, με μια σωστή στάση. Εάν τα βάσανα που υπομένεις είναι για χάρη του να κάνεις καλά το καθήκον σου, για χάρη του να μπορείς να ασκείσαι σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, για χάρη του να προσφέρεις την αφοσίωσή σου, και για χάρη του να μπορείς να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού, τότε πρέπει να τα αποδέχεσαι. Όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες, πρέπει να τις υπερνικάς και να τις υπομένεις· δεν πρέπει να τις αρνείσαι ούτε να τις αποφεύγεις. Ωστόσο, αν δεν υπάρχουν κακουχίες ούτε δυσκολίες, αν τρως καλά και ζεις άνετα, και για μεγάλο διάστημα δεν αντιμετωπίζεις δυσμενείς συνθήκες —αν όλα είναι καλά από κάθε άποψη— τότε δεν πρέπει να αισθάνεσαι ανησυχία μέσα σου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον με ανέσεις, πρέπει ακόμα περισσότερο να ησυχάζεις την καρδιά σου ενώπιον του Θεού, να κάνεις σωστά τις πνευματικές σου ασκήσεις, να εφοδιάζεσαι με την αλήθεια και να εμπλουτίζεις την κατανόησή σου. Πρέπει να αναλογίζεσαι ποιες ήταν οι ανεπάρκειές σου κατά την περίοδο αυτή ή ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκάλυψες και πρέπει να αναγνωρίσεις και να διορθώσεις μέσω της αναζήτησης της αλήθειας. Στη συνέχεια, κοίτα ποια προβλήματα έχεις ακόμα, ποια προβλήματα δεν ξέρεις πώς να επιλύσεις, ποιες πτυχές της αλήθειας σού λείπουν ακόμα, και σε ποιες πτυχές πρέπει να εισέλθεις και να βελτιωθείς. Αυτός είναι ο τρόπος άσκησης για να προσεγγίσεις σωστά το ζήτημα των βασάνων και για να προσεγγίσεις σωστά τα περιβάλλοντα που διαμορφώνει ο Θεός για σένα. Αν ασκείσαι με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά δεν θα επηρεάζεσαι ποτέ από το εξωτερικό περιβάλλον. Όσο μεγάλες κι αν είναι οι κακουχίες στο εξωτερικό περιβάλλον, εφόσον κάποιος μπορεί να έχει στην καρδιά του έναν σωστό στόχο και μια σωστή κατεύθυνση επιδίωξης, και μπορεί να παραμείνει ήσυχος ενώπιον του Θεού, και μπορεί να σκεφτεί ποιες είναι οι αλήθεια-αρχές και πώς να ασκείται όταν έρχεται αντιμέτωπος με ζητήματα, και στη συνέχεια να κάνει σωστές κρίσεις και να ασκηθεί σωστά, προσεγγίζοντας το ζήτημα των βασάνων με αυτόν τον τρόπο, τελικά θα κερδίσει κάποια από τα θετικά πράγματα που πρέπει να κερδίσει. Για παράδειγμα, μερικές φορές μπορεί, ενώ κάνεις το καθήκον σου, να έρθεις αντιμέτωπος με σοβαρά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν επειγόντως, για τα οποία απαιτείται να ξυπνάς νωρίς και να κοιμάσαι αργά, ή να παραλείπεις γεύματα, ή να διανύσεις μεγάλες αποστάσεις και να διασχίσεις βουνά και κορυφές. Πιο συγκεκριμένα, κάποια απομακρυσμένα μέρη δεν είναι προσβάσιμα με όχημα και δεν διαθέτουν καν δρόμο για ποδήλατα, οπότε μόνο με τα πόδια μπορείς να φτάσεις εκεί. Πώς πρέπει, λοιπόν, να ενεργείς όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα τέτοιο περιβάλλον κακουχιών; Αυτά είναι κάποια συγκεκριμένα είδη κακουχιών. Όταν συναντάς τέτοια περιβάλλοντα, δεν μπορείς να τα αρνηθείς ούτε να τα αποφύγεις. Αυτά είναι τα βάσανα που πρέπει να υπομείνεις· για να κάνεις καλά το καθήκον σου, πρέπει να υπομείνεις τέτοια βάσανα. Ωστόσο, σε ορισμένες ειδικές συνθήκες πρέπει να υπάρχει διαφορετική μεταχείριση. Για παράδειγμα, σε κάποιες περιοχές όπου υπάρχουν εκκλησίες, οι συνθήκες είναι αρκετά δυσμενείς, με το ΚΚΚ να πραγματοποιεί μανιωδώς συλλήψεις. Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες έχουν συλληφθεί, ενώ κάποιοι αδελφοί και αδελφές βρίσκονται υπό αυστηρή επιτήρηση από το ΚΚΚ. Το έργο της εκκλησίας έχει επηρεαστεί σοβαρά και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Αν πας εκεί, ρισκάρεις να συλληφθείς, και μπορεί ακόμα και να κινδυνεύει η ζωή σου. Σε τέτοιες συνθήκες, πρέπει να επιδείξεις κάποια σοφία. Μπορείς είτε να επικοινωνήσεις με γράμμα είτε να ζητήσεις από τους τοπικούς επόπτες να πραγματοποιήσουν σε άλλη περιοχή μια συνάθροιση για συναναστροφή και να τους βοηθήσεις να διαχειριστούν το επόμενο στάδιο του έργου, ώστε το έργο της εκκλησίας να μπει στον σωστό δρόμο το συντομότερο δυνατό. Με λίγα λόγια, σε τέτοια επικίνδυνα περιβάλλοντα, πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός και δεν μπορείς να ρισκάρεις. Σε κάποιες περιστάσεις, μπορείς να προσπαθήσεις να ρισκάρεις, αλλά σε άλλες δεν είναι σκόπιμο να το κάνεις. Όπως και να ’χει, μόλις κατανοήσεις σωστά το ζήτημα των βασάνων, θα πρέπει να κάνεις αυτοκριτική υπό το πρίσμα αυτών των σωστών σκέψεων και απόψεων. Κοίταξε τα βάσανα που αντιμετωπίζεις στη ζωή σου και κατά την εκτέλεση του καθήκοντός σου. Δες τι είδους βάσανα πρέπει να υπομείνεις και τι είδους βάσανα συνάδουν με τις αλήθεια-αρχές —αυτά είναι τα βάσανα που πρέπει να υπομείνεις· πρέπει να τα αποδεχτείς από τον Θεό. Δες τι είδους βάσανα είναι άχρηστα και αποτελούν απλώς προβλήματα που έχεις δημιουργήσει εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου —όσο κι αν υποφέρεις από τέτοιου είδους βάσανα, ο Θεός δεν θα τα θυμηθεί. Αν κάποιος άλλος δημιουργήσει προβλήματα που επηρεάζουν το έργο της εκκλησίας, κι εσύ οφείλεις να τακτοποιήσεις το χάος αυτό και οφείλεις να εκπληρώσεις τις ευθύνες σου, τότε δεν μπορείς να παραπονιέσαι· πρέπει να φροντίσεις για οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που πρέπει να χειριστείς. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι καταστρέφουν τον εξοπλισμό, τις συσκευές και άλλα αντικείμενα της εκκλησίας ή διαπράττουν απερίσκεπτα κάποια αδικήματα που προκαλούν μια δυσμενή κατάσταση, ή μπερδεμένοι άνθρωποι ή άνθρωποι χαμηλού επιπέδου κάνουν κάτι τσαπατσούλικα —αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί από σένα. Σε τέτοιες στιγμές, δεν μπορείς να πεις: «Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Αυτό δεν έχει καμία σχέση μ’ εμένα. Αυτά δεν είναι βάσανα που πρέπει να υπομείνω· αρνούμαι να αποδεχτώ αυτό το καθήκον!» Είναι σωστό να μιλάς έτσι; (Όχι, αυτό δεν είναι να είσαι αφοσιωμένος και δεν είναι να έχεις αίσθημα ευθύνης.) Αυτό αφορά και πάλι την αφοσίωση του καθενός. Αν είναι κάτι που εναπόκειται σ’ εσένα να το κάνεις, τότε πρέπει να το φροντίσεις και να το χειριστείς. Ακόμα κι αν το να το χειριστείς σημαίνει να αποκαταστήσεις κάποιο φιάσκο, πρέπει και πάλι να το κάνεις. Δεν πρέπει να διαφωνείς και δεν πρέπει να παραπονιέσαι λέγοντας: «Αυτοί οι μπερδεμένοι άνθρωποι, αυτοί οι ανόητοι άνθρωποι χαμηλού επιπέδου άφησαν πίσω τους αυτό το χάος. Γιατί, λοιπόν, πρέπει να είμαι εγώ αυτός που θα το τακτοποιήσει; Δεν θα υποφέρω περισσότερο από όσο χρειάζεται; Αυτή η περίσταση προκλήθηκε από ανθρώπους· δεν προήλθε από τον Θεό». Είναι λάθος να μιλάς έτσι. Μπορεί το να τακτοποιήσεις το χάος και να μαζέψεις τα σπασμένα να μην είναι καθήκον σου και να μην εμπίπτει στο πεδίο του δικού σου έργου· αφού, όμως, αυτό το ζήτημα αφορά τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις; Αν δεν πας να τακτοποιήσεις αυτό το χάος, τότε θα καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας και θα υποστούν απώλεια τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Όμως, για να τακτοποιήσεις αυτό το χάος, πρέπει να πεις πολλά λόγια για να συναναστραφείς πάνω στην αλήθεια και να λύσεις τα προβλήματα. Σ’ αυτήν την περίσταση, μπορείς να επιμείνεις στην επίλυση όλων των προβλημάτων και να κάνεις το έργο σου καλά και διεξοδικά; Οι άλλοι απέτυχαν να λύσουν τα προβλήματα και δεν έκαναν καλά το έργο τους, οπότε πρέπει εσύ να καταβάλεις περισσότερη προσπάθεια για να λύσεις τα προβλήματα και να κάνεις το έργο σου καλά και διεξοδικά· μόνο αυτό σε καθιστά κατάλληλο για χρήση από τον Θεό. Όταν απαιτείται από σένα να υπομείνεις βάσανα, πρέπει να τα υπομείνεις. Όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν, πρέπει να τα λύσεις. Όταν προκύπτουν αυτές οι δυσκολίες στο έργο, συνεχίζεις να κάνεις το έργο ή όχι; (Πρέπει και πάλι να το κάνουμε.) Είτε το περιβάλλον διαβίωσής σου είναι καλό είτε κακό, και όποια κι αν είναι η όρεξή σου, πρέπει να κάνεις καλά το έργο που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός και πρέπει να κάνεις καλά αυτό το καθήκον. Αν δεν θέλεις να αποδεχτείς αυτό το καθήκον, μπορείς να απομακρυνθείς απ’ αυτό· ο οίκος του Θεού δεν θα σε εξαναγκάσει. Αλλά εφόσον το έχεις αποδεχτεί, πρέπει να κάνεις καλά αυτό το καθήκον. Ειδικά όταν αφορά το ευαγγελικό έργο, όλοι οι εκλεκτοί του Θεού έχουν ευθύνη. Ακόμα κι αν αντιμετωπίζεις δυσκολίες ή πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα, πρέπει να επιμείνεις και να το κάνεις. Γιατί το λέω αυτό; (Επειδή αυτό αφορά το καθήκον μας και οι άνθρωποι πρέπει να διαφυλάσσουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού.) Τα ζητήματα που αφορούν το καθήκον του καθενός δεν είναι απλή υπόθεση. Από τη μία άποψη, αφορούν τη ζωή-είσοδο των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα αφορούν την εκτέλεση του θελήματος του Θεού. Οι άνθρωποι, λοιπόν, προσεγγίζοντας αυτά τα προβλήματα, πρέπει να αναζητούν την αλήθεια για να τα λύσουν και πρέπει να εκπληρώνουν το καθήκον τους για να διαφυλάσσουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού —αυτή είναι μια ευθύνη την οποία δεν μπορεί κανείς να αποφύγει! Το να έχεις μια ευθύνη την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις σημαίνει να είσαι αφοσιωμένος και να εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις σου. Ό,τι προβλήματα ή δυσκολίες και αν συναντήσεις, μην παραπονιέσαι, κι όταν θυμώνεις, μην ξεσπάς στο έργο της εκκλησίας. Να κάνεις το έργο ακριβώς όπως πρέπει να γίνει· να οργανώνεις συναθροίσεις και να συναναστρέφεσαι με τους ανθρώπους πάνω στις αρχές, και στη συνέχεια να τακτοποιείς αυτό το χάος, ώστε το έργο της εκκλησίας να μπει στον σωστό δρόμο και το έργο που καθυστέρησε να επιστρέψει στην κανονική του ροή. Για παράδειγμα, στο παρελθόν, κάποιοι μπερδεμένοι και κακοί άνθρωποι είχαν εξουσία και υπηρετούσαν ως επικεφαλής. Μείωσαν την αποτελεσματικότητα του έργου της εκκλησίας ή το παρέλυσαν, με αποτέλεσμα το έργο του οίκου του Θεού να υποστεί απώλειες. Τώρα, πρέπει να σπεύσεις να το διορθώσεις αυτό, κάνοντας τις κατάλληλες προσαρμογές στο προσωπικό, στα σχέδια και στις μεθόδους του έργου, και βρίσκοντας κάθε λογής τρόπους για να επισπεύσεις τα πράγματα. Προηγουμένως, ίσως να εργαζόσουν οκτώ ώρες την ημέρα· τώρα, εργάζεσαι δύο επιπλέον ώρες κάθε μέρα για να επαναφέρεις το έργο στο κανονικό και να αναπληρώσεις τις προηγούμενες απώλειες στο έργο. Αυτό ονομάζεται να είσαι αφοσιωμένος. Αυτά τα βάσανα πρέπει να τα υπομείνεις. Το να υπομείνεις αυτά τα βάσανα έχει νόημα και αξία· είναι μια καλή πράξη και ο Θεός θα τη θυμάται. Κάνοντας αυτό, κάνεις πράξη την αλήθεια. Τι σημαίνει εδώ το να κάνεις πράξη την αλήθεια; Σημαίνει να προσφέρεις την αφοσίωσή σου, να διαφυλάσσεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να αναπληρώνεις τις απώλειες που υπέστη το έργο. Αυτό είναι να κάνεις πράξη την αλήθεια και αυτό ονομάζεται να κάνεις μια καλή πράξη. Μπορεί, τον καιρό που κάνεις αυτό το έργο, να είσαι πολύ απασχολημένος· να μπορείς να ξεκουραστείς μόνο μετά τις δώδεκα το βράδυ και να ξυπνάς πριν το χάραμα. Τρως τα γεύματά σου βιαστικά και μετά επιστρέφεις γρήγορα για να ασχοληθείς με το έργο. Αυτό γίνεται επειδή έχεις να κάνεις τόσο πολύ έργο —πρέπει να γίνουν τόσες προσαρμογές στο προσωπικό και να διευθετηθούν τόσα ζητήματα. Δεν γίνεται να πας για ύπνο νωρίς, καθώς υπάρχει έργο που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Ούτε να ξυπνήσεις αργά γίνεται, καθώς όλοι περιμένουν από εσένα να οργανώσεις το έργο· πρέπει να σχεδιάσεις το έργο που πρέπει να γίνει σήμερα πριν ξυπνήσουν όλοι, και μετά να το οργανώσεις και να το αναθέσεις. Υποφέρεις αρκετά μέσα σε αυτόν τον μήνα. Η σάρκα σου είναι κάπως εξαντλημένη και κάπως κουρασμένη, έχεις λιγότερο χρόνο για ξεκούραση από πριν και έχεις χάσει αρκετά κιλά, αλλά μετά από ένα μήνα επιμονής, η πρόοδος του έργου της εκκλησίας γίνεται κανονική από κάθε άποψη και όλα τελικά τακτοποιούνται. Τι σημαίνει ότι όλα τακτοποιούνται; Σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε πόστο είναι κατάλληλοι· κανείς δεν προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση ούτε προκαλεί προβλήματα, κανείς δεν φωνάζει συνθήματα ούτε αραδιάζει μεγαλόστομες ιδέες και κανείς δεν είναι συνεχώς αρνητικός. Όλοι μπορούν να κάνουν κανονικά το καθήκον τους και οι άνθρωποι κάθε πόστου είναι ικανοί στο έργο τους. Δεν υπάρχουν αργόσχολοι ούτε παράσιτα. Όλα τα επιμέρους έργα λειτουργούν κανονικά σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων, αποδίδουν αποτελέσματα και έχουν μπει στον σωστό δρόμο. Μόνο τότε είσαι κάποιος που ζει ενώπιον του Θεού. Αν μπορείς να αναζητήσεις την αλήθεια για να λύσεις οποιεσδήποτε δυσκολίες συναντάς και κάνεις καλά ό,τι εμπίπτει στο πεδίο του δικού σου έργου, τότε αξίζουν όλα τα βάσανα που υπομένεις; (Ναι.) Αξίζουν πάρα πολύ! Κάποιοι άνθρωποι υπομένουν κάποια βάσανα για να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους και, μέχρι να περάσουν τα σαράντα ή τα πενήντα, εμφανίζουν κάποιες μικρές παθήσεις. Κάποιοι έχουν βουητά ή εμβοές στα αυτιά, ενώ άλλοι έχουν αυχενική σπονδύλωση ή πόνο στη μέση και στα πόδια. Αν και έχουν υπομείνει κάποια βάσανα, έχουν εκπληρώσει τις ευθύνες τους και έχουν προστατεύσει το έργο της εκκλησίας. Σε αντάλλαγμα γι’ αυτές τις παθήσεις και τους πόνους, έχουν κερδίσει αφοσίωση στον Θεό, και έχουν κερδίσει την αποδοχή και την έγκριση του Θεού, καθώς και την ενθύμηση από Αυτόν. Θα λέγατε ότι αξίζει αυτό; (Ναι.) Κάθε εμπειρία από βάσανα, κάθε εμπειρία από τη διαφύλαξη του έργου του οίκου του Θεού και κάθε εμπειρία από την προσφορά της αφοσίωσής σου αποτελεί μια υπέροχη ανάμνηση για σένα· όλες αυτές είναι οι πιο υπέροχες αναμνήσεις που δημιουργήθηκαν ενώ έκανες το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Μερικές φορές, όταν νιώθεις αυτά τα άλγη και τους πόνους στο σώμα σου, και στη συνέχεια αναλογίζεσαι τα βάσανα που έχεις υπομείνει όλα αυτά τα χρόνια κατά την εκτέλεση του καθήκοντός σου, καθώς και τα αποτελέσματα που έχεις κερδίσει σχετικά με τη ζωή και τα αποτελέσματα που έχεις κερδίσει σχετικά με το έργο, θα νιώσεις ότι αξίζει τον κόπο, δεν θα μετανιώνεις για τίποτα και θα έχεις ένα αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά σου. Πείτε Μου, αξίζει να υπομένεις αυτά τα βάσανα; (Ναι.) Αξίζει πάρα πολύ! Πώς προκύπτει αυτό το αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά σου; (Με το να υποφέρουμε και να πληρώνουμε ένα τίμημα για να διαφυλάξουμε το έργο του οίκου του Θεού.) Κερδίζεις ένα αίσθημα παρηγοριάς από τα βάσανα, επειδή αυτά που κάνεις και αυτό το έργο που επιτελείς είναι όλα θετικά πράγματα, όλα αποτελούν διαφύλαξη της ύπαρξης του σκοπού της δικαιοσύνης, όλα αποτελούν διαφύλαξη των συμφερόντων του Θεού και του οίκου του Θεού, και όλα συνιστούν την άσκηση της αλήθειας και το να ακολουθείς την οδό του Θεού. Η συνείδησή σου δεν σε κατηγορεί, γι’ αυτό και κερδίζεις ένα αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά σου. Όλα αυτά τα βάσανα που υπομένεις είναι για χάρη της διαφύλαξης της ύπαρξης των θετικών πραγμάτων. Ποιων θετικών πραγμάτων; (Για παράδειγμα, της κανονικής προόδου του έργου της εκκλησίας, της κανονικής προόδου του ευαγγελικού έργου, των συμφερόντων του οίκου του Θεού κ.λπ. —όλα αυτά είναι θετικά πράγματα.) Σωστά. Διαφυλάσσεις την ύπαρξη των θετικών πραγμάτων, φροντίζοντας ώστε κάθε πτυχή του έργου της εκκλησίας να προχωρά κανονικά και αποτελεσματικά, ώστε ο καθένας να κάνει το καθήκον που του ταιριάζει και ώστε όλοι να υποτάσσονται στις ρυθμίσεις του οίκου του Θεού. Κανείς δεν προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση, και κανείς δεν παραμελεί τα καθήκοντα που πρέπει να κάνει και δεν είναι παράσιτο. Όλες οι εργασιακές ρυθμίσεις όσον αφορά το προσωπικό και το έργο είναι κατάλληλες και σωστές. Αν οποιοσδήποτε προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση, μπορείς να τον ανακαλύψεις και να τον σταματήσεις έγκαιρα, και μπορείς να συναναστραφείς πάνω στην αλήθεια για να λύσεις αυτό το πρόβλημα. Αν αυτός που προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και, αφού, επανειλημμένα, έχεις συναναστραφεί μαζί του και τον έχεις βοηθήσει και του έχεις δώσει την ευκαιρία να μετανοήσει, τελικά αλλάξει, τότε αυτό είναι αποτέλεσμα του έργου σου και αυτό είναι θετικό πράγμα. Αν δεν αποδεχτεί την αλήθεια και, μετά από πολλές συναναστροφές, πολλή βοήθεια και κλάδεμα, παραμένει αδιόρθωτος, και συνεχίζει να προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση και εξωτερικεύει συνεχώς αρνητικότητα, τότε πρέπει να αποπεμφθεί και να αντιμετωπιστεί άμεσα. Όλα αυτά δεν είναι διαφύλαξη της ύπαρξης των θετικών πραγμάτων; (Ναι.) Επιπλέον, αν μπορέσεις να ανακαλύψεις σε ποια κομμάτια του έργου έχουν εμφανιστεί λάθη ή κενά, τα οποία προκαλούν απώλειες στο έργο, και στη συνέχεια να τα σταματήσεις, να τα χειριστείς και να τα επιλύσεις άμεσα, αυτό δεν είναι διαφύλαξη του έργου της εκκλησίας; Δεν είναι διαφύλαξη των θετικών πραγμάτων; (Ναι.) Όλα αυτά συνιστούν διαφύλαξη της ύπαρξης των θετικών πραγμάτων. Αν όλα τα βάσανα που υπομένεις είναι για χάρη της διαφύλαξης της ύπαρξης αυτών των συγκεκριμένων θετικών πραγμάτων, τότε, όταν τελικά θυμάσαι αυτά που έκανες, δεν θα νιώθεις κάποιο αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά σου; Σίγουρα θα νιώθεις γεμάτος παρηγοριά μέσα σου. Ωστόσο, ας υποθέσουμε ότι θυμάσαι πράγματα σιγά σιγά και ανακαλύπτεις ότι πίσω από κάθε βάσανό σου κρυβόταν η επιθυμία να ικανοποιήσεις τις σαρκικές σου απολαύσεις ή ότι υπέφερες για να προστατεύσεις τη δική σου περηφάνια, να διατηρήσεις τη δική σου θέση και να εδραιώσεις τη δική σου δύναμη ή να πασχίσεις για κάποιου είδους προσωπικό όφελος —υλικά οφέλη, οικονομικά οφέλη ή ψυχολογικά οφέλη— και ότι δεν έχεις κάνει ούτε ένα θετικό πράγμα. Και παρόλο που έχεις υπομείνει πολλά βάσανα, κάθε λέξη που είπες, κάθε δράση που ανέλαβες και κάθε έργο που έκανες, είτε δημόσια είτε ιδιωτικά, ήταν αποκλειστικά για τον εαυτό σου, για τη δική σου περηφάνια και θέση, και για τη δική σου υπόληψη, και όλα αυτά που διαφύλαξες ήταν αρνητικά πράγματα. Σ’ αυτήν την περίπτωση, πώς θα νιώσεις μέσα σου όταν αντιπαραβάλεις τον εαυτό σου με τα λόγια του Θεού και με την αλήθεια; Θα νιώσεις καλά; (Όχι.) Τώρα, σκέψου τα αποτελέσματα του έργου σου: Δεν έχεις χειριστεί, πόσο μάλλον επιλύσει, άμεσα τα προβλήματα που προκύπτουν σε οποιοδήποτε επιμέρους έργο. Όποιος κι αν προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση, αν αυτό δεν αφορά τη θέση και τα συμφέροντά σου, τότε, όσο κι αν βλάπτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, δεν τον σταματάς ούτε τον περιορίζεις, αλλά αντίθετα αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν, κάνεις τα στραβά μάτια, παραμένεις αδιάφορος και δεν του δίνεις καμία σημασία. Στη συνέχεια, όταν ο Άνωθεν ερευνά και απαιτεί να αντιμετωπιστούν οι υπεύθυνοι και να υποχρεωθούν να αποζημιώσουν για τις απώλειες, εσύ απλώς το εφαρμόζεις και το εκτελείς, κάνεις τα τυπικά και τέρμα. Ποτέ δεν έχεις λύσει ενεργά τα προβλήματα που προκύπτουν στο δικό σου έργο· είσαι εντελώς παθητικός. Ποιο είναι το έργο που είσαι πρόθυμος να κάνεις και το οποίο παίρνεις την πρωτοβουλία να κάνεις; Είναι όλα αυτά τα οποία κάνεις για να διαφυλάξεις τη δική σου φήμη, κέρδος και θέση, και για να διαφυλάξεις τα δικά σου συμφέροντα· όλα αυτά που διαφυλάσσεις είναι αρνητικά πράγματα. Κάνεις αυτά τα πράγματα με ακούραστο ενθουσιασμό, όμως δεν έχεις πάρει ποτέ την πρωτοβουλία να κάνεις πράγματα όπως το να διαφυλάξεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού ή να διαφυλάξεις θετικά πράγματα. Όταν μια μέρα το θυμηθείς αυτό και εξετάσεις τις δικές σου ενέργειες και πράξεις, δεν θα νιώσεις ενοχές μέσα σου; Όταν αντιπαραβάλεις τον εαυτό σου με τα λόγια του Θεού, θα γεμίσεις ενοχές μέσα σου! Αν νιώθεις ενοχές, μπορείς να έχεις γαλήνη στην καρδιά σου; Μπορείς να έχεις παρηγοριά; Δεν θα έχεις καμία παρηγοριά και καμία γαλήνη. Δεν θα νιώσεις κανένα αίσθημα παρηγοριάς από το ότι υπέμεινες αυτά τα βάσανα —δεν ήταν, λοιπόν, άσκοπο να τα υπομείνεις; (Ναι.) Έχεις υπομείνει τόσα βάσανα, όμως δεν ξέρεις αν, στα μάτια του Θεού, αυτό που έχεις κάνει είναι πράγματι καλή πράξη, αν έχεις προσφέρει την αφοσίωσή σου, αν αυτό που έχεις κάνει είναι αποδεκτό από τον Θεό ή αν είσαι πραγματικά κάποιος που θα φτάσει στη σωτηρία. Δεν έχεις ιδέα για τίποτα από όλα αυτά και είσαι ιδιαίτερα τρομοκρατημένος μέσα σου —θα μπορούσες ακόμα να νιώσεις ένα αίσθημα παρηγοριάς; (Όχι.) Το να έχεις αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά σου αφότου πιστέψεις στον Θεό μέχρι και το τέλος είναι κάτι που μπορείς να κερδίσεις μόνο με το να βαδίσεις στο σωστό μονοπάτι, με το να είσαι κάποιος που συμπαθεί ο Θεός και με το να προετοιμάζεις πολλές καλές πράξεις καθώς κάνεις το καθήκον σου· δεν είναι κάτι που κερδίζεις με το να υπομείνεις έναν ορισμένο βαθμό βασάνων. Αν η φύση των βασάνων σου είναι τέτοια ώστε να γίνεται για χάρη της διαφύλαξης των συμφερόντων του οίκου του Θεού και για χάρη της διαφύλαξης θετικών πραγμάτων, τότε τελικά θα αποκτήσεις ένα αίσθημα παρηγοριάς από αυτό. Αν, ωστόσο, η φύση των βασάνων σου είναι τέτοια ώστε να γίνεται για χάρη της διαφύλαξης των προσωπικών σου συμφερόντων και για χάρη της διαφύλαξης αρνητικών πραγμάτων, τότε τελικά, όχι μόνο δεν θα καταφέρεις να αποκτήσεις ένα αίσθημα παρηγοριάς από αυτό, αλλά θα νιώσεις επίσης στην καρδιά σου ένα αίσθημα αυτοκατηγορίας και ανησυχίας. Όσοι νιώθουν ένα αίσθημα ανησυχίας στην καρδιά τους αναρωτιούνται πάντα: «Τι κέρδισα από το να πιστεύω στον Θεό; Κοίτα πόσες προσφορές έχουν κλέψει οι αντίχριστοι και πόσα καλά ρούχα, ωραίες συσκευές και άλλα καλά αντικείμενα έχουν πάρει για δικά τους. Κοίτα τι απολαμβάνουν αυτοί και κοίτα τι απολαμβάνω εγώ! Τι κέρδισα από το να υπομένω τόσα βάσανα;» Βλέπεις, είναι ικανοί να λένε τέτοια πράγματα. Το γεγονός ότι μπορούν να ρωτήσουν: «Τι κέρδισα από το να πιστεύω στον Θεό;» αποδεικνύει ότι δεν έχουν αίσθημα παρηγοριάς στην καρδιά τους· δεν αισθάνονται πλήρεις μέσα τους, αλλά είναι κενοί. Όσοι δεν έχουν αίσθημα παρηγοριάς αισθάνονται ταραχή μέσα τους. Όσοι έχουν αίσθημα παρηγοριάς, γιατί το έχουν; Δεν το έχουν μόνο επειδή υπομένουν βάσανα, αλλά κυρίως επειδή έχουν φτάσει στο σημείο να κατανοήσουν κάποιες αλήθειες και έχουν αποκομίσει θετικά κέρδη από τη διαδικασία των βασάνων. Εν τω μεταξύ, όσοι δεν δρέπουν καθόλου καρπούς από τη διαδικασία των βασάνων πιστεύουν ότι τελικά δεν κέρδισαν τίποτα, ότι υπέφεραν άδικα και ότι δεν άξιζε τον κόπο, και νιώθουν ότι έχουν βγει χαμένοι. Σ’ αυτήν την περίσταση, νιώθουν ότι ο Θεός δεν είναι δίκαιος και ότι είναι άδικος απέναντί τους, ότι άλλοι άνθρωποι προήχθησαν από τον οίκο του Θεού για να γίνουν επικεφαλής και εργάτες και έχουν υψηλότερη θέση από αυτούς, ενώ εκείνοι είναι πλέον κατώτεροι και δεν έχουν απολαύσει τίποτα. Μετά από τόσα χρόνια βασάνων και δαπάνης του εαυτού τους, καταλήγουν με άδεια χέρια, οπότε νιώθουν απροθυμία μέσα τους. Αν μπορούν να νιώθουν απροθυμία και ταυτόχρονα αδικία, τότε πείτε Μου, έχουν αποκτήσει την αλήθεια; (Όχι.) Σίγουρα δεν έχουν αποκτήσει την αλήθεια. Αν αυτό που αποκτούν οι άνθρωποι είναι η αλήθεια, τότε, όσον αφορά το πώς μεταχειρίζονται κάθε είδους υλικά αγαθά, το πώς μεταχειρίζονται τη θέση και την υπόληψη, το πώς μεταχειρίζονται τα βάσανα, το πώς μεταχειρίζονται τα καθήκοντά τους και άλλα παρόμοια πράγματα, θα έχουν τη σωστή κατανόηση και τις σωστές σκέψεις και απόψεις. Θα αλλάξει η οπτική τους για τη ζωή και το μονοπάτι που επιλέγουν· με άλλα λόγια, θα αλλάξει η ζωή μέσα τους και θα αλλάξουν επίσης οι διάφορες οπτικές πίσω από την επιδίωξή τους. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν αυτές τις αλλαγές και όταν αποκτούν αυτά τα πράγματα, νιώθουν πλήρεις. Νιώθουν: «Αυτά τα χρόνια που ακολουθώ τον Θεό, έχω κατανοήσει πολλές αλήθειες και έχω κερδίσει πολλά. Τα κέρδη μου είναι άφθονα και το ποτήρι μου ξεχειλίζει». Αν και η σάρκα τους είναι λίγο κουρασμένη, αισθάνονται ιδιαίτερη γαλήνη, άνεση, ευτυχία και παρηγοριά στην καρδιά τους. Αντίθετα, όσοι υποφέρουν για χάρη της επιδίωξης της θέσης και της υπόληψης, όχι μόνο τελικά αποτυγχάνουν να αποκτήσουν άφθονα κέρδη, αλλά και αποκαλύπτονται και αποκλείονται. Βλέποντας ότι δεν έχουν καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες, νιώθουν ότι έχουν βγει χαμένοι, αποστρέφονται ακόμα περισσότερο την αλήθεια στην καρδιά τους και χάνουν την πίστη τους στον Θεό —μερικοί μάλιστα χάνουν κάθε ενδιαφέρον για την πίστη στον Θεό. Είναι ακριβώς όπως κάποιοι θρήσκοι που πίστευαν στον Κύριο όλη τους τη ζωή· όταν τελικά νιώσουν ότι δεν έχουν κερδίσει τίποτα, τι είναι αυτό που λένε; Λένε: «Ο Κύριος Ιησούς είναι σαν ένας τοίχος που μπλοκάρει τον δρόμο μου, εμποδίζοντάς με να προχωρήσω και κάνοντάς με να μην μπορώ να δω κανένα φως». Αυτό κερδίζουν τελικά οι πιστοί που πιστεύουν όλη τους τη ζωή. Να λένε κάτι τόσο εξωφρενικά επαναστατικό —δεν σας φαίνεται τρομερό να ακούτε κάτι τέτοιο; (Ναι.)

Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό αλλά δεν αποδέχονται την αλήθεια πάντα κάνουν μηχανορραφίες για χάρη των δικών τους σαρκικών συμφερόντων και όλοι είναι πρόθυμοι να υποφέρουν για χάρη της δικής τους φήμης, κέρδους και θέσης· εφόσον μπορούν να απολαμβάνουν τα οφέλη της θέσης, αισθάνονται ικανοποίηση στην καρδιά τους. Κάθε πράξη τους και καθετί που κάνουν γίνεται για χάρη των δικών τους σαρκικών απολαύσεων· δεν αποδέχονται ποτέ την αλήθεια, δεν διαφυλάσσουν το έργο της εκκλησίας και δεν διαφυλάσσουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Το έργο που κάνουν δεν γίνεται για να διαφυλάξουν την ύπαρξη του σκοπού της δικαιοσύνης, αλλά αντίθετα για να διαφυλάξουν τη δική τους φήμη, κέρδος και θέση, και για να διαφυλάξουν τα δικά τους συμφέροντα. Τι μπορούν να κερδίσουν με το να υποφέρουν μόνο για τα δικά τους συμφέροντα; Δεν κερδίζουν τίποτα· είναι απλώς χαμένος κόπος και είναι τελείως μάταιο. Κάποιοι ζουν τις μέρες τους πολύ πικρά, σαν ασκητές, χωρίς να τρώνε καλά ούτε να απολαμβάνουν καλά πράγματα, εστιάζοντας μόνο στο να τρέχουν περισσότερο και να δαπανούν περισσότερο τον εαυτό τους. Θέτουν πολλούς κανόνες και κανονισμούς για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να κάνουν τον εαυτό τους να υποφέρει σημαντικά. Μερικοί μάλιστα εργάζονται μέχρι να αρρωστήσουν. Κι όμως, στο τέλος, δεν αποκτούν την αλήθεια ούτε προετοιμάζουν πολλές καλές πράξεις. Αυτό είναι κάτι τραγικό. Τι το καθιστά τραγικό; Πού βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος; Υποφέρουν μόνο για χάρη της δικής τους φήμης, κέρδους και θέσης, και επιδιώκουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Βάζουν το «κέρδος» πάνω απ’ όλα τα άλλα και δίνουν προτεραιότητα στα δικά τους συμφέροντα πάνω από οτιδήποτε άλλο. Ποτέ δεν αγαπούν την αλήθεια μέσα στην καρδιά τους. Επομένως, απλώς απασχολούνται και υποφέρουν για χάρη των δικών τους σαρκικών συμφερόντων και ποτέ δεν υποφέρουν ούτε στο ελάχιστο για να διαφυλάξουν την ύπαρξη των θετικών πραγμάτων. Πού είναι αυτοί όταν κακοί άνθρωποι προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας; Πού είναι αυτοί όταν ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας συλλαμβάνει τους εκλεκτούς του Θεού ή όταν ένας Ιούδας προδίδει την εκκλησία; Βλέπουν αυτά τα πράγματα, αλλά κάνουν πως δεν τα βλέπουν. Γνωρίζουν γι’ αυτά, αλλά κάνουν πως δεν τα γνωρίζουν. Εμφανίζονται μόνο αφού διευθετηθεί το ζήτημα, λέγοντας: «Δεν το ήξερα αυτό. Αν το ήξερα, θα το είχα χειριστεί. Δεν εκπλήρωσα την ευθύνη μου· πρέπει να μετανοήσω ενώπιον του Θεού και να ζητήσω συγγνώμη από τους αδελφούς και τις αδελφές». Μόλις διευθετηθεί το ζήτημα, ξεπετάγονται σαν παλιάτσοι. Ωστόσο, με το που προκύψει κάποιο πρόβλημα, τρέχουν να κρυφτούν σε μια τρύπα σαν τα ποντίκια και εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν ίχνος. Όταν πραγματικά χρειάζεται να βγουν μπροστά για να διαφυλάξουν τη δικαιοσύνη, να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να διαφυλάξουν τα θετικά πράγματα, ποτέ δεν βγαίνουν μπροστά. Δεν προσβάλλουν κανέναν —απλώς επιλέγουν να είναι ανθρωπάρεσκοι, κάνοντας τους κουφούς και τους χαζούς και παριστάνοντας ότι δεν βλέπουν ούτε ακούνε τίποτα. Όταν κακοί άνθρωποι προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, ξέρουν πολύ καλά ποιος προκαλεί την αναστάτωση, αλλά απλούστατα δεν τον εκθέτουν, αρνούμενοι να πουν ποιος ακριβώς το έκανε. Κάποιος τους συμβουλεύει και τους λέει: «Μην είσαι ανθρωπάρεσκος. Αν εκθέσεις τους κακούς ανθρώπους και τους απομακρύνεις από την εκκλησία, τότε, ακόμα κι αν προσβάλεις τους ανθρώπους και σου ρίχνουν ψυχρά βλέμματα, τελικά θα έχεις διαφυλάξει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και θα έχεις προσφέρει την αφοσίωσή σου». Και πάλι εφευρίσκουν δικαιολογίες και ενεργούν αποφεύγοντας· λένε: «Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες· πρέπει να το διερευνήσω», και στη συνέχεια εξαφανίζονται γρήγορα. Αν όμως κάποιος έχει ενστάσεις ή απόψεις για τους ίδιους, ή αν προκύψουν προβλήματα στο έργο τους τα οποία επηρεάζουν τη θέση και το κύρος τους στην καρδιά των ανθρώπων, τότε το θεωρούν καταστροφή. Δεν μπορούν ούτε να φάνε ούτε να κοιμηθούν· πάει μία τα ξημερώματα, κι ακόμα στοχάζονται πώς να περισώσουν την εικόνα τους. Το πρωί, χωρίς καν να φάνε πρωινό, αρχίζουν να καλούν τους πάντες σε συνάθροιση για να δικαιολογηθούν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, εξηγώντας γιατί ενήργησαν έτσι και πού ήταν το λάθος σ’ αυτό. Επίσης, ζητάνε συγγνώμη από όλους, ελπίζοντας να μην τους παρεξηγήσει κανείς· ισχυρίζονται πως το θέμα δεν ήταν ότι δεν ήθελαν να κάνουν καλά το έργο, αλλά ότι ήταν απασχολημένοι με άλλα πράγματα και δεν είχαν χρόνο να το φροντίσουν —πέραν του ότι δεν κατανοούσαν την πραγματική κατάσταση— και γι’ αυτό συνέβη το λάθος στο έργο. Μόλις κερδίσουν την εύνοια των πάντων και ξεγελάσουν τους πάντες ώστε να τους δείξουν συμπάθεια και αναγνώριση, νιώθουν ασφάλεια μέσα τους: «Λοιπόν, το έργο έχει γίνει σωστά. Τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχα και άνετα, και να απολαύσω το γεύμα μου. Αυτές τις μέρες, υπάρχουν πάντα ζητήματα με τις προσαρμογές προσωπικού, υπάρχουν πάντα ατελείωτες εργασίες να γίνουν και υπάρχουν πάντα ατελείωτα προβλήματα να λυθούν στο έργο —κοιτάξτε πόσο εξαντλημένος είμαι!» Όταν προκύπτουν προβλήματα στο έργο της εκκλησίας, και οι αδελφοί και οι αδελφές τούς ρωτούν πώς να τα χειριστούν, εκείνοι λένε: «Δεν υπάρχει βιασύνη. Αρκεί να κάνει κάποιος αυτό το έργο, αρκεί να υπάρχει κάποιος σε κάθε πόστο και να είναι όλοι απασχολημένοι. Το έργο του οίκου του Θεού δεν θα ολοκληρωθεί σε μία ή δύο μέρες. Για να κάνεις το έργο, πρέπει να το προσεγγίσεις με νοοτροπία μακράς πνοής, να εργάζεσαι μετά την ανατολή του ηλίου και να ξεκουράζεσαι μετά τη δύση του ηλίου, χωρίς βιασύνη ή αίσθημα επείγοντος. Με το να κάνουμε λίγο λιγότερα δεν θα χειροτερέψουν τόσο πολύ τα πράγματα και με το να κάνουμε λίγο περισσότερα δεν θα βελτιωθούν τόσο πολύ· δεν υπάρχει λόγος να εξαντλούμε τόσο πολύ τον εαυτό μας. Αν αρρωστήσουμε από την εξάντληση, ποιος θα κάνει το έργο του οίκου του Θεού στο μέλλον; Από εμάς δεν θα εξαρτάται και πάλι; Αν καταρρεύσουμε από την εξάντληση, δεν θα πρέπει ο οίκος του Θεού να πληρώσει για την ιατρική μας περίθαλψη; Δεν μπορούμε να εξαντλούμε τόσο πολύ τον εαυτό μας· πρέπει να συγκρατούμαστε λίγο». Πώς βλέπετε την άποψή τους; (Είναι λανθασμένη.) Όταν προκύπτουν προβλήματα στο έργο της εκκλησίας και κάποιος προκαλεί διαταράξεις και αναστάτωση, αυτό απαιτεί να βγεις μπροστά για να λύσεις τα προβλήματα και να χειριστείς όσους φέρουν την ευθύνη. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους θα χρειαστεί να απομακρυνθούν και κάποιοι θα χρειαστεί να σταλούν σε συνηθισμένες εκκλησίες ή ακόμα και σε ομάδες Β. Θα είναι αδύνατο να αποφύγεις να προσβάλεις ανθρώπους και θα έχεις το μίσος των άλλων, θα επιπλήττεσαι από τους άλλους, θα κρίνεσαι και θα εξοστρακίζεσαι από τους άλλους, και θα γίνεις ακόμα και θύμα μηχανορραφίας από μικροπρεπείς ανθρώπους. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται μέσα τους: «Θέλεις να χειριστώ τους κακούς ανθρώπους; Αυτό θα απαιτούσε να προσβάλω τους άλλους. Δεν είμαι τόσο ανόητος! Απλούστατα, δεν θα τους χειριστώ! Είτε αναστατώνεται το έργο του οίκου του Θεού είτε βλάπτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού —τι σχέση έχει αυτό μ’ εμένα; Ακόμα κι αν κάποιοι άνθρωποι προκαλούν προβλήματα και δημιουργούν διαταράξεις και αναστάτωση, αυτό δεν επηρεάζει τη γενική εικόνα και το έργο συνεχίζεται· γιατί, λοιπόν, πρέπει να τύχουν κάποιου χειρισμού; Εξάλλου, αν τους χειριστώ, δεν θα με μισήσουν; Ακόμα κι αν αυτό το έργο γίνει καλά, κανένας δεν θα πει μια καλή κουβέντα για μένα και ούτε ο Άνωθεν θα το μάθει. Θα προσβάλω ανθρώπους και μετά θα πρέπει να υποστώ τον αποκλεισμό τους και να υπομείνω τα ψυχρά βλέμματά τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να αντέξω αυτά τα βάσανα!» Όταν αντιμετωπίζουν το ζήτημα του ότι οι κακοί άνθρωποι προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση, δεν βγαίνουν ποτέ μπροστά, δεν διαφυλάσσουν ποτέ τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν κάνουν το έργο της διαφύλαξης της δικαιοσύνης. Δεν λένε ούτε μια λέξη για να τους εκθέσουν ή να τους σταματήσουν, καθώς έχουν βαθύ φόβο μήπως προσβάλουν τους ανθρώπους και κριθούν ή υποστούν αντίποινα. Προκειμένου να αποτρέψουν τους ανθρώπους από το να τους παρεξηγήσουν και προκειμένου να διαφυλάξουν τη θέση και την εικόνα τους ανάμεσα στους ανθρώπους, διοργανώνουν επίμονα συναθροίσεις, και δικαιολογούν και υπερασπίζονται τον εαυτό τους με κόπο, και μιλάνε συνέχεια χωρίς σταματημό. Ωστόσο, όταν πρόκειται για ζητήματα διαφύλαξης του έργου της εκκλησίας, δεν έχουν τίποτα να πουν και δεν καταβάλλουν την παραμικρή προσπάθεια. Έχουν αυτοί οι άνθρωποι καθόλου καλές πράξεις; Πού είναι οι καλές τους πράξεις; Τελικά, όταν βρεθούν ενώπιον του Θεού, θα μπορέσουν να λογοδοτήσουν σ’ Αυτόν; (Όχι.) Ακόμα νιώθουν ότι έχουν υπομείνει πολλά βάσανα κάνοντας το έργο της εκκλησίας· για ποιον λόγο υποφέρουν όμως στην πραγματικότητα; Υποφέρουν για τον σκοπό της δικαιοσύνης και για το έργο του οίκου του Θεού; (Όχι, υποφέρουν για τα δικά τους συμφέροντα.) Μπορούν να υπομείνουν οποιοδήποτε βάσανο για να διαφυλάξουν τα δικά τους συμφέροντα, αλλά δεν πρόκειται να υπομείνουν ούτε το παραμικρό βάσανο για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Τέτοιοι άνθρωποι είναι υπερβολικά εγωιστές και δεν βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Δεν κάνουν απολύτως τίποτα που να είναι ωφέλιμο για το έργο της εκκλησίας, αλλά κάνουν τα πάντα που ωφελούν το δικό τους κύρος και τη δική τους θέση, χωρίς να παραλείπουν τίποτα· νοιάζονται μόνο για τη διαφύλαξη των δικών τους συμφερόντων. Άνθρωποι σαν αυτούς είναι τόσο επαίσχυντοι! Υποφέρουν μόνο για να διαφυλάξουν τα δικά τους συμφέροντα, κι όμως εξακολουθούν να διεκδικούν αναγνώριση από τον Θεό και να απαιτούν ανταμοιβές από Αυτόν. Δεν είναι ποταπό αυτό; (Ναι.) Τέτοιοι άνθρωποι είναι υπερβολικά εγωιστές και ποταποί· δεν έχουν συνείδηση και δεν έχουν λογική —με μια φράση, δεν έχουν ανθρώπινη φύση. Ένας τέτοιου είδους άνθρωπος δεν βαδίζει στο σωστό μονοπάτι. Αν κάποιος είναι δυσαρεστημένος μαζί του και τον κρίνει πίσω από την πλάτη του ή ακόμα και τον εκθέσει στους ανωτέρους κι αποκαλύψει ότι δεν κάνει πραγματικό έργο, αλλά αντίθετα έχει κάνει κάποια πράγματα που προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση, τότε, αφού το ακούσει αυτό, τρέφει μίσος προς τον άνθρωπο που τον εξέθεσε και τον κυνηγά. Δεν εξετάζει τον εαυτό του ούτε μεταχειρίζεται σωστά τους άλλους. Αντίθετα, εναντιώνεται στους ανθρώπους με το ίδιο νόμισμα, καθώς πιάνεται απ’ ό,τι μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον τους και τους κατηγορεί. Χρησιμοποιεί μάλιστα τα λόγια του Θεού για να επιτεθεί στους ανθρώπους. Δεν αποτελεί αυτό βλασφημία ενάντια στα λόγια του Θεού και βλασφημία ενάντια στην αλήθεια; Αυτό είναι χρησιμοποίηση της αλήθειας με σκοπό την επίθεση και τα αντίποινα εναντίον άλλων, προκειμένου να διαφυλάξει τη δική του θέση. Κάποιοι κακοί άνθρωποι, ιδιωτικά, κρίνουν τον Θεό και βλασφημούν τον Θεό, κρίνουν τις εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού και εκφράζουν δυσαρέσκεια για κάποια πτυχή των εργασιακών ρυθμίσεων του οίκου του Θεού ή δυσαρέσκεια για τους επικεφαλής συγκεκριμένου επιπέδου και τους εργάτες συγκεκριμένου επιπέδου στον οίκο του Θεού. Εκείνοι οι άνθρωποι, αφού το ακούσουν αυτό, απλώς το αγνοούν και συμπεριφέρονται λες και δεν το έχουν ακούσει· ποτέ δεν βγαίνουν μπροστά για να διαφυλάξουν το όνομα του Θεού ή το έργο του οίκου του Θεού ούτε εκθέτουν τους κακούς ανθρώπους. Αν θέλεις να είσαι ανθρωπάρεσκος και δεν τολμάς να εκθέσεις τους κακούς ανθρώπους, τότε μπορείς τουλάχιστον να τους αναφέρεις στους ανωτέρους· αυτό θα θεωρηθεί ως εκπλήρωση κάποιων από τις ευθύνες σου. Άνθρωποι σαν αυτούς, ωστόσο, δεν μπορούν καν να εκπληρώσουν αυτήν την ελάχιστη ευθύνη. Προκειμένου να προστατεύσουν τα σαρκικά τους συμφέροντα, το κύρος και τη θέση τους, θα πλήρωναν οποιοδήποτε τίμημα, θα περνούσαν από σαράντα κύματα και θα υπέμεναν κάθε είδους βάσανα. Ωστόσο, ποτέ δεν πληρώνουν κανένα τίμημα ούτε υπομένουν καθόλου βάσανα για να διαφυλάξουν την ύπαρξη των θετικών πραγμάτων ή για να διασφαλίσουν ότι η αλήθεια θα μπορέσει να προχωρήσει ανεμπόδιστη. Όποτε προκύπτουν αυτά τα ζητήματα που διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας και απαιτείται να βγει κάποιος μπροστά για να διαφυλάξει την ύπαρξη των θετικών πραγμάτων, αυτούς τους ανθρώπους δεν τους βλέπεις ποτέ πουθενά ούτε ακούς καμία από τις γνώμες ή τις απόψεις τους. Δεν έχουν απόψεις· απλώς στέκονται εκεί παριστάνοντας τους κουφούς και τους μουγγούς, χωρίς να μιλάνε ή να δηλώνουν τη θέση τους, για να μην προσβάλουν κανέναν. Φοβούνται πολύ να προσβάλουν τους ανθρώπους, αλλά δεν φοβούνται να προσβάλουν τον Θεό. Έτσι προσεγγίζουν την αλήθεια, έτσι προσεγγίζουν την ανάθεση που τους δόθηκε από τον Θεό, έτσι προσεγγίζουν το καθήκον τους και έτσι προσεγγίζουν τα θετικά πράγματα. Για αυτό το είδος ανθρώπων, η διαφύλαξη της ύπαρξης των θετικών πραγμάτων και η διαφύλαξη της ύπαρξης του σκοπού της δικαιοσύνης δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτούς —όποιος κάνει κάτι τέτοιο είναι ανόητος και οι ίδιοι, σε κάθε περίπτωση, δεν θα το κάνουν. Ποτέ δεν λένε ούτε μια λέξη για να διαφυλάξουν τα θετικά πράγματα ούτε κάνουν το παραμικρό για να διαφυλάξουν το έργο του Θεού. Μόλις προκύψουν προβλήματα, κρύβονται στο καβούκι τους σαν τις χελώνες, όμως στο τέλος εξακολουθούν να απαιτούν ανταμοιβές από τον Θεό. Ο Θεός λέει: «Δεν έχεις υποφέρει καθόλου για την αλήθεια». Φτάνουν μέχρι και το σημείο να παραπονιούνται, λέγοντας: «Έχω υπομείνει τόσα βάσανα, έχω τρέξει τόσο πολύ, και έχω απαρνηθεί και δαπανήσει τον εαυτό μου τόσο πολύ. Τι κατάφερα να απολαύσω; Τι κέρδισα;» Αυτή η μία δήλωση εκθέτει τις προθέσεις που έχουν στην πίστη στον Θεό και αποδεικνύει ότι υπέμειναν βάσανα και δαπάνησαν τον εαυτό τους μόνο για να αποκτήσουν ευλογίες, όχι για να αποκτήσουν την αλήθεια. Δεν έχουν αποδεχτεί την αλήθεια και δεν έχουν ξεκινήσει να βαδίζουν στο ορθό μονοπάτι, οπότε, τελικά, δεν αποκτούν καμία αλήθεια. Αυτό είναι αναπόφευκτο· ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Επομένως, όσον αφορά το ζήτημα των βασάνων, από τη μία, πρέπει να έχεις σωστές σκέψεις και απόψεις· από την άλλη, και είναι το πιο σημαντικό, πρέπει να εξετάσεις ποια είναι η φύση των βασάνων σου, αν τα βάσανα που υπομένεις έχουν αξία και αν έχουν σημασία, και αν αυτά τα βάσανα είναι βάσανα που οφείλεις να υπομείνεις. Αν είναι βάσανα που οφείλεις να υπομείνεις, βάσανα που υπομένονται για να διαφυλάξεις θετικά πράγματα και βάσανα που υπομένονται για να καταθέσεις μαρτυρία για τον Θεό, τότε σε δεσμεύει το καθήκον να υπομείνεις αυτά τα βάσανα· πρέπει να τα αποδεχτείς από τον Θεό και να μην τα αποφύγεις.

