Από τον Τσεν Ζούο, Κίνα

Το 2010, η σύζυγός μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, και ότι εκφράζει την αλήθεια για να καθάρει και να σώσει την ανθρωπότητα. Πλημμύρισα από χαρά και σκέφτηκα: «Από εδώ και πέρα, πρέπει να πιστεύω στον Θεό και να Τον ακολουθώ με ζήλο. Τι μεγάλη ευλογία θα ήταν να λάβω τις ευλογίες και τη σωτηρία του Θεού στο μέλλον!» Μετά από λίγο καιρό, άρχισα να ποτίζω τους νεοφώτιστους στην εκκλησία και αργότερα έγινα επικεφαλής εκκλησίας. Ήμουν απασχολημένος κάθε μέρα. Χειριζόμουν διάφορα αντικείμενα του εκκλησιαστικού έργου, και ένιωθα πραγματικά χαρούμενος, γιατί σκεφτόμουν πως, εφόσον συνέχιζα να κάνω έτσι το καθήκον μου, σίγουρα θα σωζόμουν. Για να αφοσιωθώ πλήρως στο καθήκον μου, παρέδωσα την κερδοφόρα επιχείρηση ξυλείας που είχα σε έναν συγγενή.

Τον Ιανουάριο του 2017, έκανα εγχείρηση στο αριστερό μου μάτι λόγω αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, αλλά δεν πήγε καλά, με αποτέλεσμα η όρασή μου να είναι μόνο 0,1. Δεν μπορούσα καν να δω καθαρά τις λέξεις και έβλεπα μόνο με το δεξί μάτι. Αρχικά σχεδίαζα να κάνω άλλη μια εγχείρηση αργότερα, αλλά τον Ιούνιο, εξαιτίας της προδοσίας ενός Ιούδα, η αστυνομία του ΚΚΚ άρχισε να μας κυνηγάει παντού για να μας συλλάβει, οπότε μαζί με τη γυναίκα μου καταφύγαμε σε άλλη περιοχή και δεν τολμούσα να πάω στο νοσοκομείο για θεραπεία. Εκείνη την εποχή, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κρύβομαι στο σπίτι και να κάνω κειμενικά καθήκοντα, αλλά όταν κοιτούσα τον υπολογιστή για πολλή ώρα, η όρασή μου θόλωνε και δυσκολευόμουν πολύ να κάνω το καθήκον μου. Βλέποντας ότι οι αδελφοί και οι αδελφές γύρω μου έβλεπαν μια χαρά, σκέφτηκα: «Τα τελευταία χρόνια, εγκατέλειψα την επιχείρησή μου και κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Γιατί, λοιπόν, έπαθα αυτήν την ασθένεια στα μάτια; Αν πάθει κάτι και το δεξί μου μάτι, τι καθήκον μπορώ να κάνω; Αν δεν κάνω το καθήκον μου, πώς θα μπορέσω να σωθώ;» Ήθελα να ρισκάρω να κάνω θεραπεία, αλλά φοβόμουν μήπως με συλλάβει το ΚΚΚ, οπότε δεν τολμούσα να πάω στο νοσοκομείο. Σκέφτηκα πως ορισμένοι αδελφοί και αδελφές υπέφεραν κι αυτοί από διάφορες ασθένειες, αλλά ανάρρωσαν πλήρως καθώς επέμεναν στο καθήκον τους. Αν επέμενα στο καθήκον μου, ο Θεός δεν θα με λυπόταν και δεν θα γιάτρευε κι εμένα; Μήπως το μάτι μου τελικά θα γινόταν καλύτερα; Έτσι, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο.

Την 1η Μαΐου 2024, το δεξί μου μάτι ξαφνικά πρήστηκε πολύ και πονούσε, και ένιωθα ζάλη και ναυτία. Το μάτι μου ήταν κατακόκκινο και, ακαριαία, σταμάτησα να βλέπω. Μετά από λίγο, μπορούσα να δω αμυδρά φιγούρες να κουνιούνται μπροστά μου, αλλά δεν έβλεπα καθαρά πού περπατούσα. Έμεινα ξαφνικά αποσβολωμένος και σκεφτόμουν: «Τι συμβαίνει; Πριν από είκοσι χρόνια, είχα κάνει εγχείρηση για αποκόλληση αμφιβληστροειδούς στο δεξί μου μάτι. Μήπως είναι υποτροπή εκείνης της παλιάς ασθένειας; Αυτό είναι πολύ άσχημο. Το αριστερό μου μάτι δεν έχει γίνει ακόμα καλά και τώρα δεν βλέπω από το δεξί. Αν τυφλωθώ και στα δύο μάτια, δεν θα μπορώ να κάνω κανένα καθήκον. Το έργο του Θεού θα τελειώσει σύντομα. Αν, σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή, δεν βλέπω, δεν θα γίνω άχρηστος; Θα αποκλειστώ;» Ανησυχούσα πολύ και δεν ήξερα τι να κάνω. Στη συνέχεια, το δεξί μου μάτι έκαιγε από τον πόνο που ερχόταν κατά κύματα, το κεφάλι μου πονούσε πολύ και ήθελα συνέχεια να κάνω εμετό. Χωρίς άλλη επιλογή, ρίσκαρα να πάω στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο γιατρός είπε ότι είχα οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας, το οποίο προκαλούσε υψηλή ενδοφθάλμια πίεση, διαστολή της κόρης του οφθαλμού και σοβαρή οφθαλμική συμφόρηση. Επιπλέον, μπορεί η θόλωση του υαλοειδούς ή η μετατόπιση του φακού να προκαλούσε τη θολή όρασή μου. Είπε ότι ήταν απαραίτητη η άμεση νοσηλεία, αλλιώς θα έχανα τελείως την όρασή μου στο δεξί μάτι. Όταν το άκουσα αυτό, σκέφτηκα: «Τελείωσα τώρα. Απ’ το αριστερό μάτι δεν βλέπω καλά. Αν δεν βλέπω από το δεξί, δεν θα καταλήξω πραγματικά τυφλός; Ξέχνα τα καθήκοντα —ούτε και την καθημερινότητά μου δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ εύκολα. Τι θα κάνω τότε; Κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση στην εκκλησία τα τελευταία χρόνια. Πώς κατέληξα, λοιπόν, με μια τέτοια ασθένεια; Δεν θα με πείραζε αν με πονούσε απλώς η μέση ή το πόδι· τουλάχιστον δεν θα καθυστερούσε το καθήκον μου. Αλλά αν δεν βλέπουν τα μάτια μου και δεν μπορώ να κάνω ένα καθήκον, δεν θα γίνω άχρηστος; Πώς μπορώ ακόμα να σωθώ έτσι;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αρνητικός γινόμουν. Νοσηλεύτηκα για τρεις μέρες και ο γιατρός δοκίμασε διάφορες θεραπείες, αλλά η πίεση του ματιού μου συνέχιζε να αυξομειώνεται. Οι κόρες μου δεν μπορούσαν να επανέλθουν στο φυσιολογικό και είχα διπλωπία σαν να φορούσα διπλοεστιακά γυαλιά 2000 βαθμών. Η όρασή μου ήταν μόνο 0,04. Ο γιατρός είπε ότι προς το παρόν δεν υπήρχε αποτελεσματική θεραπεία και ότι η μόνη επιλογή ήταν η παρακέντηση. