Πόσο ακριβώς αγαπάς τον Θεό σήμερα; Και πόσα ακριβώς ξέρεις για όλα όσα έχει κάνει σ’ εσένα ο Θεός; Αυτά είναι τα μαθήματα που θα πρέπει να διδαχθείς. Όταν έρθει ο Θεός στη γη, όλα όσα έχει κάνει στον άνθρωπο και όσα έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να δει είναι ώστε ο άνθρωπος να Τον αγαπήσει και να Τον γνωρίσει πραγματικά. Το ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποφέρει για τον Θεό και ότι κατάφερε να φθάσει μέχρι εδώ είναι, από μια άποψη, χάρη στην αγάπη του Θεού, και από την άλλη, είναι χάρη στη σωτηρία του Θεού· ακόμα περισσότερο, είναι χάρη στην κρίση και στο έργο της παίδευσης που έχει επιτελέσει ο Θεός στον άνθρωπο. Εάν εσείς δεν έχετε κριθεί, παιδευτεί και δοκιμαστεί από τον Θεό, και αν ο Θεός δεν σας έχει κάνει να υποφέρετε, τότε, με κάθε ειλικρίνεια, δεν θα αγαπάτε στ’ αλήθεια τον Θεό. Όσο μεγαλύτερο είναι το έργο του Θεού στον άνθρωπο, όσο μεγαλύτερο είναι το βάσανο του ανθρώπου, τόσο περισσότερο αποδεικνύεται πόσο μεγάλο νόημα έχει το έργο του Θεού, και τόσο περισσότερο μπορεί η καρδιά του ανθρώπου να αγαπήσει αληθινά τον Θεό. Πώς φτάνει κανείς να μάθει ν’ αγαπά τον Θεό; Χωρίς κακουχίες και ραφινάρισμα, χωρίς επίπονες δοκιμασίες —και αν, επιπλέον, όλα όσα παραχωρούσε ο Θεός στον άνθρωπο ήταν χάρη, στοργική καλοσύνη και έλεος— θα ήσουν ικανός να φτάσεις σε σημείο να αγαπάς αληθινά τον Θεό; Από τη μία, κατά τις δοκιμασίες του Θεού, ο άνθρωπος μαθαίνει τις ελλείψεις του και βλέπει ότι είναι ασήμαντος, ποταπός και τιποτένιος, ότι δεν έχει τίποτα, δεν είναι τίποτα. Από την άλλη, κατά τις δοκιμασίες ο Θεός διαμορφώνει για τον άνθρωπο ορισμένα περιβάλλοντα, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να βιώσει καλύτερα το κάλλος του Θεού. Παρόλο που ο πόνος είναι μεγάλος, και πολλές φορές ανυπόφορος —φθάνοντας, μάλιστα, μέχρι το σημείο της συντριπτικής θλίψης— αφότου τον βιώσει, ο άνθρωπος βλέπει πόσο αξιαγάπητο είναι το έργο του Θεού σ’ αυτόν, και μόνο πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο γεννιέται στον άνθρωπο αληθινή αγάπη για τον Θεό. Σήμερα, ο άνθρωπος βλέπει ότι μονάχα με τη χάρη, τη στοργή και το έλεος του Θεού, δεν είναι ικανός να γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του, πόσο μάλλον να γνωρίσει την ουσία του ανθρώπου, και ότι μόνο μέσα από την κρίση και το ραφινάρισμα του Θεού, και μόνο κατά τη διάρκεια της ίδιας της διαδικασίας του ραφιναρίσματος μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει τις αδυναμίες του και να μάθει ότι δεν έχει τίποτα. Επομένως, η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό χτίζεται πάνω στα θεμέλια του ραφιναρίσματος και της κρίσης του Θεού. Αν απολαμβάνεις μόνο τη χάρη του Θεού, έχοντας μια γαλήνια οικογενειακή ζωή ή υλικές ευλογίες, αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις κερδηθεί από τον Θεό ούτε σημαίνει ότι είσαι επιτυχημένος στην πίστη σου στον Θεό. Ο Θεός έχει ήδη φέρει εις πέρας ένα στάδιο από το έργο της χάρης στη σάρκα και έχει πράγματι δώσει υλικές ευλογίες στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να οδηγηθεί στην τελείωση μόνο με τη χάρη, τη στοργή και το έλεος. Στις εμπειρίες του, ο άνθρωπος γεύεται ένα μέρος της αγάπης του Θεού, βλέπει τη στοργή και το έλεος του Θεού, αλλά μετά από κάποιο διάστημα εμπειριών, βλέπει ότι η χάρη του Θεού και η στοργή και το έλεός Του είναι ανίκανα να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην τελείωση, ανίκανα να εκθέσουν τι είναι διεφθαρμένο μέσα στον άνθρωπο και ανίκανα να τον απαλλάξουν από τη διεφθαρμένη του διάθεση ή να οδηγήσουν στην τελείωση την αγάπη και την πίστη του. Το έργο της χάρης του Θεού ήταν το έργο μιας περιόδου, και ο άνθρωπος δεν μπορεί να βασίζεται στο να απολαμβάνει τη χάρη του Θεού για να γνωρίσει τον Θεό.

