Από τον Γου Φαν, Κίνα

Τον Μάρτιο του 1997, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Μετά από πολλά χρόνια που πίστευα στον Κύριο, ήμουν πολύ ενθουσιασμένος που επιτέλους θα υποδεχόμουν την επιστροφή Του. Ειδικότερα, όταν συνειδητοποίησα ότι ο Θεός έχει επιστρέψει κατά τις έσχατες ημέρες για να εκφράσει την αλήθεια και να μας εξαγνίσει και να μας σώσει πλήρως, λυτρώνοντάς μας από την αμαρτία, και ότι οι ελπίδες μας να σωθούμε και να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών επρόκειτο να πραγματοποιηθούν, άρχισα να απαρνούμαι την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου. Εκείνη την περίοδο, τα προβλήματα στο στομάχι και ο πόνος στη μέση που με ταλαιπωρούσαν για πολλά χρόνια θεραπεύτηκαν χωρίς καν να το αντιληφθώ, και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να κάνω το καθήκον μου. Αργότερα, με συνέλαβε η αστυνομία ενώ έκανα το καθήκον μου. Με βασάνιζαν ώσπου έφτασα στα πρόθυρα του θανάτου. Απέκτησα καρδιοπάθεια και έπρεπε να αποφεύγω τις εντάσεις. Αν ακούσω ξαφνικό θόρυβο, η καρδιά μου δεν μπορεί να τον αντέξει και πανικοβάλλομαι. Μετά την αποφυλάκισή μου, όσο επικίνδυνες κι αν ήταν οι συνθήκες, συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου. Ώσπου τον Ιούνιο του 2017, η υγεία μου άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα. Στην αρχή, ένιωθα σφίξιμο στο στήθος, δύσπνοια και γενική κόπωση. Ένιωθα τόσο κουρασμένος μετά από ένα απλό ντους που έπρεπε να ξαπλώσω λίγο για να συνέλθω. Το πίσω μέρος του κεφαλιού μου έκαιγε, και το ένιωθα πολύ βαρύ. Οι γάμπες μου πρήζονταν άσχημα και όταν τις πίεζα, έμενε ένα βαθούλωμα, και τα βράδια είχα και χαμηλό πυρετό. Αργότερα, η υγεία μου όλο και χειροτέρευε. Το μισό μου σώμα μούδιαζε και δεν μπορούσα καν να καθίσω ακίνητος. Μερικές φορές, είχα εξάρσεις αυχενικής σπονδύλωσης, και η συμπίεση των νεύρων προκαλούσε δυσκαμψία στον αυχένα, ανεπαρκή παροχή αίματος στον εγκέφαλο και ζάλη. Δεν μπορούσα καν να σηκώσω ένα μπουκάλι νερό, και ίδρωνα παντού ακόμα και μ’ ένα φτέρνισμα. Πήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις και ο γιατρός μού είπε πολύ σοβαρά: «Η συστολική σας πίεση έχει φτάσει στο 18 και η διαστολική στο 11,5. Οι παλμοί σας έχουν φτάσει στο 128. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αν πέσετε, μπορεί να πεθάνετε ακαριαία και, ακόμα κι αν δεν πεθάνετε, η ρήξη των αιμοφόρων αγγείων θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές και να οδηγήσει σε ημιπληγία». Όταν άκουσα τον γιατρό να το λέει αυτό, θυμήθηκα αμέσως τον πατέρα μου. Πέθανε ξαφνικά στην ηλικία μου από εγκεφαλικό λόγω υψηλής αρτηριακής πίεσης. Η πεθερά μου έπαθε επίσης εγκεφαλικό και κατέληξε ημιπληγική. Δεν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό της και πέθανε μετά από αρκετά χρόνια στο κρεβάτι. Αγχώθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Πώς αρρώστησα τόσο βαριά; Είμαι λίγο πάνω από πενήντα. Θα πεθάνω από ξαφνικό εγκεφαλικό όπως ο πατέρας μου και η πεθερά μου;» Τότε, όμως, μου πέρασε μια άλλη σκέψη: «Εκείνοι δεν πίστευαν στον Θεό και δεν είχαν την προστασία Του. Εγώ είμαι πιστός, άρα ο Θεός δεν θα με αφήσει να πεθάνω αν δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα το καθήκον μου. Θα με φυλάει και θα με προστατεύει». Αργότερα, μέσω αγωγής και άσκησης, η υγεία μου βελτιώθηκε σταδιακά. Κατάφερα να θέσω την αρτηριακή μου πίεση υπό έλεγχο, αλλά ο σφυγμός μου ήταν ακόμα λίγο γρήγορος.

