I

Ο άνθρωπος έχει βιώσει τη ζεστασιά Μου, ο άνθρωπος Με έχει υπηρετήσει αληθινά και ο άνθρωπος έχει υποταχθεί αληθινά ενώπιόν Μου, κάνοντας τα πάντα για Εμένα υπό την παρουσία Μου. Ωστόσο αυτό είναι ανέφικτο από τους ανθρώπους σήμερα· το μόνο που κάνουν είναι να θρηνούν στο πνεύμα τους, θαρρείς και τους έχει αρπάξει κάποιος πεινασμένος λύκος, και μπορούν μόνο να Με κοιτούν ανήμποροι και με λαχτάρα, κραυγάζοντας ασταμάτητα προς Εμένα. Στο τέλος, όμως, είναι ανίκανοι να ξεφύγουν από τη δυσχερή κατάστασή τους. Οι άνθρωποι στο παρελθόν έδιναν υποσχέσεις υπό την παρουσία Μου, ορκιζόμενοι στον ουρανό και στη γη, υπό την παρουσία Μου, να Μου ανταποδώσουν την καλοσύνη Μου με τη στοργή τους. Έκλαιγαν πικρά ενώπιόν Μου και ο ήχος του κλάματός τους ήταν σπαραχτικός, δυσβάσταχτος. Λόγω της αποφασιστικότητάς τους, συχνά παρείχα βοήθεια στους ανθρώπους.

II

Αμέτρητες φορές, οι άνθρωποι ήρθαν ενώπιόν Μου για να Μου υποταχθούν· είναι δύσκολο να ξεχαστεί ο αξιολάτρευτος τρόπος τους. Αμέτρητες φορές, Με αγάπησαν, ακλόνητοι στην αφοσίωσή τους, η ειλικρίνειά τους αξιοθαύμαστη. Αμέτρητες φορές, Με αγάπησαν τόσο, που έφτασαν στο σημείο να θυσιάσουν τη ζωή τους, Με αγάπησαν περισσότερο από τον ίδιο τους τον εαυτό —κι Εγώ, βλέποντας την ειλικρίνειά τους, δέχθηκα την αγάπη τους. Αμέτρητες φορές, Μου πρόσφεραν τον εαυτό τους υπό την παρουσία Μου, για χάρη Μου, αδιαφορώντας για τον θάνατο κι Εγώ απάλυνα τις έγνοιες από το μέτωπό τους και αξιολόγησα προσεκτικά τις εκφράσεις τους. Υπήρξαν αμέτρητες φορές που τους αγάπησα σαν πολύτιμο θησαυρό και υπήρξαν αμέτρητες φορές που τους μίσησα σαν εχθρούς Μου. Μολαταύτα, αυτό που βρίσκεται στο μυαλό Μου παραμένει ασύλληπτο για τον άνθρωπο.

III

Όταν οι άνθρωποι είναι θλιμμένοι, έρχομαι για να τους παρηγορήσω, και όταν είναι αδύναμοι, έρχομαι για να τους υποστηρίξω. Όταν έχουν χαθεί, τους δείχνω τον δρόμο. Όταν κλαίνε γοερά, τους σκουπίζω τα δάκρυα. Όμως, όταν Εγώ είμαι θλιμμένος, ποιος μπορεί να Με παρηγορήσει με την καρδιά του; Όταν ανησυχώ θανάσιμα, ποιος νοιάζεται για την καρδιά Μου; Όταν είμαι λυπημένος, ποιος μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές στην καρδιά Μου; Όταν χρειάζομαι κάποιον, ποιος προσφέρεται να συνεργαστεί μαζί Μου; Μήπως η προηγούμενη συμπεριφορά που είχαν οι άνθρωποι απέναντί Μου, έχει πλέον χαθεί για πάντα; Γιατί δεν παραμένει τίποτα από αυτήν στη μνήμη τους; Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να τα έχουν ξεχάσει όλα αυτά; Όλα αυτά δεν οφείλονται άραγε στη διαφθορά της ανθρωπότητας από τον εχθρό της;

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 27