Με τι μέσα επιτυγχάνεται η τελείωση του ανθρώπου από τον Θεό; Επιτυγχάνεται μέσα από τη δίκαιη διάθεσή Του. Η διάθεση του Θεού αποτελείται κυρίως από τη δικαιοσύνη, την οργή, τη μεγαλοπρέπεια, την κρίση και την κατάρα, και οδηγεί τον άνθρωπο στην τελείωση πρωτίστως μέσω της κρίσης Του. Μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν και ερωτούν γιατί ο Θεός μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση μόνο μέσω της κρίσης και της κατάρας. Λένε: «Αν ο Θεός καταριόταν τον άνθρωπο, δεν θα πέθαινε ο άνθρωπος; Αν ο Θεός έκρινε τον άνθρωπο, αυτός δεν θα καταδικαζόταν; Τότε, πώς μπορεί ακόμα να οδηγηθεί στην τελείωση;» Αυτά είναι λόγια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το έργο του Θεού. Αυτό που καταριέται ο Θεός είναι η επαναστατικότητα του ανθρώπου, κι αυτό που κρίνει είναι οι αμαρτίες του ανθρώπου. Παρόλο που μιλά σκληρά και χωρίς να συμμερίζεται καθόλου τα συναισθήματα του ανθρώπου, και εκθέτει όλα όσα έχει μέσα του ο άνθρωπος, εκθέτοντας μέσα από κάποια αυστηρά λόγια αυτό που είναι ουσιώδες μέσα στον άνθρωπο, μέσα από μια τέτοια κρίση, δίνει στον άνθρωπο μια βαθιά γνώση της ουσίας της σάρκας και, έτσι, ο άνθρωπος υποτάσσεται ενώπιον του Θεού. Η σάρκα του ανθρώπου είναι της αμαρτίας, είναι του Σατανά, είναι επαναστατική και είναι το αντικείμενο του παιδέματος του Θεού. Έτσι, για να μπορέσει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον εαυτό του, πρέπει να έρθουν σ’ αυτόν τα λόγια της κρίσης του Θεού και να χρησιμοποιηθεί κάθε είδους ραφινάρισμα. Μόνο τότε μπορεί το έργο του Θεού να είναι αποτελεσματικό.

