Από του Σιαοτζίν, Κίνα

Τον Απρίλιο του 2017, πήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις και διαπίστωσα ότι είχα ηπατίτιδα Β. Η τρανσαμινάση είχε φτάσει στο 220 και ο ιός ήταν ενεργός. Η εκκλησία, λαμβάνοντας υπόψη την κατάστασή μου, κανόνισε να επιστρέψω σπίτι για θεραπεία. Καθώς μάζευα τα πράγματά μου, κοιτούσα τους δύο αδελφούς με τους οποίους συνεργαζόμουν να συζητούν για το έργο, γελώντας και κουβεντιάζοντας. Μια αίσθηση απόγνωσης με πλημμύρισε και σκέφτηκα: «Τώρα που το έργο του Θεού φτάνει στο τέλος του, είναι η κρισιμότερη στιγμή για να κάνουμε το καθήκον μας και να προετοιμάσουμε καλές πράξεις. Κι εγώ γυρίζω σπίτι για να αναρρώσω. Αν μείνω σπίτι για ένα-δύο χρόνια χωρίς να μπορώ να κάνω κανένα καθήκον, πώς θα προετοιμάσω καλές πράξεις; Όταν έρθει η καταστροφή, σίγουρα θα με παρασύρει. Αν πεθάνω, δεν θα έχει πάει στράφι η πίστη μου στον Θεό;» Σκέφτηκα, επίσης, πως είχα φύγει από το σπίτι για το καθήκον μου ούτε έναν χρόνο αφότου πίστεψα στον Θεό. Ό,τι καθήκοντα κι αν μου ανέθετε η εκκλησία, ποτέ δεν ήμουν επιλεκτικός, πάντα προσπαθούσα να τα κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Ειδικά τους τελευταίους έξι μήνες, που έκανα το καθήκον του μοντάζ, συχνά σηκωνόμουν τα χαράματα και ξενυχτούσα. Ποτέ δεν έκανα πίσω στις δυσκολίες και πάσχιζα να μάθω τις απαραίτητες επαγγελματικές δεξιότητες. Είχα φέρει κάποια αποτελέσματα στο καθήκον μου. Εφόσον ήμουν τόσο πρόθυμος και δραστήριος στο καθήκον μου, γιατί δεν με προστάτευσε ο Θεός; Γιατί επέτρεψε να πάθω αυτήν την αρρώστια; Πραγματικά δεν μπορούσα να το χωνέψω. Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα τους δύο αδελφούς. Τους ζήλεψα που ήταν υγιείς και μπορούσαν να συνεχίσουν εδώ τα καθήκοντά τους. Εγώ, από την άλλη, ήμουν έτοιμος να αφήσω τον τόπο του καθήκοντός μου και να γυρίσω σπίτι. Ένιωθα το μέλλον μου εντελώς δυσοίωνο, ήμουν τελείως πεσμένος ψυχολογικά, κι ένιωθα τελείως παράλυτος και αδύναμος. Όταν σκεφτόμουν πως αυτό ήταν το τελευταίο στάδιο του έργου του Θεού και η μοναδική ευκαιρία της ανθρωπότητας για σωτηρία, κι ότι ήμουν τυχερός που ζούσα αυτήν την εποχή, πραγματικά δεν ήθελα να τα παρατήσω έτσι απλά. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να ξεκινήσω θεραπεία αμέσως μόλις γύριζα σπίτι, και θα επέστρεφα στα καθήκοντά μου μόλις γινόμουν καλά. Έτσι, θα προετοίμαζα περισσότερες καλές πράξεις και θα είχα μεγαλύτερη ελπίδα να σωθώ.

Μόλις επέστρεψα σπίτι, άκουσα ότι η κινεζική ιατρική ήταν πολύ αποτελεσματική και ζήτησα αμέσως από τον πατέρα μου να μου φέρει κινέζικα βότανα. Παράλληλα, συνέχιζα να μαθαίνω τεχνικές σχετικές με το καθήκον μου, σκεπτόμενος ότι, μόλις γινόμουν καλά, θα μπορούσα να ξαναβγώ έξω και να κάνω πάλι το καθήκον μου. Ο γιατρός μού έγραψε φάρμακα για έναν μήνα. Τα έπαιρνα στην ώρα τους, όπως μου είχε πει, ελπίζοντας να γίνω γρήγορα καλά. Έναν μήνα μετά, πήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις γεμάτος προσδοκίες. Όταν πήρα τα αποτελέσματα, είδα ότι οι τρανσαμινάσες ήταν στα ίδια επίπεδα. Απλώς δεν μπορούσα να το πιστέψω: «Αφού όλον τον μήνα εγώ έπαιρνα τα φάρμακα στην ώρα τους, πώς είναι δυνατόν η κατάστασή μου να μην έχει βελτιωθεί καθόλου; Ο Θεός γιατί δεν με ευλόγησε;» Μετά από λίγο καιρό, περίπου τον Αύγουστο, μια αδελφή μού είπε ότι υπήρχε ένα φυτό, το άγριο σέλινο, και κάποιοι είχαν θεραπευτεί απ’ την ηπατίτιδα Β με αυτό. Όταν το άκουσα, ενθουσιάστηκα πολύ. Παρόλο που η αδελφή τόνισε επανειλημμένα ότι αυτό το φυτό ήταν πολύ τοξικό και χωρίς τους σωστούς χειρισμούς, θα μπορούσε να σκοτώσει, εγώ ήθελα να το δοκιμάσω. Σκέφτηκα ότι αν μπορούσα να θεραπευτώ, άξιζε τον κίνδυνο. Προς έκπληξή μου, δεν είχε καμία απολύτως επίδραση. Ένιωσα πολύ πόνο στην καρδιά μου και δεν μπορούσα να το καταλάβω γιατί συνέβαινε αυτό. Από τότε, έπεσα σε αρνητικότητα, δεν έβρισκα λόγια να προσευχηθώ, οι προσευχές μου ήταν άγονες, έτρωγα και έπινα λιγότερα λόγια του Θεού, και δεν ήθελα πλέον να μελετώ τις τεχνικές που είχα επιμείνει να μαθαίνω. Πάντα ένιωθα πως δεν είχα κίνητρο.