Κάποιοι άνθρωποι λένε πάντα: «Έχω υποστεί διώξεις και δοκιμασίες ως πιστός στον Θεό· και τι έχω κερδίσει;» Είναι σωστό να το λένε αυτό; (Όχι.) Πού είναι το λάθος; (Το γεγονός ότι μπορούν να πουν κάτι τέτοιο αποδεικνύει ότι δεν έχουν αποκτήσει καμία αλήθεια και ότι δεν βαδίζουν στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας.) Υπάρχουν πολλά βάσανα που πρέπει να υπομείνουν οι άνθρωποι· πρέπει, λοιπόν να κερδίσουν κάτι από τα βάσανα; Αυτό αφορά την κατανόηση και τις απόψεις των ανθρώπων σχετικά με τα βάσανα. Αν αυτά τα βάσανα είναι αυτά που οφείλεις να υπομείνεις, αυτά που πρέπει να υπομείνεις και αυτά που έχει προκαθορίσει ο Θεός, τότε τι ακριβώς μπορείς να κερδίσεις υπομένοντας αυτά τα βάσανα; Για παράδειγμα, οι άνθρωποι μπορεί να μην κερδίσουν απαραίτητα τίποτα από το να υπομείνουν τα βάσανα της ανατροφής των παιδιών ή το βάσανο της δίωξης επειδή πιστεύουν στον Θεό. Εσύ, λοιπόν, θα υπομείνεις αυτά τα βάσανα ή όχι; Αυτό εξαρτάται από το αν είναι σωστό το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει κανείς και από το αν είναι κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια. Αν κάποιος αναζητά την αλήθεια σε όλα τα πράγματα ενώ βιώνει το έργο του Θεού και έχει πραγματική υποταγή στον Θεό, θα κερδίσει πράγματα από αυτά τα βάσανα που υπομένει. Αυτό απαιτεί να έχουν οι άνθρωποι την αποφασιστικότητα να υποταχθούν, αλλά απαιτεί και να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις του Θεού· δεν μπορούν να προσεγγίζουν τα βάσανα με μια νοοτροπία συναλλαγής. Κάποιοι λένε: «Αν καταβάλω κάποια προσπάθεια, θα πρέπει να πάρω κάτι σε αντάλλαγμα· αν υπομείνω λίγα βάσανα, θα πρέπει να πάρω και λίγη γλύκα. Μόνο τότε αξίζουν τον κόπο αυτά τα βάσανα και μόνο εδώ βρίσκεται η αξία των βασάνων μου». Είναι σωστή αυτή η άποψη; (Όχι.) Τότε, όσον αφορά το θέμα των βασάνων, ποιος είναι ο σωστός τρόπος να τα καταλαβαίνει και να τα κατανοεί κανείς; (Αν τα βάσανα που υπομένουμε είναι προκαθορισμένα από τον Θεό και είναι αυτά που οφείλουμε να υπομένουμε, τότε έχουμε το καθήκον να τα αποδεχτούμε. Ακόμα κι αν τελικά δεν κερδίσουμε τίποτα, δεν πρέπει να παραπονιόμαστε. Πρέπει να έχουμε μια στάση υποταγής, και να υποταχθούμε στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Δημιουργού. Ταυτόχρονα, καθώς υπομένουμε τα βάσανα, πρέπει να επικεντρωνόμαστε στην αναζήτηση της αλήθειας και στην απόκτηση της αλήθειας. Με αυτόν τον τρόπο, τα βάσανα που υπομένουμε έχουν αξία και νόημα.) Συχνά, ο θετικός σκοπός του να υποφέρει κανείς είναι να διαφυλάξει την ύπαρξη των θετικών πραγμάτων και, τελικά, να μπορέσει να κερδίσει κάτι, να αποκτήσει την αλήθεια και να γνωρίσει την αλήθεια. Αυτός είναι ένας εξαιρετικός στόχος. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, τα βάσανα συχνά βιώνονται και υπομένονται σε μια διαδικασία χωρίς ιδιαίτερα συμβάντα. Όταν το συνοψίζεις βραχυπρόθεσμα, ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις κερδίσει τίποτα, ότι είσαι αρκετά κουρασμένος σωματικά, ότι ίσως χρειαστεί ακόμα και να υπομείνεις κάποια ασθένεια και ότι δεν έχεις σημειώσει καμία πρόοδο στην αλήθεια, δεν έχεις καμία βαθύτερη είσοδο σε ό,τι αφορά τη ζωή και δεν έχεις αποκτήσει περαιτέρω κατανόηση των προθέσεων του Θεού. Είναι, επομένως, μάταιο να υπομένεις τα βάσανα; Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται: «Σ’ αυτήν την περίσταση, μπορώ να προσευχηθώ στον Θεό να με απομακρύνει από ένα τέτοιο περιβάλλον κακουχιών; Έχω τότε τη βάση να αποφύγω και να αρνηθώ ένα τέτοιο περιβάλλον κακουχιών;» Είναι σωστή αυτή η σκέψη; (Όχι.) Πρέπει να κατανοήσεις μ’ αυτόν τον τρόπο το ζήτημα: Το να μπορέσει να κερδίσει κάποια θετικά, καλά πράγματα από τα βάσανα είναι αυτό που θα ήλπιζε κανείς απεγνωσμένα και είναι το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορούν τελικά να φέρουν τα βάσανα. Ωστόσο, αν τα βάσανα που υπομένεις στην καθημερινή σου ζωή είναι κανονισμένα από τον Θεό και είναι προκαθορισμένα από τον Θεό, και είναι αυτά που πρέπει να βιώσεις για να φτάσεις στη σωτηρία, τότε πρέπει να τα αποδεχτείς από τον Θεό και να τα προσεγγίσεις σωστά. Πώς μπορείς να τα προσεγγίσεις σωστά; Πρέπει να έχεις σωστή σκέψη και οπτική: Πρέπει να καταλάβεις ότι τα βάσανα είναι μέρος της ανθρώπινης ζωής και είναι ένα στάδιο που οι άνθρωποι πρέπει να βιώσουν όσο ζουν, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Φυσικά, είναι επίσης ένα στάδιο που όλοι πρέπει να βιώσουν για να φτάσουν στη σωτηρία. Μπορεί τελικά να μην κερδίσεις κανένα αίσθημα παρηγοριάς, αλλά κάθε φορά που υπομένεις βάσανα, να είσαι πρόθυμος να τα αποδεχτείς από τον Θεό και να έχεις μια στάση υποταγής, χωρίς ποτέ να προσπαθείς να κάνεις παζάρια με τον Θεό. Το να βαδίζει σ’ ένα τέτοιο μονοπάτι και να κάνει αυτήν την επιλογή είναι η ευθύνη που πρέπει να εκπληρώσει ένα δημιουργημένο ον, και είναι η στάση που οφείλεις να έχεις απέναντι στο ταξίδι της ζωής που έχει οργανώσει ο Δημιουργός· είναι η στάση που οφείλει να έχει ένας άνθρωπος απέναντι στις κακουχίες της ζωής. Το να αποδεχτείς τις κακουχίες και να μπορείς να υπομείνεις τα βάσανα είναι μέρος της εκπλήρωσης των ευθυνών σου, οπότε δεν πρέπει να τα αποφεύγεις ούτε να επιλέγεις αν θα τα υπομείνεις ή όχι. Όλοι πρέπει να υπομείνουν κάποια βάσανα στη ζωή και στη διαδικασία της πίστης στον Θεό για να φτάσουν στη σωτηρία. Φυσικά, τα βάσανα για τα οποία μιλάμε δεν είναι εκείνα που οι άνθρωποι υπομένουν για να επιδιώξουν φήμη, κέρδος και θέση ή για να επιδιώξουν τα δικά τους σαρκικά συμφέροντα, αλλά αντίθετα κάποια βάσανα που όλοι πρέπει να υπομείνουν στην πορεία κατά την οποία θα βαδίζουν το σωστό μονοπάτι στην ανθρώπινη ζωή και θα επιδιώκουν τη σωτηρία. Αυτά τα βάσανα αποτελούν μέρος της ζωής, μέρος της διαδικασίας της επιβίωσης και, ακόμα περισσότερο, ένα στάδιο που οι άνθρωποι πρέπει να βιώσουν για να φτάσουν τελικά στη σωτηρία. Πρέπει να τα προσεγγίζεις σωστά. Αυτή είναι η στάση που οφείλεις να έχεις απέναντι σε περιβάλλοντα με κακουχίες και αποτελεί επίσης μια ευθύνη που οφείλεις να εκπληρώσεις. Με άλλα λόγια, τα βάσανα αποτελούν επίσης μέρος της εκπλήρωσης του καθήκοντός σου και των ευθυνών σου ως δημιουργημένο ον· δεν είναι κάτι επιπλέον. Είναι κάτι που κανονίζει ο Δημιουργός για κάθε δημιουργημένο ον. Η έκταση, ο χρονισμός και η διάρκεια των βασάνων διαφέρουν για τον καθένα, αλλά όλοι πρέπει να τα βιώσουν· όλοι πρέπει να ξεπεράσουν αυτό το εμπόδιο. Αυτή είναι μια ευθύνη που οφείλουν να εκπληρώσουν οι άνθρωποι. Αν θέλεις να τα καταφέρεις καλά ως δημιουργημένο ον, πρέπει να προσεγγίζεις σωστά τα βάσανα· πρέπει να τα αποδέχεσαι από τον Θεό, δεν πρέπει να τα αρνείσαι και δεν πρέπει να αισθάνεσαι αντίσταση απέναντί τους. Φυσικά, ακόμα περισσότερο, δεν πρέπει να χρησιμοποιείς τα βάσανα για να διεκδικήσεις τα εύσημα ή να προσπαθήσεις να κάνεις παζάρια με τον Θεό, αλλά αντίθετα πρέπει να τα αποδέχεσαι ως μια ευθύνη που οφείλεις να εκπληρώσεις. Θα έλεγες ότι είναι αγνή μια τέτοιου είδους κατανόηση; Συνάδει με την αλήθεια; (Ναι.) Με το να το κατανοήσεις μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα έχεις μια βαθύτερη και πιο πρακτική κατανόηση των βασάνων, καθώς και μια σωστή νοοτροπία; (Ναι, έτσι δεν θα αισθάνομαι αντίσταση απέναντι στα βάσανα και θα είναι εύκολο να υποταχθώ όταν βρεθώ σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα.) Να μπορείς να υποταχθείς και να μην αισθάνεσαι αντίσταση —αυτή είναι η στάση που πρέπει να έχει ένα δημιουργημένο ον απέναντι στα βάσανα. Ακόμα κι αν υπομείνεις πολλά βάσανα και πληρώσεις μερικά τιμήματα κατά τη διαδικασία της επιδίωξης της αλήθειας και της εκπλήρωσης του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος, κι ακόμα κι αν υποστείς κάποια δίωξη και κάποια δεινά λόγω της πίστης σου στον Θεό, μόλις αποκτήσεις σωστή κατανόηση του ότι υπομένεις αυτά τα βάσανα και πληρώνεις αυτό το τίμημα, δεν θα αισθάνεσαι ότι το να υπομείνεις αυτά τα βάσανα αποτελεί κάποιου είδους κεφάλαιο για τον εαυτό σου. Δεν θα βλέπεις τον εαυτό σου ως κάποιον που έχει αρετή λόγω των βασάνων σου ούτε θα καυχιέσαι για το πόσα βάσανα έχεις υπομείνει προκειμένου να καταθέσεις μαρτυρία για το ότι έχεις εργαστεί σκληρά και για τις συνεισφορές σου, ώστε οι άλλοι να σε έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν θα κάνεις επίδειξη της αρχαιότητάς σου, δεν θα επαναπαύεσαι στις δάφνες σου ούτε θα προσπαθείς να κάνεις παζάρια με τον Θεό, πόσο μάλλον θα απαιτείς ειδική μεταχείριση στον οίκο του Θεού ή θα διεκδικείς τα εύσημα από κανέναν επειδή έχεις υπομείνει πολλά βάσανα. Αν πιστεύεις ότι τα βάσανα είναι μια ευθύνη που, ως δημιουργημένο ον, οφείλεις να αναλάβεις και να εκπληρώσεις ενώπιον του Δημιουργού, τότε δεν πρέπει να χρησιμοποιείς τα βάσανα ως «κεφάλαιο» για να απαιτήσεις ανταμοιβές από τον Θεό ή για να κάνεις τον Θεό να σε σώσει, σωστά; (Σωστά.) Αν ενεργείς έτσι, μπορεί αυτό να εμπνεύσει την αποφασιστικότητά σου να επιδιώξεις την αλήθεια; (Όχι.) Το να ενεργείς έτσι είναι ολοφάνερα μια προσπάθεια να πραγματοποιήσεις μια συναλλαγή με τον Θεό, το οποίο είναι κάτι που Εκείνος απεχθάνεται.