Από τα λόγια που εξέφερε ο Θεός είναι φανερό ότι Εκείνος έχει ήδη καταδικάσει την ανθρώπινη σάρκα. Δεν είναι, λοιπόν, αυτά τα λόγια, λόγια κατάρας; Ο λόγος που εξέφερε ο Θεός εκθέτει τον αληθινό χαρακτήρα του ανθρώπου, και μέσα από αυτήν την έκθεση κρίνεται, και όταν βλέπει ότι δεν είναι ικανός να ικανοποιήσει τις προθέσεις του Θεού, νιώθει μέσα του θλίψη και μετάνοια, νιώθει τόσο υπόχρεος στον Θεό και ότι δεν μπορεί να αποκτήσει τις προθέσεις του Θεού. Μερικές φορές, το Άγιο Πνεύμα σε πειθαρχεί από μέσα σου, και η πειθαρχία αυτή προέρχεται από την κρίση του Θεού. Μερικές φορές, ο Θεός σε αποδοκιμάζει και κρύβει το πρόσωπο Του από σένα, δεν σου δίνει προσοχή και δεν εργάζεται σ’ εσένα, σε παιδεύει σιωπηλά για να σε ραφινάρει. Το έργο του Θεού στον άνθρωπο είναι κυρίως για να αποκαλύψει τη δίκαιη διάθεσή Του. Τελικά, σε τι ακριβώς γίνεται μάρτυρας ο άνθρωπος για τον Θεό; Ο άνθρωπος καταθέτει μαρτυρία ότι ο Θεός είναι ο δίκαιος Θεός, ότι η διάθεσή Του είναι δικαιοσύνη, οργή, παίδεμα και κρίση. Ο άνθρωπος καταθέτει μαρτυρία για τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποιεί την κρίση Του για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση, αγαπά τον άνθρωπο και σώζει τον άνθρωπο —πόσα, όμως, εμπεριέχονται στην αγάπη Του; Η κρίση, η μεγαλοπρέπεια, η οργή και η κατάρα. Παρόλο που ο Θεός καταράστηκε τον άνθρωπο στο παρελθόν, δεν έριξε ολοκληρωτικά τον άνθρωπο στο πηγάδι της αβύσσου, αλλά χρησιμοποίησε αυτό το μέσον για να ραφινάρει την πίστη του ανθρώπου. Δεν τοποθέτησε τον άνθρωπο σε μια θανάσιμη παγίδα, αλλά ενήργησε για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση. Η ουσία της σάρκας είναι αυτή που ανήκει στον Σατανά —ο Θεός το είπε πολύ σωστά— αλλά τα γεγονότα που επιτελεί ο Θεός δεν πραγματοποιούνται σύμφωνα με τα λόγια Του. Σε καταριέται για να μπορέσεις να Τον αγαπήσεις και για να μπορέσεις να γνωρίσεις την ουσία της σάρκας. Σε παιδεύει για να μπορέσεις να ξυπνήσεις, για να σου επιτρέψει να γνωρίσεις τις ελλείψεις μέσα σου και για να γνωρίσεις την αθλιότητα και την αναξιότητα του ανθρώπου. Έτσι, οι κατάρες του Θεού, η κρίση Του, η μεγαλοπρέπειά Του και η οργή Του —είναι όλα για να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην τελείωση. Όλα όσα κάνει ο Θεός σήμερα, και η δίκαιη διάθεση που αποκαλύπτει μέσα από σας —είναι όλα για να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην τελείωση. Τέτοια είναι η αγάπη του Θεού.

Στις παραδοσιακές αντιλήψεις του, ο άνθρωπος πιστεύει ότι η αγάπη του Θεού είναι η χάρη, το έλεος και η συμπόνια Του για την αδυναμία του ανθρώπου. Παρόλο που αυτά είναι επίσης η αγάπη του Θεού, είναι πολύ μονόπλευρα και δεν είναι το βασικό μέσον με το οποίο ο Θεός οδηγεί τον άνθρωπο στην τελείωση. Κάποιοι άνθρωποι ξεκινούν να πιστεύουν στον Θεό λόγω κάποιας αρρώστιας. Η αρρώστια αυτή είναι η χάρη του Θεού για σένα. Χωρίς αυτήν, δεν θα πίστευες στον Θεό, και αν δεν πίστευες στον Θεό, δεν θα είχες φθάσει μέχρι εδώ —έτσι, ακόμα και αυτή η χάρη είναι η αγάπη του Θεού. Τον καιρό της πίστης στον Ιησού, οι άνθρωποι έκαναν πολλά πράγματα που ο Θεός δεν έβρισκε ευχάριστα, επειδή δεν καταλάβαιναν την αλήθεια· παρόλα αυτά, ο Θεός έχει έλεος και