Περίπου τον Νοέμβριο, ένας αδελφός μού έφερε μια συνταγή και είπε ότι ήταν ειδικά για την ηπατίτιδα Β. Ήθελα πολύ να τη δοκιμάσω, αλλά θυμήθηκα την προηγούμενη αποτυχημένη θεραπεία με το άγριο σέλινο, και σκέφτηκα: «Μήπως εγώ επικεντρώνομαι μόνο στη φαρμακευτική αγωγή και προσεύχομαι σπάνια; Στη διάρκεια της θεραπείας, πρέπει να προσεύχομαι περισσότερο στον Θεό. Ίσως ο Θεός, βλέποντας την “ειλικρινή” μου καρδιά, να με ευλογήσει και να με θεραπεύσει». Έτσι, πήρα αμέσως τη συνταγή για να πάρω τα φάρμακα, και τα έπινα υπομονετικά, όσο πικρά κι αν ήταν. Εκείνη την περίοδο, προσευχήθηκα πολλές φορές στον Θεό, εκφράζοντας την επιθυμία μου να ξαναβγώ για το καθήκον μου και να επιδιώξω με ζήλο την αλήθεια. Ήλπιζα να αγγίξω την καρδιά του Θεού με μια τέτοια «ειλικρινή» στάση, ώστε να με ευλογήσει για να αναρρώσω. Έναν μήνα μετά, όταν πήγα να πάρω τα αποτελέσματα, ο γιατρός είπε: «Σου κάναμε εξετάσεις δύο φορές. Το ιικό σου φορτίο είναι πολύ υψηλό. Η τρανσαμινάση σου ξεπερνάει τα 1.200!» Σκέφτηκα: «Ακόμα και όταν η τρανσαμινάση ήταν πάνω από 200, ήταν ήδη πολύ σοβαρό. Τι να σημαίνει τώρα που πήγε πάνω από χίλια;» Έμεινα εκεί αποσβολωμένος, και θυμήθηκα που είχα ακούσει κάποιον να λέει πως, αν η ηπατίτιδα Β δεν ελεγχθεί σωστά, μπορεί να οδηγήσει σε κίρρωση ή ακόμη και σε καρκίνο του ήπατος. Μήπως θα πάθαινα κι εγώ καρκίνο του ήπατος; Όταν το σκέφτηκα αυτό, με έπιασε τρομερός φόβος και απόγνωση. Σκέφτηκα που τον τελευταίο μήνα προσευχόμουν συχνά στον Θεό να με γιατρέψει, αλλά πλέον όχι μόνο δεν είχα καλυτερεύσει, αλλά είχα χειροτερέψει. Σίγουρα δεν ήταν σύμπτωση που έβρισκα συνεχώς τοίχο. Όλον αυτόν τον καιρό, ήθελα απλώς να γίνω καλά και πίστευα ότι, επειδή ήθελα να γίνω καλά για το καθήκον μου, αυτό ήταν δικαιολογημένο. Ωστόσο, δεν είχα σκεφτεί ποτέ αν αυτό ήταν σύμφωνο με τις προθέσεις του Θεού. Άρχισα να σκέφτομαι: «Ίσως υπάρχει η πρόθεση του Θεού σε αυτήν την ξαφνική επιδείνωση. Δεν μπορώ να συνεχίσω να είμαι πεισματάρης και αμετανόητος. Πρέπει να προσευχηθώ, να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού και να πάρω το μάθημά μου». Γι’ αυτό, φώναξα με όλη μου την καρδιά στον Θεό: «Θεέ μου, η επιδείνωση της κατάστασής μου γίνεται με τη δική Σου άδεια. Αν και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό, ξέρω μέσα μου ότι αυτό που επιδιώκω σίγουρα δεν είναι σύμφωνο με την πρόθεσή Σου. Είθε να με οδηγήσεις να καταλάβω την πρόθεσή Σου και να μην επαναστατήσω εναντίον Σου». Καθόμουν ζαλισμένος σε ένα σκαλοπάτι στο νοσοκομείο, επικαλούμενος ασταμάτητα τον Θεό μέσα μου. Ξαφνικά, θυμήθηκα κάποια λόγια του Θεού που είχα διαβάσει παλιά: «Ό,τι κάνει ο Θεός είναι απαραίτητο, και έχει εξαιρετική σημασία, διότι όλα όσα κάνει μέσα στον άνθρωπο αφορούν τη διαχείρισή Του και τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Φυσικά, το έργο που επιτέλεσε ο Θεός στον Ιώβ δεν διαφέρει, παρόλο που ο Ιώβ ήταν άμεμπτος και ευθύς στα μάτια του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να στερήσει από τον Ιώβ όλη του την περιουσία και τα παιδιά του, και επέτρεψε να τον βρει αρρώστια. Ο Ιώβ έχασε τα πάντα και η σάρκα του υπέφερε επίσης φρικτούς πόνους. Από την οπτική των κοσμικών ανθρώπων, αυτό που συνέβη στον Ιώβ δεν ήταν καλό, ήταν κακό. Ωστόσο, ο Ιώβ είχε φόβο Θεού. Δεν παραπονέθηκε για τον Θεό και μπόρεσε να υποταχθεί. Αφότου βίωσε τις δοκιμασίες, απέκτησε κάποια κατανόηση για τον Θεό, και η πίστη και ο φόβος του για τον Θεό ανυψώθηκαν. Ο Θεός τού εμφανίστηκε αυτοπροσώπως. Τι μεγάλη ευλογία ήταν αυτή! Καθώς το συλλογιζόμουν αυτό, συνειδητοποίησα ότι, όσο μεγάλη κι αν είναι η αρρώστια ή η συμφορά που σε βρίσκει, ή όσα βάσανα κι αν πρέπει να υπομείνεις, αν μπορείς να επιδιώξεις την αλήθεια και να αναζητήσεις την πρόθεση του Θεού, τελικά θα αποκτήσεις την αλήθεια από αυτό και θα έχεις κάποια οφέλη. Οι προθέσεις του Θεού είναι καλές και δεν θέλει να παίξει με κανέναν. Μόλις κατάλαβα την πρόθεση του Θεού, μια ζεστασιά πλημμύρισε την καρδιά μου, και η αβοήθητη και φοβισμένη καρδιά μου ζεστάθηκε και σιγά σιγά ηρέμησε. Έπρεπε να μιμηθώ τον Ιώβ, να έχω μια στάση υποταγής και να προσευχηθώ για να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού. Πίστευα ότι ο Θεός θα με οδηγούσε.