Στα μέσα του 2022, το ΚΚΚ ξεκίνησε μαζικά ενιαία μέτρα καταστολής των πιστών στον Παντοδύναμο Θεό και στην περιοχή μου συνελήφθησαν περισσότεροι από 30 επικεφαλής, εργάτες, αδελφοί και αδελφές. Όλο το έργο της εκκλησίας παρέλυσε. Μια μέρα, η ανώτερη επικεφαλής, η αδελφή Σιν Γι, ήρθε να με δει και είπε ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου με είχαν εκλέξει ιεροκήρυκα. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Η καρδιά μου δεν μπορεί τις εντάσεις και έχω υψηλή πίεση. Η υγεία μου όλο και χειροτερεύει. Με τα χρόνια, ανέκαθεν έκανα ένα μονοδιάστατο καθήκον και το έργο ήταν σχετικά χαλαρό, οπότε το σώμα μου μπόρεσε να το αντέξει. Αν αναλάβω το καθήκον ενός ιεροκήρυκα, θα έχω βαρύ φόρτο εργασίας. Επιπλέον, η εκκλησία έχει μόλις πληγεί από ένα τεράστιο κύμα συλλήψεων, οπότε πρέπει να γίνει πολύ έργο. Θα πρέπει να ανησυχώ και να πληρώσω τίμημα, και δεν θα μπορέσω να αποφύγω τα ξενύχτια. Ο γιατρός είπε ότι έχω καρδιοπάθεια και υψηλή πίεση, και πρέπει να ξεκουράζομαι περισσότερο, οπότε αν ξενυχτάω, η πάθησή μου θα επιδεινωθεί. Κι αν μια μέρα πάθω ξαφνικά εγκεφαλικό και πεθάνω όπως ο πατέρας μου; Τότε, όλα τα χρόνια που απαρνήθηκα και δαπάνησα πράγματα δεν θα έχουν πάει χαμένα; Ακόμα κι αν δεν πεθάνω, αν μου αφήσει κάνα κουσούρι, αν μείνω κλινήρης και ημιπληγικός όπως η πεθερά μου, και δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου, τότε δεν θα χάσω και πάλι την ευκαιρία μου να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία;» Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις συνέπειες, βρήκα δικαιολογίες για να αποφύγω το καθήκον μου. Είπα: «Κατανοώ επιφανειακά την αλήθεια και δεν μπορώ να κάνω πραγματικό έργο. Έχω, επίσης, υψηλή πίεση και καρδιοπάθεια, οπότε δεν είμαι κατάλληλος για αυτό το καθήκον. Πρέπει να βρείτε κάποιον άλλον». Όταν η Σιν Γι είδε ότι συνέχιζα να προσπαθώ να αποφύγω το καθήκον μου, συναναστράφηκε υπομονετικά μαζί μου, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να βρει κάποιον κατάλληλο αμέσως. Η συνείδησή μου ταράχτηκε όταν το άκουσα αυτό. Παρόλο που η υγεία μου δεν ήταν πολύ καλή, θεωρούσα ότι δεν ήταν τόσο κακή που δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, και εφόσον έπαιρνα τα φάρμακά μου στην ώρα τους, προσάρμοζα το πρόγραμμά μου και έκανα γυμναστική, θα μπορούσα ακόμα να κάνω κάποιο έργο. Οι επικεφαλής και οι εργάτες έχουν συλληφθεί, και δεν υπάρχουν κατάλληλοι άνθρωποι διαθέσιμοι για να κάνουν το έργο της εκκλησίας. Μα αυτήν την κρίσιμη στιγμή, δεν έδειχνα κανένα ενδιαφέρον για την πρόθεση του Θεού. Ήμουν εντελώς εγωιστής και ποταπός! Έτσι, αποδέχτηκα αυτό το καθήκον. Λόγω της δεινής κατάστασης, δεν μπορούσαμε να πάμε στην εκκλησία για να εργαστούμε, και όλη σχεδόν η υλοποίηση και παρακολούθηση του έργου έπρεπε να γίνει μέσω επιστολών. Ευτυχώς που συνεργαζόμουν με τον αδελφό Σου Μινγκ. Ήταν νέος και είχε καλό επίπεδο, και ήταν μόνος του υπεύθυνος για πολλές εργασίες. Εγώ ήμουν κυρίως υπεύθυνος για το κειμενικό έργο, το οποίο έβρισκα λιγότερο αγχωτικό. Επίσης, όταν έπαιρνα τα φάρμακά μου στην ώρα τους, κρατούσα υπό έλεγχο την καρδιοπάθεια και την υψηλή μου πίεση, και σταδιακά συνήθισα αυτό το καθήκον.

Μια μέρα, τον Ιούλιο του 2024, οι ανώτεροι επικεφαλής έστειλαν μια επιστολή λέγοντας ότι ήθελαν να μεταθέσουν τον Σου Μινγκ αλλού. Όταν διάβασα την επιστολή, το κεφάλι μου βούιζε. Σκεφτόμουν το εξής: «Αν μετατεθεί ο Σου Μινγκ, πώς θα χειριστώ το επερχόμενο έργο; Είμαι ηλικιωμένος και έχω περιορισμένες εργασιακές ικανότητες. Η μετάθεση του Σου Μινγκ δεν με φέρνει σε δύσκολη θέση;» Τότε, όμως, σκέφτηκα: «Οι ανώτεροι επικεφαλής σίγουρα έκαναν αυτήν τη ρύθμιση επειδή σκέφτηκαν το συνολικό έργο της εκκλησίας. Αυτό εναρμονίζεται με τις αρχές». Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούσα να ανησυχώ ότι θα αυξανόταν ο φόρτος εργασίας μου όταν έφευγε ο Σου Μινγκ. Πόσο έπρεπε να ανησυχώ και πόση ενέργεια έπρεπε να δαπανήσω; Είχα υψηλή πίεση και καρδιοπάθεια. Τι θα γινόταν αν το ξενύχτι προκαλούσε ρήξη ενός αγγείου και πέθαινα από εγκεφαλικό; Τότε δεν θα τελείωνε το ταξίδι της πίστης μου στον Θεό; Ακόμα και να επιβίωνα, αν μου άφηνε κουσούρια, και πάλι δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου. Δεν θα αποκλειόμουν τότε; Είχα τόσο άγχος που δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ. Τις μέρες μετά την αναχώρηση του Σου Μινγκ, έπρεπε να γίνει η υλοποίηση και η παρακολούθηση για πολύ έργο και, καθώς έκανα το έργο μου, ένιωθα αντίσταση. Επιπλέον, είχα δύσπνοια και λίγη ζαλάδα επειδή έκανε ζέστη. Μόλις ξάπλωσα για λίγο, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα και το κεφάλι μου να γυρίζει. Σηκώθηκα γρήγορα και στηρίχτηκα στο κρεβάτι. Ένιωθα τόσο άρρωστος που ήθελα να κάνω εμετό. Μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του θανάτου του πατέρα μου, και ανησύχησα ακόμα περισσότερο ότι η πάθησή μου θα χειροτέρευε. Φοβόμουν μήπως πάθω εγκεφαλικό ξαφνικά και πεθάνω. Κατόπιν, κάθε φορά που ένιωθα αδιαθεσία, στενοχωριόμουν και αγχωνόμουν. Ανησυχούσα συνεχώς ότι η ασθένειά μου θα χειροτέρευε. Συγκεκριμένα, σκεφτόμουν ότι αφού είχα φάκελο στην αστυνομία και προσπαθούσαν ακόμα να με συλλάβουν, αν η ασθένειά μου είχε έξαρση, δεν θα μπορούσα να πάω στον γιατρό. Τι θα έκανα τότε; Μερικές φορές, άκουγα ότι η κατάσταση των αδελφών μου ήταν κακή και ότι τα αποτελέσματα του κειμενικού έργου μειώνονταν, και ήθελα να γράψω μια επιστολή για να συναναστραφώ μαζί τους, αλλά μετά σκεφτόμουν πόσο χρόνο και πνευματικό κόπο θα χρειαζόταν, και ότι θα αναγκαζόμουν να ξενυχτήσω. Αν ξενυχτούσα συχνά, αργά ή γρήγορα θα κατέρρεα από την εξάντληση. Έτσι, αποφάσιζα ότι ήταν πιο σημαντικό να προστατεύσω την υγεία μου. Αν κατέρρεα από την εξάντληση, τότε δεν θα μπορούσα να κάνω ούτε ένα μονοδιάστατο καθήκον. Δεν θα αποκλειόμουν τότε; Όταν έβλεπα, λοιπόν, ότι έμεναν πίσω οι επιστολές για το έργο, δεν βιαζόμουν να τις απαντήσω. Οι επικεφαλής γνώριζαν ότι η κατάστασή μου δεν ήταν καλή και μου έγραψαν. Μου έστειλαν, επίσης, τα λόγια του Θεού για να με βοηθήσουν. Επίσης, προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει για να πάρω ένα μάθημα από αυτό το θέμα.

Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που ταίριαζε πολύ στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Έπειτα υπάρχουν κι εκείνοι που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, έχουν αδύναμη κράση και έλλειψη ενέργειας, αρρωσταίνουν συχνά, είτε βαριά είτε ελαφριά, δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα βασικά στην καθημερινότητά τους και δεν μπορούν να ζήσουν ή να ενεργούν σαν κανονικοί άνθρωποι. Τέτοιοι άνθρωποι νιώθουν συχνά άβολα και δεν αισθάνονται καλά ενώ εκτελούν τα καθήκοντά τους· κάποιοι είναι σωματικά αδύναμοι, άλλοι έχουν κάποια πραγματική ασθένεια, ενώ άλλοι πάσχουν από κάποιου είδους γνωστή ή δυνητική αρρώστια. Βυθίζονται συχνά σε αρνητικά συναισθήματα και νιώθουν αγωνία, άγχος και ανησυχία λόγω των πρακτικών σωματικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Γιατί νιώθουν αγωνία, άγχος και ανησυχία; Ανησυχούν για το εξής: “Μήπως η υγεία μου θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο αν συνεχίσω να εκτελώ έτσι το καθήκον μου, να δαπανώ έτσι τον εαυτό μου και να τρέχω δεξιά κι αριστερά για τον Θεό, με αποτέλεσμα να νιώθω μονίμως τόσο κουρασμένος; Όταν γίνω σαράντα ή πενήντα χρονών, θα είμαι καθηλωμένος στο κρεβάτι;” Ευσταθούν αυτές οι ανησυχίες; Αν ναι, προσφέρει κανείς έναν τρόπο να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα; Ποιος θα πάρει την ευθύνη γι’ αυτό; Ποιος θα λογοδοτήσει; Οι άνθρωποι που δεν είναι καλά στην υγεία τους και έχουν κακή φυσική κατάσταση, νιώθουν αγωνία, άγχος και ανησυχία για τέτοια πράγματα. Όσοι είναι χρόνια ασθενείς σκέφτονται συχνά το εξής: “Έχω την αποφασιστικότητα να εκτελέσω καλά το καθήκον μου. Έχω αυτήν τη χρόνια ασθένεια και ζητώ από τον Θεό να με προστατέψει. Αν έχω την προστασία Του, δεν χρειάζεται να φοβάμαι, αλλά αν εξαντληθώ καθώς εκτελώ τα καθήκοντά μου, μήπως επιδεινωθεί η υγεία μου; Και τι θα κάνω τότε; Αν χρειαστεί να μπω στο νοσοκομείο για να κάνω εγχείρηση, δεν θα έχω τα χρήματα να πληρώσω. Κι αν δεν δανειστώ λεφτά για να πληρώσω για τη θεραπεία μου, θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο η υγεία μου; Αν χειροτερέψει πολύ, θα πεθάνω; Μπορεί ένας τέτοιος θάνατος να θεωρηθεί φυσιολογικός; Αν όντως πεθάνω, θα θυμάται ο Θεός τα καθήκοντα που έχω εκτελέσει; Θα θεωρηθεί πως έχω κάνει καλές πράξεις; Θα καταφέρω να σωθώ;” Κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν πως είναι άρρωστοι, δηλαδή ξέρουν πως πάσχουν από κάποια χρόνια ασθένεια. