39. Γιατί δεν μπορούσα να αποδεχτώ ήρεμα το καθήκον μου;
Αργότερα, πήγα σε μια συνάθροιση με βαριά καρδιά. Η επικεφαλής, μαθαίνοντας για την κατάστασή μου, μου βρήκε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ο σκοπός για τον οποίο διαμορφώνει περιβάλλοντα ο Θεός για τους ανθρώπους είναι, από τη μία, να τους δώσει τη δυνατότητα να βιώσουν διάφορα πράγματα από πολλές οπτικές, να πάρουν μαθήματα από αυτά και να εισέλθουν στις διάφορες αλήθεια-πραγματικότητες των λόγων του Θεού, εμπλουτίζοντας έτσι τις εμπειρίες τους και βοηθώντας τους ν’ αποκτήσουν μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση του Θεού, του εαυτού τους, των περιβαλλόντων και του ανθρώπινου γένους. Από την άλλη, διαμορφώνοντας κάποια ιδιαίτερα περιβάλλοντα και οργανώνοντας κάποια ιδιαίτερα μαθήματα για τους ανθρώπους, ο Θεός έχει την πρόθεση να διατηρούν μια κανονική σχέση μαζί Του και να προσέρχονται ενώπιόν Του πιο συχνά, αντί να ζουν μέσα στις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Αν οι άνθρωποι λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, αλλά αυτά που κάνουν δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό ούτε με την αλήθεια, τότε αυτό προμηνύει μπελάδες. Επομένως, στα περιβάλλοντα που διαμορφώνει ο Θεός, οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα, φέρνονται ενώπιον του Θεού από τον ίδιο τον Θεό πολύ παθητικά και αναγκαστικά. Αυτό δείχνει τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού. Όσο περισσότερο δεν κατανοείς κάτι, τόσο περισσότερο θα πρέπει να έχεις μια θεοφοβούμενη, ευσεβή καρδιά, και να προσέρχεσαι συχνά ενώπιον του Θεού για ν’ αναζητάς τις προθέσεις του Θεού και την αλήθεια. Ακριβώς επειδή δεν κατανοείς, χρειάζεσαι τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού. Ακριβώς στα ζητήματα που δεν κατανοείς είναι που πρέπει ν’ αφήσεις τον Θεό να εργαστεί περισσότερο μέσα σου. Αυτό δείχνει τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού. Όσο πιο συχνά προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού, τόσο πιο κοντά στον Θεό θα βρίσκεται η καρδιά σου. Και δεν είναι αλήθεια ότι όσο πιο κοντά στον Θεό είναι η καρδιά σου, τόσο περισσότερο θα έχεις τον Θεό μέσα της; Όσο περισσότερο έχει ένας άνθρωπος τον Θεό στην καρδιά του, τόσο περισσότερο οι επιδιώξεις του και το μονοπάτι στο οποίο εκείνος βαδίζει εναρμονίζονται με τις προθέσεις Του, και τόσο καλύτερη γίνεται η εσωτερική του κατάσταση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Τα λόγια του Θεού είναι πολύ ξεκάθαρα. Όποιες καταστάσεις κι αν διαμορφώνει ο Θεός, όλα γίνονται για να πάρουμε μαθήματα και να κερδίσουμε την αλήθεια. Αναλογιζόμενη την εποχή που ήμουν επόπτρια παλιότερα, επειδή αποκάλυπτα πολλές αποκλίσεις και ελλείψεις στο καθήκον μου και δεν ικανοποιούνταν η ματαιοδοξία μου, συχνά γινόμουν αρνητική. Δεν αναζήτησα ποτέ την αλήθεια για να απαλλαγώ από τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για μένα και αν θα με περιφρονούσαν. Ήθελα συνέχεια να αποφύγω το καθήκον μου, έγινα αρνητική και τεμπέλιαζα, και δεν έκανα καθόλου πραγματικό έργο. Στο τέλος, το έργο καθυστέρησε και η ζωή μου δεν αναπτύχθηκε καθόλου. Όλα αυτά επειδή