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να δει αν θα μειωνόταν η πίεση του ματιού και, στη συνέχεια, να ελέγξει την κατάσταση του ενδοφακού πριν αποφασίσει αν θα έκανε δεύτερη εγχείρηση. Η καρδιά μου λύγισε όταν το άκουσα αυτό και, καθώς ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, η φαντασία μου οργίαζε: «Το ΚΚΚ μάς κυνηγάει τόσα χρόνια και εγκατέλειψα την επιχείρησή μου για να κάνω το καθήκον μου. Ακόμη και με ένα μόνο μάτι να λειτουργεί, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου και αυτό απέδωσε κάποιους καρπούς. Γιατί, λοιπόν, δεν με προστατεύει ο Θεός; Μήπως δεν έχω πληρώσει αρκετό τίμημα ή δεν έχω δαπανήσει αρκετά τον εαυτό μου;» Σύμφωνα με το δόγμα, ήξερα ότι έπρεπε να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού σε αυτήν την κατάσταση, αλλά μέσα μου, εξακολουθούσα να ελπίζω ότι ο Θεός θα γιάτρευε τα μάτια μου. Πόσο υπέροχο θα ήταν αν γινόταν ένα θαύμα! Αργότερα, είδα έναν ασθενή στο διπλανό κρεβάτι, ο οποίος είχε κάνει εγχείρηση για αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, αλλά εξακολουθούσε να υποφέρει από υψηλή ενδοφθάλμια πίεση. Η όρασή του και στα δύο μάτια είχε σχεδόν χαθεί, χρειαζόταν να κρατιέται από τον ώμο της γυναίκας του για να περπατάει αργά και δεν είχε πλέον καμία ελπίδα να γίνει καλά. Αυτό με έκανε να αρχίσω να ανησυχώ ξανά: «Θα καταλήξω σαν αυτόν;» Το παιδί μου είδε, επίσης, στο διαδίκτυο ότι το γλαύκωμα είναι μη αναστρέψιμο και δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα ακόμη μεγαλύτερη ταραχή και στενοχώρια, και άρχισα να παραπονιέμαι για τον Θεό και να Τον παρανοώ: «Τόσο πολλοί αδελφοί και αδελφές έχουν θεραπευτεί από τον Θεό όταν αντιμετώπισαν ασθένεια. Γιατί, λοιπόν, σ’ εμένα ο Θεός δεν δείχνει χάρη;» Απλώς δεν μπορούσα να υποταχθώ μέσα μου και δεν ήθελα πλέον να προσεύχομαι. Περνούσα τις μέρες μου αναστενάζοντας, δεν ήθελα να φάω και δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Μέσα σε λίγες μέρες είχα χάσει αρκετά κιλά. Ένιωθα αφόρητο πόνο μέσα μου. Μετά τη δεύτερη εγχείρηση, ο γιατρός μού εμφύτευσε έναν τεχνητό φακό στο μάτι και, όταν βγήκα από το χειρουργείο, είχα στο μάτι έναν οξύ πόνο και το κεφάλι μου πονούσε επίσης πολύ. Η πίεση του ματιού μου ήταν τόσο υψηλή που δεν μπορούσε καν να μετρηθεί. Ο γιατρός μπορούσε μόνο να απελευθερώνει το υδατοειδές υγρό μέσω της χειρουργικής τομής κάθε μισή ώρα, και να χρησιμοποιεί φάρμακα για να μειώσει την πίεση του ματιού. Αλλά πέρασαν έξι ώρες και η πίεση του ματιού δεν είχε πέσει ακόμα. Ο γιατρός είπε ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο, ότι ίσως η εγχείρηση να είχε γίνει μάταια και ότι μπορεί να έχανα την όρασή μου. Στη σκέψη ότι μπορεί να μη σωζόταν η όραση στο δεξί μου μάτι και ότι θα ήμουν εντελώς τυφλός, αφού δεν θα έβλεπα τίποτα καθαρά, πόνεσα βαθιά μέσα μου. Τότε ήταν που άρχισα επιτέλους να κάνω αυτοκριτική. Από τότε που πρωτοεμφανίστηκε η ασθένεια των ματιών μου μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχα καθόλου στάση υποταγής, αλλά μόνο παράπονα και παρανοήσεις προς τον Θεό, και μου έλειπε κάθε λογική που θα έπρεπε να έχει ένας άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό. Συνειδητοποιώντας ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, προσευχήθηκα και εμπιστεύτηκα την ασθένεια των ματιών μου στον Θεό, πρόθυμος να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις Του, ό,τι κι αν συνέβαινε στα μάτια μου. Απροσδόκητα, μετά από λίγο, μπορούσα να δω αμυδρά λίγο, και η πίεση των ματιών μου επανήλθε σταδιακά στο φυσιολογικό. Την επόμενη μέρα, αν και η όρασή μου ήταν ακόμα θολή, είχε βελτιωθεί στο 0,2. Ξαφνικά πλημμύρισα από χαρά και, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν το έλεος του Θεού και η κατανόησή Του για την αδυναμία μου, συνέχισα να ευχαριστώ τον Θεό μέσα μου.