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχουν στομαχικές παθήσεις, πόνους στη μέση και στα πόδια, αρθρίτιδα, ρευματισμούς, δερματικές ή γυναικολογικές παθήσεις, ηπατική νόσο, υπέρταση, καρδιοπάθεια και ούτω καθεξής. Σκέφτονται, λοιπόν, το εξής: “Αν συνεχίσω να εκτελώ το καθήκον μου, θα πληρώσει ο οίκος του Θεού για τα φάρμακά μου; Αν επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας μου και αρχίσει να επηρεάζει την εκτέλεση του καθήκοντός μου, θα με γιατρέψει ο Θεός; Κάποιοι άλλοι έχουν γίνει καλά αφότου πίστεψαν στον Θεό. Θα γίνω κι εγώ καλά; Θα με γιατρέψει ο Θεός; Θα μου δείξει την ίδια καλοσύνη που δείχνει στους άλλους; Αν εκτελώ με αφοσίωση το καθήκον μου, ο Θεός κανονικά πρέπει να με θεραπεύσει. Τι θα κάνω, όμως, αν απλώς εύχομαι να με γιατρέψει, αλλά δεν το κάνει;” Όποτε τα σκέφτονται αυτά, τους πλημμυρίζει μεγάλο άγχος. Αν και ποτέ δεν σταματούν να εκτελούν το καθήκον τους και πάντα κάνουν αυτό που πρέπει, σκέφτονται συνεχώς την αρρώστια, την υγεία, το μέλλον και, φυσικά, τη ζωή και τον θάνατό τους. Τελικά, καταφεύγουν στον εξής ευσεβή πόθο: “Ο Θεός θα με γιατρέψει και θα με προστατέψει. Δεν θα με εγκαταλείψει ούτε θα κάτσει να με βλέπει να αρρωσταίνω χωρίς να κάνει τίποτα”. Αυτές οι σκέψεις είναι τελείως αβάσιμες, μια δική τους αντίληψη, θα λέγαμε. Οι άνθρωποι δεν θα καταφέρουν να επιλύσουν ποτέ τις πρακτικές τους δυσκολίες αν έχουν τέτοιες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες· μέσα στα μύχια της καρδιάς τους νιώθουν αμυδρά συναισθήματα αγωνίας, άγχους και ανησυχίας για την υγεία και τις αρρώστιες που τους ταλαιπωρούν. Δεν έχουν ιδέα ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για όλα αυτά, ούτε αν θα την αναλάβει κανείς τελικά» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεταν ακριβώς την κατάστασή μου. Ζούσα σε μια κατάσταση απόγνωσης όπου ανησυχούσα για την ασθένειά μου. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές με εξέλεξαν ως ιεροκήρυκα, ανησυχούσα ότι θα είχα πολύ έργο και θα εξαντλούμουν πνευματικά, κάτι που θα ήταν κακό για την υγεία μου, και έτσι συνέχισα να αποφεύγω το καθήκον μου. Αν και αργότερα το αποδέχτηκα, όταν οι ανώτεροι επικεφαλής μετέθεσαν τον Σου Μινγκ, και ο φόρτος εργασίας αυξήθηκε, ένιωσα αντίσταση. Ανησυχούσα ότι το καθήκον μου ήταν πολύ κουραστικό και αναρωτιόμουν τι θα συνέβαινε αν η ασθένειά μου επιδεινωνόταν και δεν μπορούσα πλέον να κάνω το καθήκον μου, κι έτσι δεν μπορούσα να σωθώ. Επιπλέον, είχα φάκελο στην αστυνομία προσπαθούσαν να με συλλάβουν, οπότε τι θα συνέβαινε αν αρρώσταινα σοβαρά, και δεν μπορούσα να πάω στο νοσοκομείο και πέθαινα; Η ασθένειά μου απασχολούσε συνεχώς το μυαλό μου. Αν και φαινόταν ότι έκανα το καθήκον μου, η στάση μου δεν ήταν τόσο θετική όσο πριν και, όταν είδα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές βρίσκονταν σε κακή κατάσταση και τα αποτελέσματα του κειμενικού έργου μειώνονταν, δεν έγραψα για να παρακολουθήσω ή να επιλύσω αυτό το ζήτημα, αλλά αντ’ αυτού προσέγγιζα το καθήκον μου με επιπόλαιο τρόπο. Δεν προσευχήθηκα για να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού σχετικά με την ασθένειά μου, αλλά ανησυχούσα συνεχώς για τα κέρδη και τις απώλειες που σχετίζονταν με το μέλλον και τον προορισμό μου. Ζούσα μες στη στενοχώρια και το άγχος, δεν μπορούσα να απελευθερωθώ και δεν έκανα καλά το καθήκον μου. Συνειδητοποίησα ότι δεν επιδίωκα καθόλου την αλήθεια.