για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν αναζητούσα την αλήθεια. Αναλογιζόμενη την εποχή πριν γίνω επόπτρια, νόμιζα ότι τα πήγαινα καλά από κάθε άποψη και δεν είχα πραγματική κατανόηση του εαυτού μου. Από τότε που έγινα επόπτρια, είχαν εκτεθεί πολλές αποκλίσεις και προβλήματα στο καθήκον μου και δέχτηκα πολύ κλάδεμα. Όλα αυτά με ανάγκασαν να κάνω αυτοκριτική για τη διαφθορά και τις ελλείψεις μου, και να προσέλθω ενώπιον του Θεού για να αναζητήσω την αλήθεια. Αν μπορούσα να αντιμετωπίσω τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου, να προσεύχομαι περισσότερο στον Θεό και να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές, θα μπορούσα να πάρω μαθήματα από κάθε άποψη. Αυτή ήταν η χάρη του Θεού. Εγώ, όμως, δεν ήξερα να δείξω ευγνωμοσύνη, ήθελα πάντα να αποφεύγω το καθήκον μου και ήμουν ανεύθυνη. Ακόμη και αφότου απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου, δεν ένιωσα ούτε ίχνος ενοχής ή μεταμέλειας. Αντιθέτως, το θεώρησα αυτό ένα είδος ανακούφισης. Πραγματικά, είχα απογοητεύσει τον Θεό! Ωστόσο, ο Θεός δεν με αντιπάθησε, αλλά μου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να εκπαιδευτώ, θέλοντας να εφοδιαστώ περισσότερο με την αλήθεια και να αναπτυχθώ στη ζωή πιο γρήγορα. Εγώ, όμως, ήμουν μουδιασμένη και αργόστροφη, και δεν κατανοούσα την πρόθεση του Θεού. Ανησυχούσα μήπως εκτεθούν και πάλι οι ελλείψεις μου και μήπως με περιφρονήσουν ξανά οι άλλοι, κι έτσι δεν ήθελα να κάνω το καθήκον μου ως επόπτρια. Είχα απογοητεύσει πραγματικά τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού. Συνειδητοποιώντας αυτά τα πράγματα, ένιωσα κάποιες ενοχές και ένα χρέος απέναντι στον Θεό.
Κατανόησα λίγο περισσότερο την πρόθεση του Θεού και αποδέχτηκα το καθήκον της επόπτριας. Αλλά και πάλι δεν μπορούσα να μην ανησυχώ και να μην προβληματίζομαι. Φοβόμουν ότι δεν θα έκανα καλά το καθήκον μου, θα έχανα την υπόληψή μου από κάθε άποψη και θα κατέληγα να με απαλλάξουν από τα καθήκοντά μου όπως την προηγούμενη φορά. Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο με τα λόγια του Θεού που με συγκίνησε. Ο Θεός λέει: «Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό και είτε καταλαβαίνεις την αλήθεια είτε όχι, πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να έχεις αυτήν τη στάση: “Αφού μου ανατέθηκε να κάνω αυτό το έργο, πρέπει να το αντιμετωπίσω σοβαρά, πρέπει να το κάνω μέλημά μου και να βάλω όλη μου την καρδιά και τη δύναμη για να το κάνω καλά. Όσο για το αν μπορώ να το κάνω τέλεια, δεν τολμώ να δώσω εγγύηση, αλλά έχω την εξής στάση: θα κάνω ό,τι μπορώ για να το εκτελέσω καλά, και σίγουρα δεν θα είμαι επιπόλαιος απέναντί του. Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα στο έργο, τότε θα πρέπει να αναλάβω την ευθύνη και να διασφαλίσω ότι θα πάρω ένα μάθημα από αυτό και θα κάνω καλά το καθήκον μου”. Αυτή είναι η σωστή στάση» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Όταν διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, συγκινήθηκα πολύ. Ο Θεός δεν έχει υψηλές απαιτήσεις από μένα. Δεν απαιτεί να αναλάβω κάποιο σπουδαίο έργο πέρα από το επίπεδο και τις ικανότητες που διαθέτω, και ζητά μόνο να έχω μια ειλικρινή καρδιά και