Αφού πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο, έμεινα στο σπίτι ενός συγγενή για λίγο για να ξεκουραστώ και να αναρρώσω. Εκείνη την περίοδο, οι επικεφαλής, οι επόπτες, και άλλοι αδελφοί και αδελφές μού έγραφαν επίσης για να δείξουν το ενδιαφέρον τους, ρωτώντας για την κατάστασή μου και αναζητώντας τα λόγια του Θεού για να με βοηθήσουν και να με στηρίξουν. Η γυναίκα μου μου διάβαζε επίσης δυνατά μερικά λόγια του Θεού, μεταξύ των οποίων, δύο χωρία με βοήθησαν πολύ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Προσεύχεσαι στον Θεό και Τον αναζητάς όταν σου τυχαίνουν αρρώστιες και βάσανα; Πώς σε καθοδηγεί, πώς σε οδηγεί το έργο του Αγίου Πνεύματος; Απλώς σε διαφωτίζει και σε φωτίζει; Δεν είναι αυτή η μόνη μέθοδος που χρησιμοποιεί· πέρα απ’ αυτό, θα σε δοκιμάσει και θα σε εξευγενίσει. Πώς δοκιμάζει τους ανθρώπους ο Θεός; Δεν τους δοκιμάζει μέσα απ’ τα βάσανα; Τα βάσανα πάνε πακέτο με τη δοκιμασία. Χωρίς τις δοκιμασίες, πώς θα υπέφεραν οι άνθρωποι; Και χωρίς να υποφέρουν οι άνθρωποι, πώς γίνεται να αλλάξουν; Βάσανα και δοκιμασίες πάνε μαζί, αυτό είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Κατά την πίστη στον Θεό, το πιο κρίσιμο πράγμα είναι να κερδίσεις την αλήθεια). «Ποιο μονοπάτι θα πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι όταν τους χτυπήσει την πόρτα κάποια ασθένεια; Πώς θα πρέπει να επιλέξουν; Δεν θα πρέπει να βυθιστούν στην αγωνία, το άγχος και την ανησυχία και να σκέφτονται τις μελλοντικές προοπτικές και το μονοπάτι τους. Αυτό που θα πρέπει να κάνουν είναι το εξής: Όσο περισσότερο περνάνε τέτοιες περιόδους, βρίσκονται σε τέτοιες ειδικές καταστάσεις και περιστάσεις και αντιμετωπίζουν τέτοιες άμεσες δυσκολίες τόσο περισσότερο θα πρέπει να αναζητούν και να επιδιώκουν την αλήθεια. Μόνο έτσι δεν θα πάνε στράφι και θα πιάσουν τόπο οι ομιλίες που έχεις ακούσει στο παρελθόν και οι αλήθειες που έχεις κατανοήσει. Όσο περισσότερο αντιμετωπίζεις τέτοιες δυσκολίες τόσο περισσότερο θα πρέπει να παραιτείσαι από τις επιθυμίες σου και να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις του Θεού. Σκοπός του Θεού όταν κανονίζει μια τέτοια κατάσταση και διευθετεί αυτές τις συνθήκες για σένα δεν είναι ούτε να βυθιστείς στα συναισθήματα της αγωνίας, του άγχους και της ανησυχίας ούτε να υποβάλεις τον Θεό σε δοκιμασία για να δεις αν θα σε θεραπεύσει όταν αρρωστήσεις, κι έτσι να βολιδοσκοπήσεις την αλήθεια του ζητήματος. Ο Θεός κανονίζει αυτές τις ειδικές καταστάσεις και συνθήκες για σένα ώστε να πάρεις απ’ αυτές πρακτικά μαθήματα, να εισέλθεις πιο βαθιά στην αλήθεια, να υποταχθείς καλύτερα στον Θεό και να καταλάβεις πιο ξεκάθαρα και σωστά πώς ενορχηστρώνει ο Θεός όλα τα άτομα, τα γεγονότα και τα πράγματα. Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είτε το αισθάνονται και το γνωρίζουν πραγματικά αυτό οι άνθρωποι είτε όχι, θα πρέπει να υποτάσσονται στον Θεό, να μην Του αντιστέκονται, να μην Τον απορρίπτουν και, φυσικά, να μην Τον υποβάλλουν σε δοκιμασίες. Μπορεί να πεθάνεις όπως και να ’χει. Αν, όμως, αντισταθείς στον Θεό, Τον απορρίψεις και Τον υποβάλεις σε δοκιμασίες, τότε είναι αυτονόητο ποια θα είναι η έκβασή σου. Αντίθετα, αν στις ίδιες καταστάσεις και συνθήκες μπορείς να αναζητήσεις πώς οφείλει να υποτάσσεται ένα δημιούργημα στις ενορχηστρώσεις του Δημιουργού, ποια μαθήματα πρέπει να πάρεις και ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις πρέπει να γνωρίσεις στις καταστάσεις που δημιουργεί για σένα ο Θεός και, επιπλέον, κατανοείς τις προθέσεις του Θεού σε τέτοιες καταστάσεις και καταθέτεις καλά τη μαρτυρία σου για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις Του, τότε αυτό θα πρέπει να κάνεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού. Το ότι ο Θεός επέτρεψε να με βρει η αρρώστια ήταν η αγάπη Του για μένα. Η πρόθεση του Θεού δεν ήταν να ζω μέσα σε αρνητικά συναισθήματα ανησυχίας και θλίψης, αλλά να μου επιτρέψει να προσεύχομαι, να βασίζομαι σε Αυτόν και να υποτάσσομαι στις ενορχηστρώσεις Του, ώστε, μέσα από αυτό το ζήτημα, να μπορέσω να αναζητήσω την αλήθεια, να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου. Ο Θεός χρησιμοποιούσε τη δοκιμασία της ασθένειας για να εξαγνίσει τη διαφθορά μου. Μόλις κατανόησα την πρόθεση του Θεού, άρχισα να προσεύχομαι κάθε μέρα, ζητώντας από τον Θεό να με καθοδηγήσει για να πάρω ένα μάθημα. Η γυναίκα μου μου διάβαζε επίσης συχνά τα λόγια του Θεού. Σταδιακά, δεν ένιωθα πλέον τόσο απελπισμένος και η κατάστασή μου βελτιώθηκε πολύ. Μετά από λίγο καιρό, πήγα ξανά στο νοσοκομείο για επανεξέταση και, προς έκπληξή μου, η όρασή μου είχε φτάσει το 0,3. Ο γιατρός μού έδωσε ένα άλλο ζευγάρι γυαλιά και μπορούσα να δω τις λέξεις στον υπολογιστή λίγο πιο καθαρά. Η πληκτρολόγησή μου δεν επηρεαζόταν πλέον ιδιαίτερα.