στοργή, και έχει φέρει τον άνθρωπο μέχρι αυτό το σημείο, και παρόλο που ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο Θεός εξακολουθεί να του επιτρέπει να Τον ακολουθεί και, επιπλέον, έχει οδηγήσει τον άνθρωπο στο σήμερα. Αυτό δεν είναι η αγάπη του Θεού; Αυτό που εκδηλώνεται στη διάθεση του Θεού είναι η αγάπη του Θεού —αυτό είναι απόλυτα σωστό! Όταν η οικοδόμηση της εκκλησίας έφθασε στο αποκορύφωμά της, ο Θεός έκανε το βήμα του έργου των παρόχων υπηρεσιών και έριξε τον άνθρωπο στο πηγάδι της αβύσσου. Τα λόγια της περιόδου των παρόχων υπηρεσιών ήταν όλα κατάρες: κατάρες για τη σάρκα σου, κατάρες για τη σατανική διεφθαρμένη διάθεσή σου, και κατάρες για όσα πάνω σου δεν ικανοποιούν τις προθέσεις του Θεού. Αυτό που εξέφρασε ο Θεός σε αυτό το βήμα του έργου Του ήταν μεγαλοπρέπεια, και σύντομα μετά απ’ αυτό, επιτέλεσε το βήμα του έργου του παιδέματος, και ήρθε η δοκιμασία του θανάτου. Στο έργο αυτό, ο άνθρωπος είδε την οργή, τη μεγαλοπρέπεια, την κρίση και το παίδεμα του Θεού, είδε όμως και τη χάρη του Θεού, τη στοργή Του και το έλεός Του. Όλα όσα έκανε ο Θεός και η διάθεση που επέδειξε ήταν η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, και όλα όσα έπραξε ο Θεός μπόρεσαν να εκπληρώσουν τις ανάγκες των ανθρώπων. Τα έκανε για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση, και συνέδραμε τον άνθρωπο ανάλογα με το ανάστημά του. Εάν ο Θεός δεν είχε πράξει έτσι, ο άνθρωπος θα παρέμενε ανίκανος να προσέλθει ενώπιον του Θεού και δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να γνωρίσει το αληθινό πρόσωπο του Θεού. Από τη στιγμή που πρωτάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό μέχρι σήμερα, ο Θεός έχει συνδράμει σιγά-σιγά τον άνθρωπο ανάλογα με το ανάστημά του, έτσι ώστε μέσα του ο άνθρωπος να έχει αρχίσει σιγά-σιγά να Τον γνωρίζει. Μόνο φτάνοντας στο σήμερα έχει καταλάβει ο άνθρωπος πόσο θαυμάσια είναι η κρίση του Θεού. Το βήμα του έργου των παρόχων υπηρεσιών ήταν η πρώτη εκδήλωση του έργου της κατάρας από τον χρόνο της δημιουργίας μέχρι σήμερα. Ο Θεός καταράστηκε τον άνθρωπο να ριχτεί στο πηγάδι της αβύσσου. Εάν ο Θεός δεν είχε πράξει έτσι, ο σημερινός άνθρωπος δεν θα είχε αληθινή γνώση του Θεού. Μόνο μέσα από την κατάρα του Θεού συνάντησε επίσημα ο άνθρωπος τη διάθεσή Του. Ο άνθρωπος αποκαλύφθηκε μέσω της δοκιμασίας των παρόχων υπηρεσιών. Είδε ότι η αφοσίωσή του ήταν ελλιπής, ότι το ανάστημά του ήταν πολύ μικρό, ότι ήταν ανίκανος να εκπληρώσει τις προθέσεις του Θεού, ότι είπε μόνο με τα λόγια πως πρέπει να ικανοποιεί τον Θεό ανά πάσα στιγμή. Παρόλο που ο Θεός καταράστηκε τον άνθρωπο στο βήμα του έργου των παρόχων υπηρεσιών, από σημερινή σκοπιά, εκείνο το βήμα του έργου του Θεού ήταν θαυμάσιο: αποτέλεσε ένα πολύ σημαντικό σημείο καμπής για τον άνθρωπο και προκάλεσε μεγάλη αλλαγή στη διάθεση της ζωής του. Πριν από την εποχή των παρόχων υπηρεσιών, ο άνθρωπος δεν καταλάβαινε τίποτα για την επιδίωξη της ζωής, για το τι σημαίνει να πιστεύεις στον Θεό ή για τη σοφία του έργου του Θεού ούτε καταλάβαινε ότι ο Θεός μπορεί να δοκιμάσει τον άνθρωπο κατά το έργο Του. Από την εποχή των παρόχων υπηρεσιών μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος βλέπει πόσο θαυμάσιο