Είσαι σε θέση να πάρεις τη διάθεση που εκφράζει ο Θεός σε κάθε εποχή και να την επικοινωνήσεις με συγκεκριμένο τρόπο, με γλώσσα που να είναι κατάλληλη και να φέρει τη σημασία της εκάστοτε εποχής; Είσαι σε θέση εσύ, που βιώνεις το έργο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, να πάρεις τη δίκαιη διάθεση του Θεού και να την περιγράψεις λεπτομερώς; Μπορείς να πάρεις τη διάθεση του Θεού και να καταθέσεις μαρτυρία γι’ αυτή με σαφή και ακριβή τρόπο; Πώς θα πάρεις αυτά που έχεις δει και έχεις βιώσει και θα τα πεις σε αυτούς τους αξιολύπητους, φτωχούς και ευσεβείς θρησκευόμενους πιστούς που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη και περιμένουν εσένα να τους ποιμάνεις; Τι είδους «άνθρωποι» είναι εκείνοι που περιμένουν εσένα να τους ποιμάνεις; Μπορείς να φανταστείς; Το φορτίο που έχεις στους ώμους σου, την ανάθεση και την ευθύνη σου —έχεις επίγνωση για όλα αυτά τα πράγματα; Πού είναι η αίσθηση της ιστορικής αποστολής σου; Πώς θα υπηρετήσεις καλά ως κύριος της επόμενης εποχής; Έχεις ισχυρό αίσθημα του να είσαι κύριος; Πώς θα πρέπει να εξηγηθεί τι είναι ο κύριος όλων των πραγμάτων; Είναι όντως ο κύριος των έμβιων όντων και όλων των υλικών πραγμάτων στον κόσμο; Ποια είναι τα σχέδιά σου για την εξέλιξη του επόμενου βήματος του έργου; Πόσοι άνθρωποι πρέπει να σε περιμένουν να τους ποιμάνεις; Είναι βαριά η εργασία σου; Είναι φτωχοί, αξιολύπητοι, τυφλοί και τα έχουν χαμένα, πέφτοντας στο σκοτάδι και θρηνώντας —πού είναι ο δρόμος; Πόσο λαχταρούν να κατέλθει ξαφνικά το φως, σαν ένας διάττοντας αστέρας, και να διαλύσει τις δυνάμεις του σκότους που έχουν καταπιέσει τον άνθρωπο για τόσο πολλά χρόνια. Λαχταρούν απεγνωσμένα και μαραζώνουν μέρα-νύχτα —ποιος μπορεί να το γνωρίζει αυτό πλήρως στο σύνολό του; Αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν βαθιά, παραμένουν φυλακισμένοι σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι, ανίκανοι να αποκτήσουν απελευθέρωση, ακόμα και την ημέρα που το φως περνά σαν αστραπή· πότε θα πάψουν να θρηνούν; Πόσο τρομερό είναι που αυτά τα εύθραυστα πνεύματα, που δεν τους δόθηκε ποτέ ανάπαυση, πρέπει να υποφέρουν τέτοια ατυχία. Πολύς ο καιρός που κρατούνται δεσμευμένα από ανηλεή δεσμά και την παγωμένη ιστορία. Και ποιος έχει ακούσει τον ήχο του θρήνου τους; Ποιος έχει δει την άθλια κατάστασή τους; Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πόσο θλιμμένη και ανήσυχη είναι η καρδιά του Θεού; Πώς μπορεί να αντέχει να βλέπει την αθώα ανθρωπότητα που Αυτός δημιούργησε με τα ίδια Του τα χέρια να βασανίζεται με τέτοιον τρόπο; Άλλωστε, η ανθρωπότητα είναι η άτυχη που έχει δηλητηριαστεί. Και παρόλο που η ανθρωπότητα έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, ποιος να ήξερε ότι η ανθρωπότητα έχει εδώ και πολύ καιρό δηλητηριαστεί από τον πονηρό; Έχεις ξεχάσει πως είσαι ένα από τα θύματα; Δεν είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς, λόγω της αγάπης σου για τον Θεό, για να σώσεις όλους εκείνους τους επιζώντες; Δεν είσαι πρόθυμος να αφιερώσεις όλη σου τη δύναμη, ώστε να ανταποδώσεις στον Θεό, που αγαπά τον άνθρωπο σαν την ίδια τη σάρκα και το αίμα Του; Πώς ακριβώς αντιλαμβάνεσαι το ότι χρησιμοποιείσαι από τον Θεό για να ζήσεις την εξαιρετική ζωή σου; Έχεις άραγε όντως την αποφασιστικότητα και την πίστη να βιώσεις τη γεμάτη νόημα ζωή ενός «ευσεβούς ανθρώπου που υπηρετεί τον Θεό»;