Το περιβάλλον του νοσοκομείου είχε πολλή φασαρία, οπότε σηκώθηκα και πήγα στο κοντινό δάσος. Καθώς έμπαινα στο δάσος, με κυρίευσε πάλι η ανησυχία για την κατάστασή μου. Σκέφτηκα: «Αυτόν τον μήνα, η τρανσαμινάση μου εκτοξεύτηκε πάνω από τα 1.000. Αν συνεχίσει να εξελίσσεται με αυτόν τον ρυθμό και πάθω καρκίνο του ήπατος, δεν θα έχω τελειώσει μία και καλή; Πραγματικά ο Θεός θα μου πάρει τη ζωή αυτήν τη φορά;» Όταν σκέφτηκα τον θάνατο, υποσυνείδητα αντιστάθηκα και σκέφτηκα: «Γιατί ο Θεός θέλει να πεθάνω; Είμαι ακόμα νέος! Η ζωή μου θα τελειώσει πραγματικά ενώ μόλις έχει αρχίσει; Αν δεν πίστευα στον Θεό, θα είχα γλιτώσει από αυτού του είδους τη δοκιμασία; Θα είχα γλιτώσει από αυτήν την ασθένεια; Ακόμα κι αν δεν μπορούσα να σωθώ, τουλάχιστον ίσως να ζούσα μερικά χρόνια παραπάνω!» Εκείνη τη στιγμή, σφίχτηκε η καρδιά μου. Σκέφτηκα: «Μα δεν παραπονιέμαι για τον Θεό;» Προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν θέλω να παραπονιέμαι για Εσένα, αλλά η καρδιά μου περιορίζεται συνεχώς από τον θάνατο. Είθε να με οδηγήσεις να αντιμετωπίσω αυτό το ζήτημα σωστά». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα έναν ύμνο που τραγουδούσα συχνά παλιά με τίτλο «Ένα δημιούργημα πρέπει να βρίσκεται στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού»:

1  Ασχέτως του τι σας ζητά ο Θεός, εσείς πρέπει απλώς να δίνετε τα πάντα. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα είσαι ικανός να εκπληρώσεις την αφοσίωσή σου ενώπιον του Θεού αυτές τις τελευταίες ημέρες, και εφόσον θα μπορέσεις να δεις το χαμόγελο ικανοποίησης του Θεού επάνω στον θρόνο Του, ακόμα κι αν είναι η στιγμή του θανάτου σου, θα πρέπει να μπορείς να γελάς και να χαμογελάς, καθώς τα μάτια σου θα κλείνουν. Πρέπει να εκτελέσεις το τελευταίο σου καθήκον για τον Θεό όσο είσαι ζωντανός.

2  Στο παρελθόν, ο Πέτρος σταυρώθηκε ανάποδα για χάρη του Θεού· αλλά εσύ θα πρέπει να ικανοποιήσεις τον Θεό αυτές τις τελευταίες ημέρες και να εξαντλήσεις όλη σου την ενέργεια για χάρη Του. Τι μπορεί να κάνει ένα δημιουργημένο ον για τον Θεό; Θα πρέπει, συνεπώς, να παραχωρήσεις τον εαυτό σου στον Θεό εκ των προτέρων, ώστε Εκείνος να σε ενορχηστρώσει όπως επιθυμεί. Εφόσον αυτό κάνει τον Θεό ευτυχισμένο και ευχαριστημένο, τότε ας κάνει ό,τι επιθυμεί με εσένα. Τι δικαίωμα έχουν οι άνθρωποι να εκφράζουν λόγια παραπόνου;

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 41

Σιγοτραγουδούσα τον ύμνο και, χωρίς να το θέλω, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Ο Θεός με τίμησε με τη χάρη να με φέρει στον οίκο Του. Έχω διαβάσει πολλά από τα λόγια Του και έχω κατανοήσει κάποιες αλήθειες. Ξέρω ότι οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα του Θεού, πώς έχει διαφθαρεί η ανθρωπότητα από τον Σατανά, πώς σώζει ο Θεός την ανθρωπότητα βήμα προς βήμα, και πως καθαίρει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους τις έσχατες ημέρες. Βίωσα, επίσης, τη διαφώτιση και την ηγεσία του Αγίου Πνεύματος κάνοντας το καθήκον μου. Είχα λάβει τόσο πολλά από τον Θεό, αλλά δεν ένιωθα την παραμικρή ευγνωμοσύνη γι’ Αυτόν. Όταν πια η κατάστασή μου είχε επιδεινωθεί, παραπονιόμουν για τον Θεό και έφτασα στο σημείο να μετανιώνω που πίστεψα σε Αυτόν. Δεν ράγιζε η καρδιά του Θεού με αυτό; Δεν ήταν μεγάλη προδοσία; Όλοι σε αυτόν τον κόσμο αρρωσταίνουν, και πάρα πολλοί άπιστοι υποφέρουν από σοβαρές ασθένειες και καρκίνο. Κι όμως, εγώ συνέχιζα να παραπονιέμαι, θεωρώντας ότι, αν δεν πίστευα στον Θεό, μπορεί να μην είχα πάθει αυτήν την ασθένεια. Δεν έλεγα τελείως ανοησίες; Ήμουν εντελώς παράλογος! Αν και είχα αυτήν την ασθένεια, προσευχήθηκα στον Θεό, και Αυτός με διαφώτισε και με καθοδήγησε με τα λόγια Του, δίνοντάς μου παρηγοριά και στήριξη. Με τον Θεό ως στήριγμά μου, ένιωθα πολύ πιο ευτυχισμένος από τους άπιστους. Άλλωστε, είμαι ένα δημιουργημένο ον. Ο Θεός με δημιούργησε και, ακόμη κι αν μου πάρει πίσω τη ζωή, δεν πρέπει να παραπονεθώ γι’ Αυτόν, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει ποτέ να μετανιώσω που πίστεψα στον Θεό. Πρέπει να υποταχθώ. Τότε είπα μια προσευχή υποταγής στον Θεό και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Δεν ανησυχούσα πια για το αν θα πέθαινα.