Στο παρελθόν, πολλοί επικεφαλής και εργάτες υπέμειναν κάποια βάσανα και, φυσικά, εκείνες οι μέρες ήταν αρκετά δύσκολες να περάσουν. Λόγω των συλλήψεων και των διωγμών που πραγματοποιούσε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, το περιβάλλον ήταν άκρως δυσμενές. Όλοι οι επικεφαλής και οι εργάτες κινδύνευαν να συλληφθούν και να φυλακιστούν επειδή έκαναν εκκλησιαστικό έργο· κάποιοι ήταν καταζητούμενοι και δεν μπορούσαν παρά να διαφύγουν και να ζήσουν στην εξορία, χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, και —καθώς ένιωθαν μοναξιά και ανημποριά μόνοι τους— συχνά έκλαιγαν γοερά και προσεύχονταν ενώπιον του Θεού. Είτε όσον αφορά τις συνθήκες διαβίωσής τους είτε όσον αφορά το γεγονός ότι βρίσκονταν σε ένα περιβάλλον όπου ήταν κυνηγημένοι, υπέφεραν κάποια βάσανα. Στη συνέχεια, αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν πάντα ότι είχαν προσφέρει τεράστιες συνεισφορές στον οίκο του Θεού και στο έργο του οίκου του Θεού, ότι είχαν προσφέρει αξιέπαινη υπηρεσία στον οίκο του Θεού και ότι, όταν ο Θεός θα κερδίσει μεγάλη δόξα, θα πρέπει να έχουν μερίδιο στη δόξα Του. Με τέτοια άποψη και στάση, συχνά μαρτυρούσαν σε διάφορες περιπτώσεις για το πόσο είχαν υποφέρει, ποιο έτος και ποιος μήνας ήταν ο πιο οδυνηρός γι’ αυτούς και πώς βασανίζονταν τόσο πολύ εκείνη την εποχή που δεν μπορούσαν να φάνε κατά τη διάρκεια της ημέρας και συχνά ξυπνούσαν από εφιάλτες τη νύχτα, και βασανίζονταν τόσο πολύ που τα πρόσωπά τους έγιναν χλωμά και έχασαν πολύ βάρος. Όλοι όσοι τους άκουγαν ένιωθαν θαυμασμό και φθόνο· φυσικά, μερικοί θα ζήλευαν κιόλας. Υπήρχαν επίσης κάποιοι που συγκινούνταν μέχρι δακρύων από τις εμπειρίες των κακουχιών που διηγούνταν αυτοί οι άνθρωποι, κι έλεγαν: «Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο που υπέφερες τόσο πολύ! Μας συγκίνησες μέχρι δακρύων —σίγουρα και ο Θεός συγκινήθηκε πολύ. Τα βάσανα σου άξιζαν πραγματικά τον κόπο. Είσαι απίστευτος!» Δεν έδιναν μόνο σε μια περίσταση μαρτυρία για τα δικά τους βάσανα· αντίθετα, έδιναν συχνά, σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, μαρτυρία για το πόσο υπέφεραν, και για το πόσα κατάφεραν και πόσο συνεισέφεραν στον οίκο του Θεού μέσα από αυτά τα βάσανα. Ωστόσο, απλούστατα δεν μιλούσαν για το πόσο μέρος της αλήθειας έφτασαν στο σημείο να κατανοήσουν, ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποτίναξαν, πόσο αναπτύχθηκαν στη ζωή, τι μαρτυρίες κατέθεσαν για τον Θεό, τι αποτελέσματα πέτυχαν στο εκκλησιαστικό έργο ή ποιους δίκαιους σκοπούς υπερασπίστηκαν μέσα από τα βάσανά τους. Δεν είχαν τέτοια μαρτυρία να δώσουν. Το μόνο για το οποίο μιλούσαν ήταν το πώς υπέφεραν και πόσο πολύ υπέφεραν. Ο απώτερος στόχος τους ήταν να γνωστοποιήσουν στους ανθρώπους ότι είχαν εργαστεί σκληρά και είχαν πραγματοποιήσει μεγάλες συνεισφορές, ότι αυτές οι συνεισφορές ήταν ανεξίτηλες, ότι οι ίδιοι ήταν στυλοβάτες και πυλώνες στον οίκο του Θεού, κι ότι έπρεπε να απολαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση και να απολαμβάνουν τον σεβασμό των ανθρώπων —οι άνθρωποι δεν έπρεπε μόνο να τους ζηλεύουν και να τους θαυμάζουν, αλλά και να τους εξυψώνουν και να μαρτυρούν για τα βάσανά τους. Δείτε πόσο «απίστευτα» και πόσο «αξιόλογα» ήταν τα βάσανά τους! Έλαβαν τον έπαινο απ’ όλους, κι οι φωνές του επαίνου υψώνονταν η μία μετά την άλλη και ηχούσαν συνεχώς στα αυτιά τους. Πείτε Μου, άξιζαν τον κόπο τα βάσανά τους; Ήταν απίστευτοι αυτοί οι άνθρωποι; Μπορούσαν να μοιραστούν τη δόξα του Θεού μαζί μ’ Αυτόν; (Όχι.) Τότε, τι σκοπό είχαν με το να μαρτυρούν έτσι για τον εαυτό τους; (Να κάνουν τους ανθρώπους να δουν ότι είχαν υποφέρει πολύ, ώστε να τους θαυμάζουν και να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση.) Ήθελαν να κερδίσουν δόξα, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Προσπάθησαν να ανταλλάξουν τα βάσανά τους με δόξα· δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αποκλειστικά με αντάλλαγμα στεφάνια και ανταμοιβές. Πάνω απ’ όλα, ήθελαν να κερδίσουν τη δόξα ανάμεσα στους ανθρώπους, ήθελαν να τους λατρεύουν οι άνθρωποι, και ήθελαν να τους θαυμάζουν και να τους θυμούνται οι άνθρωποι. Ζητούσαν πολλά; Ήταν τεράστιες οι φιλοδοξίες τους; (Ναι, ήταν τεράστιες.) Ακόμα κι Εγώ δεν τόλμησα ποτέ να μιλήσω για το να κερδίσω δόξα ανάμεσά σας. Για ποια πράγματα μιλάω πάντα; Για το να σας φέρω ενώπιον του Θεού, για το να σας οδηγήσω στην αλήθεια-πραγματικότητα, για το να σας βοηθήσω να κατανοήσετε την αλήθεια, να έχετε ένα μονοπάτι να ακολουθήσετε και να ξέρετε πώς να ασκείστε σύμφωνα με τις αρχές, και για το να σας οδηγήσω στο μονοπάτι της σωτηρίας, ώστε να σωθείτε όλοι —ποτέ όμως, δεν μιλάω για το να κερδίσω δόξα. Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτού του είδους μαρτυρούν συγκεκριμένα για το πώς υποφέρουν και πώς πληρώνουν ένα τίμημα, και λένε για το πώς συνελήφθησαν και διώχθηκαν από την κυβέρνηση, και συκοφαντήθηκαν και κρίθηκαν από τους κοσμικούς ανθρώπους, πόσο εξοστρακισμό υπέστησαν, πόσα παράπονα πέρασαν, πόσο σωματικό πόνο υπέμειναν και πώς το υπερνίκησαν αυτό, για χάρη της πίστης στον Θεό και της εκτέλεσης του καθήκοντός τους. Όχι μόνο θέλουν να μαρτυρούν για τα βάσανά τους, αλλά θέλουν και να μαρτυρούν για το πόσο σπουδαίοι ήταν, σε πόσο υψηλό στάδιο βρίσκονταν και πόσο μοναδικοί ήταν, ενώ υπέμεναν τα βάσανά τους, καθώς και για το πόσο υπεράνω της σάρκας ήταν κατά τη διαδικασία αυτή. Θέλουν να κερδίσουν δόξα, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Αν κάποιος μαρτυρεί συνεχώς για το πόσο έχει υποφέρει, πιστεύετε ότι στοχεύει να διαδώσει έναν σωστό τρόπο για να βλέπει κανείς τα βάσανα ή μήπως να μαρτυρήσει για τα δικά του βάσανα και να διαδώσει την ιστορία τους; (Θέλει να μαρτυρήσει για τα δικά του βάσανα και να διαδώσει την ιστορία τους.) Προασπίζεται τη χρήση των βασάνων για να κάνει παζάρια με τον Θεό και να μοιραστεί τη δόξα Του μαζί Του —αυτό προασπίζεται. Όπου κι αν πάει, μαρτυρά για το πόσες φορές έφαγε ξύλο, εξυβρίστηκε, εκδιώχθηκε και διώχθηκε από θρησκευόμενους ανθρώπους, καθώς και πόσο υπέφερε, ενώ κήρυττε το ευαγγέλιο· πόσο υπέφερε από την απόρριψη, τη συκοφαντία και τη λεκτική κακοποίηση από συγγενείς, φίλους και κοσμικούς ανθρώπους· και πόσο υπέφερε από το κυνηγητό από την κυβέρνηση, καθώς έπρεπε να κρύβεται παντού, δεν είχε σπίτι για να επιστρέψει, και μάλιστα δεν είχε ούτε μέρος να γείρει το κεφάλι του, ακριβώς όπως ο Υιός του ανθρώπου. Υπάρχουν επίσης κάποιοι άνθρωποι που μαρτυρούν για το πόσες δυσκολίες ξεπέρασαν και πόσο υπέφεραν καθώς ξεπερνούσαν την ασθένεια της σάρκας ενώ έκαναν το καθήκον τους. Συχνά διακηρύσσουν αυτά τα πράγματα μπροστά σε άλλους, αλλά ποτέ δεν μοιράζονται τίποτα για τις εμπειρίες της ζωής τους· κηρύττουν και μαρτυρούν μόνο για την ιστορία των δικών τους βασάνων. Ο στόχος τους είναι απλώς να κάνουν τους ανθρώπους να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Πείτε Μου, θέλουν να τους έχουν οι άνθρωποι σε μεγάλη εκτίμηση —από τον Θεό, όμως, τι θέλουν; Θέλουν απλώς και ο Θεός να τους εκτιμά ιδιαίτερα; Δεν είναι μόνο αυτό που θέλουν, σωστά; Τότε, μοιράζονται την ίδια άποψη με τον Παύλο: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Καταλήγουν μάλιστα να κάνουν παζάρια με τον Θεό, λέγοντας: «Ο Θεός κέρδισε δόξα, οπότε θα πρέπει και εγώ να κερδίσω δόξα μαζί Του! Επειδή υπέφερα μαζί με τον Θεό, έχω κι εγώ μερίδιο στη δόξα του Θεού! Ο Θεός φόρεσε ένα χρυσό στέμμα —πρέπει να μου δώσει κι εμένα ένα κόσμημα. Δεν θα έπρεπε να απολαμβάνω τη λατρεία και τον σεβασμό της ανθρωπότητας όπως ακριβώς ο Θεός;» Αυτό δεν εννοούν; (Ναι.) Τότε, είναι καλό να μαρτυρούν για τα βάσανά τους με αυτόν τον τρόπο; (Όχι.) Γιατί δεν είναι καλό; (Θέλουν να τοποθετηθούν σε ίση θέση με τον Θεό, το οποίο είναι κάτι που Εκείνος απεχθάνεται. Επίσης, αναμετριούνται με τον Θεό για τους ανθρώπους.) Ας αφήσουμε κατά μέρος το ποιες είναι οι προσωπικές τους απόψεις και κίνητρα —μόνο ως προς το περιεχόμενο της συναναστροφής τους, πόσους ανθρώπους που δεν κατανοούν την αλήθεια θα παραπλανήσουν; Οι άνθρωποι ήδη δεν έχουν μια αγνή κατανόηση των βασάνων και δεν κατανοούν αυτήν την πτυχή της αλήθειας. Επιπλέον, αν κρίνουμε από την ουσία των σαρκικών και διεφθαρμένων διαθέσεων των ανθρώπων, σε όλους αρέσει να λαμβάνουν ευλογίες και να λαμβάνουν ανταμοιβές. Ωστόσο, άνθρωποι σαν αυτούς μαρτυρούν πάντα για τα δικά τους βάσανα· οι προθέσεις τους, καθώς και οι δηλώσεις και οι πράξεις τους από μόνες τους, ικανοποιούν τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Μιλώντας και ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, πυροδοτούν τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες των ανθρώπων, πυροδοτούν την επιθυμία των ανθρώπων να ανταλλάξουν τα βάσανα με ευλογίες, και πυροδοτούν επίσης την ίδια την ιδέα και την άσκηση της ανταλλαγής των βασάνων με ανταμοιβές από τον Θεό και του να κάνουν παζάρια μαζί Του. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι άνθρωποι έχουν περισσότερη υποταγή στον Θεό ή λιγότερη υποταγή; (Λιγότερη υποταγή.) Γιατί έχουν λιγότερη υποταγή; (Επειδή οι άνθρωποι έχουν ήδη διεφθαρμένη διάθεση —όταν υπομένουν λίγα βάσανα, έχουν τη διάθεση να τα μεταχειριστούν ως κεφάλαιο με το οποίο μπορούν να κάνουν συμφωνίες με τον Θεό, κι όταν στη συνέχεια παραπλανούνται από τις δηλώσεις και τις ασκήσεις τέτοιων ανθρώπων, αισθάνονται ακόμα περισσότερο ότι η ανταλλαγή των βασάνων με ευλογίες είναι κάτι δικαιολογημένο, κι είναι ακόμα λιγότερο ικανοί να αναγνωρίσουν τη δική τους ποταπή πρόθεση να κάνουν συμφωνίες με τον Θεό. Κι έτσι, είναι ακόμα λιγότερο ικανοί να υποταχθούν στον Θεό.) Νιώθουν ότι υπάρχει βάση στο να το κάνουν αυτό και ότι έχουν υποστήριξη. Και όταν συνασπίζονται, νιώθουν ακόμα πιο ισχυροί: «Η δύναμη βρίσκεται στο πλήθος. Ο νόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί όταν όλοι είναι παραβάτες. Όλοι σκέφτονται έτσι, το κατανοούν έτσι και επιδιώκουν έτσι. Αν όλοι κάνουμε παζάρια με τον Θεό και Τον εξαναγκάζουμε εκβιαστικά, δεν μπορεί να κάνει τίποτα εναντίον μας». Είναι ξεκάθαρο ότι σχηματίζουν ένα πλήθος για να προκαλέσουν φασαρίες και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να χρησιμοποιήσουν αιρέσεις και πλάνες προκειμένου να εναντιωθούν στον Θεό. Με το να μαρτυρούν συνεχώς για τα δικά τους βάσανα, δεν παραπλανούν τους άλλους αυτοί οι άνθρωποι; Δεν διαφθείρουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους; (Ναι.) Επομένως, το ότι μαρτυρούν συνεχώς για τα δικά τους βάσανα όχι μόνο δεν είναι εποικοδομητικό για τους ανθρώπους και δεν αποφέρει θετικά αποτελέσματα —κάθε άλλο, στην πραγματικότητα παραπλανά και διαφθείρει τους ανθρώπους. Τι ρόλο παίζουν, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι; (Τον ρόλο του Σατανά.) Παίζουν τον ρόλο του Σατανά. Είναι ακριβώς το ίδιο με το ότι ο Σατανάς παραπλανά τους ανθρώπους. Ο Σατανάς λέει: «Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό. Δεν υπάρχει καθόλου Θεός στον κόσμο. Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τους πιθήκους. Βήμα βήμα, οι πίθηκοι άρχισαν να περπατούν όρθιοι και σταδιακά εξελίχθηκαν στους σύγχρονους ανθρώπους!» Οι άνθρωποι, όταν το ακούνε αυτό, το αποδέχονται: «Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό. Δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο. Δεν μπορούμε να δούμε πού είναι ο Θεός, αλλά μπορούμε να δούμε ότι οι πίθηκοι μοιάζουν κάπως με τον άνθρωπο, οπότε είμαστε σίγουροι ότι ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τους πιθήκους». Όταν οι άνθρωποι αποδέχονται τις αιρέσεις και τις πλάνες του Σατανά, είναι μια απλή αποδοχή; Δεν είναι σαν να τρως κάτι που πάει στο στομάχι σου χωρίς να προκαλεί καμία αντίδραση —αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι εισέρχεται στην καρδιά των ανθρώπων μια συγκεκριμένη σκέψη και άποψη του Σατανά, η οποία εισχωρεί στο αίμα και στο μεδούλι τους. Επακόλουθα, αλλάζουν οι σκέψεις και οι απόψεις των ανθρώπων, κι έτσι γεννιέται η σατανική τους φύση. Μετά απ’ αυτό, οι άνθρωποι αναπτύσσουν αμφιβολίες και αισθάνονται αντίσταση απέναντι στα λόγια που λέει ο Θεός, και αρνούνται να τα αποδεχτούν. Αρνούνται ότι ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και έχει την κυριαρχία πάνω σε όλα τα πράγματα· σκέφτονται: «Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τους πιθήκους. Δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό». Όσον αφορά το ότι ο Θεός ασκεί κυριαρχία πάνω σε όλα τα πράγματα και ενορχηστρώνει όλα τα πράγματα, καθώς και το ότι η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού, οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον αυτά τα γεγονότα. Στη συνέχεια, ο Σατανάς σε διαφθείρει περαιτέρω, λέγοντάς σου: «Ο άνθρωπος θα υπερισχύσει της φύσης» και «Το να μάχεσαι με τον Ουρανό είναι πολύ διασκεδαστικό! Το να μάχεσαι με τη γη είναι πολύ διασκεδαστικό! Το να μάχεσαι με τους ανθρώπους είναι πολύ διασκεδαστικό!» Αφότου τα ακούσεις αυτά, αποδέχεσαι τους ισχυρισμούς του Σατανά και παραβαίνεις τους νόμους της φύσης για να κάνεις το ένα και το άλλο. Αυτές οι σκέψεις και οι απόψεις του Σατανά σε επηρεάζουν ανεπαίσθητα και σιγά σιγά σε αφομοιώνουν. Όταν ακούς για άλλη μια φορά τα λόγια «Ο Θεός έχει την κυριαρχία πάνω σε όλα τα πράγματα και έχει την κυριαρχία επί της μοίρας σου», νιώθεις: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχει ο Θεός την κυριαρχία πάνω σε όλα. Δεν υπάρχει Θεός!» Λοιπόν; Δεν έχουν αιχμαλωτιστεί ολοκληρωτικά οι άνθρωποι από τον Σατανά; (Ναι.) Το να αιχμαλωτιστεί κανείς από τον Σατανά ξεκινά με την αποδοχή μιας παράλογης σκέψης και άποψης.

Κάποιοι μαρτυρούν συνεχώς για τα δικά τους βάσανα και διαδίδουν παράλογες απόψεις σχετικά με τα βάσανα. Μόλις οι άνθρωποι αποδεχτούν αυτές τις σκέψεις και απόψεις —σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έχουν φιλοδοξίες και επιθυμίες, καθώς και διεφθαρμένες διαθέσεις— θεωρούν βέβαιο ότι μπορούν να ανταλλάξουν τα βάσανά τους με ευλογίες και να χρησιμοποιήσουν τα βάσανά τους ως μέσο για να μοιραστούν τη δόξα του Θεού μαζί μ’ Αυτόν. Τότε, όλοι πηγαίνουν και υποφέρουν, και όλοι επικεντρώνονται στο να υπομείνουν βάσανα. Κανένας από αυτούς δεν κάνει πράξη την αλήθεια, κανένας δεν εστιάζει στο να ακούσει τα λόγια του Θεού και κανένας δεν καταβάλλει προσπάθεια για την αλήθεια. Αντίθετα, ανταγωνίζονται για να δουν ποιος μπορεί να υπομείνει περισσότερο τα βάσανα, ανταγωνίζονται για να δουν ποιος υπομένει περισσότερα βάσανα, ανταγωνίζονται για να δουν ποιος τρώει χειρότερο φαγητό και φοράει πιο φθαρμένα ρούχα, και ανταγωνίζονται για να δουν ποιος ξυπνάει νωρίτερα και κοιμάται αργότερα —γι’ αυτά ανταγωνίζονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν πάνε να φάνε όταν είναι η ώρα του φαγητού. Λένε ότι είναι πολύ απασχολημένοι με την εκτέλεση του καθήκοντός τους για να φάνε, οπότε παραλείπουν ένα γεύμα. Κάποιοι άλλοι, όταν το ακούνε αυτό, λένε: «Και τι το σπουδαίο έχει το να παραλείπεις ένα γεύμα πού και πού; Έχω μια πάθηση στο στομάχι, αλλά αυτή δεν έχει καθυστερήσει την εκτέλεση του καθήκοντός μου». Κι έπειτα, κάποιος άλλος προσθέτει: «Εσύ έχεις μια πάθηση στο στομάχι —εγώ, λοιπόν, έχω έλκος στομάχου». Ακούστε τι λένε αυτοί οι άνθρωποι —έχουν την αλήθεια-πραγματικότητα; Απλώς ανταγωνίζονται για το ποιος υποφέρει περισσότερο και ποια ασθένεια είναι πιο σοβαρή, πιστεύοντας ότι ο Θεός ευχαριστιέται περισσότερο με αυτόν που υποφέρει περισσότερο. Έχουν καθόλου λογική όταν λένε τέτοια πράγματα; Δεν είναι ψυχικά διαταραγμένοι; Από πού προέρχονται αυτές οι εκδηλώσεις ψυχικής διαταραχής; Προκαλούνται από το γεγονός ότι οι άνθρωποι αποδέχονται κάθε λογής αιρέσεις και πλάνες. Δεν κατανοούν την αλήθεια. Μέσα στα λόγια του Θεού, έχει γίνει ξεκάθαρη συναναστροφή για όλες τις πτυχές της αλήθειας, όμως αυτοί ούτε τρώνε και πίνουν τα λόγια του Θεού ούτε αναζητούν την αλήθεια. Όταν τους συμβαίνουν πράγματα, ενεργούν με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, και ενεργούν με βάση τις διάφορες παράλογες σκέψεις και απόψεις που τους έχει εμφυσήσει ο Σατανάς. Απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τον Θεό και, τελικά, παρουσιάζουν ψυχικές διαταραχές. Επομένως, το να μαρτυρά κανείς συνεχώς για τα δικά του βάσανα είναι, κατά τη γνώμη Μου, λάθος. Τι πιστεύετε εσείς; (Δεν είναι σωστό. Η φύση αυτού του ζητήματος είναι ιδιαίτερα σοβαρή.) Η φύση αυτού του ζητήματος είναι σοβαρή και επιφέρει σοβαρές συνέπειες. Αν πιστεύεις ότι τα βάσανα μπορούν να ανταλλαχθούν με ανταμοιβές και ευλογίες, θα πρέπει να αναζητήσεις την αλήθεια σχετικά με αυτό το ζήτημα. Αν προσπαθείς συνεχώς να επιχειρηματολογήσεις με τον Θεό και να προσευχηθείς, λέγοντας: «Θεέ μου, κοίτα πώς, όλα τα χρόνια που πιστεύω σ’ Εσένα, απαρνήθηκα την οικογένειά μου και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου. Έχω επίσης υποστεί δίωξη από το ΚΚΚ και έχω υπομείνει τόσα βάσανα. Αρρώστησα από την εξάντληση και τώρα είμαι μεσήλικας και δεν είμαι καλά στην υγεία μου. Για χάρη όλων των βασάνων που έχω υποστεί, θα μπορούσες να μου δώσεις κάποια ανταμοιβή ή ένα στεφάνι στο τέλος; Θα μου έφτανε ακόμα και να γίνω εκατόνταρχος στη βασιλεία στο μέλλον», τότε δες πώς νιώθεις μέσα σου μετά από μια τέτοια προσευχή. Αν δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι η προσευχή σου εμπεριέχει νοθευμένα στοιχεία και εμπεριέχει κίνητρα, τότε έχεις πρόβλημα· φοβάμαι ότι οι διεφθαρμένες σου διαθέσεις δεν μπορούν να διορθωθούν. Επομένως, αν διαθέτεις λογική, θα πρέπει να παρουσιάσεις τις οπτικές σου και τα κίνητρά σου στον Θεό μέσα από την προσευχή, να ζητήσεις τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, και να αφήσεις τον Θεό να εξετάσει τα πράγματα για σένα. Πριν φτάσεις να βεβαιωθείς για το αν οι απόψεις σου είναι ή δεν είναι σωστές, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να διαδίδεις τις σκέψεις και τις απόψεις σου στους αδελφούς και τις αδελφές ούτε να μαρτυράς γι’ αυτές, πόσο μάλλον να μαρτυράς για το πώς έχεις υποφέρει και πώς έχεις πληρώσει τίμημα. Αν το κάνεις αυτό, δεν διαθέτεις καθόλου λογική. Αυτό είναι το ίδιο με την επιδίωξη του Παύλου. Αφενός, το να διαδίδεις τα δικά σου βάσανα και να μαρτυράς γι’ αυτά με αυτόν τον τρόπο θα επηρεάσει τους άλλους. Επιπλέον, μόλις παραπλανήσεις τους ανθρώπους και όλοι σε λατρεύουν και σε ακολουθούν, η φύση αυτού γίνεται σοβαρή. Όχι μόνο θα έχουν πάει χαμένα τα βάσανα που υπέφερες, αλλά θα τιμωρηθείς και από τον Θεό. Ποια είναι, λοιπόν, η φύση του να μαρτυράς για το πώς υποφέρεις και πληρώνεις τίμημα; Το να μαρτυράς για τα δικά σου βάσανα με αυτόν τον τρόπο είναι παραπλάνηση των ανθρώπων· είναι ο τρόπος με τον οποίο ενεργούσε ο Παύλος. Διαδίδεις αιρέσεις και πλάνες για να καταθέσεις μαρτυρία για τον εαυτό σου. Όσο και αν υποφέρεις, δεν υπάρχει λόγος να καυχιέσαι γι’ αυτό. Αν είσαι πρόθυμος να υποφέρεις, απλώς συνέχισε. Αν νιώθεις ότι έχεις υποφέρει αρκετά και ότι έχεις το δικαίωμα να κάνεις παζάρια με τον Θεό, τότε να πας ενώπιον του Θεού και να προσευχηθείς σ’ Αυτόν. Αν ο Θεός δεν σε εγκρίνει, τότε πρέπει να αναλογιστείς κατά πόσο είναι βιώσιμη αυτή η προσέγγιση της ανταλλαγής των βασάνων με ανταμοιβές. Αν δεν είναι, τότε πρέπει να διαλέξεις το σωστό μονοπάτι για να κερδίσεις την έγκριση του Θεού. Ας υποθέσουμε ότι επιμένεις πεισματικά στον δρόμο σου και σκέφτεσαι: «Τα βάσανά μου είναι θετικά. Είναι δίκαιο να λάβω ανταμοιβή επειδή υποφέρω τόσο πολύ. Πρέπει να υπομένω βάσανα που οι άλλοι δεν υπομένουν και να αντέξω κακουχίες που άλλοι δεν μπορούν να αντέξουν, γιατί, όπως λέει το ρητό, “Πρέπει να υπομένει κανείς τις μεγαλύτερες κακουχίες για να γίνει ο μεγαλύτερος των ανθρώπων”. Δεν είναι μια χαρά αυτή η άποψη; Είναι τόσο μεγαλειώδης και τόσο σωστή! Πρέπει να την τηρήσω και να μην την εγκαταλείψω ποτέ. Αυτό είναι ένα μυστικό όπλο για να κερδίσω ανταμοιβές και ευλογίες!» Είναι μυστικό όπλο; Δεν είναι αυτό μια προσπάθεια να συνάψεις συμφωνίες με τον Θεό; Ίσως ο Θεός, βλέποντας ότι έχεις υποφέρει για πολλά χρόνια, ότι έχεις εργαστεί σκληρά και έχεις προσφέρει μεγάλες συνεισφορές, να σου δώσει κάποια χάρη, κάνοντάς σε γερό σκαρί και θεραπεύοντάς σε από κάθε ασθένεια· ή μπορεί να σου δώσει κάποια νοημοσύνη και σοφία, ώστε να μην είσαι πλέον τόσο ανόητος. Όλα αυτά είναι πράγματα που μπορούν εύκολα να γίνουν. Αυτό δεν ψάχνεις; Θα ήταν πάρα πολύ εύκολο για τον Θεό να χαρίσει αυτά τα πράγματα στους ανθρώπους. Αλλά έχει καμία αξία να ανταλλάξεις τα βάσανά σου με αυτά τα πράγματα; (Όχι.)

Τι ελπίζετε να κερδίσετε από την πίστη στον Θεό; Έχετε στόχους; (Ναι.) Είναι πλέον ξεκάθαροι οι στόχοι σας κατά την πίστη στον Θεό; (Είναι πλέον ξεκάθαροι.) Κατά την πίστη στον Θεό, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνετε· σε ποιο μονοπάτι πρέπει να βαδίσετε και ποιο μονοπάτι πρέπει να απορρίψετε· πώς πρέπει να κατανοείτε και να καταλαβαίνετε συγκεκριμένα ζητήματα και συγκεκριμένες πτυχές των πραγμάτων· ποιες σκέψεις και απόψεις είναι σωστές, θετικές και πρέπει να τις διαθέτουν οι άνθρωποι, και ποιες σκέψεις και απόψεις είναι στρεβλές, παρεκκλίνουν από το σωστό μονοπάτι, είναι αρνητικές, και πρέπει οι άνθρωποι να τις διακρίνουν και να τις απορρίπτουν —τα ξέρετε αυτά τα πράγματα; (Λίγο.) Το τι είδους βάσανα μπορεί να υπομείνει κανείς καθορίζεται από τις σκέψεις και τις απόψεις του. Φυσικά, αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, εφόσον αφορά τις σκέψεις και τις απόψεις των ανθρώπων, αφορά και τις επιλογές τους. Για να είμαστε πιο ακριβείς, εφόσον αφορά τις επιλογές των ανθρώπων, αφορά και το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν. Και εφόσον αφορά το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν οι άνθρωποι, αφορά και τη σωτηρία τους. Επομένως, αν και τα βάσανα φαίνεται να είναι ένα συνηθισμένο ζήτημα, αν τρέφεις λανθασμένες σκέψεις και απόψεις γι’ αυτά, καθώς και λανθασμένες επιδιώξεις, είναι πολύ πιθανό να σε κάνει να πας προς την αντίθετη κατεύθυνση από το μονοπάτι που σου έχει υποδείξει ο Θεός. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ότι, όταν ολοκληρωθεί το έργο του Θεού, όχι μόνο δεν θα λάβεις ανταμοιβές και όχι μόνο δεν θα σωθείς, αλλά μάλιστα θα αποκλειστείς —αυτό είναι κάτι πολύ τρομερό. Για να αποτρέψεις την τελική συνέπεια από το να συμβεί τελικά, πρέπει να έχεις σωστές σκέψεις και απόψεις, καθώς και σωστή κατανόηση, όσον αφορά το ζήτημα των βασάνων και, στη συνέχεια, να προσδιορίσεις τις σωστές αρχές άσκησης. Αν οι σκέψεις, οι απόψεις και οι αρχές άσκησης σε οδηγούν στο μονοπάτι της σωτηρίας, τότε οι σκέψεις και οι απόψεις που διαθέτεις και το μονοπάτι άσκησης που έχεις επιλέξει είναι σωστά, είναι θετικά και εναρμονίζονται με την αλήθεια. Αν οι σκέψεις και οι απόψεις που διαθέτεις, καθώς και οι αρχές άσκησης που έχεις επιλέξει, δεν σε οδηγούν στο μονοπάτι της σωτηρίας και δεν μπορούν να σε βοηθήσουν να φτάσεις στη σωτηρία, τότε οι σκέψεις και οι απόψεις που διαθέτεις, καθώς και οι αρχές άσκησης που έχεις επιλέξει, είναι λανθασμένες. Μέχρι εδώ είναι σίγουρο αυτό. Με άλλα λόγια, αν οι σκέψεις και οι απόψεις που έχεις επιλέξει, καθώς και το μονοπάτι άσκησης που έχεις προσδιορίσει, σε κάνουν να παραστρατήσεις και έρχονται σε αντίθεση με το μονοπάτι της σωτηρίας που σου έχει διδάξει ο Θεός, τότε το μονοπάτι που έχεις επιλέξει είναι λάθος. Πρέπει να το απορρίψεις· πρέπει να αλλάξεις τις σκέψεις και τις απόψεις σου, καθώς και τις αρχές άσκησής σου και τις μεθόδους άσκησής σου. Αυτό θα είναι ωφέλιμο για το να φτάσεις στη σωτηρία. Το καταλαβαίνετε; (Ναι.) Κανένα από τα ζητήματα που αφορούν το να φτάσετε στη σωτηρία δεν είναι ασήμαντο. Ακόμα και τα ζητήματα που μοιάζουν απαρατήρητα και που εύκολα παραβλέπονται πρέπει να τα μεταχειρίζεστε με προσοχή και να τα αναλογίζεστε σοβαρά, και στη συνέχεια να διαμορφώνετε σωστές σκέψεις, απόψεις και μονοπάτια άσκησης —μόνο αυτή είναι η άσκηση που πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι για να φτάσουν στη σωτηρία. Δεν πρέπει να είστε μπερδεμένοι σχετικά μ’ αυτό.