Στη συνέχεια, άρχισα να αναλογίζομαι: «Μέσα από αυτήν την ασθένεια, αποκάλυψα τόσα πολλά παράπονα και παρανοήσεις —ποια πτυχή της διεφθαρμένης μου διάθεσης θα έπρεπε να γνωρίσω;» Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να κερδίσουν ευλογίες, ανταμοιβή, στέφανο. Αυτό δεν υπάρχει στην καρδιά καθενός; Είναι γεγονός ότι υπάρχει. Οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα καλύπτουν το κίνητρο και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες· αυτή, όμως, η επιθυμία και αυτό το κίνητρο που έχουν οι άνθρωποι στα βάθη της καρδιάς τους παρέμεναν πάντοτε ακλόνητα. Όση πνευματική θεωρία κι αν καταλαβαίνουν, όση κι αν είναι η βιωματική γνώση τους, όποιο καθήκον κι αν μπορούν να εκτελέσουν, όσα δεινά κι αν υπομένουν και όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν το κίνητρο που κρύβεται βαθιά στην καρδιά τους για ευλογίες· μοχθούν συνεχώς σιωπηλά υπηρετώντας αυτό το κίνητρο. Αυτό δεν είναι που έχει θαφτεί πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Πώς θα αισθανόσασταν αν δεν είχατε αυτό το κίνητρο να λάβετε ευλογίες; Με ποια στάση θα εκτελούσατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν απαλλάσσονταν απ’ αυτό το κίνητρο για ευλογίες που είναι κρυμμένο στην καρδιά τους; Πιθανόν πολλοί να γίνονταν αρνητικοί, ενώ κάποιοι δεν θα είχαν κίνητρο να κάνουν τα καθήκοντά τους. Θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την πίστη τους στον Θεό, λες και είχε εξαφανιστεί η ψυχή τους. Θα φαινόταν λες και τους είχαν αρπάξει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι το κίνητρο για ευλογίες είναι κάτι που κρύβεται βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). «Ο σκοπός με τον οποίο αυτού του είδους οι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό είναι πολύ απλός· το κάνουν για έναν και μόνο στόχο: να λαμβάνουν ευλογίες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπαίνουν στον κόπο να προσέξουν οτιδήποτε άλλο που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτόν τον στόχο. Δεν υπάρχει για αυτούς κανένας πιο θεμιτός στόχος από το να πιστεύουν στον Θεό για να λαμβάνουν ευλογίες —αυτή είναι η αξία της πίστης τους. Εάν κάτι δεν συμβάλλει σε αυτόν τον στόχο, παραμένουν εντελώς ασυγκίνητοι. Αυτό ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο στόχος και η πρόθεσή τους φαίνονται θεμιτά επειδή, πιστεύοντας στον Θεό, δαπανούν επίσης για τον Θεό, αφιερώνονται σε Αυτόν και εκτελούν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τα νιάτα τους, απαρνούνται την οικογένεια και τη σταδιοδρομία τους, περνούν και χρόνια ακόμη μακριά από το σπίτι τους απασχολημένοι. Για χάρη του απώτερου στόχου τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντά τους, τη στάση τους για τη ζωή, ακόμη και την κατεύθυνση που επιδιώκουν· κι όμως δεν μπορούν να αλλάξουν τον στόχο της πίστης τους στον Θεό. […] Εκτός από τα οφέλη που συνδέονται τόσο στενά με αυτούς, θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ποτέ τον Θεό, θα πρόσφεραν τόσο πολλά για Εκείνον; Ως προς αυτό, ανακαλύπτουμε ένα άγνωστο ως τώρα πρόβλημα: Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σε μια τέτοια σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα. Τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αναστρέψει μια τέτοια πορεία; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να καταλάβουν πραγματικά πόσο κρίσιμη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω ότι, όταν οι άνθρωποι πλέουν στην αγαλλίαση τού να ευλογούνται, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και άσχημη είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού). Ο Θεός εξέθεσε την ακριβή μου κατάσταση. Αφότου βρήκα τον Θεό, εγκατέλειψα το σπίτι και την καριέρα μου, υπέμεινα κακουχίες και δαπάνησα τον εαυτό μου για να κάνω το καθήκον μου πολλά χρόνια, και όλα αυτά για να μπορέσω να κερδίσω ευλογίες, να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Αναπολώντας την εποχή που πρωτοβρήκα τον Θεό, πίστευα ότι εφόσον έκανα το καθήκον μου, απαρνιόμουν πράγματα και δαπανούσα τον εαυτό μου, σίγουρα θα λάμβανα τις ευλογίες του Θεού. Παρακινούμενος από αυτήν τη λανθασμένη πρόθεση, έκανα ενεργά το καθήκον μου και, για να μην το καθυστερήσω, εγκατέλειψα ακόμη και την επιχείρησή μου. Ένιωθα ότι είχα ατελείωτη ενέργεια και ο μόνος μου στόχος ήταν να επιδιώξω τις ευλογίες. Αργότερα, όταν αρρώστησε το αριστερό μου μάτι και η όρασή μου μειώθηκε, χρησιμοποίησα το δεξί μου μάτι για να επιμείνω στο καθήκον μου. Σκέφτηκα ότι ο Θεός θα λάμβανε υπόψη την επιμονή μου στο καθήκον μου και την υποταγή μου σε Αυτόν, και επομένως θα γιάτρευε το μάτι μου, και πίστευα ότι σίγουρα θα είχα έναν καλό προορισμό στο μέλλον. Αλλά τότε, όχι μόνο δεν καλυτέρευσε το αριστερό μου μάτι, αλλά το δεξί μου έπαθε γλαύκωμα. Δεν έβλεπα τίποτα απολύτως και δεν μπορούσα να κάνω κανένα καθήκον. Όταν είδα ότι δεν υπήρχε ελπίδα να κερδίσω ευλογίες, ένιωσα εξαιρετικά πληγωμένος και θλιμμένος, και ήμουν γεμάτος παρεξηγήσεις και παράπονα προς τον Θεό. Συνέχισα να λογομαχώ με τον Θεό μέσα μου και να απαιτώ να με γιατρέψει. Μέσα από την κρίση και την έκθεση των λόγων του Θεού, είδα επιτέλους ότι προσπαθούσα να χρησιμοποιήσω το καθήκον μου για να παζαρέψω τις ευλογίες της βασιλείας των ουρανών, και ότι η σχέση μου με τον Θεό ήταν απλώς μια ξεκάθαρη σχέση συμφέροντος. Όλα τα χρόνια που έκανα το καθήκω μου, δεν είχα επιδιώξει την αλήθεια και η διεφθαρμένη μου διάθεση δεν είχε αλλάξει πολύ. Πίσω από τα βάσανα και το τίμημα που πλήρωνα, υπήρχαν κρυφές προσπάθειες να παζαρέψω με τον Θεό. Ήμουν γεμάτος απαιτήσεις και εξαπάτηση προς τον Θεό, και δεν είχα ούτε λίγη ειλικρίνεια.