να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να εκπληρώσω καλά το καθήκον μου. Αυτό αρκεί για να ικανοποιηθεί ο Θεός. Αν και ακόμα δεν τολμούσα να εγγυηθώ ότι θα μπορούσα να επωμιστώ το καθήκον της επόπτριας, έπρεπε τουλάχιστον να έχω μια στάση κατά την οποία να κάνω ό,τι μπορώ για να εκπληρώσω καλά το καθήκον μου. Αυτό μπορούσα να το κάνω. Συνειδητοποίησα ότι η προηγούμενη αποτυχία μου να κάνω καλά το καθήκον μου δεν οφειλόταν στην έλλειψη επιπέδου, αλλά στο ότι ζούσα συνεχώς σε μια κατάσταση όπου έβγαζα ετυμηγορία για τον εαυτό μου, κι ήθελα συνεχώς να κάνω πίσω. Δεν είχα αίσθημα φορτίου απέναντι στο καθήκον μου και, όταν προέκυπταν προβλήματα, δεν προσερχόμουν αμέσως ενώπιον του Θεού για να κάνω αυτοκριτική, δεν ανέλυα γιατί είχαν συμβεί αυτές οι αποκλίσεις και τα προβλήματα ούτε σκεφτόμουν πώς να αναζητήσω την αλήθεια για να τα επιλύσω. Το μόνο που σκεφτόμουν μέρα με τη μέρα ήταν η υπερηφάνειά μου και η θέση μου. Με τέτοια στάση, πώς θα μπορούσα να εκπληρώσω καλά το καθήκον μου; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είδα ότι η ματαιοδοξία, η υπερηφάνειά μου και η έγνοια μου για τη θέση ήταν τα μεγαλύτερα εμπόδιά μου στο καθήκον μου.
Αργότερα, άρχισα να αναλογίζομαι το πρόβλημά μου: «Γιατί κάθε φορά που εμπλέκεται η υπερηφάνεια και η θέση, δεν μπορώ παρά να βυθίζομαι σε μια λανθασμένη κατάσταση;» Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι αντιμετωπίζουν την υπόληψη και τη θέση ως την ίδια τους τη ζωή και ως τον στόχο που επιδιώκουν σε όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν ή λένε, το μόνο που λαμβάνουν υπόψη είναι η δική τους υπόληψη και θέση. Αυτή είναι η ουσία ενός αντίχριστου. Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή είχα πάντα μια έντονη επιθυμία για υπόληψη και θέση, και ζούσα πάντα σύμφωνα με τα σατανικά δηλητήρια «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» και «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Με ένοιαζε βαθιά πώς με έβλεπαν οι άλλοι. Όταν ήμουν στην τετάρτη δημοτικού, η δασκάλα μου με επέλεξε να συμμετάσχω σε μια Μαθηματική Ολυμπιάδα. Αλλά δεν πήρα τόσο υψηλή βαθμολογία όσο οι άλλοι μαθητές και ένιωσα αρκετά ταπεινωμένη. Μετά από αυτό, βρήκα μια δικαιολογία και παράτησα το σχολείο. Η δασκάλα μου είδε ότι οι βαθμοί μου δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο κακοί και θεώρησε κρίμα να παρατήσω το σχολείο, οπότε ήρθε στο σπίτι μου ειδικά για να με πείσει. Μόνο τότε επέστρεψα στο σχολείο. Στην πρώτη γυμνασίου, μια φορά, απάντησα λάθος σε μια ερώτηση της δασκάλας και όλη η τάξη ξέσπασε σε γέλια. Ένιωσα απόλυτα ταπεινωμένη και δεν ξαναπήγα ποτέ στο σχολείο. Αφότου βρήκα τον Θεό, ίδια έμεινα. Επειδή δεν είχε ικανοποιηθεί η επιθυμία μου για υπόληψη και θέση, ζούσα σε μια αρνητική κατάσταση και ήθελα να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Όταν ήμουν επόπτρια παλιότερα, εκτέθηκαν πολλές από τις ελλείψεις μου και ένιωσα πραγματικά ταπεινωμένη, οπότε ήθελα συνεχώς να αποφύγω το καθήκον μου και δεν κατέβαλλα καμία προσπάθεια να επιλύσω ζητήματα που θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί. Τεμπέλιαζα και ήμουν αρνητική στο καθήκον μου και, στο τέλος, καθυστέρησα το έργο της εκκλησίας και απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου. Ένας ακόμα λόγος που δεν ήθελα αυτήν τη φορά να γίνω επόπτρια ήταν ότι φοβόμουν πως δεν θα μπορούσα να κάνω πραγματικό έργο και θα με απάλλασσαν ξανά από τα καθήκοντά μου, και φοβόμουν ότι η υπερηφάνειά μου θα δεχόταν άλλο ένα πλήγμα. Για να αποφύγω να με περιφρονήσουν, ήθελα συνέχεια να αρνηθώ αυτό το καθήκον. Σκεφτόμουν συνεχώς την υπόληψη και τη θέση μου, χωρίς την παραμικρή σκέψη για το έργο της εκκλησίας. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια, ποταπή και χωρίς ανθρώπινη φύση! Κάποιος που έχει ανθρώπινη φύση, όταν αντιμετωπίζει ένα καθήκον, δεν νοιάζεται αν αυτό το καθήκον μπορεί να του φέρει γόητρο ούτε τι δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσει. Εφόσον είναι κάτι που απαιτεί το έργο της εκκλησίας, θα βασιστεί στον Θεό και θα κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το χρέος του. Εγώ, όμως, βυθιζόμουν πάντα στις έγνοιες για την υπόληψη και τη θέση, και, μόλις αντιμετώπιζα κάποιες αναποδιές ή αποτυχίες στο καθήκον μου, βυθιζόμουν σε μια κατάσταση απόγνωσης. Ήθελα πάντα να αρνηθώ και να αποφύγω το καθήκον μου. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αντιστεκόμουν στον Θεό; Είδα ότι η επιδίωξη της θέσης και της φήμης θα με οδηγούσε μόνο στο να αντισταθώ στον Θεό και να προσβάλω τη διάθεσή Του, και ότι με αυτόν τον τρόπο βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Αν συνέχιζα να επιδιώκω την υπόληψη και τη θέση, δεν θα έκανα ποτέ καλά το καθήκον μου, και ο Θεός μόνο θα με απεχθανόταν και θα με απέκλειε. Συνειδητοποιώντας όλα αυτά, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η καρδιά μου είναι υπερβολικά απορροφημένη από τη θέση και τη φήμη. Δεν θέλω να επαναστατώ πλέον εναντίον Σου. Όποιο κι αν είναι το επίπεδό μου, είμαι πρόθυμη να κάνω ό,τι μπορώ για να εκπληρώσω καλά το καθήκον μου, ώστε να παρηγορηθεί η καρδιά Σου».
Στην αναζήτησή μου, ανακάλυψα ότι πάντα έτρεφα μια λανθασμένη άποψη. Θεωρούσα ότι για να είσαι επόπτρια, έπρεπε να διαθέτεις καλό επίπεδο και να εργάζεσαι αποδοτικά· διαφορετικά, δεν ήσουν κατάλληλη για επόπτρια. Αλλά ποτέ δεν είχα αναζητήσει αν αυτή η άποψή μου ήταν όντως σωστή. Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Εξετάζοντας το ζήτημα από την οπτική του συνολικού έργου του οίκου του Θεού, ασφαλώς, αν υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι που έχουν καλό επίπεδο, θα ήταν όντως ευκολότερο το εκκλησιαστικό έργο. Ωστόσο, υπάρχει μια προϋπόθεση: Στον οίκο του Θεού, ο Θεός κάνει το δικό Του έργο και οι άνθρωποι δεν διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο. Επομένως, το κατά πόσο το επίπεδο των ανθρώπων είναι καλό, μέτριο ή χαμηλό δεν καθορίζει τα αποτελέσματα του έργου του Θεού. Τα τελικά αποτελέσματα που είναι να επιτευχθούν πραγματοποιούνται από τον Θεό. Τα πάντα οδηγούνται από τον Θεό· τα πάντα είναι έργο του Αγίου Πνεύματος» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό, και όσο ταλέντο κι αν έχεις, αν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου δεν έχουν διορθωθεί, τότε σε όποια θέση κι αν τοποθετηθείς, δεν θα είσαι κατάλληλος για χρήση. Αντιστρόφως, αν το επίπεδό σου και