Η συναναστροφή μας μόλις τώρα κάλυψε κάποιες λανθασμένες οπτικές και στρεβλές εκδηλώσεις που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με τα βάσανα, καθώς και τις σωστές σκέψεις και απόψεις που πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι και τις αρχές που πρέπει να κάνουν πράξη. Εφόσον μιλούσαμε για το πώς βλέπει ο ενσαρκωμένος Θεός τα βάσανα, αυτά πάνω στα οποία συναναστραφήκαμε μόλις τώρα αφενός αντιπροσωπεύουν μερικές από τις γνώμες και τις αξιολογήσεις Μου σχετικά με τα βάσανα, και αφετέρου αντιπροσωπεύουν μερικές από τις σκέψεις, τις απόψεις και τις αρχές άσκησής Μου σχετικά με τα βάσανα. Είτε πρόκειται για σκέψεις και απόψεις είτε για αρχές άσκησης, αυτά πάνω στα οποία συναναστραφήκαμε μόλις τώρα αφορούν τις αποκαλύψεις και τις εκδηλώσεις σας στην καθημερινή σας ζωή ή κατά την εκτέλεση των καθηκόντων σας. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στο πώς προσεγγίζει ο ενσαρκωμένος Θεός το ζήτημα των βασάνων. Μόλις τώρα συναναστράφηκα μαζί σας σχετικά με το πώς να προσεγγίζετε το ζήτημα των βασάνων. Τα βάσανα αποτελούν μέρος της ζωής και της επιβίωσης του ανθρώπου. Αν το δούμε από την οπτική της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τα βάσανα είναι κάτι που είναι δεδομένο πως θα συμβεί. Όλοι, καθώς ζουν σ’ αυτόν τον ανθρώπινο κόσμο, καθώς ζουν σε αυτόν τον υλικό κόσμο, πρέπει να υπομένουν πολλά βάσανα από τη στιγμή που θα γεννηθούν μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνουν, στα οποία περιλαμβάνονται η σωματική δυσφορία, η δυσαρέσκεια και η δυστυχία. Παρομοίως, κι Εγώ έχω νιώσει τέτοια βάσανα καθώς ζω στο περιβάλλον του αληθινού κόσμου. Έχω βιώσει και υπομείνει πολύ πόνο, και βιώνω και τώρα κάποια βάσανα. Αυτή είναι μια αναπόφευκτη διαδικασία, οπότε, από την οπτική της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τέτοια βάσανα τα αποδέχομαι φυσικά ή τα βιώνω φυσικά. Η σάρκα Μου αισθάνεται τα βάσανα, αλλά δεν υπάρχει στην καρδιά Μου καμία αντίσταση ούτε απόρριψη. Θεωρώ την παρουσία αυτών των βασάνων τόσο φυσική όσο ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι ή το φως του ήλιου που αισθάνονται. Δεν αισθάνομαι ότι είναι κάτι επιπλέον ούτε ότι είναι περιττό, πόσο μάλλον ότι είναι κάτι που προκάλεσα Εγώ ο ίδιος. Έτσι αισθάνομαι. Με άλλα λόγια, ό,τι κι αν προκάλεσε τα βάσανα και σε όποιο στάδιο κι αν τα βιώνω, και είτε πρόκειται για ένα είδος βασάνων που συναντώ στην καθημερινή Μου ζωή είτε για ένα είδος που πρέπει να υπομείνω κάνοντας το έργο Μου, το μόνο που αισθάνομαι είναι ότι λαμβάνει χώρα ένα γεγονός. Πρέπει να αξιοποιεί κανείς μια συγκεκριμένη αρχή και να σκέφτεται έναν τρόπο να χειρίζεται και να επιλύει αυτό το γεγονός. Ο χειρισμός και η επίλυση αυτών των πραγμάτων απαιτούν μερικές φορές να υπομείνει κανείς κάποια βάσανα, αλλά είτε υπομείνω σημαντικά βάσανα είτε απλώς υπομείνω λίγα ήπια βάσανα, όλα Μου φαίνονται απλώς σαν μια διαδικασία. Δεν Μου φαίνονται σαν ένα επιπλέον φορτίο· τόσο απλό είναι αυτό το αίσθημα. Όσον αφορά τα βάσανα, εκτός από αυτό το απλό αίσθημα, δεν έχω διακηρύξει ποτέ τι βάσανα έχω υπομείνει. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνω σε κάποια μέρη όπου οι συνθήκες είναι σχετικά δύσκολες για να έρθω σε επαφή με τους ανθρώπους και να συναναστραφώ μαζί τους, δεν Μου φαίνεται ότι υπομένω τόσο μεγάλα βάσανα και ποτέ δεν ένιωσα ότι τα βάσανά Μου είναι κάποιο είδος συνεισφοράς που προσφέρω στους ανθρώπους. Αντίθετα, νιώθω ότι είναι κάτι πολύ φυσιολογικό και δεν αξίζει να αναφέρεται. Ποτέ δεν έχω μεταχειριστεί τα βάσανα ως κάποιο σημαντικό γεγονός για να καυχηθώ, να τα δημοσιοποιήσω ή να τα κάνω μεγάλο θέμα, προκειμένου να κάνω τους ανθρώπους να Με εκτιμούν ιδιαίτερα· ποτέ δεν έχω κάνει τέτοια πράγματα. Εσείς είστε αυτοί που διακηρύσσετε τι βάσανα έχω υπομείνει —εσείς το έχετε κάνει αρκετά συχνά αυτό, αλλά Εγώ ποτέ.

Κάποτε, πήγα κάπου για να κουβεντιάσω και να μιλήσω με τους ανθρώπους που ήταν εκεί και να συναναστραφώ μαζί τους για κάποια πράγματα. Όταν τελείωσα τη συναναστροφή, είχε περάσει η ώρα του φαγητού κι έφυγα χωρίς να φάω. Αργότερα, κάποιοι διέδωσαν την είδηση: «Ο Θεός συναναστρεφόταν μαζί μας όλο το πρωί. Δεν ήπιε ούτε μια γουλιά νερό και έφυγε χωρίς να φάει». Αφότου το είπε κάποιος αυτό, η είδηση διαδόθηκε από τον έναν στους δέκα και από τους δέκα στους εκατό, κι έμαθαν γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα του ότι το έμαθαν; Αυτοί οι άνθρωποι μεταχειρίστηκαν αυτό το ασήμαντο ζήτημα ως θέμα για επίσημη συναναστροφή στις συναθροίσεις και συναναστρέφονταν πάνω σ’ αυτό σαν να ήταν η αλήθεια. Έμεινα έκπληκτος: Τι να συζητήσει κανείς σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα; Τι αξία έχει να το συζητάει κανείς; Τι νόημα έχει η συναναστροφή σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα; Μερικές φορές, κουβεντιάζω μαζί σας και σας μιλάω για πράγματα της καθημερινής ζωής ή για ζητήματα έργου. Αυτό είναι κάτι πολύ φυσιολογικό, τόσο φυσιολογικό όσο και οι συζητήσεις που κάνετε μεταξύ σας. Δεν είναι κάτι για να καυχιέται κανείς ούτε κάτι που πρέπει να δημοσιοποιείται. Γιατί το δημοσιοποίησαν πίσω από την πλάτη Μου; Ήμουν αρκετά σαστισμένος. Αργότερα, καθώς το διέδωσαν ευρέως, το κατάλαβα: Πίστευαν ότι αυτό ήταν μαρτυρία από εμπειρίες βασάνων του ενσαρκωμένου Θεού και ότι διέδιδαν την αλήθεια, όχι ότι διέδιδαν απλώς κάποιο γεγονός. Εγώ λέω ότι, αν θέλεις να μαρτυρήσεις για τις εμπειρίες βασάνων του ενσαρκωμένου Θεού, είναι τελείως άχρηστο. Το ότι συναντιέμαι, ότι κουβεντιάζω και ότι μιλάω μαζί σας είναι κάτι που κάνω πρόθυμα. Δεν το κάνω για να το δει κανείς, δεν το κάνω για να κερδίσω την καρδιά σας και δεν παίζω θέατρο. Όσο για το γεγονός ότι, μερικές φορές, όταν κάνω συναναστροφή για πολλή ώρα, δεν τρώω ούτε πίνω τίποτα, αυτό δεν το κάνω επίτηδες —συμβαίνει επειδή δεν διψάω και δεν πεινάω πολύ. Αν πεινούσα αφόρητα, θα σου έλεγα να Μου φέρεις λίγο φαγητό ή θα σου ζητούσα να Μου φτιάξεις ένα απλό γεύμα. Δεν θα ανεχόμουν σε καμία περίπτωση την πείνα· δεν θα επιδιδόμουν σε τυπικότητες μαζί σου. Το να φεύγω χωρίς να φάω όταν είναι ώρα γεύματος θεωρείται βάσανο; Κρίνοντας από αυτά που δημοσιοποιείτε, φαίνεται λες και κάνω πράγματα για επίδειξη. Γιατί νιώθω τόσο άβολα όταν ακούω κάτι τέτοιο; Είναι λες και το κάνω αυτό για να σας δείξω πόσο υποφέρω, πόσα μπορώ να αντέξω, πόση αγάπη έχω για σας και πόσα έχω συνεισφέρει σ’ εσάς, ώστε, αφού φύγω, να το γνωστοποιήσετε αυτό για Μένα, δημοσιοποιώντας πόσο έχω υποφέρει και πόσα πράγματα έχω κάνει για σας, λες και χρησιμοποιώ αυτήν τη μέθοδο για να σας κερδίσω. Είναι αυτός ο στόχος Μου; (Όχι.) Δεν είναι αυτός ο στόχος Μου. Σας επισκέπτομαι για να κουβεντιάσω και να μιλήσω μαζί σας, και κάποιες φορές γυρίζω χωρίς να φάω όταν είναι ώρα γεύματος. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Εσείς, όμως, το μεταχειρίζεστε ως κάποιο σημαντικό γεγονός, νομίζοντας ότι έχω υποφέρει, ότι υπάρχει αλήθεια που πρέπει να αναζητηθεί σ’ αυτό, ότι πρέπει να το μιμηθείτε και να ακολουθήσετε αυτό το παράδειγμα, και μάλιστα διαδίδετε αυτό το ζήτημα λες και ήταν η αλήθεια. Το να διαδίδετε αυτό το ζήτημα ισοδυναμεί με το να διαδίδετε άσκοπη κουβεντούλα. Δεν Μου αρέσει να διαδίδετε άσκοπη κουβεντούλα. Νιώθω αποστροφή και αηδία όταν ακούω γι’ αυτό. Αηδιάζω με όποιον διαδίδει άσκοπη κουβεντούλα. Αν συναναστρέφομαι μαζί σας πάνω σε κάποιο περιεχόμενο που αφορά την αλήθεια ή το έργο της εκκλησίας, τότε εκείνο το ζήτημα είναι αυτό που χρειάζεστε —μπορείτε να το καταγράψετε και να το μοιραστείτε και να συναναστραφείτε γι’ αυτό με όλους. Όταν, όμως, διαδίδετε την είδηση για το πώς υπέφερα κάπου από την πείνα ή από το κρύο— όταν διαδίδετε αυτά τα πράγματα, νιώθω αηδία. Αποστρέφομαι εντελώς τη διάδοση άσκοπης κουβεντούλας. Γιατί είστε τόσο ενεργοί στο να κάνετε τέτοια πράγματα; Πιστεύετε ότι αυτό Με χαροποιεί; Δεν είμαι σαν εσάς· δεν Με χαροποιεί καθόλου. Και το ανέχομαι αυτό εδώ και τόσα χρόνια. Αν ήξερα ποιος ήταν ο πρώτος που διέδωσε αυτά τα λόγια, θα έπρεπε να τον ρωτήσω: «Γιατί τα διέδωσες; Ποιος είναι ο στόχος σου; Ποια είναι η πρόθεσή σου; Τρέφεις άσχημες προθέσεις! Αυτό ισοδυναμεί με πρόκληση αναστάτωσης! Ξέρεις ότι έχεις επηρεάσει την ψυχική Μου κατάσταση; Το να διαδίδεις τέτοια άσκοπη κουβεντούλα είναι ένας καμουφλαρισμένος τρόπος περιορισμού της ελευθερίας Μου· αυτή είναι η φύση του». Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που διαδίδουν άσκοπη κουβεντούλα, ειδικά ορισμένους που ποτέ δεν συναναστρέφονται σχετικά με την αλήθεια και ποτέ δεν συναναστρέφονται σχετικά με οτιδήποτε αφορά την άσκηση της αλήθειας ή το έργο της εκκλησίας, αλλά μιλάνε μόνο για τέτοια άσκοπα πράγματα και διαδίδουν τέτοιου είδους άσκοπη κουβεντούλα, και μάλιστα τη διαδίδουν με μεγάλη λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, κουβεντιάζω μαζί σας και βήχω μερικές φορές, και κάποιοι το διαδίδουν αυτό πίσω από την πλάτη Μου. Αυτό πρέπει να διαδίδεις; Αυτό είναι το καθήκον σου; Εδώ και τόσα χρόνια αηδιάζω από τη διάδοση της άσκοπης κουβεντούλας. Κάποιοι άνθρωποι διαδίδουν άσκοπη κουβεντούλα ακριβώς μ’ αυτόν τον τρόπο. Καθώς διαδίδεται η άσκοπη κουβεντούλα, την ακούνε αρκετοί άνθρωποι, και μερικοί μπερδεμένοι άνθρωποι μιμούνται ακόμα και τον βήχα Μου. Τι νόημα έχει να το μιμούνται αυτό; Αν μιμούσουν το πώς συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια για να επιλύω προβλήματα, αυτό θα ήταν προς όφελος του έργου του οίκου του Θεού. Αν μιμούσουν το πώς διαφυλάσσω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και σκέφτομαι όλα τα πιθανά μέσα για να σου φέρω όφελος, κι αν μιμούσουν το πώς, όταν συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια, μπορώ ακούραστα να δίνω παραδείγματα και να αναφέρω γεγονότα, ώστε όλοι να κερδίζετε κάτι και να προοδεύετε —αν έκανες αυτά τα θετικά πράγματα, θα χαιρόμουν να το δω. Γιατί δεν μιμείσαι αυτά τα θετικά πράγματα; Γιατί πρέπει να μιμείσαι αυτά τα άσκοπα πράγματα; Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα με τη νοοτροπία σου. Αν πραγματικά δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις, θα πρέπει να βρεις να κάνεις κάποιο κατάλληλο έργο· αυτό θα ήταν ωφέλιμο για όλους. Γιατί να μην κάνεις κάποιο κατάλληλο έργο; Τέτοιοι άνθρωποι παραμελούν τις εργασίες τους· είναι τόσο ξιπασμένοι!

Τόσα χρόνια συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια, αλλά δεν σας έχω δει ποτέ να καταβάλλετε μεγάλη προσπάθεια για την αλήθεια ούτε σας έχω δει να καταβάλλετε τόση προσπάθεια για την αλήθεια όση καταβάλλετε για τη διάδοση άσκοπης κουβεντούλας. Γιατί αρέσει τόσο πολύ σ’ αυτούς τους ανθρώπους να διαδίδουν άσκοπη κουβεντούλα; Τι νόημα έχει η διάδοση αυτών των πραγμάτων; Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν πνευματική κατανόηση παραμελούν πραγματικά τα καθήκοντά τους! Αν μπορείς πραγματικά να συναναστραφείς ξεκάθαρα πάνω σε μια πτυχή της αλήθειας, κι αυτό είναι λιγάκι ωφέλιμο και εποικοδομητικό για τους αδελφούς και τις αδελφές, είναι καλό και θα έπρεπε, μάλιστα, να σε ευχαριστήσω. Όμως, εσύ πάντα διαδίδεις τι έκανα μια συγκεκριμένη μέρα, πόσο καιρό έμεινα κάπου, πόσο μακριά περπάτησα και πόσο αργά επέστρεψα· όταν διαδίδεις πάντα τέτοια πράγματα, αηδιάζω πάρα πολύ. Κάποιοι λένε: «Γιατί αηδιάζεις; Έχουμε καλές προθέσεις. Δεν μαρτυρούμε για τα βάσανα του ενσαρκωμένου Θεού;» Είναι σωστή αυτή η οπτική; (Όχι.) Σε τι είναι λάθος; (Ο Θεός έχει πει τόσα λόγια και έχει εκφράσει τόσες αλήθειες, όμως εκείνοι δεν συναναστρέφονται πάνω σ’ αυτά. Επίσης, δεν μιλάνε για τις εμπειρίες που έχουν καθώς κάνουν πράξη την αλήθεια. Όταν μαρτυρούν για τον Θεό, δεν μιλάνε γι’ αυτά τα πράγματα, αλλά αντίθετα κάνουν μεγάλη φασαρία για κάποια πράγματα στη ζωή του Χριστού. Νιώθω ότι η καρδιά τους δεν είναι σωστή.) Νιώθετε ότι υπέφερα κάνοντας αυτά τα πράγματα. Αλλά καταλαβαίνετε τα βάσανα που υπομένω πραγματικά; Τα γνωρίζετε; (Όχι.) Δεν τα γνωρίζετε, ούτε τα αντιλαμβάνεστε ούτε τα κατανοείτε. Απλώς κάνετε φασαρία γι’ αυτά τα ασήμαντα ζητήματα της καθημερινής Μου ζωής και τα διαδίδετε παντού. Για παράδειγμα, κάποτε συνάντησα τυχαία κάποιον και ανέφερα εντελώς χαλαρά: «Σήμερα Με ενοχλεί λίγο το χέρι Μου». Δεν εννοούσα τίποτα με αυτό, αλλά εκείνος το ερμήνευσε με δικό του τρόπο. Όταν το άκουσε, σκέφτηκε ότι το χέρι Μου Με ενοχλούσε επειδή έγραφα πάρα πολύ. Τρεις μέρες αργότερα, η ιστορία διαδόθηκε και οι άνθρωποι έλεγαν ότι υπέμενα βάσανα. Το να Με ενοχλεί λίγο το χέρι Μου θεωρείται βάσανο; Αυτό θεωρείται βάσανο στα μάτια σας; Μήπως το είπα αυτό μπροστά σας για να κάνω επίδειξη ότι υποφέρω; Δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που είχα στο μυαλό Μου. Εξάλλου, τι σχέση έχουν τα βάσανά Μου μ’ εσένα; Σου ζήτησα να το διαδώσεις αυτό; Αν υπάρχει κάτι που θέλω να κάνεις, θα σ’ το πω απευθείας. Σου έχω δώσει οδηγίες σε όλα τα κηρύγματά Μου και τις συναναστροφές Μου σχετικά με το έργο που πρέπει να κάνεις και τα λόγια που πρέπει να λες —σας τα έχω ξεκαθαρίσει όλα. Έχω συναναστραφεί ξεκάθαρα πάνω στις αλήθεια-αρχές και στα μονοπάτια άσκησης. Αυτά είναι τα πράγματα στα οποία πρέπει να εστιάζετε και τα οποία πρέπει να κάνετε. Εσύ δεν εστιάζεις σε ό,τι σου λέω, όμως δίνεις ιδιαίτερη προσοχή σε ό,τι δεν σου έχω πει και έχεις κάνει πολλά από αυτά τα πράγματα. Νιώθω απέχθεια όταν το βλέπω αυτό. Δεν θα σε επαινέσω σε καμία περίπτωση, λέγοντας ότι το έχεις κάνει καλά, ούτε θα σου αποδώσω τα εύσημα γι’ αυτό. Ποτέ δεν κάνω τέτοια πράγματα και ποτέ δεν έχω πει τέτοια λόγια. Οτιδήποτε απαιτώ να κάνετε θα σας το πω ξεκάθαρα. Δεν σας ζήτησα να το κάνετε αυτό, όμως εσείς το κάνατε. Νιώθω μεγάλη απέχθεια και μεγάλη αηδία μέσα Μου, κι όχι απλώς λίγη απέχθεια. Ωστόσο, εσείς αισθάνεστε μια χαρά με τον εαυτό σας, νομίζοντας ότι Μου δείχνετε μεγάλη συμπόνοια και αγάπη, ότι δείχνετε ιδιαίτερη κατανόηση, φροντίδα και στοργή. Σας λέω ότι υστερείτε πάρα πολύ. Ακόμα κι αν κάνετε κάποια πράγματα όπως πρέπει, και πάλι υπάρχει απόσταση ανάμεσά μας· επιπλέον, δεν είναι σωστό και δεν Μου αρέσει να διαδίδετε άσκοπη κουβεντούλα. Το γεγονός ότι δεν σας το ανέφερα ποτέ προηγουμένως δεν σημαίνει ότι συναίνεσα σ’ αυτό σιωπηρά. Τώρα, σας λέω τα ακριβή λόγια: Περιφρονώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που διαδίδουν άσκοπη κουβεντούλα. Ειδικότερα, κάποιοι Με βλέπουν να υπομένω λίγα βάσανα και στη συνέχεια διαδίδουν επίτηδες άσκοπη κουβεντούλα με το πρόσχημα ότι μαρτυρούν για τα βάσανα του ενσαρκωμένου Θεού —σ’ εσάς, σας λέω ρητά: Εναντιώνομαι σε τέτοιου είδους πράγματα, αισθάνομαι ιδιαίτερη απέχθεια γι’ αυτά στην καρδιά Μου και δεν Μου αρέσουν καθόλου. Αυτό δεν είναι μαρτυρία για τον Θεό· αυτό είναι διάδοση άσκοπης κουβεντούλας. Άρα, είναι σωστό να το κάνετε αυτό; (Όχι.) Αφού δεν είναι σωστό, τι πρέπει να κάνετε; (Δεν πρέπει να διαδίδουμε άσκοπη κουβεντούλα. Δεν πρέπει να κάνουμε τέτοια πράγματα.)