είναι το έργο του Θεού, βρίσκοντάς το ακατάληπτο για τον άνθρωπο, και βλέπει ότι χρησιμοποιώντας το μυαλό του, δεν μπορεί να φαντασθεί πώς εργάζεται ο Θεός. Βλέπει, επίσης, πόσο μικρό είναι το ανάστημά του και ότι πολύ μεγάλο μέρος του είναι επαναστατικό. Όταν ο Θεός καταράστηκε τον άνθρωπο, το έκανε για να πετύχει κάποιο αποτέλεσμα και δεν πήρε τη ζωή του. Παρόλο που καταράστηκε τον άνθρωπο, το έκανε με λόγια· στην πραγματικότητα, τίποτα δεν έπληξε τον άνθρωπο, διότι αυτό που καταράστηκε ο Θεός ήταν η επαναστατικότητα του ανθρώπου, κι έτσι τα λόγια κατάρας Του ειπώθηκαν, επίσης, με σκοπό να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην τελείωση. Είτε ο Θεός κρίνει τον άνθρωπο είτε τον καταριέται, και τα δύο οδηγούν τον άνθρωπο στην τελείωση: και τα δύο έχουν σκοπό να οδηγήσουν στην τελείωση αυτό που είναι ακάθαρτο μέσα στον άνθρωπο. Με τον τρόπο αυτόν, ο άνθρωπος ραφιναρίζεται και αυτό που λείπει από μέσα του οδηγείται στην τελείωση μέσα από τον λόγο και το έργο Του. Κάθε βήμα του έργου του Θεού —είτε είναι σκληρά λόγια, είτε κρίση, είτε παίδεμα— οδηγεί τον άνθρωπο στην τελείωση, και είναι εντελώς κατάλληλο. Ποτέ ανά τους αιώνες και τις γενεές δεν έχει κάνει ο Θεός τέτοιο έργο· σήμερα, εργάζεται μέσα σας και σας κάνει να εκτιμήσετε τη σοφία Του. Παρόλο που έχετε νιώσει κάποιον πόνο εσωτερικά, στην καρδιά σας νιώθετε πάντα προσγειωμένοι και γαλήνιοι· το γεγονός ότι μπορείτε να απολαύσετε αυτό το στάδιο του έργου του Θεού είναι καλή τύχη για σας. Ανεξάρτητα από το τι θα μπορέσετε να κερδίσετε στο μέλλον, βλέπετε ότι όλο το έργο του Θεού μέσα σας σήμερα είναι αγάπη. Αν ο άνθρωπος δεν βιώσει την κρίση και τον εξευγενισμό του Θεού, κάνοντας μόνο πράγματα εξωτερικά και δείχνοντας εξωτερικό ζήλο, ενώ η διάθεσή του δεν αλλάζει ποτέ, μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κερδηθεί από τον Θεό; Σήμερα, παρόλο που υπάρχει ακόμα πολλή αλαζονεία μέσα στον άνθρωπο, η διάθεση του ανθρώπου είναι πολύ πιο σταθερή από πριν. Το κλάδεμα του Θεού σ’ εσένα γίνεται προκειμένου να σε σώσει και, παρόλο που μπορεί να νιώσεις κάποιον πόνο εκείνη τη στιγμή, όταν έρθει η μέρα που θ’ αλλάξει η διάθεσή σου, θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις πόσο σοφό είναι το έργο του Θεού και εκείνη τη στιγμή θα μπορέσεις να κατανοήσεις αληθινά την πρόθεση του Θεού. Σήμερα, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που λένε ότι κατανοούν την πρόθεση του Θεού, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό. Λένε ψέματα. Αυτό γιατί, προς το παρόν, δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί αν η πρόθεση του Θεού είναι να σώσει τον άνθρωπο ή να τον καταραστεί. Ίσως να μην μπορείς να το δεις καθαρά τώρα, αλλά όταν έρθει η μέρα που θα δεις ότι έχει φτάσει η ημέρα που ο Θεός κερδίζει δόξα και δεις πόσο μεγάλο νόημα έχει να αγαπάς τον Θεό —καθώς αυτό σου επιτρέπει να γνωρίσεις την ανθρώπινη ζωή και επιτρέπει στη σάρκα σου να ζει στον κόσμο της αγάπης για τον Θεό, με το πνεύμα σου να βρίσκει απελευθέρωση, τη ζωή σου να είναι γεμάτη χαρά, και εσένα να πλησιάζεις πάντα τον Θεό και να αποβλέπεις σε Αυτόν— τότε θα γνωρίσεις αληθινά την τεράστια αξία του έργου που κάνει τώρα ο Θεός.

Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αυτή τη γνώση. Πιστεύουν ότι η ταλαιπωρία δεν έχει αξία και ότι ο κόσμος τούς απορρίπτει, ότι η ζωή στο σπίτι τους είναι ταραγμένη, ότι ο Θεός δεν τους βρίσκει αρεστούς και ότι οι προοπτικές τους είναι ζοφερές. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν μέχρι και να πεθάνουν όταν ταλαιπωρούνται σ’ έναν κάποιο βαθμό. Αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη προς τον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί είναι δειλοί, δεν έχουν επιμονή, είναι αδυνάμου χαρακτήρος και ανίκανοι! Ο Θεός λαχταρά ο άνθρωπος να Τον αγαπά, αλλά όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο υποφέρει, και όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι δοκιμασίες του. Εάν Τον αγαπάς, τότε θα υποστείς κάθε είδους ταλαιπωρία —και εάν δεν Τον αγαπάς, τότε ίσως όλα να σου κυλάνε ομαλά και όλα να είναι γαλήνια γύρω σου. Όταν αγαπήσεις τον Θεό, θα νιώθεις πάντα ότι πολλά πράγματα γύρω σου είναι ανυπέρβλητα. Κι επειδή το ανάστημά σου είναι πολύ μικρό, θα εξευγενιστείς και δεν θα είσαι ικανός να ικανοποιήσεις τον Θεό· θα νιώθεις πάντα ότι οι προθέσεις του Θεού είναι πολύ υψηλές, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να τις φτάσει. Για όλους αυτούς τους λόγους, εσύ θα εξευγενιστείς —επειδή υπάρχει πολλή αδυναμία μέσα σου και, από πολλές απόψεις, δεν είσαι ικανός να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού, θα εξευγενιστείς εσωτερικά. Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να δείτε καθαρά ότι ο εξαγνισμός επιτυγχάνεται μόνο μέσω εξευγενισμού. Έτσι, κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, πρέπει να καταθέσετε μαρτυρία για τον Θεό. Άσχετα από το πόσο υποφέρετε, θα πρέπει να προχωρήσετε μέχρι το τέλος και, ακόμα και στην τελευταία σας πνοή, πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στον Θεό και να θέτετε εαυτόν στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του. Μόνο αυτό αποτελεί αληθινή αγάπη για τον Θεό και μόνο αυτή είναι η δυνατή και ηχηρή μαρτυρία. Όταν σε βάζει σε πειρασμό ο Σατανάς, θα πρέπει να λες: «Η καρδιά μου ανήκει στον Θεό, κι ο Θεός μ’ έχει ήδη κερδίσει. Δεν μπορώ να σε ικανοποιήσω —πρέπει να ικανοποιήσω τον Θεό όπως πρέπει». Όσο περισσότερο ικανοποιείς τον Θεό, τόσο περισσότερο θα σε ευλογεί ο Θεός και τόσο μεγαλύτερο θα γίνεται το κίνητρό σου να αγαπάς τον Θεό· θα έχεις επίσης πίστη και αποφασιστικότητα, και θα νιώθεις ότι μια ζωή που αφιερώνεται στην αγάπη για τον Θεό είναι η πιο πολύτιμη και γεμάτη νόημα ζωή. Μπορεί να ειπωθεί ότι, μόλις αγαπήσεις τον Θεό, δεν θα έχεις θλίψη. Παρόλο που υπάρχουν στιγμές που η σάρκα σου είναι αδύναμη και έχεις πολλές αληθινές δυσκολίες, αν εκείνες τις στιγμές βασιστείς αληθινά στον Θεό, θα παρηγορηθείς και θα νιώσεις γαλήνη, και θα έχεις υποστήριξη μέσα στο πνεύμα σου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσεις να ξεπεράσεις πολλές καταστάσεις και δεν θα παραπονιέσαι για τον Θεό εξαιτίας των βασανιστηρίων