Στην αναζήτησή μου, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Οι αντίχριστοι, κατά την πίστη τους, θέλουν μόνο ευλογίες και δεν θέλουν να περάσουν κακουχίες. Όταν βλέπουν κάποιον που είναι ευλογημένος, που έχει ωφεληθεί, που έχει δεχτεί τη χάρη και έχει λάβει περισσότερες υλικές απολαβές και σπουδαία πλεονεκτήματα, τότε πιστεύουν πως αυτό το έκανε ο Θεός· κι αν εκείνοι δεν λάβουν τέτοιες υλικές ευλογίες, τότε αυτό δεν είναι πράξη του Θεού. Αυτό που υπονοούν είναι: “Αν είσαι στ’ αλήθεια θεός, τότε μπορείς μόνο να ευλογείς τους ανθρώπους· πρέπει να αποτρέπεις τις κακουχίες και να μην επιτρέπεις να τους τύχουν βάσανα. Μόνο τότε έχει αξία και νόημα να πιστεύουν οι άνθρωποι σ’ εσένα. Αν σ’ ακολουθήσουν και συνεχίσουν να βασανίζονται απ’ τις κακουχίες, αν συνεχίσουν να υποφέρουν, τότε τι νόημα έχει να πιστεύει κανείς σ’ εσένα;” Δεν παραδέχονται πως όλα τα πράγματα και τα γεγονότα είναι στο χέρι του Θεού, πως ο Θεός κυριαρχεί επί των πάντων. Και γιατί δεν το παραδέχονται αυτό; Επειδή οι αντίχριστοι φοβούνται να περάσουν κακουχίες. Θέλουν μόνο να ωφελούνται, να εκμεταλλεύονται, να απολαμβάνουν ευλογίες· δεν έχουν επιθυμία να αποδεχθούν την κυριαρχία ούτε την ενορχήστρωση του Θεού, παρά μόνο να λάβουν προνόμια από Εκείνον. Αυτή είναι η εγωιστική και ποταπή οπτική των αντίχριστων» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δέκατο: Περιφρονούν την αλήθεια, παραβιάζουν απροκάλυπτα τις αρχές και αψηφούν τις διευθετήσεις του οίκου του Θεού (Μέρος έκτο)]. «Όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω —αυτό συνοψίζει την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό προς ίδιον όφελος· όταν απαρνούνται πράγματα και δαπανούν τον εαυτό τους για τον Θεό, το κάνουν προκειμένου να ευλογηθούν, και όταν είναι αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν, δεν παύουν να το κάνουν προκειμένου να ανταμειφθούν. Εν συντομία, όλα γίνονται με σκοπό να ευλογηθούν, να ανταμειφθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Στην κοινωνία, οι άνθρωποι εργάζονται για δικό τους όφελος, και στον οίκο του Θεού, κάνουν κάποιο καθήκον προκειμένου να ευλογηθούν. Ο λόγος που οι άνθρωποι απαρνιούνται τα πάντα και μπορούν να υπομείνουν πολλά βάσανα είναι για να κερδίσουν ευλογίες. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της σατανικής φύσης του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Ο Θεός εκθέτει ότι οι αντίχριστοι ζουν σύμφωνα με τον σατανικό κανόνα «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Θεωρούν ότι πρέπει να λαμβάνουν ευλογίες και οφέλη επειδή πιστεύουν στον Θεό. Όταν μπορούν να αποκτήσουν κέρδος ή ευλογίες, απαρνιούνται και δαπανούν τον εαυτό τους, αλλά μόλις βλέπουν ότι δεν μπορούν να λάβουν ευλογίες ή οφέλη και αντ’ αυτού πρέπει να υποστούν κακουχίες και δυστυχίες, είναι απρόθυμοι να δαπανήσουν τον εαυτό τους, και μάλιστα πιστεύουν ότι η πίστη στον Θεό δεν έχει νόημα. Είδα ότι η διάθεση που είχα αποκαλύψει ήταν ίδια με αυτήν ενός αντίχριστου. Από τότε που βρήκα τον Κύριο, προσπαθούσα να κερδίσω ευλογίες και να πάω στον ουρανό. Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, όταν είδα ότι οι ελπίδες μου να ευλογηθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών επρόκειτο να πραγματοποιηθούν, άφησα τα πάντα πίσω μου για να κάνω το καθήκον μου. Εκείνη την περίοδο, θεραπεύτηκαν οι πόνοι στο στομάχι και στη μέση που είχα για πολλά χρόνια, και διπλασιάστηκε το κίνητρό μου να κάνω το καθήκον μου. Παρόλο που συνελήφθησα και βασανίστηκα, εξακολουθούσα να κάνω το καθήκον μου μετά την αποφυλάκισή μου. Καθώς μεγάλωνα, όμως, απέκτησα υψηλή πίεση και καρδιοπάθεια, οπότε άρχισα να ανησυχώ μην πάθω ξαφνικά εγκεφαλικό και πεθάνω ή μείνω ημιπληγικός, και χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Έτσι, ήθελα να αναλάβω ένα ελαφρύτερο καθήκον. Όταν μετατέθηκε ο συνεργάτης μου εκείνη την εποχή, ο Σου Μινγκ, ο φόρτος εργασίας μου αυξήθηκε ξαφνικά, και πίστευα ότι αν ανησυχούσα πάρα πολύ και εξαντλούμουν, η πάθησή μου θα χειροτέρευε. Έτσι, όταν ανακάλυπτα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές βρίσκονταν σε κακή κατάσταση, δεν βιαζόμουν να λύσω τα προβλήματά τους, ούτε έσπευδα να υλοποιήσω το έργο που έπρεπε να υλοποιηθεί. Ακόμα και όταν έκανα κάποιο έργο, το έκανα με συναισθήματα αντίστασης, κι ανησυχούσα ότι θα αποκτούσα προβλήματα υγείας. Στην πραγματικότητα, η μετάθεση του Σου Μινγκ για να κάνει το καθήκον του αλλού ωφελούσε το έργο της εκκλησίας. Όποιος είχε συνείδηση και λογική θα εγκατέλειπε τα προσωπικά του συμφέροντα και θα έβαζε πρώτα τα συμφέροντα της εκκλησίας, θα αποδεχόταν τις ρυθμίσεις της εκκλησίας και θα υποτασσόταν σ’ αυτές. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να αφήσω τον Σου Μινγκ να φύγει και μάλιστα ένιωθα αντίσταση στην απόφαση των ανώτερων επικεφαλής να τον μεταθέσουν εξαιτίας των συμφερόντων μου. Νόμιζα ότι οι επικεφαλής μού έκαναν τη ζωή δύσκολη, και ήλπιζα απεγνωσμένα ότι θα άλλαζαν γνώμη και δεν θα άφηναν τον Σου Μινγκ να φύγει. Συνειδητοποίησα ότι ζούσα σύμφωνα με το σατανικό δηλητήριο «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ότι όλα όσα είχα κάνει ήταν για το δικό μου καλό και ότι δεν με ενδιέφερε καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν πραγματικά εγωιστής και ποταπός! Αυτό με έκανε να σκεφτώ τα εξής λόγια του Θεού: «Ο Θεός είναι αιώνια υπέρτατος και παντοτινά αξιότιμος, ενώ ο άνθρωπος είναι αιώνια ευτελής και παντοτινά ανάξιος. Τούτο συμβαίνει επειδή ο Θεός αφιερώνει και δαπανά αιώνια τον εαυτό Του για την ανθρωπότητα, ενώ ο άνθρωπος πάντοτε ζητά και αγωνίζεται μόνο για τον εαυτό του· ο Θεός κοπιάζει αιώνια για την επιβίωση του ανθρωπίνου γένους, ενώ ο άνθρωπος δεν συνεισφέρει ποτέ τίποτα για χάρη της δικαιοσύνης ή του φωτός, ενώ ακόμη κι αν καταβάλει κάποια προσωρινή προσπάθεια, αυτή δεν μπορεί να αντέξει το παραμικρό χτύπημα, διότι η προσπάθεια του ανθρώπου αφορά πάντα το δικό του καλό και όχι των άλλων. Ο άνθρωπος είναι πάντοτε εγωιστής, ενώ ο Θεός είναι αιώνια ανιδιοτελής. Από τον Θεό προέρχεται καθετί δίκαιο, καλό και όμορφο, ενώ ο άνθρωπος είναι αυτός που διαδέχεται και εκφράζει κάθε ασχήμια και κακό. Ο Θεός δεν θα αλλάξει ποτέ την ουσία Του, αυτή της δικαιοσύνης και της ομορφιάς, ενώ ο άνθρωπος μπορεί κάλλιστα να προδώσει τη δικαιοσύνη και να απομακρυνθεί από τον Θεό ανά πάσα στιγμή και σε κάθε περίπτωση» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είναι πολύ σημαντική η κατανόηση της διάθεσης του Θεού). Όπως συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα πολύ. Η ουσία του Θεού είναι ανιδιοτελής και όλα όσα κάνει ο Θεός τα κάνει για χάρη της ανθρωπότητας. Για να επιβιώσει η ανθρωπότητα στη γη, ο Θεός δημιούργησε ό,τι χρειάζονται οι άνθρωποι για να επιβιώσουν: τον αέρα, το φως του ήλιου, τη βροχή, τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια, καθώς και όλα τα φρούτα και τα λαχανικά, και ούτω καθεξής. Για να σώσει την ανθρωπότητα, ενσαρκώθηκε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας, και σταυρώθηκε για χάρη μας. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός ενσαρκώθηκε και ήρθε ξανά στη γη για να σώσει πλήρως την ανθρωπότητα, κι εξέφρασε όλες τις αλήθειες για να μας σώσει και να μας εξαγνίσει. Παρόλο που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Θεό, και Τον αρνούνται και Τον απορρίπτουν, ο Θεός εξακολουθεί να επιτελεί αθόρυβα το έργο της σωτηρίας τους, και εξακολουθεί να εκφράζει την αλήθεια για να τους παρέχει όσα πρέπει. Είδα ότι η ουσία του Θεού είναι πραγματικά όμορφη και ευγενική, και ότι ο Θεός είναι πολύ ανιδιοτελής! Εγώ, από την άλλη, ζούσα ανέκαθεν σύμφωνα με τις σατανικές σκέψεις και ιδέες «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή». Παρόλο που όντως απαρνήθηκα, δαπάνησα, υπέφερα και πλήρωσα τίμημα σε μικρό βαθμό στο καθήκον μου, όλα τα έκανα για να κερδίσω ευλογίες και χάρη. Όταν η υγεία μου επιδεινώθηκε και αρρώστησα, άρχισα να είμαι επιλεκτικός στο καθήκον μου και να συγκρατούμαι. Σκεφτόμουν τον εαυτό μου σε κάθε ευκαιρία, ανησυχούσα για το μέλλον μου και δεν έβαζα τα δυνατά μου. Όταν είδα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές βρίσκονταν σε κακή κατάσταση και ότι αυτό επηρέαζε τα καθήκοντά τους, δεν προσπάθησα να σκεφτώ τρόπους για να λύσω το πρόβλημα, και δεν υπολόγισα καθόλου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Είδα ότι η φύση μου ήταν εγωιστική, και ότι όλες οι πράξεις και οι ενέργειές μου ήταν για το δικό μου καλό. Παλιότερα, νόμιζα ότι ήμουν αρκετά καλός, καθώς τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, είχα αφήσει πίσω την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, και παρόλο που συνελήφθην, διώχθηκα και βασανίστηκα από το ΚΚΚ, συνέχισα να κηρύττω το ευαγγέλιο και να κάνω το καθήκον μου μετά την αποφυλάκισή μου. Ένιωθα ότι είχα αλλάξει κάπως και ότι ήμουν κάπως αφοσιωμένος στον Θεό. Αν δεν είχα αρρωστήσει, δεν θα είχα καταλάβει ποτέ τις ακαθαρσίες στην πίστη μου. Βίωνα, πλέον, πραγματικά τα εξής λόγια του Θεού: «Όταν επέρχεται η αρρώστια, οφείλεται στην αγάπη του Θεού, και σ’ αυτήν περιλαμβάνονται σίγουρα οι καλές Του προθέσεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Αποδεικνύεται ότι πίσω από την ασθένειά μου κρυβόταν η αγάπη και η καλή πρόθεση του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποίησε την ασθένεια για να καθάρει και να μεταμορφώσει τη διεφθαρμένη μου διάθεση, να με κάνει να αφήσω τις παράλογες απαιτήσεις μου προς τον Θεό και να εγκαταλείψω τις εξωφρενικές επιθυμίες μου. Αυτή ήταν η πρόθεση και η φιλόπονη φροντίδα του Θεού! Όταν το κατάλαβα αυτό, ντράπηκα και μετάνιωσα, και μίσησα τον εαυτό μου που ήμουν τόσο εγωιστής και ποταπός. Αποφάσισα ότι θα φρόντιζα να κάνω καλά το καθήκον μου.