Υπάρχει καμιά διαφωνία ανάμεσά μας ως προς τον τρόπο με τον οποίο μεταχειριζόμαστε το ζήτημα των βασάνων; Είναι διαφορετικές οι οπτικές μας; (Ναι.) Τότε, από πού προέρχονται οι δικές σας οπτικές σχετικά με τα βάσανα; (Οι οπτικές μας σχετικά με τα βάσανα προέρχονται από τη διεφθαρμένη μας διάθεση αφότου διαφθαρήκαμε από τον Σατανά.) Από τη μία, οι απόψεις των ανθρώπων για κάθε είδους πράγματα προέρχονται από τον Σατανά, όπως και οι ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Από την άλλη, για να μιλήσουμε πιο πρακτικά, επηρεάζονται από τις κοινωνικές τάσεις και από το κοινωνικό κλίμα. Η πιο άμεση συνέπεια της αποδοχής αυτών των λανθασμένων σκέψεων από τους ανθρώπους είναι ότι αναπτύσσουν κάποιες παράλογες σκέψεις και απόψεις. Όταν οι άνθρωποι έρχονται στον οίκο του Θεού με αυτές τις σκέψεις και απόψεις, αναπτύσσουν κάθε είδους λανθασμένες προσεγγίσεις. Επομένως, κάποιες από τις προσεγγίσεις των ανθρώπων ως προς τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τα βάσανα του ενσαρκωμένου Θεού είναι επίσης αποτέλεσμα της παρότρυνσης από κάποιες παράλογες σκέψεις και απόψεις. Στον άπιστο κόσμο, οι άνθρωποι που έχουν θέση και κύρος, όταν εμφανίζονται δημόσια, συχνά κάνουν πράγματα για χάρη εντυπώσεων, κάτι που με απλά λόγια ονομάζεται «παίζουν θέατρο». Αφού «παίξουν θέατρο», χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης για να το δημοσιοποιήσουν, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο να διατηρήσουν την εικόνα τους και να εδραιώσουν τη θέση τους ανάμεσα στους ανθρώπους, έτσι ώστε να αποκτήσουν καλύτερη εικόνα στα μάτια του κοινού, να εμπνεύσουν μεγαλύτερη λατρεία από τους ανθρώπους και να εδραιωθούν πιο σταθερά στην καρδιά των ανθρώπων. Και η προσέγγιση που ακολουθούν οι άνθρωποι για τη διάδοση πληροφοριών σχετικά με τα βάσανα του ενσαρκωμένου Θεού επηρεάζεται, σε μεγάλο βαθμό, από αυτήν την τάση του άπιστου κόσμου. Οι σκέψεις και οι απόψεις των ανθρώπων σχετικά με τις βασικές ανάγκες του ενσαρκωμένου Θεού ή τις καθημερινές κινήσεις και πράξεις Του είναι και αυτές παρόμοιες. Αν και οι άνθρωποι δεν αναφέρουν ευθέως ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο κάνει το συγκεκριμένο πράγμα ο ενσαρκωμένος Θεός, ο τρόπος με τον οποίο διαδίδεται έχει τις ακόλουθες συνέπειες: Κάνει τους ανθρώπους να μην επικεντρώνονται στην επιδίωξη της αλήθειας, αλλά απλώς σε αυτές τις εξωτερικές τυπικότητες· τους κάνει να μην επικεντρώνονται στην είσοδο στην αλήθεια, αλλά απλώς να επικεντρώνονται στα βάσανα, κάνοντας πράγματα που είναι εύκολο να πετύχουν οι άνθρωποι και εύκολο να μιμηθούν. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το να το κάνουν αυτό είναι μαρτυρία για τον Θεό, κι ότι το να το κάνουν αυτό είναι άσκηση της αλήθειας και επίσης προστασία της εικόνας του Θεού. Στην πραγματικότητα, έχει η εικόνα του Θεού ανάγκη εσένα για να την προστατέψεις; Όταν ο Θεός σού ζητά να μαρτυράς για Εκείνον, εννοεί να μαρτυράς γι’ αυτά τα πράγματα; (Όχι.) Η εικόνα του ενσαρκωμένου Θεού δεν έχει ανάγκη να την προστατέψεις εσύ, πόσο μάλλον να την προστατέψεις με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να έχεις καλές προθέσεις, αλλά οι πράξεις σου έχουν προκαλέσει αρνητικές συνέπειες και, σε σοβαρές περιπτώσεις, συνιστούν ακόμα και διαταράξεις και αναστάτωση. Οι άνθρωποι πάντα πίστευαν ότι είναι σωστό και λογικό να το κάνουν αυτό, ότι είναι καλή πράξη και ότι είναι αυτό που πρέπει να κάνει ένα δημιουργημένο ον. Εγώ λέω: «Λάθος! Αυτό δεν είναι εκείνο που οφείλεις να κάνεις. Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό». Εφόσον είσαι δημιουργημένο ον, πρέπει να αναλάβεις τη θέση που σου αρμόζει ως δημιουργημένο ον και να κάνεις καλά το καθήκον σου· δεν πρέπει να παίζεις τον ρόλο του μέσου ενημέρωσης της κοινωνίας μέσα στον οίκο του Θεού και να κάνεις αυτά που κάνουν τα μέσα ενημέρωσης. Τι λόγια λέω, τι βάσανα υπομένω, πού πηγαίνω για να κάνω κάτι, ποιο είναι το καθημερινό Μου πρόγραμμα —δεν χρειάζομαι από σένα να δημοσιοποιείς αυτά τα πράγματα, δεν Μου αρέσει να τα δημοσιοποιείς και νιώθω απέχθεια όταν τα δημοσιοποιείς. Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, σταμάτα αυτού του είδους τη δημοσιοποίηση, γιατί αυτή η δημοσιοποίηση αποτελεί διάδοση άσκοπης κουβεντούλας και δεν συνάδει με την αλήθεια. Το καταλαβαίνετε; (Ναι.) Είναι καλύτερο να μη δημοσιοποιείς αυτά τα πράγματα· είναι άχρηστη η διάδοση αυτής της άσκοπης κουβεντούλας. Αν θέλεις πραγματικά να μαρτυρήσεις για τον Θεό, τότε πρέπει να διαδίδεις περισσότερο τα λόγια του Θεού και να μοιράζεσαι τη βιωματική σου κατανόηση για την αλήθεια και την εμπειρία σου από την αλήθεια. Αν έχεις πραγματικά καλές προθέσεις και θέλεις να κάνεις κάποια καλά πράγματα και να προετοιμάσεις κάποιες καλές πράξεις, τότε κοίταξε ποιος τομέας ή ποιο μέρος του έργου του οίκου του Θεού χρειάζεται βελτίωση, και κατάβαλε κάποια προσπάθεια και πλήρωσε ένα τίμημα για να το κάνεις καλά, κι έτσι να βελτιώσεις την αποδοτικότητα του έργου, να επιταχύνεις την πρόοδο του έργου και, επίσης, να εξοικονομήσεις ανθρώπινο δυναμικό και οικονομικούς πόρους. Αν κάνεις κάποιο τέτοιου είδους έργο, αυτό είναι μια καλή πράξη και αυτό είναι που πρέπει να κάνει ένα δημιουργημένο ον. Όσο για το τι τρώω ή τι φοράω, ή τι βάσανα υπομένω, δεν είναι ανάγκη να τα διαδίδεις. Σου έχω πει από καιρό τι στάση πρέπει να έχεις απέναντί Μου, η οποία αποτελείται από μόλις τρεις αρχές: να είσαι ανοιχτός και ειλικρινής, σεβαστικός και υπάκουος. Τόσο απλό είναι· δεν χρειάζομαι να κάνεις τίποτα επιπλέον. Αν κάνεις κάτι επιπλέον με σωστό τρόπο, θα σε μεταχειριστώ ως αδελφό ή αδελφή και θα θυμάμαι αυτήν τη χάρη που Μου έκανες. Όμως, όσον αφορά τη σχέση ανάμεσά μας, σου έχω πει από καιρό τις αρχές για το πώς πρέπει να Με μεταχειρίζεσαι. Ποιες είναι αυτές οι τρεις αρχές; (Να είναι κανείς ανοιχτός και ειλικρινής, σεβαστικός και υπάκουος.) Αυτές ακριβώς είναι οι τρεις αρχές. Αν τηρείς αυτές τις τρεις αρχές, κάτι τέτοιο είναι σωστό, και θα έχεις κρατήσει γερά την τοποθέτηση που αρμόζει σε ένα δημιουργημένο ον και θα έχεις εκπληρώσει την ευθύνη σου. Δεν αξίζει δεκάρα να διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα και, τελικά, θα νιώσω απέχθεια για σένα. Αν όμως σου δώσω μια οδηγία σε σχέση με μία αρχή, σου αναθέσω ένα έργο ή συναναστραφώ πάνω σε μια πτυχή της αλήθειας, κι εσύ κάνεις ό,τι σου πω και ασκηθείς όπως σου πω, αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα. Μόνο η άσκηση της αλήθειας έχει αξία και μνημονεύεται. Διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα για Μένα, λέγοντας ότι κουράστηκα πολύ από το περπάτημα για να παρευρεθώ σε μια συνάθροιση κάπου. Διαδίδοντας αυτήν την άσκοπη κουβεντούλα, προκαλείς τη συμπόνοια και τον οίκτο των ανθρώπων για Μένα. Δεν χαίρομαι καθόλου γι’ αυτό και δεν Μου αρέσει που το κάνεις. Θα πρέπει να σε ρωτήσω: «Ποιο είναι το νόημα να διαδίδεις αυτό το ζήτημα; Γιατί διέδωσες αυτά τα λόγια; Καταλαβαίνεις πραγματικά τι σημαίνει να καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό;» Αν δεν μπορείς να δώσεις έναν λόγο που να συνάδει με την αλήθεια, και ο κρυφός στόχος αυτών που λες και κάνεις δεν συνάδει καθόλου με την αλήθεια, αλλά είναι απλώς το να ικανοποιήσεις τις προσωπικές σου φιλοδοξίες και επιθυμίες, και να προσπαθήσεις να κερδίσεις την εύνοιά Μου, τότε σου λέω ότι δεν Μου αρέσει που το κάνεις αυτό. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να το κάνεις αυτό. Ας είναι αυτή η μία και μοναδική φορά· μην το ξανακάνεις ποτέ! Στις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις σου μαζί Μου, πρέπει να στοχάζεσαι επανειλημμένα τις αρχές που σου λέω. Πρέπει να κρατάς γερά την τοποθέτηση που σου αρμόζει, να εκπληρώνεις τις ευθύνες που οφείλεις να εκπληρώνεις και να τηρείς τις αρχές που πρέπει να τηρείς —αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να πετύχεις. Μην προσπαθείς πάντα να βρεις πώς να κερδίσεις την εύνοιά Μου ή να Με κολακεύσεις· μην επιδιώκεις πάντα να Με συμπονάς ή να Με λυπάσαι, ή να Με κάνεις χαρούμενο. Μην κάνεις αυτά τα πράγματα. Ακόμα κι αν τα κάνεις, θα είναι μάταιο. Δεν Μου αρέσει να κάνεις αυτά τα πράγματα και νιώθω απέχθεια όταν τα κάνεις. Αν δεν κάνεις αυτά τα πράγματα, θα σε προσεγγίσω σύμφωνα με τους κανόνες και θα μπορώ να αλληλεπιδράσω μαζί σου κανονικά. Αν κάνεις αυτά τα πράγματα, και σκέφτεσαι πάντα να ωραιοποιείς ό,τι έχω κάνει και να τα κάνεις θέμα όλα αυτά πίσω από την πλάτη Μου προκειμένου να κερδίσεις την εύνοιά Μου και να Με κάνεις να νιώθω καλά για σένα, Εγώ λέω ότι κάνεις λάθος. Μόνο απέχθεια θα νιώσω για σένα αν το κάνεις αυτό. Ό,τι κι αν κάνεις, θα σε μεταχειρίζομαι και θα σε κρίνω με βάση τις αλήθεια-αρχές· έτσι θα σε βλέπω. Αν έχεις επαφές και αλληλεπιδράς μαζί Μου με δίκαιο και σωστό τρόπο, μπορούμε να αλληλεπιδρούμε κανονικά. Αν πάντα διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα πίσω από την πλάτη Μου, τότε στα μάτια Μου η ανθρώπινη φύση σου δεν είναι καλή. Τουλάχιστον, θα έλεγα ότι δεν έχεις ακεραιότητα ούτε αξιοπρέπεια, και ότι είσαι πολύ χαμηλού επιπέδου. Κάποιοι λένε: «Έλεγα μια καλή κουβέντα για Σένα —δεν είναι σωστό αυτό;» Εγώ λέω: «Δεν είναι ανάγκη να γίνεται αυτό». Οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να δουν και φτάνουν στο σημείο να γνωρίσουν τι είδους άνθρωπος είμαι μέσα από τα λόγια της συναναστροφής Μου και μέσα από τις αλήθειες που τους διδάσκω· δεν φτάνουν στο σημείο να το δουν και να το γνωρίσουν μέσα από την άσκοπη κουβεντούλα που διαδίδεις. Επομένως, το να διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα είναι εντελώς άχρηστο και περιττό. Ίσως κανένας άλλος να μην αισθάνεται απέχθεια γι’ αυτό ή ίσως να αρέσει σε όλους τους άλλους, αλλά τουλάχιστον Εμένα δεν Μου αρέσει και αισθάνομαι απέχθεια γι’ αυτό. Όταν διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα για Μένα, ακόμα κι αν ταιριάζει πραγματικά στις προτιμήσεις όλων και συνάδει πραγματικά με τις απόψεις όλων, και τους κάνει όλους να αισθάνονται καλά, θα έπρεπε τουλάχιστον να ρωτάς Εμένα. Εγώ είμαι το άτομο που αφορά· πρέπει να ρωτάς αν συμφωνώ με αυτό κι αν Μου αρέσει. Σου έχω δώσει την έγκριση να διαδίδεις τέτοια πράγματα; Αν δεν σου έχω δώσει την έγκριση, αλλά εσύ διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα για Μένα, μιλώντας τόσο αυθαίρετα και μάλιστα διαδίδοντάς τη λες και είναι η αλήθεια, αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις κρυφούς σκοπούς; Τότε, πώς θα σε χαρακτηρίσω; Θα πω ότι προκαλείς διαταράξεις και αναστάτωση. Όπου κι αν πηγαίνω, ό,τι λόγια κι αν λέω και ό,τι πράγματα κι αν κάνω, κάποιοι άνθρωποι επικεντρώνονται ειδικά στο να διαδώσουν αυτά τα πράγματα, λες και, αφού το κάνουν αυτό, όλοι θα Με έχουν σε μεγάλη εκτίμηση και θα Με αξιολογήσουν θετικά. Είναι αυτό εξύψωση του Θεού και κατάθεση μαρτυρίας για τον Θεό; (Όχι.) Τότε, όποτε πηγαίνω κάπου για να κάνω κάποια πράγματα, είτε πρόκειται για πράγματα της καθημερινής Μου ζωής είτε για πράγματα που σχετίζονται με το έργο —ειδικά για πράγματα που στα μάτια των ανθρώπων μοιάζουν με βάσανα— μήπως παίζω θέατρο κάνοντας αυτά τα πράγματα; (Όχι.) Αφού ξέρεις ότι δεν παίζω θέατρο, μη διαδίδεις αυτά τα πράγματα. Μην ενεργείς ως μεγάφωνο και μην ενεργείς ως μέσο ενημέρωσης· ο οίκος του Θεού δεν διαθέτει τέτοιον θεσμό. Μη δημιουργείς εσύ ο ίδιος ένα μέσο ενημέρωσης και μην ενεργείς ως μεγάφωνο για να διαδίδεις αυτά τα πράγματα, γιατί Με αηδιάζει απίστευτα το ότι τα διαδίδεις· έχει αρνητικό αντίκτυπο. Επομένως, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να διαδίδεις άσκοπη κουβεντούλα και δεν πρέπει να διαδίδεις τέτοιου είδους πράγματα. Αυτή είναι μία από τις απαιτήσεις που έχω από σας.

Το ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε για να κάνει το έργο Του είναι ένα βήμα στο σχέδιο διαχείρισης του Θεού, είναι ένα στοιχείο μέσα σ’ αυτό και είναι κάπως ιδιαίτερο από άποψη μορφής —απαιτεί να έρθει ο Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους για να μιλήσει και να εργαστεί. Δηλαδή, ο Θεός παίρνει τη μορφή ενός σαρκικού σώματος, γίνεται ένας συνηθισμένος άνθρωπος και έρχεται να εργαστεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκτός από τη δουλειά Του να μιλάει, το πιο σημαντικό είναι τα βάσανα που υπομένει η σάρκα Του. Αυτό αποτελεί επίσης ένα επιμέρους έργο και είναι κάτι που πρέπει να βιώσει και πρέπει να αντέξει. Κατά την περίοδο που ο Θεός μιλάει και εργάζεται, εκτός από το να μιλάει και να εργάζεται, πρέπει και να υπομείνει κάποια βάσανα η σάρκα Του. Είναι αναπόφευκτο να υποφέρει ο Θεός όταν ζει ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο Θεός έρχεται εν σαρκί και ζει ανάμεσα στους ανθρώπους, για να σώσει τους ανθρώπους, να εφοδιάσει τους ανθρώπους με την αλήθεια, να υποδείξει στους ανθρώπους το μονοπάτι και να χαρίσει στους ανθρώπους ζωή. Αυτό που αντικρίζει, όμως, είναι μια ανθρωπότητα που έχει διαφθαρεί βαθιά από τον Σατανά. Τι πρέπει, λοιπόν, να αντέξει ο Θεός; Πρέπει να αντέξει την κρίση, τη βλασφημία, την επαναστατικότητα και την προδοσία των ανθρώπων, καθώς και τις παρανοήσεις, την επιφυλακτικότητα και τα παράπονα των ανθρώπων, αλλά και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους συμπεριφέρονται επιπόλαια απέναντι στον Θεό. Πρέπει να αντέξει όλα αυτά. Κάποιοι λένε: «Δεν Σ’ έχουμε δει να αντέχεις τα πράγματα αυτά». Όταν ο Θεός έρχεται εν σαρκί, δεν ζει ανάμεσα σε άπιστους· αντίθετα, ζει ανάμεσα στον εκλεκτό λαό του Θεού και ζει ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα που προτίθεται να σώσει. Όταν ζει μαζί με αυτά τα ανθρώπινα όντα, η σάρκα Του πρέπει αναπόφευκτα να έρχεται σε επαφή, να έχει σχέσεις και να επικοινωνεί με αυτούς τους ανθρώπους, να αλληλεπιδρά μαζί τους, και πρέπει αναπόφευκτα να χειρίζεται πολλά ζητήματα. Όταν χειρίζεται αυτά τα ζητήματα, οι άνθρωποι είναι πολύ φυσικό να αποκαλύπτουν σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις. Πιστεύεις ότι ο ενσαρκωμένος Θεός αισθάνεται ευχαρίστηση ή δυσφορία όταν βλέπει τους ανθρώπους να αποκαλύπτουν διεφθαρμένες διαθέσεις; (Δυσφορία.) Μετράει ως βάσανο να αισθάνεται δυσφορία; (Ναι.) Τότε, μήπως σταματάει να σώζει τους ανθρώπους επειδή αισθάνεται δυσφορία; Μήπως παρατάει το έργο Του επειδή αισθάνεται δυσφορία; Ή απλώς καταστρέφει κατευθείαν τους ανθρώπους; Δεν μπορεί. Αυτοί τους οποίους σώζει είναι ακριβώς οι βαθιά διεφθαρμένοι άνθρωποι. Η δυσφορία Του είναι ένα αληθινό πρόβλημα. Όσον αφορά τον ενσαρκωμένο Θεό, πρέπει να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά και να τα υπομείνει όλα αυτά ώστε να σώσει την ανθρωπότητα. Ενώ τα αντιμετωπίζει όλα αυτά και τα υπομένει όλα αυτά, πρέπει επίσης να συνεχίσει να κάνει το έργο Του, να συνεχίσει να εκφράζει λόγια για να παρέχει την αλήθεια, να μιλάει υπομονετικά και ειλικρινά στους ανθρώπους, και να εργάζεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν μπορεί να παρατήσει τη σωτηρία των ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή βλέπει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί πάρα πολύ, ότι η επαναστατικότητά τους είναι υπερβολική ή ότι αυτά που κάνουν είναι παράλογα και αηδιαστικά, διότι αυτό είναι το έργο Του, κι έτσι το να υπομένει και να κάνει υπομονή αποτελεί μέρος του έργου Του και είναι επίσης μέρος της άσκησης της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και της εκπλήρωσης των ευθυνών Του. Με άλλα λόγια, όσον αφορά την ανθρωπότητα, ο Θεός έχει ευθύνες, έχει ανησυχίες, έχει έργο και έχει επίσης προσδοκίες. Ο Θεός θέλει να σώσει την ανθρωπότητα, να ολοκληρώσει μια ομάδα ανθρώπων ώστε να εισέλθουν στην επόμενη εποχή και να ολοκληρώσει μια ομάδα ανθρώπων ώστε να φτάσουν στη σωτηρία και να γίνουν μια νέα ανθρωπότητα, φέρνοντας σε πέρας το μεγάλο έργο του Θεού και κερδίζοντας μια μερίδα ανθρώπων. Αυτό είναι το έργο του Θεού και ο ενσαρκωμένος Θεός ήρθε ακριβώς για να επιτελέσει αυτήν τη διακονία. Κι έτσι, προτού ο Θεός ενσαρκωθεί για να κάνει το έργο Του, δεν ήταν ότι δεν ήξερε πως θα αντίκριζε μια ομάδα ανθρώπων που ήταν βαθιά διεφθαρμένοι· κάθε άλλο, ήξερε πολύ καλά ότι επρόκειτο να σώσει μια ομάδα ανθρώπων που είχαν διαφθαρεί βαθιά από τον Σατανά. Επομένως, για τη διάθεση-ουσία του Θεού, οτιδήποτε θα αντιμετώπιζε και θα συναντούσε θα ήταν κακουχίες. Σ’ αυτές τις κακουχίες περιλαμβάνονται κάποιες κακουχίες που προκαλούνται από το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά οι κακουχίες που προκαλούνται από τις περιστάσεις δεν είναι τίποτα. Ποιες είναι οι αληθινές κακουχίες; Σας ρώτησα μόλις τώρα και είπατε ότι δεν ξέρατε, οπότε πρέπει να σας το πω, και τότε θα ξέρετε. Μόλις το μάθετε, θα μπορέσετε να καταλάβετε.