που υπομένεις. Αντιθέτως, θα θέλεις να τραγουδάς ύμνους, να χορεύεις και να προσεύχεσαι, να συναθροίζεσαι και να συναναστρέφεσαι, και να σκέφτεσαι τον Θεό, και θα νιώθεις ότι όλοι οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα γύρω σου που έχει διαμορφώσει ο Θεός είναι κατάλληλα. Αν δεν αγαπάς τον Θεό, όλα όσα βλέπεις δεν θα είναι της αρεσκείας σου και τίποτα δεν θα είναι ευχάριστο στα μάτια σου· δεν θα έχεις καμία απελευθέρωση και θα καταπιέζεσαι μέσα στο πνεύμα σου, και θα τρέφεις πάντα παράπονα για τον Θεό, και θα νιώθεις πάντα ότι τα βάσανα που υπομένεις είναι πολύ μεγάλα και ότι έχεις αδικηθεί υπερβολικά. Αν δεν επιδιώκεις για χάρη της ευτυχίας, αλλά προκειμένου να ικανοποιήσεις τον Θεό και να μην κατηγορηθείς από τον Σατανά, τότε μια τέτοια επιδίωξη θα σου δώσει ένα μεγάλο κίνητρο να αγαπάς τον Θεό. Όταν είσαι ικανός να κάνεις πράξη όλα όσα λέγονται από τον Θεό και όταν όλα όσα κάνεις είναι ικανά να ικανοποιήσουν τον Θεό, αυτό λέγεται να κατέχει κανείς την πραγματικότητα. Το να επιδιώκεις την ικανοποίηση του Θεού είναι το να χρησιμοποιείς την καρδιά σου που αγαπά τον Θεό για να κάνεις πράξη τα λόγια Του. Ανεξάρτητα από το πότε, έχεις πάντα μια καρδιά που αγαπά τον Θεό μέσα σου, ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν έχουν δύναμη, και λαχταράς και σκέφτεσαι τον Θεό από βαθιά μέσα σου. Αυτό είναι αληθινό ανάστημα. Το πόσο μεγάλο είναι ακριβώς το ανάστημά σου εξαρτάται από το κατά πόσο έχεις καρδιά που αγαπά τον Θεό, από το πόσο μπορείς να παραμείνεις ακλόνητος όταν δοκιμάζεσαι, από το εάν είσαι αδύναμος όταν βρίσκεσαι σε κάποιο συγκεκριμένο περιβάλλον και από το πόσο μπορείς να εμμείνεις στις θέσεις σου όταν οι αδελφοί και οι αδελφές σου σε απορρίπτουν. Η έλευση των γεγονότων θα δείξει κατά πόσο έχεις μια καρδιά που αγαπά τον Θεό. Από ένα μεγάλο μέρος του έργου του Θεού μπορεί να φανεί ότι ο Θεός αληθινά αγαπά πάρα πολύ τον άνθρωπο. Απλώς, τα πνευματικά μάτια του ανθρώπου δεν έχουν ανοίξει ακόμα τελείως και αυτός δεν μπορεί να δει καθαρά πολύ από το έργο του Θεού και τις προθέσεις Του, ούτε και τα τόσα αξιαγάπητα πράγματα σχετικά με τον Θεό. Ο άνθρωπος έχει πολύ λίγη αληθινή αγάπη προς τον Θεό. Έχεις πιστέψει στον Θεό όλο αυτόν τον καιρό, και σήμερα ο Θεός έχει κλείσει όλους τους δρόμους διαφυγής. Μιλώντας ειλικρινά, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πάρεις το σωστό μονοπάτι, και η σκληρή κρίση και η απέραντη σωτηρία του Θεού είναι αυτές που σε οδηγούν σ’ αυτό το σωστό μονοπάτι. Μόνο αφού βιώσει τις κακουχίες και τον εξευγενισμό γνωρίζει ο άνθρωπος ότι ο Θεός είναι αξιαγάπητος. Έχοντας βιώσει εμπειρίες μέχρι σήμερα, μπορεί κανείς να πει ότι ο άνθρωπος έχει γνωρίσει ένα μέρος της ομορφιάς του Θεού, όμως και πάλι δεν είναι αρκετό, επειδή ο άνθρωπος υστερεί τόσο. Ο άνθρωπος πρέπει να βιώσει κι άλλο από το θαυμαστό έργο του Θεού, καθώς και περισσότερο επίπονο εξευγενισμό που διαμορφώνει ο Θεός γι’ αυτόν. Μόνο τότε θα μπορέσει να αλλάξει η ζωή-διάθεση του ανθρώπου.