Κατόπιν, αναζήτησα και συλλογίστηκα πώς να προσεγγίσω σωστά τον θάνατο. Διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τον θάνατο σ’ αυτήν τη ζωή· ο θάνατος είναι αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσει κάθε άνθρωπος στο τέλος του ταξιδιού του. Ο θάνατος, όμως, έχει πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το ένα απ’ αυτά είναι πως, στον καιρό που έχει προκαθορίσει ο Θεός, έχεις ολοκληρώσει την αποστολή σου και ο Θεός βάζει μια τελεία στη σαρκική σου ζωή. Έτσι, η σαρκική σου ζωή φτάνει στο τέλος της, αν και αυτό δεν σημαίνει πως έχει τελειώσει η ζωή σου. Είναι σωστό να πούμε πως, όταν ο άνθρωπος δεν έχει πια σάρκα, τελειώνει η ζωή του; (Όχι.) Η μορφή στην οποία θα υφίσταται η ζωή σου μετά θάνατον εξαρτάται από το πώς αντιμετώπιζες το έργο και τα λόγια του Θεού ενώ ήσουν ζωντανός. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η μορφή στην οποία θα υφίστασαι μετά θάνατον —ή το αν θα υφίστασαι καν— θα εξαρτηθεί από τη στάση που είχες απέναντι στον Θεό και στην αλήθεια ενώ ήσουν ζωντανός. Αν, όσο είσαι ζωντανός, τη στιγμή που αντιμετωπίζεις τον θάνατο και κάθε λογής ασθένειες, η στάση σου απέναντι στην αλήθεια είναι μια στάση επαναστατικότητας και εναντίωσης, καθώς και αποστροφής προς την αλήθεια, τότε όταν έρθει η ώρα να τελειώσει η σαρκική σου ζωή, με ποια μορφή θα υφίστασαι μετά θάνατον; Σίγουρα θα υφίστασαι με κάποια άλλη μορφή, και η ζωή σου είναι βέβαιο πως δεν θα συνεχιστεί. Αν, από την άλλη, όσο είσαι ζωντανός κι έχεις σαρκική επίγνωση, η στάση σου απέναντι στην αλήθεια και τον Θεό είναι μια στάση υποταγής και αφοσίωσης κι έχεις αληθινή πίστη, τότε παρόλο που η σαρκική σου ζωή φτάνει στο τέλος της, η ζωή σου θα συνεχίσει να υφίσταται με διαφορετική μορφή σ’ έναν άλλο κόσμο. Έτσι εξηγείται αφενός ο θάνατος» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. «Όποιο ζήτημα κι αν αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι, θα πρέπει πάντα να το προσεγγίζουν με ενεργή και θετική στάση. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για το ζήτημα του θανάτου. Το να έχει κανείς ενεργή και θετική στάση δεν σημαίνει να συμφωνεί με τον θάνατο, να τον περιμένει ή να τον επιδιώκει θετικά και ενεργά. Αν δεν σημαίνει να επιδιώκει τον θάνατο, να συμφωνεί με τον θάνατο ή να τον περιμένει, τότε τι σημαίνει; (Να υποτάσσεται.) Η υποταγή είναι ένα είδος στάσης που μπορεί να έχει κανείς απέναντι στο ζήτημα του θανάτου, ενώ ο καλύτερος τρόπος για να χειριστεί τον θάνατο είναι να τον εγκαταλείψει και να μην τον σκέφτεται» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός προκαθορίζει τη γέννηση, τα γηρατειά, την ασθένεια και τον θάνατο, ότι κυριαρχεί πάνω σ’ όλα αυτά. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε αυτά τα πράγματα μόνοι μας. Αν δεν είναι η ώρα σου να πεθάνεις, δεν μπορείς να πεθάνεις ακόμα κι αν το θέλεις. Αν είναι η ώρα σου να πεθάνεις, δεν μπορείς να ζήσεις ούτε μία μέρα παραπάνω, όσο κι αν το θέλεις. Ως δημιουργήματα, θα πρέπει, με λογική, να αποδεχτούμε την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού και να υποταχθούμε σ’ αυτές. Σκέφτηκα έναν συνάδελφο της γυναίκας μου. Στον δρόμο για το σπίτι από τη δουλειά, είδε ότι κάποιος είχε πάθει τροχαίο και ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Πήγε να δει τι συνέβαινε, και τελικά τον χτύπησε ένα ηλεκτρικό ποδήλατο, και πέθανε επιτόπου όταν χτύπησε το κεφάλι του στο έδαφος. Επιπλέον, μια γιατρός που ήξερα γενικά έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην υγεία της και έκανε γυμναστική κάθε μέρα. Ήταν πολύ καλά στην υγεία της, αλλά μια μέρα, όταν βγήκε έξω για γυμναστική, τη χτύπησε κατά λάθος ένα αυτοκίνητο και πέθανε επιτόπου. Αυτά τα πράγματα μας δείχνουν ότι η υγεία και το πόσο θα ζήσει κανείς δεν έχουν καμία σχέση, και ότι όταν έρθει η ώρα σου, θα πεθάνεις όσο υγιής κι αν είσαι. Ακόμα κι αν είσαι άρρωστος, δεν θα πεθάνεις πριν από την ώρα σου. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τους νόμους της γέννησης, των γηρατειών, της ασθένειας και του θανάτου που έχει προκαθορίσει ο Θεός. Δεν μπορούσα να διακρίνω αυτά τα πράγματα, και πάντα ανησυχούσα για την καρδιοπάθεια και την υψηλή πίεσή μου, και φοβόμουν μην πάθω ξαφνικά εγκεφαλικό μια μέρα αν δεν υπάκουα τις εντολές του γιατρού να ξεκουράζομαι περισσότερο και να φροντίζω καλύτερα τον εαυτό μου. Εάν το εγκεφαλικό ήταν ήπιο, ίσως να έμενα κλινήρης όπως η πεθερά μου και να μην μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου, και αν το εγκεφαλικό ήταν σοβαρό, ίσως πέθαινα όπως ο πατέρας μου. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, αλλά δεν πίστευα ότι η ζωή και ο θάνατός μου ήταν στα χέρια του Θεού και υπό την κυριαρχία Του. Απεναντίας, πίστευα όσα έλεγε ο γιατρός και πάντα προσπαθούσα να βρω λύση με ανθρώπινες μεθόδους. Πίστευα ότι αν έκανα ένα μονοδιάστατο καθήκον, ξεκουραζόμουν περισσότερο και δούλευα λιγότερο, η ασθένειά μου δεν θα επιδεινωνόταν, και ότι δεν θα πέθαινα εφόσον κρατούσα την ασθένειά μου υπό έλεγχο. Είδα ότι αυτό ήταν τελείως παράλογο εκ μέρους μου! Είχα καθόλου πραγματική πίστη στον Θεό; Τώρα κατάλαβα ότι αν ο Θεός έχει προκαθορίσει ότι η διάρκεια ζωής μου έχει λήξει, θα πεθάνω ακόμα κι αν είμαι υγιής και δεν έχω καμία ασθένεια. Αλλά αν η διάρκεια ζωής μου δεν έχει λήξει, δεν θα πεθάνω ακόμα κι αν έχω υψηλή πίεση, καρδιοπάθεια ή ακόμα και κάτι τόσο σοβαρό όσο ο καρκίνος. Όταν μια μέρα η αποστολή μου ολοκληρωθεί και έρθει η ημέρα που ο Θεός έχει προκαθορίσει για μένα, θα πρέπει να το αντιμετωπίσω θετικά, να αποδεχθώ την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, και να υποταχθώ σ’ αυτές. Αυτήν τη λογική έπρεπε να έχω. Αυτήν τη στιγμή, είναι υποχρέωσή μου να εκπληρώσω το καθήκον μου. Όταν κατάλαβα αυτά τα πράγματα, η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου άλλαξε κάπως, και συμμετείχα πραγματικά στις διάφορες εργασίες του έργου της εκκλησίας. Όταν συνέβαιναν διάφορα, συνεργαζόμουν με όλους για να συζητήσουμε λύσεις.

Πρόσφατα, πολλοί αδελφοί και αδελφές στην εκκλησία είχαν ξεπουληθεί από Ιούδες, πολλά σπίτια όπου φυλάσσονταν τα βιβλία των λόγων του Θεού αντιμετώπιζαν κινδύνους ασφάλειας και αυτά τα βιβλία έπρεπε να μεταφερθούν σε ασφαλές μέρος το συντομότερο δυνατό. Επειδή γι’ αυτό χρειαζόταν να γίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα, έπρεπε να γράφω επιστολές για να κάνω πολλή συναναστροφή πάνω σε αρχές με αδελφούς και αδελφές, και να τους υπενθυμίζω πού έπρεπε να δίνουν προσοχή. Ξενυχτούσα σχεδόν κάθε βράδυ εκείνες τις μέρες. Επιπλέον, αυτό ήταν ένα επείγον ζήτημα και έπρεπε να σκέφτομαι πολλά πράγματα. Όταν αγχωνόμουν, σε συνδυασμό με τα ξενύχτια, είχα πονοκεφάλους και μερικές φορές δύσπνοια, οπότε άρχισα να ανησυχώ ότι αν αυτό συνεχιζόταν, θα πάθαινα κάτι. Αργότερα, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Είτε είσαι άρρωστος είτε πονάς, εφόσον σου απομένει έστω και μία πνοή, εφόσον είσαι ακόμα ζωντανός και μπορείς να μιλάς και να περπατάς, τότε έχεις την ενέργεια να εκτελείς το καθήκον σου και θα πρέπει να έχεις καλή συμπεριφορά καθώς το εκτελείς και τα πόδια σου να πατάνε γερά στο έδαφος. Δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα ούτε την ευθύνη που σου έχει αναθέσει ο Δημιουργός. Εφόσον δεν έχεις πεθάνει ακόμα, θα πρέπει να ολοκληρώσεις το καθήκον σου και να το εκπληρώσεις καλά» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δύναμη, και κατάλαβα ότι το καθήκον είναι μια αποστολή την οποία είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να ολοκληρώνουν οι άνθρωποι. Ως δημιούργημα, η εκπλήρωση του καθήκοντός μου είναι ό,τι πιο πολύτιμο και ουσιαστικό, και αν δεν το κάνω, δεν αξίζω να συνεχίσω να ζω. Έτσι, προσευχήθηκα καθώς έγραφα τις επιστολές. Ο αδελφός με τον οποίο συνεργαζόμουν με βοήθησε να ελέγξω και να συμπληρώσω τις επιστολές, και κανονίσαμε τα πάντα όσο το δυνατόν πιο διεξοδικά. Μετά από μια περίοδο σκληρής δουλειάς, όλα τα βιβλία των λόγων του Θεού μεταφέρθηκαν με ασφάλεια. Όλοι ευχαριστήσαμε τον Θεό από καρδιάς, και είχα περισσότερη πίστη για να εκπληρώσω το καθήκον μου.

Επειδή με αποκάλυψε αυτή η ασθένεια, κατανόησα κάπως τις λανθασμένες απόψεις στην πίστη μου στον Θεό, κατάφερα να κατανοήσω λίγο περισσότερο τις προθέσεις Του και μπορούσα να κάνω το καθήκον μου κανονικά, χωρίς πλέον να περιορίζομαι από την ασθένεια και τον θάνατο. Όλα αυτά ήταν η χάρη και η ευλογία του Θεού! Δόξα τω Θεώ!