Αφότου ενσαρκώθηκε ο Θεός, η διάθεσή Του και η ουσία Του παραμένουν αμετάβλητες. Αυτός διαθέτει θεϊκή ζωή, αλλά έχει και τη διάθεση του ίδιου του Θεού· επομένως, όσον αφορά την ουσία και τη ζωή Του, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι συμβατή μαζί Του. Αυτή η ανικανότητα να είναι συμβατοί οι άνθρωποι με τον Θεό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν με τον Θεό όσον αφορά τις συνήθειες διαβίωσης ή την προσωπικότητα· αντίθετα, σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι συμβατοί με τον Θεό όσον αφορά διάφορες σκέψεις και απόψεις, καθώς και τις αρχές και τις μεθόδους για το πώς να μεταχειρίζονται διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα. Δεν είναι γεγονός αυτό; (Είναι.) Ο λόγος για αυτήν την ανικανότητα να είναι συμβατή με τον Θεό η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι ότι έχει επηρεαστεί βαθιά και έχει υποστεί βαθιά πλύση εγκεφάλου από τον Σατανά, έχει αποδεχτεί τα δέλεαρ του Σατανά και κάνει τα πάντα με βάση τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά. Όλες αυτές οι σκέψεις και οι απόψεις του Σατανά είναι παράλογες και όλες είναι αρνητικά πράγματα —έτσι, όλοι βλέπουν το έργο του Θεού και τον ίδιο τον Θεό με αυτές τις παράλογες απόψεις και μεθόδους. Όσον αφορά την ανθρωπότητα, η ουσία του Θεού, η διάθεση του Θεού, και ακόμα και οι φιλόπονες προθέσεις του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές από κανέναν άνθρωπο ούτε μπορούν να εκτιμηθούν από κανέναν άνθρωπο. Φυσικά, δεν υπάρχει και κανείς που να μπορεί να τις μεταχειριστεί και να τις αποδεχτεί σωστά, πόσο μάλλον κάποιος που να μπορεί πραγματικά να Τον λάβει υπόψη του. Ωστόσο, ο ενσαρκωμένος Θεός πρέπει και πάλι να ολοκληρώσει αυτό το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας, και πρέπει να χαρίσει στον άνθρωπο την αλήθεια, την οδό και τη ζωή. Στη διαδικασία κατά την οποία χαρίζει στον άνθρωπο την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, πρέπει επίσης να υπομείνει τις παρανοήσεις, τα παράπονα και τις κρίσεις του ανθρώπου, ακόμα και την απόρριψη και την αποφυγή του —με άλλα λόγια, πρέπει να αντιμετωπίσει τις διάφορες μορφές επαναστατικότητας του ανθρώπου. Όσο υπομονετικά και ειλικρινά κι αν συναναστρέφεται ο Θεός σχετικά με την αλήθεια ή όσο κι αν σώζει την ανθρωπότητα με φιλόπονες προθέσεις, έτσι ώστε να οδηγήσει τον άνθρωπο στον σωστό δρόμο και να φέρει τον άνθρωπο στο μονοπάτι της σωτηρίας, είναι πολύ δύσκολο να κάνει τον άνθρωπο να Τον κατανοήσει πλήρως. Από αυτήν την άποψη, ο ενσαρκωμένος Θεός πρέπει να δείχνει συνεχώς υπομονή και ανεκτικότητα, να μην κουράζεται ποτέ να μιλάει και να εργάζεται, και —μέσα από διάφορες μεθόδους και από διαφορετικές οπτικές— να κάνει τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις παράλογες οπτικές τους, ώστε να αρχίσουν να ενδιαφέρονται για τα θετικά πράγματα και για τις αλήθεια-αρχές που διδάσκει ο Θεός στους ανθρώπους, και να βαδίσουν στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Είναι εξαιρετικά οδυνηρό να το υπομένει αυτό. Σχετικά με όση αλήθεια κι αν συναναστρέφεται ο ενσαρκωμένος Θεός, πρέπει και πάλι να αντιμετωπίζει τις παρανοήσεις, τα παράπονα, ακόμα και τις δικαιολογίες και τις υπερασπίσεις των ανθρώπων. Όση φιλόπονη σκέψη κι αν έχει για τους ανθρώπους και όσο ανιδιοτελώς κι αν αφοσιώνεται, πρέπει και πάλι να υπομένει την επαναστατικότητα των ανθρώπων, ακόμα και τα ψυχρά βλέμματά τους, και πρέπει επίσης να αντιμετωπίζει το ότι εκβιάζεται από συγκεκριμένα άτομα. Ωστόσο, καθ’ όλη τη διαδικασία αυτή, το έργο του Θεού δεν έχει σταματήσει ποτέ και η πρόοδος του έργου Του δεν έχει επιβραδυνθεί ποτέ ούτε έχει επιβραδυνθεί ο ρυθμός με τον οποίο Εκείνος οδηγεί την ανθρωπότητα προς τα εμπρός. Εκτελεί το έργο Του όπως πάντα, και εκφράζει τα λόγια Του και τις δηλώσεις Του όπως πάντα. Σε αυτήν τη διαδικασία, αφενός, καθότι είναι ο ενσαρκωμένος Θεός, διαθέτει ανθρώπινη συνείδηση και επίγνωση των συναισθημάτων. Με άλλα λόγια, από την οπτική της ανθρώπινης φύσης, έχει επίσης και ευαισθησία· έχει συναισθήματα, έχει αισθήματα και έχει επίγνωση —δεν Του λείπει η επίγνωση. Από την άποψη της ανθρώπινης φύσης, η ανθρώπινη φύση Του δεν υπερβαίνει τα σαρκικά συναισθήματα ούτε υπερβαίνει τη συνείδηση της σάρκας, όπως κάνει το Πνεύμα του Θεού. Κι έτσι, ο ενσαρκωμένος Θεός, καθώς ανέχεται την επαναστατικότητα της ανθρωπότητας, υπομένει μεγαλύτερα βάσανα και πρέπει να αντέξει περισσότερο πόνο. Αυτό είναι ένα από τα πιο μεγάλα βάσανα που υπομένει ο Θεός. Εκτός από το να υπομένει και να ανέχεται τις διάφορες μορφές επαναστατικότητας των ανθρώπων μακροπρόθεσμα, υπάρχει ένα άλλου είδους βάσανο που πρέπει να υπομείνει ο ενσαρκωμένος Θεός κάνοντας το έργο Του και επιτελώντας τη διακονία Του —με άλλα λόγια, ζει ανάμεσα στην ανθρωπότητα χωρίς να είναι μέλος της. Ποιες είναι οι προεκτάσεις αυτού; Ο Θεός διαθέτει μια ζωή-ουσία η οποία διαφέρει από εκείνη της ανθρωπότητας, και έχει σκέψεις και απόψεις για το πώς να μεταχειρίζεται όλα τα πράγματα και τα γεγονότα οι οποίες διαφέρουν από εκείνες που έχει η ανθρωπότητα. Φυσικά, με βάση αυτές τις δύο διαφορές, πριν το έργο του Θεού αποκτήσει μια ομάδα ανθρώπων που θα φτάσουν στη σωτηρία, ποιο είναι το αντικειμενικό γεγονός που αντιμετωπίζει ο ενσαρκωμένος Θεός ενώ ζει ανάμεσα στους ανθρώπους; Είναι ότι κανείς δεν διαθέτει πραγματικά τη ζωή της αλήθειας την οποία διαθέτει Εκείνος ούτε διαθέτει κανείς πραγματικά την κατανόηση του σχεδίου διαχείρισης του Θεού την οποία διαθέτει Εκείνος. Επομένως, ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός, ενώ αντιμετωπίζει τα διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα ή ζει ανάμεσά τους, νιώθει μοναξιά, παρόλο που υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στην εκκλησία που ακολουθούν τον Θεό. Δεν είναι γεγονός αυτό; (Είναι.) Δεν μπορώ να πω ότι όλες αυτές οι αλήθειες σχετικά με τις οποίες έχω συναναστραφεί είναι πέρα από την κατανόηση όλων, αλλά τουλάχιστον, μέχρι τώρα, ούτε ένας άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να κατανοήσει πλήρως όλες τις πτυχές της αλήθειας. Ίσως μετά από άλλα δέκα ή είκοσι χρόνια εμπειρίας και άλλα δέκα ή είκοσι χρόνια εκτέλεσης του καθήκοντός σας, θα έχετε κατανόηση και εμπειρία από κάποιες αλήθεια-αρχές και θα έχετε κερδίσει κάποια πράγματα. Θα ξέρετε πώς να κάνετε το έργο και θα ξέρετε τις σωστές σκέψεις και απόψεις με τις οποίες πρέπει να προσεγγίζετε τα διάφορα ζητήματα με τα οποία έρχεστε αντιμέτωποι. Ωστόσο, η αλήθεια που κατανοείτε στην πραγματικότητα θα είναι ακόμα πολύ περιορισμένη. Επομένως, όταν χειριζόμαστε κάποια ζητήματα ή όταν προσεγγίζουμε διάφορα πράγματα, δεν μπορούμε ποτέ να φτάσουμε σε πλήρη συμφωνία ως προς τις απόψεις μας. Η βασική αιτία αυτού είναι οι διαφορετικοί βαθμοί κατανόησης της αλήθειας. Από τη μία, ο ενσαρκωμένος Θεός πρέπει να υπομείνει διάφορων ειδών άδικη μεταχείριση από την ανθρωπότητα, και πρέπει επίσης να υπομείνει τις διάφορες αντιλήψεις, φαντασιοκοπίες και παράλογες απαιτήσεις της που δεν εναρμονίζονται με την αλήθεια. Από την άλλη, ο ενσαρκωμένος Θεός πρέπει επίσης να υπομείνει το πιο οδυνηρό πράγμα, το οποίο είναι επίσης κάποιου είδους βάσανο που πρέπει αναπόφευκτα να υπομείνει: Επειδή υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ουσία του ανθρώπου και στην ουσία του ενσαρκωμένου Θεού, όσα χρόνια κι αν εργάζεται ο ενσαρκωμένος Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους, συνεχίζει να νιώθει μοναξιά. Πείτε Μου, το να νιώθεις μοναξιά είναι κάποιας μορφής βάσανο; (Ναι.) Το να νιώθεις μοναξιά είναι κάποιας μορφής βάσανο. Όσο ξεκάθαρα και όσο διεξοδικά κι αν γίνεται συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, η είσοδος της ανθρωπότητας παραμένει αργή. Τα ίδια λάθη και η ίδια διαφθορά προκύπτουν συνεχώς και επανεμφανίζονται συνέχεια. Με υπομονή και σοβαρότητα, ο ενσαρκωμένος Θεός συναναστρέφεται συνεχώς σχετικά με την αλήθεια για να εφοδιάσει τους ανθρώπους, και δείχνει συνεχώς υπομονή και ανεκτικότητα απέναντί τους —μόνο όταν έρθει η ημέρα που θα ολοκληρωθεί το έργο του Θεού δεν θα χρειάζεται πλέον να υπομένει αυτό το βάσανο. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο έργο. Επιπλέον, Εγώ, ο ενσαρκωμένος Θεός, έχω πολλές πτυχές στην προσωπική Μου καθημερινή ζωή που είναι στην πραγματικότητα πολύ ορθές, αλλά υπόκεινται επίσης στην κριτική και την κρίση των ανθρώπων, και υπόκεινται στις παρανοήσεις των ανθρώπων, ενώ κάποια άτομα φτάνουν μέχρι το σημείο να κάνουν φασαρία γι’ αυτά. Ο άνθρωπος είναι ανίκανος να είναι συμβατός με τον Θεό. Από τη μία, αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος έχει την ουσία των διεφθαρμένων διαθέσεων. Από την άλλη, όσον αφορά το ανάστημα του ανθρώπου, όσον αφορά το πόσο αυτός αγαπά την αλήθεια και όσον αφορά τη στάση του απέναντι στα θετικά πράγματα, στο τρέχον επίπεδό του, είναι αδύνατο να είναι συμβατός ο άνθρωπος με τον Θεό. Ακόμα κι αν ο άνθρωπος μπορεί να επιδιώξει την αλήθεια στον μέγιστο βαθμό ή αν Εγώ μπορώ να σας δείξω ανεκτικότητα στον μέγιστο βαθμό, θα είναι και πάλι αδύνατο ο άνθρωπος και ο Θεός να είναι συμβατοί. Σ’ αυτό το πλαίσιο, αν οι απαιτήσεις Μου από εσάς είναι πολύ αυστηρές ή πολύ δύσκολες σε ό,τι αφορά τον ρυθμό, δεν θα μπορείτε να ανταποκριθείτε ούτε να τις πετύχετε, και κάποιοι άνθρωποι μικτού αναστήματος θα γίνουν εύκολα αρνητικοί και αδύναμοι. Για αυτόν τον λόγο, σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν μπορώ παρά να είμαι επιεικής και δεν μπορώ παρά να κάνω υπομονή και να περιμένω. Τι σημαίνει να περιμένω; Σημαίνει να έχω καλές προσδοκίες και να σας βλέπω με ανυπομονησία και με όμορφες επιθυμίες —να σας βλέπω με αυτόν τον τρόπο και μ’ αυτήν τη νοοτροπία. Ελπίζω κάποια μέρα κάποιοι από σας να μπορέσετε να ξεκινήσετε να βαδίζετε στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας ή κάποιοι από εσάς να γίνετε, όπως ο Πέτρος, ο Ιώβ και ο Αβραάμ, άνθρωποι που υποτάσσονται στον Θεό και λατρεύουν τον Θεό. Ανυπομονώ γι’ αυτήν την ημέρα. Με τα χρόνια, καθώς σας μιλούσα και σας κήρυττα, καθώς συναναστρεφόμουν μαζί σας για το έργο και καθώς μιλούσα για καθημερινά ζητήματα, πάντα είχα αυτήν τη νοοτροπία. Είτε είμαι μόνος είτε ζω ανάμεσά σας, δεν έχει αλλάξει αυτή η ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι και δεν έχει αλλάξει αυτή η νοοτροπία Μου· αυτό το συναίσθημα πάντα παραμένει. Έτσι, λέω ότι τα βάσανα που σχετίζονται με το περιβάλλον ή τις καθημερινές ανάγκες τα οποία υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός λόγω του έργου Του δεν είναι τίποτα το σοβαρό και δεν αξίζει να γίνεται αναφορά σ’ αυτά —τα αληθινά βάσανα που υπομένω είναι κάτι που εσείς δεν μπορείτε να δείτε ούτε να εκτιμήσετε. Έτσι τα έχω καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα πράγματα, και τα βάσανα που υπομένω στην καρδιά Μου δεν μπορούν να μεταδοθούν στους ανθρώπους. Ούτε μπορούν να τα δουν οι άνθρωποι από έξω. Η ψυχολογική Μου κατάσταση δεν αλλάζει, η προσωπικότητά Μου δεν αλλάζει, οι καθημερινές Μου συνήθειες δεν επηρεάζονται και το έργο δεν επηρεάζεται, αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά Μου, πρέπει να υπομένω τη μοναξιά· κι αυτή η μοναξιά είναι κάτι που παραμένει. Πείτε Μου, είναι μεγάλα τα βάσανα; Είναι αληθινά βάσανα αυτά; (Ναι.) Γι’ αυτό σας λέω να μη διαδίδετε αυτά τα άχρηστα πράγματα· δεν γνωρίζετε και δεν μπορείτε να εκτιμήσετε τα αληθινά βάσανα που υπομένω. Γιατί δεν σας μιλάω ποτέ για τα βάσανα που υπομένω; Δεν θα καταλαβαίνατε και, ακόμα κι αν σας μιλούσα γι’ αυτά, τι όφελος θα είχε; Αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο για την εκτέλεση του έργου, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο για τη συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο για την παίδευση και την κρίση των λόγων του Θεού.

Εκτός από τα δύο είδη βασάνων για τα οποία μόλις μιλήσαμε —το να υπομένει τις διάφορες μορφές διαφθοράς και επαναστατικότητας της ανθρωπότητας, και το να υπομένει τη μοναξιά— υπάρχει κι άλλο ένα βάσανο που υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός. Ίσως να μην μπορέσετε ποτέ να εκτιμήσετε αυτό το είδος βασάνου, αλλά εφόσον είμαστε στο θέμα των βασάνων, ας συναναστραφούμε σχετικά μ’ αυτό. Ο Θεός κάνει το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας εδώ και έξι χιλιάδες χρόνια· από τη στιγμή που ο Θεός σχεδίασε να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων, είτε μιλώντας είτε υιοθετώντας κάποια άλλη μορφή, ο Θεός άρχισε να ξεδιπλώνει αυτό το έργο. Τι σημαίνει, λοιπόν, για τον Θεό το να ξεδιπλώνει αυτό το έργο; Τι σημαίνει για την ανθρωπότητα; Σημαίνει ότι ο Θεός πρόκειται να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων· οι προθέσεις και το σχέδιο του Θεού έχουν διαμορφωθεί, κι Εκείνος θέλει να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων, και τελικά αυτή η ομάδα ανθρώπων θα είναι ο καρπός του έργου του έξι χιλιάδων ετών σχεδίου διαχείρισης του Θεού. Εφόσον ο Θεός το έχει σχεδιάσει και ορίσει, έχει προσδοκίες γι’ αυτό το αποτέλεσμα. Αυτές οι προσδοκίες συνοδεύουν από την αρχή το έργο Του. Από την Εποχή του Νόμου έως την Εποχή της Χάριτος, ο Θεός είχε ανέκαθεν προσδοκίες γι’ αυτό το αποτέλεσμα και αυτές οι προσδοκίες έχουν μεταφερθεί απαράλλακτες στον ενσαρκωμένο Θεό στο τρίτο στάδιο του έργου. Καθώς ο Θεός έχει ενσαρκωθεί ξανά, όποιο κι αν είναι το φύλο Του, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες Του ή σε όποιο κοινωνικό περιβάλλον κι αν ζει, αυτές οι προσδοκίες συνοδεύουν το έργο Του. Επομένως, όσον αφορά αυτόν τον ενσαρκωμένο Θεό, πρέπει κι Αυτός να αναλάβει αυτές τις προσδοκίες. Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι Αυτός αποδέχεται μια ευθύνη και ένα φορτίο από τον Θεό, και κάνει το έργο Του με αυτές τις προσδοκίες. Παρόλο που και οι δύο έχουν τις ίδιες προσδοκίες, αυτός ο ενσαρκωμένος Θεός εργάζεται για πολύ μεγαλύτερη χρονική περίοδο από τον πρώτο ενσαρκωμένο Θεό. Επειδή Αυτός πρέπει να προμηθεύσει τους ανθρώπους με όλες τις αλήθειες που πρέπει να κατανοήσουν, η φύση αυτού του έργου απαιτεί να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους για μεγάλη χρονική περίοδο. Δεν είναι ότι απλώς τελειώνει το έργο και δίνει απολογισμό, κι έτσι εκπληρώνεται η διακονία Του —αντίθετα, κατά την περίοδο που εκτελεί αυτό το έργο, τρέφει προσδοκίες, θέλοντας να δει το αποτέλεσμα. Αυτό το αποτέλεσμα δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε καν σε ένα-δυο χρόνια. Αντίθετα, αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να παρακολουθείται, να φροντίζεται και να αναμένεται μακροπρόθεσμα. Ως εκ τούτου, Αυτός πρέπει να περάσει πολύ καιρό παρακολουθώντας και περιμένοντας αυτό το αποτέλεσμα, και προσδοκώντας να δει ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Αυτή η παρακολούθηση και η αναμονή είναι μια ευθύνη, είναι ένα φορτίο και, φυσικά, είναι ένα μέτρο πόνου για τον ενσαρκωμένο Θεό. Όλα αυτά είναι ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο των ευθυνών της διακονίας Του, περιλαμβάνονται στο πλαίσιο αυτού του σταδίου του έργου και αποτελούν μέρος αυτού του σταδίου του έργου. Πρώτον, πρέπει να είναι υπομονετικός, και πρέπει επίσης να υπομένει τη μοναξιά, και στη συνέχεια πρέπει να παρακολουθεί και να περιμένει. Καμία από αυτές τις πτυχές δεν μπορεί να εξαιρεθεί. Και οι τρεις αυτές πτυχές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για τον ενσαρκωμένο Θεό· δεν μπορεί να γλυτώσει από καμία από αυτές, κανείς δεν μπορεί να βιώσει τον πόνο για λογαριασμό Του και δεν υπάρχει καλός τρόπος για να τις εξαλείψει ή να απαλλαγεί απ’ αυτές. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό πράγμα για τον Θεό. Επομένως, ό,τι βάσανα κι αν υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός στην καθημερινή Του ζωή, όσο κι αν δαπανά τον εαυτό Του και όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνει, όλα αυτά δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, διότι όσα απ’ αυτά τα εξωτερικά βάσανα κι αν υπομένει, δεν μπορούν να εξαλείψουν τον πόνο που αισθάνεται ο ενσαρκωμένος Θεός από το ότι υπομένει τις διάφορες μορφές διαφθοράς και επαναστατικότητας της ανθρωπότητας ούτε μπορούν να απελευθερώσουν τη σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού από τη μοναξιά, πόσο μάλλον, φυσικά, να υποκαταστήσουν το αποτέλεσμα που αναμένεται από τον ενσαρκωμένο Θεό ή τον ίδιο τον Θεό. Αυτά τα τρία πράγματα αποτελούν μέρος των ευθυνών που εκπληρώνει ο ενσαρκωμένος Θεός με τον ερχομό Του ανάμεσα στους ανθρώπους για να κάνει το τελικό στάδιο του έργου και είναι ένα αντικειμενικό γεγονός που Αυτός πρέπει να αντιμετωπίσει. Από τη στιγμή που άρχισα επίσημα να επιτελώ τη διακονία Μου μέχρι σήμερα, για πάνω από τριάντα χρόνια, ζω συνεχώς σε μια τέτοια κατάσταση. Ίσως αν σας είχα πει πριν από δέκα χρόνια ότι αυτό αποτελεί μέρος των βασάνων που υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός, να μην το είχατε καταλάβει και να μην είχατε αισθανθεί τίποτα, και να λέγατε: «Πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί βάσανο; Έχεις τόσο υψηλή θέση· σίγουρα τρως καλά, απολαμβάνεις ωραία πράγματα και δεν Σου λείπει τίποτα. Επίσης, Έχεις τόσους ανθρώπους που Σε ακολουθούν και εργάζονται σκληρά για Σένα. Τι βάσανα υπομένεις; Αυτά μετράνε ως βάσανα;» Αλλά τώρα ίσως να μπορείτε να καταλάβετε λίγο. Αν είχα πει τότε ότι, κατά την περίοδο που εργαζόμουν, δεν είχα σπίτι για να επιστρέψω ούτε μέρος να γείρω το κεφάλι Μου, ότι δεν έτρωγα καλά, ότι ντυνόμουν φτωχικά και ζούσα σε περιβάλλοντα με άθλιες συνθήκες, κι έμενα ακόμα και σε σπηλιές για να αποφύγω τα ανθρωποκυνηγητά του ΚΚΚ —αν είχα πει αυτά τα πράγματα, θα ήσασταν πρόθυμοι να τα ακούσετε και θα μπορούσατε να τα καταλάβετε. Αυτά τα πράγματα, όμως, δεν τα έχω πει ποτέ· για Μένα δεν αποτελούν κανένα είδος βασάνων. Τα αληθινά βάσανα είναι τα βάσανα της καρδιάς Μου. Αυτά που σας έχω πει σήμερα είναι τα αληθινά βάσανα που υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός. Λέω αυτά τα πράγματα με την ελπίδα να μάθετε ένα γεγονός: Ο ερχομός του ενσαρκωμένου Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους για να κάνει το έργο Του απαιτεί επίσης από Αυτόν να πληρώσει ένα τίμημα, απαιτεί επίσης να είναι υπομονετικός και απαιτεί επίσης να βιώσει πραγματικά όλον αυτόν τον πόνο. Καθότι πρέπει να επιτελέσει τη διακονία Του, πρέπει να αντιμετωπίσει τα βάσανα που οφείλει να υπομείνει ο ίδιος και να τα αντέξει ο ίδιος. Αυτά τα βάσανα είναι αυτά που πρέπει να αντέξει προσωπικά για να επιτελέσει το έργο, να ολοκληρώσει το σχέδιο διαχείρισης του Θεού και να εκπληρώσει την ανάθεση από τον Θεό. Ο λόγος για τον οποίο δεν μαρτυρώ ποτέ γι’ αυτά τα πράγματα και δεν χρειάζομαι να μαρτυρήσετε εσείς γι’ αυτά, πόσο μάλλον να τα διαδώσετε και, φυσικά, ακόμα περισσότερο δεν διεκδικώ εύσημα από σας ούτε χρειάζομαι να Μου εκφράσετε βαθιά ευγνωμοσύνη, είναι ότι το να έρθει ο ενσαρκωμένος Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους για να εργαστεί είναι ήδη αρκετά δύσκολη δουλειά. Αυτό είναι το έργο Του και είναι επίσης η ευθύνη Του· πρέπει να υπομείνει, και πρέπει να παρακολουθήσει και να περιμένει. Σας το λέω αυτό μόνο για να γνωρίζετε τη στάση του ενσαρκωμένου Θεού ως προς το πώς προσεγγίζει αυτές τις κακουχίες και για να σας μεταφέρω τις σωστές σκέψεις και απόψεις· δεν το λέω για να εκτιμήσετε πιο βαθιά τι είναι τα βάσανα και τι βάσανα έχει υπομείνει ο ενσαρκωμένος Θεός. Δεν αισθάνομαι θιγμένος που υπομένω τα βάσανα ούτε αισθάνομαι πως το να υπομένω αυτά τα βάσανα σημαίνει ότι έχω εργαστεί τόσο σκληρά και έχω προσφέρει τόσο μεγάλες συνεισφορές. Δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ μπροστά σας, πόσο μάλλον να αποσπάσω κάτι από εσάς το οποίο θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω ως κεφάλαιο. Υπομένω τα βάσανα που οφείλω να υπομείνω, επειδή έχω ευθύνη απέναντί σας. Φυσικά, όσον αφορά τη διακονία που επιτελώ, πρέπει να λογοδοτώ στον Θεό. Δεν υπάρχει λόγος να επιζητώ εύσημα ή ευνοϊκές εντυπώσεις από σας. Για να το θέσω απλά, λοιπόν, δεν μπορείτε να πάρετε τη θέση Μου και να υπομείνετε αυτά τα βάσανα ούτε μπορεί κανένας από σας να Με απαλλάξει από αυτά. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορείτε να συνεργαστείτε και το μόνο που μπορεί να ανακουφίσει κάπως τα βάσανα που υπομένω είναι να αποκτήσετε είσοδο στην αλήθεια, να μάθετε να είστε υπάκουοι, να έχετε μαρτυρία όπως του Ιώβ και να έχετε εμπειρίες όπως του Πέτρου· να έχετε καλές πράξεις, να είστε αφοσιωμένοι στην εκτέλεση των καθηκόντων σας, να υποτάσσεστε στον Θεό, και να αγαπάτε και να επιδιώκετε την αλήθεια· και κάθε άρθρο βιωματικής μαρτυρίας που γράφετε να εμπεριέχει κάποια αληθινή εμπειρία και κατανόηση της αλήθειας, και να πετυχαίνετε κάποια αποτελέσματα όσον αφορά την υποταγή στον Θεό. Αυτά τα κέρδη σας είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή και η μεγαλύτερη παρηγοριά για Μένα προσωπικά· δεν έχω άλλες επιπλέον απαιτήσεις από σας.