οι ικανότητές σου είναι περιορισμένα, αλλά κατανοείς τις διάφορες αλήθεια-αρχές, συμπεριλαμβανομένων των αλήθεια-αρχών που θα πρέπει να κατανοήσεις και να συλλάβεις εντός του πεδίου του έργου σου, κι έχουν διορθωθεί οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε θα είσαι κατάλληλος για χρήση» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. «Το αν μπορεί κάποιος να εκτελέσει καλά το καθήκον του δεν εξαρτάται μόνο από το επίπεδό του, αλλά κυρίως εξαρτάται από τη στάση του όταν εκτελεί το καθήκον του, από τον χαρακτήρα του, από το αν έχει καλή ή κακή ανθρώπινη φύση και από το αν μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια. Αυτά είναι τα βασικά ζητήματα. Ο Θεός κοιτάζει αν έχεις την καρδιά σου στο καθήκον σου, αν το κάνεις με την καρδιά σου και αν ενεργείς με όλο σου το είναι, αν έχεις σοβαρή και ευσυνείδητη στάση απέναντι στο καθήκον σου, αν είσαι ειλικρινής και επιμελής· ο Θεός εξετάζει τους πάντες εξονυχιστικά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι η άποψή μου δεν συμφωνούσε καθόλου με την αλήθεια, ότι κάθε έργο στον οίκο του Θεού το κάνει ο ίδιος ο Θεός και ότι το επίπεδο ενός ατόμου δεν καθορίζει τα πάντα. Το αν μπορούμε να κάνουμε καλά το καθήκον μας εξαρτάται κυρίως από τη στάση μας απέναντι στο καθήκον, από το αν έχουμε μια ευσυνείδητη και υπεύθυνη καρδιά, και από το αν μπορούμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αν κάποιος έχει χαρίσματα και επίπεδο, αλλά δεν έχει αίσθημα φορτίου ή ευθύνης απέναντι στο καθήκον του και, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές επισημαίνουν τα προβλήματά του, αρνείται να τα αποδεχτεί και δεν τα αναλογίζεται ούτε τα αναλύει, τότε, ακόμη κι αν έχει χαρίσματα και επίπεδο, δεν μπορεί να κάνει καλά το καθήκον του και ο Θεός δεν θα το ευλογήσει ούτε θα το καθοδηγήσει. Αντίθετα, αν κάποιος έχει μέτριο επίπεδο αλλά η καρδιά του είναι σωστή, και κάνει το καθήκον του με επιμέλεια και υπευθυνότητα, και, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές επισημαίνουν τις αποκλίσεις και τις ελλείψεις του, μπορεί να τις αποδεχτεί και να τις διορθώσει, τότε μπορεί να επιτύχει κάποια αποτελέσματα στο καθήκον του. Σκέφτηκα μια αδελφή που γνώριζα παλιά. Το επίπεδό της ήταν μέτριο, αλλά αφότου εκλέχθηκε ως επικεφαλής, είχε αίσθημα φορτίου στο καθήκον της, έκανε το έργο της ευσυνείδητα και πρακτικά, και πέτυχε σχετικά καλά αποτελέσματα σ’ αυτό. Αργότερα, προήχθη για να αναλάβει μεγαλύτερο έργο. Υπήρχε επίσης μια αδελφή που συνεργαζόταν μαζί μου παλιότερα, η οποία είχε καλό επίπεδο, αλλά όταν η επικεφαλής επεσήμανε προβλήματα και αποκλίσεις στο έργο της, όχι μόνο αρνήθηκε να τα αποδεχτεί, αλλά και αντιμίλησε και αρνήθηκε να υποταχθεί. Ως αποτέλεσμα, έχασε το έργο του Αγίου Πνεύματος, δεν ήταν σε θέση να διακρίνει κανένα πρόβλημα και δεν πέτυχε κανένα αποτέλεσμα στο καθήκον της, και, τελικά, απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της. Από αυτά τα γεγονότα, είδα ότι το αν κάποιος μπορεί να κάνει καλά το καθήκον του δεν καθορίζεται αποφασιστικά από το επίπεδό του, και ότι το κλειδί βρίσκεται στο αν μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και στη στάση του απέναντι στο καθήκον του.