Αργότερα, άρχισα να αναζητώ: «Ποια είναι η βαθύτερη αιτία της συνεχούς επιθυμίας μου για ευλογίες στην πίστη μου;» Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ό,τι κι αν κάνουν οι άνθρωποι —είτε προσεύχονται είτε συναναστρέφονται ή κηρύττουν— οι επιδιώξεις, οι σκέψεις και οι φιλοδοξίες τους είναι πράγματα που απαιτούν και προσπαθούν να ζητήσουν από τον Θεό. Όλα αυτά τα κάνουν με την ελπίδα να κερδίσουν κάτι από τον Θεό. Κάποιοι λένε ότι “έτσι είναι η ανθρώπινη φύση”, κι έχουν δίκιο! Επιπλέον, το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό και πάρα πολλές εξωφρενικές επιθυμίες αποδεικνύει ότι όντως δεν έχουν συνείδηση και λογική. Όλοι τους απαιτούν και ζητούν πράγματα για το δικό τους καλό ή προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν και να δικαιολογηθούν —όλα αυτά τα κάνουν για την πάρτη τους. Σε πολλά από όσα κάνουν οι άνθρωποι βλέπουμε ότι δεν υπάρχει καμία λογική, γεγονός που αποδεικνύει πλήρως ότι η σατανική λογική του “ο σώζων εαυτόν σωθήτω” έχει ήδη γίνει η φύση του ανθρώπου. Ποιο είναι το πρόβλημα όταν οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό; Έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο βαθμό που κατά την πίστη τους στον Θεό, δεν Τον αντιμετωπίζουν διόλου ως Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). «Ανεξάρτητα από το πώς δοκιμάζονται, η αφοσίωση εκείνων που έχουν τον Θεό στην καρδιά τους παραμένει αμετάβλητη, αλλά για εκείνους που δεν έχουν τον Θεό στην καρδιά τους, αφού το έργο του Θεού δεν είναι επωφελές για τη σάρκα τους, αλλάζουν την άποψή τους για τον Θεό, αλλά και απομακρύνονται από τον Θεό. Τέτοιοι είναι όσοι δεν παραμείνουν ακλόνητοι στο τέλος, οι οποίοι αναζητούν μόνο τις ευλογίες του Θεού και δεν έχουν καμία επιθυμία να δαπανηθούν για τον Θεό και να αφιερωθούν σ’ Αυτόν. Τέτοιου είδους χαμηλού επιπέδου άνθρωποι θα εκδιωχθούν όταν τελειώσει το έργο του Θεού και δεν είναι άξιοι οποιασδήποτε συμπάθειας. Εκείνοι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση, είναι ανίκανοι να αγαπήσουν πραγματικά τον Θεό. Όταν το περιβάλλον είναι ασφαλές και σταθερό, ή υπάρχουν οφέλη για να αποκομίσουν, υπακούν πλήρως στον Θεό, αλλά μόλις αυτό που επιθυμούν υπονομεύεται ή τελικά αντικρούεται, αμέσως επαναστατούν. Ακόμη και μέσα σε μία μόνο νύχτα, μπορούν να μεταμορφωθούν από ένα χαμογελαστό, “καλοκάγαθο” άτομο σε έναν άσχημο και άγριο δολοφόνο, αντιμετωπίζοντας ξαφνικά τον μέχρι πρότινος ευεργέτη τους ως θανάσιμο εχθρό τους, χωρίς λόγο και αιτία. Εάν δεν εκδιωχθούν αυτοί οι δαίμονες, αυτοί οι δαίμονες που θα σκότωναν χωρίς δεύτερη σκέψη, δεν θα γίνουν κρυφός κίνδυνος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι η συνεχής επιδίωξή μου για ευλογίες πήγαζε από το ότι ζούσα με σατανικά δηλητήρια όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «Ο άνθρωπος πεθαίνει για τον πλούτο όπως τα πουλιά πεθαίνουν για την τροφή» και «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή». Ό,τι έκανα αποσκοπούσε στο να αποκομίσω οφέλη για τον εαυτό μου, και η φύση μου γινόταν όλο και πιο άπληστη και εγωιστική. Αφότου βρήκα τον Θεό, Τον αντιμετώπισα σαν εργοδότη και, μετά από λίγο καιρό που έκανα το καθήκον μου, απαιτούσα ξεδιάντροπα ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, στη σκέψη πώς θα μπορούσα να ωφεληθώ από Αυτόν. Όταν αποδέχτηκα για πρώτη φορά το έργο του Θεού, έμαθα ότι ο Θεός εκτελούσε το τελικό Του στάδιο έργου για να σώσει την ανθρωπότητα, και ότι μόνο πιστεύοντας στον Θεό και κάνοντας το καθήκον μου θα μπορούσα να έχω την ευκαιρία να σωθώ και να επιβιώσω. Το είδα αυτό ως μια μοναδική ευκαιρία στη ζωή μου, οπότε εγκατέλειψα την επιχείρησή μου χωρίς δισταγμό και επέλεξα να κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση. Αν δεν ήταν για χάρη των ευλογιών και των κερδών, δεν θα είχα με τίποτα τόσο μεγάλο ενθουσιασμό. Με τα χρόνια, αν και έβλεπα μόνο με το ένα μάτι, εξακολουθούσα να επιμένω στο καθήκον μου, πιστεύοντας ότι, κάνοντας αυτό, θα σωζόμουν και θα είχα έναν καλό προορισμό. Όταν αρρώστησε το δεξί μου μάτι και αντιμετώπισα την προοπτική να τυφλωθώ και να μην μπορώ να κάνω κανένα καθήκον, σκέφτηκα ότι θα γινόμουν ένας άχρηστος και θα αποκλειόμουν. Ένιωσα ότι όλα τα χρόνια της προσπάθειας και της δαπάνης μου θα μπορούσαν να είχαν πάει χαμένα, και ότι η ελπίδα μου να κερδίσω ευλογίες θα μπορούσε να διαψευστεί, οπότε απλώς δεν μπορούσα να το αποδεχτώ. Ήμουν γεμάτος παρανοήσεις και παράπονα εναντίον του Θεού. Αναρωτήθηκα ακόμη και γιατί είχε δείξει ο Θεός έλεος σε άλλους αλλά όχι σ’ εμένα και γιατί είχε επιτρέψει να με βρει