Δεν είναι τυχαίο που ο ενσαρκωμένος Θεός υπομένει αυτά τα βάσανα. Πρακτικά μιλώντας, εκείνο που σώζει ο Θεός είναι η διεφθαρμένη ανθρωπότητα, και η διαφθορά της διεφθαρμένης ανθρωπότητας αποτελεί κάποιου είδους πόνο για τον Θεό. Καθώς ζει μαζί, κι έχει σχέσεις και αλληλεπιδρά με τα διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα, ενώ ταυτόχρονα σώζει τα διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα και έχει προσδοκίες από αυτά, είναι αναπόφευκτο να υποφέρει και είναι αναπόφευκτο να πληρώνει ένα τίμημα. Αυτό το τίμημα δεν είναι τόσο απλό όσο το να πει λίγα ακόμα λόγια. Τι δαπανά ο Θεός για να σώσει την ανθρωπότητα; Την ενέργειά Του, το αίμα της καρδιάς Του και τη ζωή Του. Το Πνεύμα του Θεού δαπανά το αίμα της καρδιάς Του για να κάνει το έργο· αντίστοιχα, ο ενσαρκωμένος Θεός δαπανά το αίμα της καρδιάς Του και την ενέργειά Του σε αντάλλαγμα για τη σωτηρία του ανθρώπου —το ίδιο ισχύει και για Εκείνον. Ξεκινώντας από τότε που ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα και τα ανθρώπινα όντα άρχισαν να υπάρχουν, ο Θεός έρχεται σε επαφή μαζί τους, έχει σχέσεις μαζί τους και εργάζεται πάνω στον άνθρωπο. Σε όλη τη διάρκεια, ο Θεός έχει στην πραγματικότητα δαπανήσει ανείπωτες ποσότητες από το αίμα της καρδιάς Του για τον άνθρωπο και έχει κάνει ανείπωτο έργο πάνω στον άνθρωπο. Όμως, ο Θεός δεν έχει αναφέρει ποτέ στην ανθρωπότητα πόσο έχει υποφέρει ούτε πόσο μεγάλο τίμημα έχει πληρώσει. Λέει απλώς σε γενικές γραμμές ότι έχει δαπανήσει το αίμα της καρδιάς Του, έχει πληρώσει ένα τίμημα με τη ζωή Του για να προμηθεύσει τον άνθρωπο και έχει παραχωρήσει την αλήθεια στον άνθρωπο ώστε εκείνη να λειτουργήσει ως ζωή του. Όμως, ο Θεός δεν έχει πει ποτέ τι βάσανα έχει υπομείνει, τι συκοφαντία και τι προσβολές έχει υποστεί, πόση κούραση έχει υπομείνει, πόσο μεγάλο τίμημα έχει πληρώσει και πόσο κόπο έχει καταβάλει —δεν έχει αναφέρει ποτέ αυτά τα πράγματα. Υπάρχει ένας λόγος που δεν αναφέρει αυτά τα πράγματα. Αν δεν σας το πω, δεν θα μάθετε ποτέ. Ο λόγος είναι ότι, κάνοντας το έργο Του πάνω στον άνθρωπο, ο Θεός δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να κερδίσει τίποτα από αυτόν· απλώς είναι πρόθυμος να προμηθεύει τον άνθρωπο με τόση ανιδιοτέλεια και να αφιερώνεται στον άνθρωπο με τόση ανιδιοτέλεια. Αν είναι να χρησιμοποιήσουμε την ανθρώπινη γλώσσα για να πούμε τι επιζητά να κερδίσει ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο, αυτό που επιζητά είναι τα ανθρώπινα όντα να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι και να μπορούν να ζουν καλά —να μπορούν να ζουν σωστά και να βιώνουν την ανθρώπινη φύση, και να μπορούν να ζουν σύμφωνα με τον τρόπο που διδάσκει τον άνθρωπο ο Θεός· να μη ρημάζονται, να μη διαφθείρονται και να μην παραπλανώνται πλέον από τον Σατανά· και να μπορούν να υποτάσσονται πραγματικά στον Θεό. Αυτό θα έδινε στον Θεό ψυχική ηρεμία. Αν ο Θεός επιζητά κάτι, αυτό είναι η ψυχική ηρεμία —να μπορεί ο άνθρωπος να ζει σωστά και να έχει σωστή διαγωγή σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, ώστε να μην έχουν πάει χαμένα το τίμημα που έχει πληρώσει ο Θεός και το έργο που έχει κάνει, και να δει αποτελέσματα στον άνθρωπο. Όσο κι αν έχει υποφέρει ο Θεός, όσο τίμημα κι αν έχει πληρώσει, όσα χρόνια κι αν περιμένει και όσα χρόνια κι αν έχει δείξει υπομονή στον άνθρωπο —ο Θεός ήταν εντελώς πρόθυμος να κάνει όλα αυτά. Για να αποκτήσει αυτήν την ψυχική ηρεμία, ο Θεός είναι πρόθυμος να πληρώσει ένα τέτοιο τίμημα για τον άνθρωπο. Ο ίδιος ο Θεός δεν έχει μετανιώσει ποτέ όσο κι αν έχει υποφέρει· για να το πούμε με ανθρώπινη γλώσσα, δεν είχε ποτέ δεύτερες σκέψεις. Για να το πω με τους πιο απλούς όρους, με τα λόγια που μπορείτε να καταλάβετε καλύτερα, ο Θεός το κάνει αυτό για να βάλει τέλος σ’ αυτήν την ανησυχία Του· πρόκειται για μια επιθυμία που έχει ο Θεός. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και ο Θεός έχει την επιθυμία να κερδίσει μια δημιουργημένη ανθρωπότητα που να μπορεί να ζει, να επιβιώνει και να διαχειρίζεται όλα τα πράγματα σύμφωνα με τον τρόπο που της διδάσκει Εκείνος, χωρίς να υφίσταται πλέον τη διαφθορά του Σατανά και χωρίς να ρημάζει πλέον τον εαυτό της. Μια ομάδα ανθρώπων που είναι έτσι είναι αυτή που επιθυμεί να κερδίσει ο Θεός. Ο Θεός, λοιπόν, ξεκίνησε και άρχισε να κάνει το έργο Του, και το έχει συνεχίσει καθ’ όλη τη διάρκεια μέχρι σήμερα· αυτή η ανησυχία που έχει για τους ανθρώπους δεν έχει αλλάξει και αυτός ο στόχος δεν έχει αλλάξει. Όσο κι αν υποφέρει και όσο τίμημα κι αν πληρώνει, ο Θεός εργάζεται έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια. Ενώ εργάζεται έτσι, ο Θεός στην πραγματικότητα έχει υποφέρει πολύ και έχει πληρώσει πολλά τιμήματα, αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί στους ανθρώπους, ποτέ δεν εξήγησε αυτά τα πράγματα στην ανθρωπότητα και ποτέ δεν αναφέρθηκε σ’ αυτά τα πράγματα· αυτό σχετίζεται άμεσα με την ουσία του Θεού. Όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά που κάνει ο Θεός, όσο έργο κι αν κάνει στην ανθρωπότητα, όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνει, κι όσα κι αν παρέχει στους ανθρώπους —δηλαδή όσα κι αν χαρίζει ο Θεός στους ανθρώπους ή όσα κι αν τους δίνει— ποτέ δεν έχει αισθανθεί ότι αυτό αποτελεί κάποιο είδος αρετής ούτε χρειάζεται Εκείνος να νιώθει η ανθρωπότητα βαθιά ευγνωμοσύνη προς Αυτόν. Αντίθετα, σύμφωνα με τις σκέψεις και τις απόψεις των ανθρώπινων όντων που ζουν σε οποιαδήποτε εποχή, όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώσει κάποιος και ό,τι κι αν κάνει, πρέπει πάντα να κοιτάζει να κερδίσει κάτι από αυτό και πρέπει πάντα να έχει κάτι στο μυαλό του για τον εαυτό του. Ο Θεός, όμως, δεν είχε ποτέ τέτοιες σκέψεις· μόνο ο Θεός είναι πραγματικά ανιδιοτελής. Τι σημαίνει να είναι κανείς ανιδιοτελής; Η απλούστερη εξήγηση είναι ότι σημαίνει να μη σκέφτεται κανείς ποτέ τον εαυτό του. Σκεφτείτε πώς τα ανθρώπινα όντα μεγαλώνουν τα παιδιά και τα ανατρέφουν μέχρι την ενηλικίωση —οι γονείς ξοδεύουν τόσα χρήματα για τα παιδιά τους και πληρώνουν τόσο μεγάλο τίμημα γι’ αυτά, με στόχο να καταστήσουν τα παιδιά τους ικανά να φτάσουν σε μεγάλη επιτυχία και να φέρουν τιμή στην οικογένεια, κάτι που θα επέτρεπε στους γονείς να απολαύσουν τη δόξα των παιδιών τους στο μέλλον. Ο Θεός δεν τρέφει τέτοιες ιδέες. Κάθε κίνηση και πράξη Του, κάθε σκέψη και ιδέα Του, το τίμημα που πληρώνει για τα ανθρώπινα όντα, καθώς και όλα όσα τους χαρίζει, δεν είναι μόνο τα πιο πολύτιμα, αλλά είναι επίσης και τελείως απαλλαγμένα από οποιοδήποτε σχέδιο. Πρόκειται απλώς για ανιδιοτελή αφοσίωση και ανιδιοτελή παροχή, και τους εφοδιάζει συνεχώς μ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτή είναι η αληθινή ανιδιοτέλεια. Όλα αυτά γίνονται από τον Θεό. Ο Θεός δεν απαιτεί ποτέ καθόλου εύσημα από τα ανθρώπινα όντα. Ανάμεσα στην ανθρωπότητα, όσες παρανοήσεις και παράπονα από τους ανθρώπους κι αν δέχεται ή όσες αδικίες κι αν υπομένει, ποτέ δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί ούτε να υπερασπιστεί τον εαυτό Του. Είναι τελείως πρόθυμος σε ό,τι κάνει για την ανθρωπότητα και δεν παραπονιέται γι’ αυτό ούτε νιώθει να το μετανιώνει καθόλου, και ποτέ δεν έχει νιώσει ότι αυτό είναι κάτι επιπλέον. Με άλλα λόγια, η ανιδιοτέλεια του Θεού δεν εμπεριέχει καμία από αυτές τις οπτικές της συναλλαγής που έχουν τα ανθρώπινα όντα ούτε καθόλου από την ανθρώπινη επιθυμία για παζάρια. Αν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, τελικά θα μπορέσεις να επιβιώσεις. Το να σου δώσει ο Θεός λίγη χάρη χωρίς αντάλλαγμα δεν είναι τίποτα γι’ Αυτόν. Σου επιτρέπει να επιβιώσεις, να συνεχίσεις να ζεις και να ζεις ευτυχισμένα, να ζεις ανάμεσα σε όλα τα πράγματα που έχει χαρίσει ο Θεός στην ανθρωπότητα. Όσες ευλογίες κι αν απολαμβάνεις, ο Θεός δεν ζηλεύει και δεν προσπαθεί να αναμετρηθεί μαζί σου γι’ αυτές. Εφ’ όσον μπορείς να γνωρίσεις τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Δημιουργού, να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Δημιουργού, και να ζεις με τον τρόπο που απαιτεί ο Δημιουργός, αρκεί. Ο Θεός δεν σου ζητά να νιώθεις συνεχώς βαθιά ευγνωμοσύνη προς Αυτόν και δεν χρειάζεται τη λατρεία σου. Ο Θεός δεν έχει ζητήσει ποτέ από κανέναν να Του φτιάξει βωμό και να καίει τρία στικ λιβανιού τη μέρα. Ο Θεός δεν τα απολαμβάνει αυτά τα πράγματα. Βλέπεις, όταν ο Ιώβ είδε την πλάτη του Θεού, είχε ο Θεός καθόλου απαιτήσεις από αυτόν; (Όχι.) Ο Θεός απλώς του έδωσε τη μεγαλύτερη ανταμοιβή —να του επιτρέψει να δει την πλάτη Του— η οποία ενίσχυσε την πίστη του στον Θεό. Αυτή ήταν η ανταμοιβή του Θεού γι’ αυτόν. Στη συνέχεια, ο Θεός έφυγε, ελπίζοντας ότι εκείνος θα μπορούσε να ζήσει ευτυχισμένος, να ζήσει ανάμεσα σε όλα τα πράγματα που δημιούργησε ο Δημιουργός και να ζήσει υπό την κυριαρχία του Δημιουργού. Για τον Θεό, αυτή ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Το ότι ο Ιώβ μπορούσε να έχει φόβο Θεού και να αποφεύγει το κακό ήταν αληθινή λατρεία προς τον Δημιουργό και ήταν επίσης η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Βλέπεις, αυτό που απαιτεί ο Θεός από την ανθρωπότητα λειτουργεί και προς όφελος των ανθρώπων. Στην πραγματικότητα, τελικά, οι άνθρωποι είναι αυτοί που κερδίζουν τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση και που καταφέρνουν να ζήσουν ευτυχισμένοι. Μήπως ο Θεός θέτει υψηλές απαιτήσεις από τους ανθρώπους; Οι απαιτήσεις του Θεού από τους ανθρώπους δεν είναι υψηλές. Ωστόσο, κοιτάζοντας τις απαιτήσεις Του, βλέπουμε ότι ο Θεός είναι πραγματικά ανιδιοτελής· αφιερώνει συνεχώς τον εαυτό Του και το κάνει χωρίς αντάλλαγμα. Όσο μεγάλο κι αν είναι το τίμημα που πληρώνει κι όσο πολύ κι αν υποφέρει, ο Θεός τα αντέχει όλα μόνος Του και δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί απέναντι στη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Πείτε Μου, διαθέτει ο Σατανάς αυτές τις ιδιότητες; (Όχι.) Ο Σατανάς δεν διαθέτει ούτε ένα από αυτά που διαθέτει ο Θεός —ούτε καν την παραμικρή πτυχή αυτού που ο Θεός έχει και είναι, εκείνη που οι άνθρωποι θεωρούν ως τη λιγότερο αξιοπρόσεκτη— ούτε και τα ανθρώπινα όντα διαθέτουν κανένα από αυτά τα πράγματα. Αυτό που έχει και είναι ο Θεός είναι απόλυτα θετικό, απόλυτα όμορφο και απόλυτα ευγενές· είναι το πιο αγνό και το πιο ιερό. Η ουσία του Θεού, η διάθεση του Θεού και αυτό που ο Θεός έχει και είναι μπορούν να χαρακτηριστούν άψογα και αμόλυντα. Εφόσον είναι αμόλυντα, ονομάζονται ιερά, σωστά; (Ναι.) Οι διάφορες αρχές με τις οποίες μεταχειρίζεται ο Θεός όλα τα πράγματα, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο μεταχειρίζεται την ανθρωπότητα, βασίζονται εξ ολοκλήρου στην αλήθεια· αυτό είναι το πιο δίκαιο από όλα. Βλέπεις, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, η διάθεση-ουσία του Θεού αξίζει να επαινείται από την ανθρωπότητα. Αλλά ακόμα και με τόσο που έχει υποφέρει ο Θεός, δεν έχει απαιτήσει τίποτα από την ανθρωπότητα. Ποτέ δεν έχει ζητήσει από τους ανθρώπους το εξής: «Πρέπει να τραγουδάτε και να χορεύετε χαρούμενα υμνώντας Με κάθε μέρα. Να υμνείτε το όνομά Μου κάθε μέρα. Κάθε φορά που συναθροίζεστε ή κάνετε παραγωγές προγραμμάτων, πρέπει να υμνείτε το όνομά Μου όλοι μαζί». Έχει απαιτήσει ο Θεός από τους ανθρώπους να κάνουν κάτι τέτοιο; (Ποτέ.) Όσο κι αν υποφέρει ο Θεός, όσο έργο κι αν κάνει ή όσα κι αν χαρίζει στην ανθρωπότητα, δεν έχει απαιτήσει ποτέ από τους ανθρώπους να Του εκφράζουν βαθιά ευγνωμοσύνη ούτε να Τον λατρεύουν όπως κάνουν οι άπιστοι με τα είδωλα. Ο Θεός δεν έχει κάνει ποτέ τέτοια πράγματα. Ποτέ δεν έχει πει ούτε μια λέξη ούτε έχει κάνει το παραμικρό για χάρη της θέσης Του και του κύρους Του στις καρδιές της ανθρωπότητας. Ποτέ δεν τα έχει κάνει αυτά τα πράγματα. Το Πνεύμα του Θεού δεν κάνει τέτοια πράγματα. Ποτέ δεν έχει πει τέτοια πράγματα ούτε έχει αφήσει τέτοια μηνύματα για την ανθρωπότητα. Επομένως, έχει κάνει ποτέ ο ενσαρκωμένος Θεός τέτοια πράγματα ή έχει πει τέτοια λόγια; (Όχι.) Όλα αυτά τα χρόνια που εργάζεται και υποφέρει ανάμεσα στους ανθρώπους, παρέχει συνεχώς στους ανθρώπους την αλήθεια και ζωή, και στηρίζει και καθοδηγεί τους ανθρώπους να βαδίσουν στο σωστό μονοπάτι. Ελπίζει απλώς οι άνθρωποι να μπορέσουν να επιδιώξουν την αλήθεια και να επιβιώσουν. Εκτός από αυτό, έχει καμία επιπλέον απαίτηση από σας; (Όχι.) Δεν έχει καμία επιπλέον απαίτηση από σας.

Όσον αφορά τη φύση τους, τα βάσανα που υπομένει ο ενσαρκωμένος Θεός στην πραγματικότητα είναι διαφορετικού είδους από τα βάσανα για τα οποία μιλάνε τα ανθρώπινα όντα. Από μια θετική άποψη, τα ανθρώπινα όντα υπομένουν τα βάσανά τους αποκλειστικά και μόνο για χάρη της απαλλαγής από τη διεφθαρμένη τους διάθεση προκειμένου να φτάσουν στη σωτηρία. Από μια αρνητική άποψη, τα υπομένουν αποκλειστικά και μόνο επειδή έχουν διεφθαρμένη διάθεση και επειδή κρίνονται και παιδεύονται λόγω του ότι πράττουν το κακό και αντιστέκονται στον Θεό. Με βάση αυτό, τα βάσανα των ανθρώπων είναι απαραίτητα και αναπόφευκτα. Ο ενσαρκωμένος Θεός, ωστόσο, υπομένει τα βάσανά Του με σκοπό να κάνει το έργο Του, για χάρη της παροχής της αλήθειας στα ανθρώπινα όντα, και έτσι ώστε να μπορέσουν να απελευθερωθούν από τη διαφθορά και τα δεινά του Σατανά και να εισέλθουν στο μονοπάτι της σωτηρίας. Ο Θεός πρέπει να υπομείνει αυτές τις κακουχίες μακροπρόθεσμα —είναι κι αυτό μέρος του έργου Του. Αυτές οι κακουχίες είναι πράγματα που πρέπει να αντέξει μόνος Του και να αναλάβει μόνος Του. Επειδή ο ενσαρκωμένος Θεός κάνει το έργο Του και επιτελεί τη διακονία Του, και τα βάσανα αποτελούν μέρος αυτού του έργου, ο Θεός δεν χρειάζεται να Του είναι οι άνθρωποι βαθιά ευγνώμονες που υπομένει αυτά τα βάσανα ούτε χρειάζεται να διαδίδουν οι άνθρωποι πληροφορίες για τα βάσανά Του, πόσο μάλλον να τα γνωρίζουν. Αν θέλεις να γνωρίσεις τον Θεό, πρέπει να Τον γνωρίσεις κατανοώντας την ουσία Του, γνωρίζοντας τις σκέψεις και τις απόψεις Του ως προς το πώς μεταχειρίζεται όλα τα πράγματα και τα γεγονότα, και γνωρίζοντας τις αρχές Του για τον χειρισμό διάφορων ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων. Το να Τον γνωρίσεις με αυτόν τον τρόπο είναι η καλύτερη και η πιο κατάλληλη προσέγγιση. Όσον αφορά τη γνώση των βασάνων του Θεού, αυτό μπορείς να το παραλείψεις· δεν χρειάζεται να γνωρίσεις αυτήν την πτυχή. Ακόμα κι αν τη γνώριζες, δεν θα μπορούσες να συμπονέσεις τον Θεό, δεν θα μπορούσες να νοιαστείς γι’ Αυτόν και δεν θα μπορούσες να πάρεις τη θέση Του για να τα υπομείνεις. Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να γίνεται συναναστροφή γι’ αυτό. Αν γνωρίζετε ότι το να βιώνει βάσανα ο ενσαρκωμένος Θεός είναι μέρος του έργου Του και είναι μια διαδικασία που βιώνει αναπόφευκτα καθώς έρχεται ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι αρκετό να κατανοήσετε αυτό. Δεν υπάρχει λόγος να το κάνετε μεγάλο θέμα ούτε υπάρχει λόγος να ξεπληρώσετε το οτιδήποτε. Αν επιδιώκετε την αλήθεια, ίσως καταλάβετε κάποια μέρα, αλλά αν δεν είσαι κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια, μπορεί να φτάσεις στο τέλος και ακόμα να μην μπορείς να καταλάβεις.

Έχουμε ουσιαστικά τελειώσει τη συναναστροφή σχετικά με το θέμα των βασάνων. Αν κατανοήσετε τη στάση του ενσαρκωμένου Θεού απέναντι στα βάσανα ή αν κατανοήσετε ποια βάσανα υπομένει, τι θα θέλετε να κάνετε; Το καλύτερο είναι να μπορείτε να κάνετε πράξη την αλήθεια, να είστε αφοσιωμένοι, να είστε ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα και να επιτρέψετε να ικανοποιηθεί η επιθυμία του Θεού. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα στον Θεό. Αν το κάνεις αυτό, ο Θεός θα το θυμάται. Το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα στον Θεό είναι να μπορείτε να επιδιώκετε την άσκηση της αλήθειας και, τελικά, να καταφέρετε να φτάσετε στη σωτηρία, να μην αφήσετε το σχέδιο του Θεού να αποτύχει, να μην αφήσετε τα λόγια του Θεού να πάνε στράφι, να επιτρέψετε στα λόγια του Θεού να εκπληρωθούν μέσα σας και να επιτρέψετε στα λόγια του Θεού να γίνουν η ζωή σας. Μια μέρα, όταν θα έχετε επιβιώσει και θα έχετε γίνει μέλη της νέας ανθρωπότητας, όταν θα μπορείτε να γίνετε κύριοι όλων των πραγμάτων και να ζείτε ευτυχισμένοι, και όταν θα έχετε ικανοποιήσει την αρχική επιθυμία που είχε ο Θεός όταν δημιούργησε την ανθρωπότητα, αυτό θα είναι το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα στον Θεό. Την ημέρα που θα φτάσετε στη σωτηρία και θα γίνετε αυτοί που έχουν επιζήσει, θα έχετε εκπληρώσει την επιθυμία του Θεού να δημιουργήσει μια νέα ανθρωπότητα. Ο Θεός θα έχει κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων στη γη που μπορούν να Τον λατρεύουν, να έχουν φόβο Θεού και να αποφεύγουν το κακό —θα έχει εκπληρωθεί αυτή η επιθυμία του Θεού. Όταν εκπληρωθεί η επιθυμία του Θεού, ίσως εκείνη την ημέρα ο Θεός να πει ότι Τον βοήθησες να εκπληρώσει την επιθυμία Του και ότι Τον βοήθησες να βάλει τέλος στην περίοδο των βασάνων Του. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα στον Θεό. Όταν εκπληρωθεί η επιθυμία του Θεού, ο Θεός δεν θα δαπανά πλέον τίποτα για την ανθρωπότητα· οι προσδοκίες Του θα έχουν γίνει πραγματικότητα. Ο Θεός δεν θα χρειάζεται πλέον να εργάζεται. Θα έχει δει τα αποτελέσματα και θα έχει επιτύχει τα αποτελέσματα, το έργο Του θα έχει ολοκληρωθεί, Εκείνος θα μπορεί να αναπαυθεί και δεν θα έχει πλέον καμία ανησυχία σχετικά με την ανθρωπότητα. Αυτό θα σημαίνει ότι εσύ —μέσω του ότι θα έχεις φτάσει στη σωτηρία επιδιώκοντας την αλήθεια— θα έχεις βοηθήσει τον Θεό να απαλλαγεί από το αίσθημα της κακουχίας που νιώθει και από τις κακουχίες που περνούσε για έξι χιλιάδες χρόνια. Ο Θεός θα σε ευχαριστήσει. Αυτό γιατί η αναμονή θα έχει φτάσει να είναι τόσο μακρά, αλλά, ευτυχώς, ο Θεός θα έχει δει επιτέλους τα αποτελέσματα, θα έχει εκπληρωθεί η επιθυμία Του και Εκείνος θα έχει αποκτήσει μια νέα ανθρωπότητα —πρέπει να χαίρεσαι για τον Θεό. Αν έχεις στ’ αλήθεια μια καρδιά που δείχνει κατανόηση προς τον Θεό, αν θέλεις στ’ αλήθεια να κατανοήσεις και να λάβεις υπόψη την καρδιά του Θεού, κι αν θέλεις να ξεπληρώσεις τον Θεό, τότε πρέπει να είσαι υπάκουος και υποτακτικός, να βαδίζεις στο μονοπάτι της σωτηρίας, να βαδίζεις στο μονοπάτι του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού, και να γίνεις κάποιος που είναι ικανός να λατρεύει τον Θεό. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα στον Θεό. Φυσικά, αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ο Θεός να παρηγορηθεί και να εκπληρωθεί η επιθυμία του Θεού, δίνοντάς Του τη δυνατότητα να απαλλαγεί από οποιεσδήποτε ανησυχίες και προσδοκίες έχει σχετικά με τους ανθρώπους. Φυσικά, είναι και ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσεις τον Θεό να απελευθερωθεί από την κακουχία που υπήρξε η αναμονή Του για έξι χιλιάδες χρόνια. Από την οπτική του Θεού, αυτό είναι το μεγαλύτερο ξεπλήρωμα σ’ Αυτόν· είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να προσφέρεις στον Θεό. Αυτό το δώρο γίνεται αποδεκτό από τον Θεό και λαμβάνεται από τον Θεό, και είναι πιο πολύτιμο από όσες δεκάτες κι αν τυχόν προσφέρεις.

Είναι εντάξει αν λήξουμε εδώ τη συναναστροφή μας πάνω σ’ αυτό το θέμα; (Ναι.) Τότε ας ολοκληρώσουμε εδώ τη συναναστροφή μας για σήμερα. Γεια σας!

23 Νοεμβρίου 2024