Σε μια συνάθροιση, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού, το οποίο μου έδωσε κάποια κατανόηση της διεφθαρμένης μου διάθεσης. Ο Θεός λέει: «Δεδομένου ότι οι σημερινοί άνθρωποι δεν διαθέτουν την ίδια ανθρώπινη φύση με τον Ιώβ, τι γίνεται με τη φύση-ουσία τους, και τη στάση τους απέναντι στον Θεό; Σέβονται άραγε τον Θεό; Αποφεύγουν άραγε το κακό; Όσοι δεν σέβονται τον Θεό ούτε αποφεύγουν το κακό μπορούν να συνοψιστούν σε τρεις μόνο λέξεις: “εχθροί του Θεού”. Λέτε συχνά αυτές τις τρεις λέξεις, αλλά δεν έχετε μάθει ποτέ το πραγματικό τους νόημα. Οι λέξεις “εχθροί του Θεού” έχουν ουσία: Δεν λένε ότι ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο ως εχθρό, αλλά ότι ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό ως εχθρό. Πρώτον, όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, ποιος από αυτούς δεν έχει τους δικούς του στόχους, τα δικά του κίνητρα και φιλοδοξίες; Παρόλο που μια πλευρά τους πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και έχει δει την ύπαρξη του Θεού, η πίστη τους στον Θεό εξακολουθεί να περιέχει αυτά τα κίνητρα, και ο απώτερος σκοπός της πίστης τους στον Θεό είναι να λάβουν τις ευλογίες Του και τα πράγματα που επιθυμούν. Στις εμπειρίες της ζωής των ανθρώπων, συχνά αναλογίζονται: “Έχω εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα μου για τον Θεό, και τι μου έχει δώσει Αυτός; Πρέπει να τα προσθέσω και να τα επιβεβαιώσω —έλαβα πρόσφατα οποιεσδήποτε ευλογίες; Έχω δώσει πολλά όλο αυτό το διάστημα, έχω τρέξει και τρέχω, και έχω υποφέρει πολύ —μου έχει δώσει ο Θεός οποιεσδήποτε υποσχέσεις σε αντάλλαγμα; Θυμάται τις καλές πράξεις μου; Ποιο θα είναι το τέλος μου; Μπορώ να λάβω τις ευλογίες του Θεού;…” Κάθε άνθρωπος κάνει τέτοιους υπολογισμούς μέσα στην καρδιά του συνέχεια, και θέτει απαιτήσεις στον Θεό που περιλαμβάνουν τα κίνητρα, τις φιλοδοξίες και τη συναλλακτική νοοτροπία του. Τουτέστιν, στην καρδιά του ο άνθρωπος δοκιμάζει διαρκώς τον Θεό, σκαρφίζεται συνεχώς σχέδια για τον Θεό, συνεχώς επιχειρηματολογεί υπέρ της δικής του έκβασης με τον Θεό και προσπαθεί να αντλήσει μια δήλωση από τον Θεό και να δει μήπως ο Θεός μπορεί να του δώσει ό,τι επιθυμεί. Την ίδια στιγμή που ακολουθεί τον Θεό, ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον Θεό ως Θεό. Ο άνθρωπος ανέκαθεν προσπαθούσε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, θέτοντας διαρκώς απαιτήσεις σ’ Αυτόν, και μάλιστα ασκώντας Του πίεση σε κάθε βήμα, προσπαθώντας να απομυζήσει ό,τι μπορεί. Ενώ παράλληλα προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ο άνθρωπος συζητάει επίσης μαζί Του και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που, όταν υποβάλλονται σε δοκιμασίες ή βρίσκονται σε συγκεκριμένες καταστάσεις, συχνά γίνονται αδύναμοι, αρνητικοί και αμελείς στο έργο τους, και έχουν πολλά παράπονα από τον Θεό. Από τον καιρό που πρωτοάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, θεωρούσε τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να προσπαθεί να πάρει ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώσει ο Θεός είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο, και να του παρέχει αυτά που χρειάζεται. Αυτή είναι η βασική κατανόηση της “πίστης στον Θεό” όλων όσοι πιστεύουν στον Θεό, και αυτή είναι η βαθύτερή τους κατανόηση της έννοιας της πίστης στον Θεό. Από τη φύση-ουσία του ανθρώπου ως την υποκειμενική του επιδίωξη, δεν υπάρχει τίποτα που να σχετίζεται με τον σεβασμό του Θεού. Ο σκοπός που ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τη λατρεία του Θεού. Τουτέστιν, ο άνθρωπος δεν έχει ποτέ θεωρήσει ούτε κατανοήσει ότι η πίστη στον Θεό προϋποθέτει να σέβεται και να λατρεύει τον Θεό. Υπό το πρίσμα αυτών των συνθηκών, η ουσία του ανθρώπου είναι προφανής. Ποια είναι αυτή η ουσία; Είναι ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι κακόβουλη, καταχθόνια και δόλια, δεν αγαπάει τη δικαιοσύνη και την αμεροληψία και ό,τι είναι θετικό, και είναι τιποτένια και άπληστη. Η καρδιά του ανθρώπου δεν θα μπορούσε να είναι πιο κλειστή στον Θεό. Ο άνθρωπος δεν την έχει δώσει επ’ ουδενί στον Θεό. Ο Θεός δεν έχει δει ποτέ την αληθινή καρδιά του ανθρώπου, ούτε έχει γνωρίσει ποτέ την λατρεία του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο τίμημα πληρώνει ο Θεός ή πόσο έργο κάνει ή το πόσα παρέχει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος δεν τα βλέπει και αδιαφορεί παντελώς γι’ αυτά. Ο άνθρωπος δεν έδωσε ποτέ την καρδιά του στον Θεό, θέλει απλώς να τη φροντίζει ο ίδιος, να παίρνει τις δικές του αποφάσεις —κάτι που υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος δεν θέλει να ακολουθήσει την οδό του σεβασμού για τον Θεό και της αποφυγής του κακού ούτε θέλει να υποταχθεί στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, κι ούτε θέλει να λατρεύει τον Θεό ως Θεό. Αυτή είναι η κατάσταση του ανθρώπου σήμερα» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Ο Θεός εξέθεσε τις προθέσεις και τις μεθόδους των ανθρώπων που πιστεύουν στον Θεό για να προσπαθήσουν να κάνουν συμφωνίες μαζί Του. Ο Θεός καταδικάζει αυτούς τους ανθρώπους πως έχουν μια ουσία ποταπή, άπληστη, ύπουλη και δόλια. Ο τόνος και η διατύπωση των λόγων του Θεού αποπνέουν μίσος και αποστροφή για αυτό το είδος ανθρώπων, και ένιωσα τη δίκαιη διάθεση και την άγια ουσία του Θεού. Όταν συνέκρινα το πώς μεταχειρίζονταν τον Θεό εκείνοι κι εγώ, είδα ότι Τον είχα μεταχειριστεί με τον ίδιο τρόπο. Θυμήθηκα πως όταν έμαθα ότι τις έσχατες ημέρες, ο Θεός έχει έρθει να εργαστεί για να τερματίσει αυτήν την εποχή, και ότι όσοι σωθούν από τον Θεό θα μπορέσουν να επιβιώσουν και να εισέλθουν στη βασιλεία για να απολαύσουν αιώνιες ευλογίες, ήθελα απεγνωσμένα να αποκτήσω τις ευλογίες που ο Θεός θα έδινε στον άνθρωπο, οπότε επέλεξα αποφασιστικά να πιστέψω σ’ Αυτόν. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, επιδίωκα με ζήλο, και μέσα σε έναν χρόνο άρχισα να κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση. Δεν υποχώρησα από το καθήκον του μοντάζ παρά τις πολλές δυσκολίες, και πήρα την πρωτοβουλία να μελετήσω επαγγελματικές δεξιότητες, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια. Σκεφτόμουν ότι, αφού έκανα τόσο δραστήρια το καθήκον μου, ο Θεός σίγουρα θα με συμπαθούσε και θα με ενέκρινε, και θα είχα καλές ελπίδες να ευλογηθώ στο μέλλον. Όταν διαγνώστηκα με ενεργό ηπατίτιδα Β, παραπονέθηκα για τον Θεό μέσα στην καρδιά μου και σκέφτηκα ότι δεν θα έπρεπε να με αφήσει να αρρωστήσω, επειδή έκανα τόσο δραστήρια το καθήκον μου. Σκέφτηκα ότι, αν πήγαινα σπίτι για ανάρρωση, δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου και δεν θα λάμβανα ευλογίες στο μέλλον, οπότε ένιωσα τεράστια στενοχώρια. Όταν επέστρεψα σπίτι, δοκίμασα κάθε πιθανό τρόπο για να θεραπεύσω την ασθένειά μου και ήλπιζα ότι ο Θεός θα με ευλογούσε ώστε να αναρρώσω το συντομότερο δυνατό. Όταν η ασθένειά μου δεν θεραπεύτηκε μετά από δύο θεραπείες, ένιωσα τεράστια στενοχώρια και απελπισία. Δεν ήθελα πλέον να προσεύχομαι, να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού ή να μαθαίνω τεχνικές μοντάζ, και ζούσα στην αρνητικότητα. Αργότερα, έκανα ανειλικρινείς προσευχές στον Θεό, λέγοντας ότι η πρόοδος της ζωής μου ήταν αργή επειδή δεν έκανα το καθήκον μου. Στην ουσία, αυτό που ζητούσα χωρίς να το λέω ήταν να μου πάρει ο Θεός την ασθένεια για να μπορέσω να συνεχίσω το καθήκον μου. Στην πραγματικότητα, ήθελα να βγω έξω και να κάνω το καθήκον μου όχι για να ικανοποιήσω τον Θεό, αλλά για χάρη του δικού μου μελλοντικού προορισμού. Φοβόμουν ότι, αν δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα είχα καλό προορισμό, αλλά όταν προσευχήθηκα στον Θεό, είπα ότι ήθελα να κάνω το καθήκον μου για να επιδιώξω την αλήθεια και να Τον ικανοποιήσω. Δεν προσπαθούσα ξεδιάντροπα να ξεγελάσω τον Θεό; Είδα ότι η πρόθεσή μου κατά την πίστη στον Θεό και την εκτέλεση του καθήκοντός μου ήταν μόνο να κερδίσω ευλογίες και οφέλη από Αυτόν. Το μόνο που προσπαθούσα ήταν να κάνω συμφωνίες και να προβάλω απαιτήσεις στον Θεό, και δεν είχα καθόλου ειλικρίνεια. Δημιουργήθηκα από τον Θεό και όλα όσα έχω προέρχονται από τον Θεό. Πλέον, είχα την τύχη να αποδεχτώ τη σωτηρία του Θεού, αλλά δεν είχα καθόλου ευγνωμοσύνη προς Αυτόν. Προσπάθησα ακόμη και να κάνω συμφωνίες μαζί Του, να Τον ξεγελάσω και να Τον χρησιμοποιήσω. Δεν είχα καθόλου συνείδηση ή λογική. Ήμουν τόσο ποταπός! Δεν είχα καθόλου ανθρωπιά! Αν η πίστη μου στον Θεό ήταν πάντα νοθευμένη με προσπάθειες να κάνω συμφωνίες μαζί Του, δεν θα με ενέκρινε ποτέ, όσα καθήκοντα κι αν έκανα. Επειδή η ιδιοτελής διεφθαρμένη μου διάθεση δεν είχε αλλάξει καθόλου, ήμουν ακόμα ένας εγωιστής, ποταπός, μοχθηρός και δόλιος άνθρωπος. Πώς θα μπορούσα να σωθώ όταν ήμουν έτσι; Σκέφτηκα τον Παύλο που είχε δαπανήσει μια ζωή κοπιάζοντας για τον Κύριο, κάνοντας αμέτρητα έργα. Ωστόσο, δεν επιδίωξε καθόλου την αλήθεια και η διεφθαρμένη του διάθεση δεν άλλαξε στο παραμικρό. Χρησιμοποίησε ακόμη και το έργο και τη δαπάνη του ως κεφάλαιο για να απαιτήσει ανοιχτά ένα στεφάνι από τον Θεό, λέγοντας: «Του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:8). Το υπονοούμενο ήταν ότι ο Θεός θα ήταν άδικος αν δεν απένειμε ένα στεφάνι στον Παύλο. Ο Παύλος κραύγαζε ανοιχτά εναντίον του Θεού, πράγμα που προσέβαλλε τη διάθεση του Θεού, και τον οδήγησε να αναθεματιστεί και να τιμωρηθεί από τον Θεό. Καθώς το συλλογιζόμουν αυτό, φοβήθηκα και συνειδητοποίησα ότι όποιος πιστεύει στον Θεό μόνο για να επιδιώκει ευλογίες έχει σοβαρές συνέπειες. Μόνο τότε κατάλαβα ότι σ’ αυτήν την ασθένεια που είχα πάθει βρισκόταν η καλή πρόθεση του Θεού. Πίστευα στον Θεό για αρκετά χρόνια, αλλά ποτέ δεν επιδίωξα την αλήθεια. Επιδίωκα μόνο ευλογίες και προσπαθούσα να κάνω συμφωνίες με τον Θεό. Ο Θεός δεν ήθελε να συνεχίσω στο λάθος μονοπάτι και να καταστραφώ, και γι’ αυτό χρησιμοποίησε την ασθένεια για να με σταματήσει επιτόπου, αποκαλύπτοντας τις ακάθαρτες προθέσεις μου να επιδιώκω ευλογίες. Αυτό με ανάγκασε να ηρεμήσω και να κάνω βαθιά αυτοκριτική, ώστε να αλλάξω έγκαιρα την εσφαλμένη οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Αν δεν είχα προσβληθεί από αυτήν την ασθένεια, απλούστατα δεν θα μπορούσα να καταλάβω καθόλου τον εαυτό μου. Μόνο τότε κατάλαβα τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού και ξαφνικά, οι προηγούμενες παρανοήσεις και παράπονά μου για τον Θεό εξαφανίστηκαν. Αντ’ αυτού, η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη προς Αυτόν. Συνειδητοποίησα ότι στο μέλλον δεν μπορούσα πλέον να έχω απαιτήσεις από τον Θεό, ανεξάρτητα από το αν η ασθένειά μου θεραπευόταν ή όχι. Αντ’ αυτού, έπρεπε να πιστεύω και να υποτάσσομαι στον Θεό σωστά. Λίγες μέρες αργότερα, ο πατέρας μου με πήγε στο νοσοκομείο για θεραπεία. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν ξέρω τι θα αντιμετωπίσω όταν πάω στο νοσοκομείο σήμερα. Αλλά πιστεύω ότι οι καλές Σου προθέσεις βρίσκονται σε όλα. Όποια κι αν είναι η κατάστασή μου, είμαι πρόθυμος να υποταχθώ σε Εσένα». Ο γιατρός εξεπλάγη όταν είδε τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου και είπε ότι η κατάστασή μου ήταν αρκετά σοβαρή. Το συκώτι μου είχε υποστεί βλάβη και είχα πάρα πολύ ιό ηπατίτιδας Β, οπότε χρειαζόμουν επείγουσα θεραπεία. Όταν το άκουσα αυτό, ανησύχησα λίγο, αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι το αν η ασθένειά μου θα μπορούσε να θεραπευτεί ή όχι ήταν στα χέρια του Θεού. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να το αποδεχτώ, αφήνοντάς το να ακολουθήσει τη φυσική του πορεία, και να συνεργαστώ με τη θεραπεία. Όσο για το τι θα συνέβαινε στο μέλλον, ήμουν πρόθυμος να το εμπιστευτώ στον Θεό. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ανακουφισμένος.

Μετά απ’ αυτό, συχνά ένιωθα ανησυχία στην καρδιά μου, γιατί σκεφτόμουν: «Απλώς μένω σπίτι κάθε μέρα και δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου. Δεν θα καταλήξω άχρηστος; Ο Θεός δεν θα με εγκρίνει αν αποτύχω να κάνω το καθήκον μου». Προσευχήθηκα στον Θεό, αναζητώντας πώς να βιώσω αυτό το περιβάλλον. Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να υποφέρει κακοτυχία αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή υποφέρουν από κακοτυχία, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). «Αν κατά την πίστη σου στον Θεό και κατά την επιδίωξη της αλήθειας είσαι σε θέση να πεις, “Οποιαδήποτε ασθένεια ή οποιοδήποτε δυσάρεστο γεγονός κι αν επιτρέψει ο Θεός να μου συμβεί —ό,τι κι αν κάνει ο Θεός— πρέπει να υπακούσω και να παραμείνω στη θέση μου ως δημιουργημένο ον. Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να κάνω πράξη αυτήν την πτυχή της αλήθειας, την υπακοή· πρέπει να την εφαρμόσω και να βιώσω την πραγματικότητα της υπακοής στον Θεό. Επιπλέον, δεν πρέπει να παραμερίσω αυτό που μου έχει αναθέσει ο Θεός και το καθήκον που θα πρέπει να εκτελέσω. Ακόμα και κατά την τελευταία μου πνοή, πρέπει να τηρήσω το καθήκον μου”, δεν αποτελεί αυτό κατάθεση μαρτυρίας; Όταν έχεις αυτό το είδος αποφασιστικότητας κι αυτό το είδος κατάστασης, μπορείς και πάλι να παραπονιέσαι για τον Θεό; Όχι, δεν μπορείς. Σε μια τέτοια στιγμή, θα σκεφτείς μέσα σου: “Ο Θεός μού δίνει αυτήν την αναπνοή, με φροντίζει και με προστατεύει όλα αυτά τα χρόνια, έχει πάρει πολύ πόνο από μένα, μου έδωσε πολλή χάρη και πολλές αλήθειες. Έχω κατανοήσει αλήθειες και μυστήρια που οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει επί γενιές. Έχω κερδίσει πάρα πολλά από τον Θεό, οπότε πρέπει να Του το ανταποδώσω! Στο παρελθόν, το ανάστημά μου ήταν πολύ μικρό, δεν καταλάβαινα τίποτα και ό,τι έπραττα πλήγωνε τον Θεό. Ίσως να μην έχω άλλη ευκαιρία να το ανταποδώσω στον Θεό στο μέλλον. Όσο διάστημα κι αν μου έχει απομείνει να ζήσω, πρέπει να προσφέρω τη λίγη δύναμη που έχω και να κάνω ό,τι μπορώ για τον Θεό, ώστε ο Θεός να δει ότι όλα αυτά τα χρόνια που με φρόντιζε δεν ήταν μάταια, αλλά έχουν αποφέρει καρπό. Θέλω να παρηγορώ τον Θεό και να μην Τον πληγώνω ούτε να Τον απογοητεύω πλέον”. Τι θα έλεγες να σκέφτεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μη σκέφτεσαι πώς να σώσεις τον εαυτό σου ή πώς να ξεφύγεις, με τη σκέψη: “Πότε θα θεραπευτεί αυτή η ασθένεια; Όταν θεραπευτεί, θα κάνω ό,τι μπορώ για να εκτελώ το καθήκον μου και να είμαι αφοσιωμένος. Πώς μπορώ ν’ αφοσιωθώ όταν είμαι άρρωστος; Πώς μπορώ να εκτελώ το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος;” Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να εκτελείς το καθήκον σου; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να μην ντροπιάζεις τον Θεό; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, όσο το μυαλό σου είναι διαυγές, δεν είσαι ικανός να μην παραπονιέσαι για τον Θεό; (Ναι.)» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με τη συχνή ανάγνωση των λόγων του Θεού και τον στοχασμό της αλήθειας υπάρχει δρόμος προς τα εμπρός). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε και κατάλαβα ότι το καθήκον μας δεν έχει καμία σχέση με το αν θα ευλογηθούμε ή θα υποστούμε κακοτυχία. Είναι ευθύνη και αποστολή μας ως δημιουργημένα όντα να κάνουμε το καθήκον μας. Είναι απλά αυτό που οφείλουμε να κάνουμε. Λόγω των αντιλήψεών μου, πίστευα ότι, όσο περισσότερα καθήκοντα έκανα, τόσο περισσότερες ευλογίες θα λάμβανα τελικά από τον Θεό. Νόμιζα ότι ήταν ακριβώς όπως όταν οι άπιστοι δουλεύουν για το αφεντικό τους: Όσο περισσότερη δουλειά κάνουν, τόσο περισσότερο πληρώνονται. Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν είπε ποτέ ότι, όσο κάνουμε τα καθήκοντά μας και κάνουμε περισσότερα καθήκοντα, θα μας εγκρίνει και θα μας ευλογήσει. Αυτή η άποψη πήγαζε αποκλειστικά από τις δικές μου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, και δεν ήταν καθόλου σύμφωνη με την αλήθεια. Το να κάνουμε το καθήκον μας είναι ένας τρόπος για να επιδιώξουμε την αλήθεια και να σωθούμε κατά την πίστη μας στον Θεό. Αν κάνουμε το καθήκον μας αλλά δεν επιδιώκουμε την αλήθεια, παίρνουμε τον λάθος δρόμο και δεν υπάρχει καμία αλλαγή στις διεφθαρμένες μας διαθέσεις, τότε, όσα καθήκοντα κι αν κάνουμε, ο Θεός δεν θα μας εγκρίνει ποτέ. Για παράδειγμα, πίστευα στον Θεό εδώ και αρκετά χρόνια και εκπλήρωνα καθήκοντα στην εκκλησία όλο αυτό το διάστημα. Ωστόσο, δεν επικεντρώθηκα καθόλου στο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού για να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Η πρόθεσή μου όταν έκανα το καθήκον μου ήταν πάντα να λάβω ευλογίες από τον Θεό, και η εγωιστική και άπληστη διεφθαρμένη μου διάθεση δεν είχε αλλάξει καθόλου. Όταν με βρήκε η αρρώστια και κινδύνεψα να πεθάνω, δεν άντεξα να μη μουρμουρίζω και να μην παραπονιέμαι για τον Θεό. Δεν ήταν αυτό επανάσταση και αντίσταση στον Θεό; Αν εξακολουθούσα να μην επιδιώκω την αλήθεια, τότε τελικά η διάθεσή μου δεν θα άλλαζε, δεν θα έδειχνα καμία αληθινή υποταγή ή φόβο Θεού και δεν θα κατέθετα καμία μαρτυρία. Σε αυτήν την περίπτωση, όση προσπάθεια κι αν κατέβαλλα ή όσα καθήκοντα κι αν εκπλήρωνα, όλα θα ήταν μάταια και δεν θα μπορούσα να σωθώ. Σκέφτηκα τον Ιώβ. Στην εποχή του, ο Θεός δεν έκανε πολύ έργο ούτε εμπιστεύτηκε τόσο πολλά στον άνθρωπο. Ο Ιώβ περνούσε τη ζωή του κυρίως με την κτηνοτροφία, αλλά υπήρχε μια θέση για τον Θεό στην καρδιά του. Είχε μια θεοφοβούμενη καρδιά. Στη ζωή του, αναζητούσε την πρόθεση του Θεού στα πάντα και ποτέ δεν έκανε τίποτα που να προσβάλλει τον Θεό. Ακόμη και όταν τον βρήκαν δοκιμασίες και έχασε την περιουσία και τα παιδιά του, και ακόμη και όταν το σώμα του καλύφθηκε με έλκη που του προκαλούσαν αφόρητους πόνους, ποτέ δεν παραπονέθηκε για τον Θεό. Μπορούσε ακόμα να υποταχθεί στον Θεό και να δοξάσει το όνομά Του. Ο τρόπος που βίωνε όλα αυτά ο Ιώβ έγινε μια μαρτυρία της νίκης του Θεού επί του Σατανά, και έλαβε την έγκριση του Θεού. Πάντα φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να κάνω άλλα καθήκοντα και θα αποκλειόμουν. Αυτή ήταν η αντίληψή μου. Τώρα που το σκέφτομαι, τα καθήκοντα που μπορούσα να κάνω ήταν περιορισμένα λόγω της ασθένειάς μου. Ο Θεός γνώριζε πλήρως την κατάστασή μου. Για παράδειγμα, ορισμένοι αδελφοί και αδελφές δεν μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους επειδή βρίσκονται στη φυλακή, αλλά ο Θεός δεν είπε ποτέ ότι δεν τους εγκρίνει. Ο Θεός δεν μετρά τους ανθρώπους ανάλογα με το πόσα καθήκοντα κάνουν. Αντ’ αυτού, κοιτάζει ποιο μονοπάτι βαδίζουν και αν αλλάζουν οι διεφθαρμένες τους διαθέσεις. Το περιβάλλον που είχε κανονίσει τότε ο Θεός ήταν να βιώσω το έργο Του στο σπίτι, και θα έπρεπε να αποδεχτώ και να υποταχθώ, εστιάζοντας στο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού και να επιδιώκω την αλήθεια. Αυτό όφειλα να κάνω. Διάβασα αυτό το συγκεκριμένο χωρίο των λόγων του Θεού: «Μη σκέφτεσαι πώς να σώσεις τον εαυτό σου ή πώς να ξεφύγεις, με τη σκέψη: “Πότε θα θεραπευτεί αυτή η ασθένεια; Όταν θεραπευτεί, θα κάνω ό,τι μπορώ για να εκτελώ το καθήκον μου και να είμαι αφοσιωμένος. Πώς μπορώ ν’ αφοσιωθώ όταν είμαι άρρωστος; Πώς μπορώ να εκτελώ το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος;” Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να εκτελείς το καθήκον σου; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, δεν είσαι ικανός να μην ντροπιάζεις τον Θεό; Όσο σου μένει έστω και μία ανάσα, όσο το μυαλό σου είναι διαυγές, δεν είσαι ικανός να μην παραπονιέσαι για τον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με τη συχνή ανάγνωση των λόγων του Θεού και τον στοχασμό της αλήθειας υπάρχει δρόμος προς τα εμπρός). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι, όταν ο Θεός απαιτεί να κάνουμε το καθήκον μας, αναφέρεται στο να κάνουμε πράξη την αλήθεια και να καταθέτουμε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Δεν θέλει να κάνει τους ανθρώπους να μοχθούν γι’ Αυτόν. Ακόμη κι αν δεν αναρρώσω ποτέ από την ασθένειά μου και δεν μπορέσω να βγω ξανά έξω για να κάνω το καθήκον μου, αν μπορώ να αφήσω την πρόθεσή μου να αποκτήσω ευλογίες, να σταματήσω να προσπαθώ να κάνω συναλλαγές με τον Θεό και να υποταχθώ πρόθυμα σε Αυτόν ανεξάρτητα από το αν θα λάβω ευλογίες ή κακοτυχίες, αυτό είναι επίσης ένα καθήκον που πρέπει να κάνω ενώπιον του Θεού. Όπως κι αν εξελιχθεί η ασθένειά μου στο μέλλον, μπορέσω-δεν μπορέσω να βγω ξανά έξω για να κάνω το καθήκον μου, και ό,τι περιβάλλον κι αν κανονίσει ο Θεός για μένα, πρέπει να συνεχίσω να πιστεύω ειλικρινά στον Θεό και να επιδιώκω την αλήθεια. Όταν το κατάλαβα αυτό, η καρδιά μου πραγματικά φωτίστηκε και δεν ανησυχούσα πλέον για το αν θα ανάρρωνα από την ασθένειά μου. Ανακουφίστηκα και απελευθερώθηκα λες κι έσπασα βαριά δεσμά!