μια τέτοια ασθένεια. Αυτές οι συμπεριφορές μου ήταν ακριβώς αυτό που είχε εκθέσει ο Θεός: «Εκείνοι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση, είναι ανίκανοι να αγαπήσουν πραγματικά τον Θεό. Όταν το περιβάλλον είναι ασφαλές και σταθερό, ή υπάρχουν οφέλη για να αποκομίσουν, υπακούν πλήρως στον Θεό, αλλά μόλις αυτό που επιθυμούν υπονομεύεται ή τελικά αντικρούεται, αμέσως επαναστατούν. Ακόμη και μέσα σε μία μόνο νύχτα, μπορούν να μεταμορφωθούν από ένα χαμογελαστό, “καλοκάγαθο” άτομο σε έναν άσχημο και άγριο δολοφόνο, αντιμετωπίζοντας ξαφνικά τον μέχρι πρότινος ευεργέτη τους ως θανάσιμο εχθρό τους, χωρίς λόγο και αιτία». Δεν αντιμετώπισα καθόλου τον Θεό ως Θεό στην πίστη μου. Αντιμετώπισα το καθήκον μου ως διαπραγματευτικό χαρτί που θα μπορούσα να ανταλλάξω με ευλογίες και είσοδο στη βασιλεία των ουρανών. Στην ουσία, προσπαθούσα να χρησιμοποιήσω τον Θεό και να μηχανορραφήσω εναντίον Του, πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω το τίμημα που πλήρωνα και τη σκληρή δουλειά μου για να τα ανταλλάξω με μεγάλες ευλογίες. Πού ήταν η ανθρώπινη φύση ή η λογική μου; Όταν χάθηκε η όρασή μου και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν ένιωσα πόνο ή απώλεια που δεν είχα ικανοποιήσει τον Θεό, και το μόνο που με ανησυχούσε ήταν το δικό μου μέλλον και ο προορισμός μου. Ήμουν πραγματικά εγωιστής και ποταπός! Από τότε που αποδέχτηκα για πρώτη φορά το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, λάμβανα το πότισμα και τη θρέψη των λόγων του Θεού, και ο Θεός μού έδωσε επίσης ευκαιρίες να κάνω το καθήκον μου, επιτρέποντάς μου, κατά τη διάρκεια του καθήκοντός μου, να κατανοήσω και να αποκτήσω σταδιακά διάφορες πτυχές της αλήθειας. Όλα αυτά ήταν η αγάπη και η σωτηρία του Θεού για μένα, αλλά αντιμετώπισα το καθήκον μου ως εφαλτήριο για να κερδίσω ευλογίες. Αυτό ήταν πραγματικά απεχθές και μισητό στον Θεό! Σκέφτηκα αυτό που είπε ο Παύλος: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Ο Παύλος χρησιμοποίησε τον μόχθο του και το τίμημα που είχε πληρώσει για να απαιτήσει ένα στεφάνι δικαιοσύνης από τον Θεό, κραύγαζε ανοιχτά εναντίον του Θεού και Του αντιστεκόταν. Αυτό προσέβαλε τη διάθεση του Θεού και έτσι ο Παύλος τιμωρήθηκε από τον Θεό. Δεν βάδιζα τώρα στο ίδιο μονοπάτι με τον Παύλο; Αν δεν μετανοούσα, το τέλος μου θα ήταν η τιμωρία στην κόλαση!

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να υποφέρει κακοτυχία αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή υποφέρουν από κακοτυχία, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου μόνο για να λαμβάνεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην υποφέρεις από κακοτυχία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Τα λόγια του Θεού είναι τόσο ξεκάθαρα! Το καθήκον είναι η ανάθεση του Θεού στον άνθρωπο και είναι η αδιαμφισβήτητη ευθύνη ενός δημιουργημένου όντος. Δεν πρέπει να υπάρχουν υστερόβουλες προθέσεις ή ακαθαρσίες σε αυτό. Ακριβώς όπως είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο για τα παιδιά να είναι υπάκουα στους γονείς τους, δεν πρέπει να υπάρχει επιδίωξη κέρδους σε αυτό. Επιπλέον, το αν κάποιος μπορεί να σωθεί εξαρτάται από το αν, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, επιδιώκει την αλήθεια, αν βλέπει τους ανθρώπους και τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και αν η διεφθαρμένη του διάθεση μπορεί να καθαρθεί και να μεταμορφωθεί. Αν κάποιος μπορεί να συμπεριφέρεται σωστά και να εκτελεί τα καθήκοντά του ευσυνείδητα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, να στέκεται στη θέση ενός δημιουργημένου όντος και να εκπληρώνει το καθήκον του, και ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλες δοκιμασίες ή εξευγενισμούς συναντά, δεν τρέφει παρανοήσεις ή παράπονα και μπορεί να υποταχθεί άνευ όρων στις ενορχηστρώσεις του Θεού, και στο τέλος να επιτύχει την υποταγή και τον φόβο του Θεού, τότε ένα τέτοιο άτομο μπορεί να σωθεί και τελικά θα επιβιώσει. Δεν ισχύει ότι εφόσον κάποιος μπορεί να κάνει το καθήκον του, θα σωθεί ακόμη και αν η διεφθαρμένη του διάθεση δεν έχει αλλάξει καθόλου —αυτή η άποψη ήταν εντελώς δική μου αντίληψη και φαντασιοκοπία, και εντελώς παράλογη. Από τότε, ήμουν πρόθυμος να αναζητήσω τις προθέσεις του Θεού, και να επιδιώξω την αλήθεια σε όλα όσα μου συνέβαιναν και να εκπληρώσω το καθήκον μου για να ανταποδώσω τη σωτηρία του Θεού. Η κατάστασή μου άλλαξε στη συνέχεια. Μερικές φορές τα μάτια μου εξακολουθούσαν να θολώνουν μετά από λίγο που διάβαζα κηρύγματα, και έπρεπε να ξεκουραστώ, αλλά δεν ένιωθα τέτοια δυστυχία στην καρδιά μου όπως πριν.