Αργότερα, διάβασα κι άλλα δύο χωρία με τα λόγια του Θεού που με βοήθησαν πολύ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το επίπεδο, τα χαρίσματα και τα ταλέντα που σου έχει δώσει ο Θεός είναι ήδη αρκετά· απλώς εσύ δεν είσαι ικανοποιημένος, δεν είσαι αφοσιωμένος στο καθήκον σου, δεν ξέρεις ποτέ ποια είναι η θέση σου, θέλεις μονίμως να ξεστομίζεις ιδέες που ακούγονται πομπώδεις και να κάνεις επίδειξη, με αποτέλεσμα, τελικά, να τα κάνεις θάλασσα στα καθήκοντά σου. Δεν έχεις αξιοποιήσει το επίπεδο, τα χαρίσματα και τα ταλέντα που σου έχει δώσει ο Θεός, δεν έχεις καταβάλει ολοκληρωμένη προσπάθεια και δεν έχεις πετύχει καθόλου αποτελέσματα. Παρόλο που μπορεί να είσαι αρκετά απασχολημένος, ο Θεός λέει ότι είσαι σαν καραγκιόζης, όχι ένας άνθρωπος που ξέρει ποια είναι η θέση του και εστιάζει στις εργασίες που του αναλογούν. Ο Θεός δεν συμπαθεί τέτοιους ανθρώπους. Επομένως, όποια κι αν είναι τα σχέδια και οι σκοποί σου, αν στο τέλος δεν καταφέρνεις να κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με τις αρχές που απαιτεί ο Θεός, με όλη σου την καρδιά, όλο σου το μυαλό και όλη σου τη δύναμη, με βάση το έμφυτο επίπεδο, τα έμφυτα χαρίσματα και ταλέντα, τις έμφυτες ικανότητες και τις άλλες συνθήκες που σου έχει δώσει ο Θεός, τότε ο Θεός δεν θα θυμάται τι έχεις κάνει και δεν θα κάνεις το καθήκον σου· αντιθέτως, θα κάνεις κακό» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. «Κατ’ αρχάς, να αξιοποιείς στο έπακρο τα έμφυτα και υπάρχοντα χαρίσματα, ικανότητες και προτερήματα που σου έχει δώσει ο Θεός, καθώς και τις τεχνικές ή επαγγελματικές δεξιότητες που μπορείς να μάθεις και να πετύχεις, χωρίς να συγκρατείς τις δυνάμεις σου. Αν έχεις καταφέρει να ικανοποιήσεις τον Θεό σε όλα αυτά και πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο ψηλά, τότε δες σε ποιες τεχνικές ή επαγγελματικές δεξιότητες μπορείς να βελτιωθείς ή να σημειώσεις πρόοδο ανάλογα με το τι μπορείς να πετύχεις βάσει του επιπέδου σου. Μπορείς να συνεχίσεις να μαθαίνεις και να βελτιώνεσαι με βάση αυτά που μπορείς να πετύχεις με το επίπεδό σου. […] αν μπορείς να κάνεις το καθήκον σου με όλη σου την καρδιά, τη δύναμη και το μυαλό, στο μέγιστο των ικανοτήτων σου, και έχεις ειλικρινή καρδιά, τότε ενώπιον του Θεού είσαι εξίσου πολύτιμος με το χρυσάφι. Αν δεν μπορείς να πληρώσεις ένα τίμημα και δεν κάνεις με αφοσίωση το καθήκον σου, τότε, ακόμη κι αν οι έμφυτες συνθήκες σου είναι καλύτερες από εκείνες του μέσου ανθρώπου, δεν είσαι πολύτιμος ενώπιον του Θεού, δεν αξίζεις ούτε έναν κόκκο άμμου» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι, ανεξάρτητα από το επίπεδο που έχει κάποιος, εφόσον κάνει το καθήκον του εντός των δυνατοτήτων του, με όλη του τη δύναμη και το μυαλό, και έχει μια ειλικρινή καρδιά, ένα τέτοιο άτομο είναι πιο πολύτιμο από χρυσάφι στα μάτια του Θεού. Το επίπεδο που μου είχε δώσει ο Θεός ήταν στην πραγματικότητα επαρκές. Μπορούσα επίσης να κατανοήσω κάποιες αρχές σχετικά με το κειμενικό έργο και, κανονικά, δεν ήταν πως δεν είχα καθόλου μονοπάτι όταν παρακολουθούσα το έργο. Το ζήτημα ήταν ότι απλώς δεν ήμουν ποτέ σε θέση να αντιμετωπίσω σωστά τις ελλείψεις μου, συνέκρινα πάντα τον εαυτό μου με εκείνους που είχαν καλύτερο επίπεδο και χαρίσματα, και ποτέ δεν είχα εστιάσει την καρδιά μου στο πώς να κάνω καλά το καθήκον μου. Όταν πλέον έκανα ξανά το καθήκον της επόπτριας, θα εκτιμούσα βαθιά αυτό το καθήκον, και θα το έκανα με όλη μου την καρδιά και το μυαλό. Δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω αρνητικά πλέον.