Μετά από αυτό, έκανα ένα πρόγραμμα για τον εαυτό μου κάθε μέρα. Έκανα τις πνευματικές μου ασκήσεις, έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, τραγουδούσα ύμνους και μάθαινα τεχνικές μοντάζ. Ζούσα μια πολύ γεμάτη ζωή. Αργότερα, έκανα πράξη και τη συγγραφή κηρυγμάτων του ευαγγελίου. Πριν το καταλάβω, είχα ξεχάσει την ασθένειά μου, και μερικές φορές ξεχνούσα ακόμη και να πάρω το φάρμακό μου όταν ξυπνούσα το πρωί. Πέρασε ένας μήνας και ήρθε η ώρα για άλλη μια εξέταση. Δεν ήμουν πλέον νευρικός και δεν ήλπιζα πλέον να θεραπευτεί η ασθένειά μου. Ήξερα ότι υπήρχαν μαθήματα που έπρεπε να πάρω, είτε θεραπευόταν είτε όχι. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό και υποβλήθηκα στην εξέταση ήρεμα. Όταν πήγα να πάρω τα αποτελέσματα, είδα ότι η τρανσαμινάση είχε πέσει στα 34! Φοβήθηκα ότι το είχα διαβάσει λάθος, οπότε το διάβασα ξανά προσεκτικά. Ήταν πραγματικά 34! Η ηπατική μου λειτουργία είχε επανέλθει στο φυσιολογικό και τα επίπεδα του ιού της ηπατίτιδας Β είχαν επίσης πέσει εντός του φυσιολογικού εύρους. Δεν μπορούσα να το πιστέψω μέχρι που βγήκα από το νοσοκομείο. Έμοιαζε σαν όνειρο. Αυτόν τον μήνα είχα πάρει το φάρμακό μου λιγότερο τακτικά από ποτέ. Μερικές φορές είχα ξεχάσει ακόμη και να πάρω το φάρμακό μου για δύο συνεχόμενες μέρες, αλλά η ασθένειά μου είχε θεραπευτεί χωρίς καν να το προσέξω. Ένιωσα στην καρδιά μου πως αυτό ήταν έργο του Θεού. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου βρίσκονται στο χέρι του Θεού και τα πάντα στη ζωή του τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Είτε τα πιστεύεις όλα αυτά είτε δεν τα πιστεύεις, κάθε πράγμα ανεξαιρέτως, είτε είναι ζωντανό είτε νεκρό, θα μετατοπιστεί, θα αλλάξει, θα ανανεωθεί και θα εξαφανιστεί σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχεί ο Θεός στα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο Θεός έχει την κυριαρχία επί πάντων, είτε ζωντανών είτε νεκρών, και όλα αλλάζουν σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Δεν επηρεάζονται από κανέναν άλλον παράγοντα. Αυτή είναι η εξουσία του Θεού. Πάρτε για παράδειγμα την ασθένειά μου. Όταν ζούσα σε μια λανθασμένη κατάσταση, όπως κι αν αντιμετώπιζα την ασθένειά μου, αυτή μόνο χειροτέρευε, ποτέ δεν βελτιωνόταν. Ωστόσο, όταν απέκτησα κάποια κατανόηση του εαυτού μου και η κατάστασή μου μεταστράφηκε κάπως, ανάρρωσα γρήγορα, παρόλο που έπαιρνα το φάρμακό μου ακανόνιστα. Ένιωσα ότι ο Θεός είναι τόσο παντοδύναμος και τα έργα Του τόσο θαυμαστά! Δόξασα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου. Αυτή η ασθένεια είχε επιμείνει για σχεδόν έναν χρόνο και υπέφερα πολύ εκείνο το διάστημα. Ωστόσο, μέσα από αυτήν την εμπειρία απέκτησα κάποια κατανόηση της εξουσίας του Θεού και η πίστη μου στον Θεό αυξήθηκε, οπότε ένιωσα ότι άξιζε τον κόπο που είχα πάθει αυτήν την αρρώστια!

Μέσα από αυτήν την ασθένεια, κατάλαβα τις δικές μου ακάθαρτες προθέσεις να επιδιώκω ευλογίες, και είδα επίσης καθαρά την άσχημη πλευρά του εαυτού μου: Ήμουν εγωιστής και ελεεινός. Είδα ότι όλα όσα έκανε ο Θεός ήταν για να με καθάρει, να με οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι της πίστης στον Θεό και να με κάνει να ζήσω με ανθρωπιά και λογική. Αν δεν είχα σμιλευτεί μέσα από αυτήν την ασθένεια, δεν θα είχα καταλάβει τις ακαθαρσίες στην πίστη μου στον Θεό. Πολύ περισσότερο, δεν θα είχα καταλάβει τι σημαίνει να κάνω πραγματικά το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον. Αυτή η ασθένεια ήταν ο τρόπος που ο Θεός με έσωσε και έφερε μια καμπή στην πίστη μου σε Αυτόν —ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Τελικά βίωσα πως αυτή η ασθένεια που με βρήκε ήταν στην πραγματικότητα η ευλογία του Θεού για μένα. Ευχαριστώ τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!