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα αυτά τα χωρία των λόγων του Θεού: «Τώρα μιλάμε για τις ασθένειες, κάτι που θα βιώσουν οι περισσότεροι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Άρα, λοιπόν, το ποια αρρώστια θα βρει τους ανθρώπους, πότε και σε ποια ηλικία και πώς θα είναι η κατάσταση της υγείας τους είναι όλα τους πράγματα που κανονίζει ο Θεός· δεν τα αποφασίζουν οι άνθρωποι, όπως και δεν αποφασίζουν το πότε θα γεννηθούν. Δεν είναι, λοιπόν, ανόητο να νιώθεις αγωνία, άγχος και ανησυχία για πράγματα που δεν αποφασίζεις εσύ ο ίδιος; (Ναι.) Οι άνθρωποι θα πρέπει να αρχίσουν να διορθώνουν τα πράγματα που μπορούν να διορθώσουν μόνοι τους· για εκείνα που δεν μπορούν να κάνουν μόνοι τους, θα πρέπει να περιμένουν τον Θεό. Θα πρέπει να υποτάσσονται σιωπηλά και να ζητούν από τον Θεό να τους προστατέψει· αυτή είναι η νοοτροπία που οφείλουν να έχουν. Και όταν οι άνθρωποι τελικά αρρωσταίνουν και βρίσκονται κοντά στον θάνατο, θα πρέπει να υποτάσσονται, να μην παραπονιούνται ούτε να επαναστατούν ενάντια στον Θεό, να μη λένε βλάσφημες κουβέντες εναντίον Του ούτε να Του επιτίθενται με τα λόγια τους. Αντίθετα, θα πρέπει να στέκονται ως δημιουργήματα, να βιώνουν και να εκτιμούν όλα όσα προέρχονται από τον Θεό, και να μην προσπαθούν να κάνουν τις δικές τους επιλογές. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια ξεχωριστή εμπειρία που εμπλουτίζει τη ζωή σου, και δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, σωστά; Άρα, λοιπόν, όταν μιλάμε για τις ασθένειες, οι άνθρωποι θα πρέπει πρώτα να διορθώσουν τις εσφαλμένες σκέψεις και απόψεις που έχουν σχετικά με την προέλευση της ασθένειας, κι έτσι να πάψουν να ανησυχούν γι’ αυτήν· εκτός αυτού, οι άνθρωποι ούτε έχουν τη δύναμη ούτε είναι ικανοί να ελέγχουν τόσο τα γνωστά όσο και τα άγνωστα πράγματα, καθώς όλα τους βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού. Πρέπει, λοιπόν, να περιμένουν και να υποτάσσονται· αυτή είναι η στάση που οφείλουν να έχουν και η αρχή άσκησης που οφείλουν να ακολουθούν. Από την κατανόηση έως την πράξη, τα πάντα θα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αυτό σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. «Πώς θα πρέπει να κάνεις, λοιπόν, την επιλογή σου και πώς θα προσεγγίσεις την κατάσταση αν αρρωστήσεις; Είναι πολύ απλό, μπορείς να ακολουθήσεις το εξής μονοπάτι: Να επιδιώκεις την αλήθεια. Να επιδιώκεις την αλήθεια και να εξετάζεις το ζήτημα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές. Αυτήν την αντίληψη θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Πώς θα πρέπει να ασκείσαι; Η μία πτυχή είναι η εξής: Σε όλα όσα βιώνεις κάνεις πράξη την κατανόηση που έχεις κερδίσει και τις αλήθεια-αρχές που καταλαβαίνεις σύμφωνα με την αλήθεια και τα λόγια του Θεού, και τις κάνεις πραγματικότητα και ζωή σου. Η άλλη πτυχή είναι πως δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το καθήκον σου. Είτε είσαι άρρωστος είτε πονάς, εφόσον σου απομένει έστω και μία πνοή, εφόσον είσαι ακόμα ζωντανός και μπορείς να μιλάς και να περπατάς, τότε έχεις την ενέργεια να εκτελείς το καθήκον σου και θα πρέπει να έχεις καλή συμπεριφορά καθώς το εκτελείς και τα πόδια σου να πατάνε γερά στο έδαφος. Δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα ούτε την ευθύνη που σου έχει αναθέσει ο Δημιουργός. Εφόσον δεν έχεις πεθάνει ακόμα, θα πρέπει να ολοκληρώσεις το καθήκον σου και να το εκπληρώσεις καλά. Ορισμένοι άνθρωποι λένε: “Αυτά που λες δείχνουν έλλειψη κατανόησης. Είμαι άρρωστος και δυσκολεύομαι να το αντέξω!” Όταν δυσκολεύεσαι, μπορείς να ξεκουραστείς, να φροντίσεις τον εαυτό σου και να πάρεις τα φάρμακά σου. Αν θέλεις να συνεχίσεις να κάνεις το καθήκον σου, μπορείς να μειώσεις τον φόρτο εργασίας σου και να εκτελέσεις ένα πιο κατάλληλο καθήκον, που δεν θα επηρεάζει την ανάρρωσή σου. Αυτό θα αποδείξει πως η καρδιά σου δεν έχει ξεστρατίσει από τον Θεό και πως μέσα στην καρδιά σου δεν έχεις εγκαταλείψει το καθήκον σου, δεν έχεις αρνηθεί το όνομα του Θεού και δεν έχεις εγκαταλείψει την επιθυμία να είσαι σωστό δημιούργημα. Ορισμένοι άνθρωποι λένε: “Αν τα έκανα όλα αυτά, θα με κάνει καλά ο Θεός;” Θα το κάνει; (Όχι απαραίτητα.) Είτε σε κάνει ο Θεός καλά είτε όχι, είτε σε γιατρέψει είτε όχι, εσύ κάνεις αυτό που οφείλει να κάνει ένα δημιούργημα. Είτε η σωματική κατάστασή σου σε καθιστά ικανό να επωμιστείς κάποιο έργο είτε σου επιτρέπει να κάνεις το καθήκον σου, η καρδιά σου δεν