Με τη στάση μου να έχει αλλάξει, την επόμενη φορά που έκανα το καθήκον μου, προσευχήθηκα στον Θεό να κρατήσει την καρδιά μου ήρεμη ενώπιόν Του. Όταν εξέταζα προσεκτικά τα κηρύγματα, μπορούσα να βρω κάποια προβλήματα, και μπορούσα να αποκομίσω κάποια οφέλη μελετώντας τις επαγγελματικές δεξιότητες μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Όταν εμφανίζονταν αποκλίσεις και προβλήματα στο έργο, κι εκθέτονταν πολλές από τις ελλείψεις μου, ακόμα ντρεπόμουν κι ένιωθα κάπως αρνητική, και σκεφτόμουν ακόμη και να υποχωρήσω, και σε τέτοιες στιγμές, σκεφτόμουν τις προηγούμενες αποτυχίες μου. Παλιότερα, βυθιζόμουν πάντα στις έγνοιες για την υπερηφάνεια και τη θέση, και, όταν εμφανίζονταν προβλήματα, δεν ανέλυα ενεργά τις αποκλίσεις και τις ελλείψεις, ένιωθα πάντα αρνητική και υποχωρούσα, με αποτέλεσμα να χάσω το έργο του Αγίου Πνεύματος. Δεν ήθελα να πέσω ξανά σε κατάσταση απόγνωσης, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με βοηθήσει να βγω από την αρνητικότητα. Ταυτόχρονα, άνοιξα επίσης την καρδιά μου για την κατάστασή μου στους επικεφαλής, στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και όλοι τους συναναστράφηκαν μαζί μου και με ενθάρρυναν. Οι επικεφαλής με βοήθησαν επίσης και με στήριξαν, επισημαίνοντας προβλήματα στον τρόπο που έκανα το καθήκον μου. Αναλογίστηκα πώς προκαλούνταν αυτά τα προβλήματα, και διαπίστωσα ότι ορισμένα προκαλούνταν από την επιπόλαιη στάση μου, και ότι ορισμένα είχαν προκύψει επειδή δεν κατανοούσα τις αρχές, οπότε ανέλυσα και διόρθωσα αυτά τα προβλήματα. Μερικές φορές, όταν είχα πάρα πολλά να χειριστώ, οι επικεφαλής μού έγραφαν και με βοηθούσαν να μάθω να βάζω προτεραιότητες, και αφού οργάνωσα τον χρόνο μου λογικά με αυτόν τον τρόπο, έγινα ικανή να κάνω το καθήκον μου κανονικά. Μετά από λίγο καιρό, τα αποτελέσματα στο κειμενικό έργο βελτιώθηκαν κάπως. Τώρα είμαι επόπτρια για περισσότερο από μισό χρόνο και, παρόλο που έχω πολλές ελλείψεις και ανεπάρκειες, και υπάρχουν ακόμα πολλά προβλήματα στο έργο, μέσα από αυτό που βίωσα αυτήν τη φορά, νιώθω πραγματικά ότι το έργο στον οίκο του Θεού συντηρείται από το Άγιο Πνεύμα. Όταν αφήνω τα προσωπικά συμφέροντα και κάνω το καθήκον μου με επιμέλεια, μπορώ να λάβω το έργο και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και μπορώ επίσης να επιτύχω κάποια αποτελέσματα στο καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!