πρέπει να ξεστρατίσει από τον Θεό και δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το καθήκον σου μέσα στην καρδιά σου. Έτσι, θα ανταποκρίνεσαι στις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου. Τόσο αφοσιωμένος θα πρέπει να είσαι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι σε όποιο στάδιο της ζωής του κι αν κάποιος συναντήσει ασθένεια ή δυσκολία, όλα βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού και είναι ενορχηστρωμένα από Αυτόν. Όλα έχουν νόημα. Αν δεν είχα περάσει αυτήν την ασθένεια των ματιών, δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ την ποταπή μου πρόθεση να προσπαθώ να κάνω συμφωνίες με τον Θεό, πόσο μάλλον θα είχα καταλάβει ότι βάδιζα στον δρόμο του Παύλου όλον αυτόν τον καιρό, και τελικά θα είχα τιμωρηθεί επειδή είχα αντισταθεί στον Θεό και είχα επαναστατήσει εναντίον Του, χωρίς να ξέρω το γιατί. Αν και ήμουν γεμάτος θλίψη και πόνο εκείνη την περίοδο, αυτό με οδήγησε στο να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου, και απέκτησα κάποια ανάπτυξη στη ζωή. Όλα αυτά ήταν η χάρη του Θεού. Δεν θα είχα μάθει ποτέ αυτά τα πράγματα σε ένα άνετο περιβάλλον. Σκέφτηκα επίσης τον Ιώβ —είχε φόβο Θεού. Όταν αντιμετώπισε πραγματικά μεγάλες δοκιμασίες και εξευγενισμούς, όλα τα υπάρχοντά του τα πήραν ληστές, τα παιδιά του πέθαναν και καλύφθηκε από επώδυνα έλκη. Καθόταν στις στάχτες ξύνοντας τα επώδυνα έλκη του με ένα όστρακο για να ανακουφίσει τον πόνο του, αλλά δεν αμάρτησε με το στόμα του. Ακόμη και όταν η γυναίκα του του είπε να απαρνηθεί το όνομα του Θεού και οι τρεις φίλοι του τον έκριναν, δεν παραπονέθηκε. Είπε μάλιστα: «Ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον». (Ιώβ 1:21). «Τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τα κακά δεν θέλομεν δεχθή;» (Ιώβ 2:10). Ο Ιώβ προτίμησε να καταραστεί τον εαυτό του παρά να σταματήσει να υποτάσσεται στον Θεό ή να σταματήσει να είναι στο έλεος των ενορχηστρώσεων του Θεού, ντροπιάζοντας έτσι τον Σατανά. Έπειτα, υπάρχει ο Πέτρος —βίωσε εκατοντάδες δοκιμασίες και εξευγενισμούς σε μόλις επτά χρόνια, και βάδισε στο μονοπάτι της ζωής-εισόδου καθ’ όλη τη διάρκεια. Επικεντρώθηκε στην αυτοκριτική και τη γνώση του εαυτού του, και προσπάθησε να ικανοποιήσει τις προθέσεις του Θεού σε όλα. Τελικά, έφτασε να αγαπά τον Θεό στο έπακρο και υποτάχθηκε μέχρι θανάτου. Ούτε ο Ιώβ ούτε ο Πέτρος είχαν απαιτήσεις ή αιτήματα από τον Θεό, πόσο μάλλον ανησυχούσαν για το τι είδους έκβαση θα είχαν. Το μόνο που σκέφτονταν ήταν πώς να υποταχθούν στον Θεό και να Τον ικανοποιήσουν, και στο τέλος, έμειναν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό και ταπείνωσαν απόλυτα τον Σατανά. Όλοι αυτοί οι άγιοι ανά τους αιώνες είναι πρότυπα που πρέπει να μιμηθώ. Πήρα μια σταθερή απόφαση: «Εφόσον έχω ακόμα την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και εφόσον μπορώ ακόμα να δω τις λέξεις στον υπολογιστή, και τα χέρια μου μπορούν ακόμα να πληκτρολογούν και το μυαλό μου είναι καθαρό, τότε θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ στο καθήκον μου. Ακόμη και αν μια μέρα χάσω την όρασή μου και δεν μπορώ πλέον να κάνω το καθήκον μου, θα είμαι και πάλι πρόθυμος να υποταχθώ. Ακόμη και αν δεν βλέπω, μπορώ να αναλογίζομαι τα λόγια του Θεού στην καρδιά μου και μπορώ να μοιράζομαι προφορικά τις εμπειρίες μου με τη γυναίκα και τα παιδιά μου, ώστε να με βοηθήσουν να γράψω άρθρα βιωματικής μαρτυρίας. Θα επικεντρωθώ επίσης στο να ησυχάζω ενώπιον του Θεού κάθε μέρα για να ακούω τον λόγο Του, και να αντλώ από τα λόγια του Θεού για να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίζω τον εαυτό μου, και να διορθώνω τη διεφθαρμένη μου διάθεση». Τον επόμενο καιρό, φορούσα γυαλιά πρεσβυωπίας για να παρακολουθώ τις συναθροίσεις και να διαβάζω τα λόγια του Θεού με τη γυναίκα μου. Συνέχισα να γράφω κηρύγματα καθημερινά και, όταν είχα χρόνο, έγραφα επίσης άρθρα βιωματικής μαρτυρίας. Όταν τα μάτια μου θόλωναν μετά από πολλή ώρα στον υπολογιστή, έβαζα μερικές οφθαλμικές σταγόνες και τα ξεκούραζα για λίγο, και μόλις η δυσφορία υποχωρούσε, συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου. Περίπου δύο μήνες μετά την εγχείρηση στο μάτι μου, πήγα στο νοσοκομείο για επανεξέταση και ο γιατρός μού έκανε θεραπεία με λέιζερ. Αυτό καθάρισε μέρος της θόλωσης του υαλοειδούς στο μάτι μου και μπορούσα να δω τα κοντινά αντικείμενα πολύ πιο καθαρά από πριν. Δεν χρειαζόμουν πλέον γυαλιά πρεσβυωπίας για να δω το κείμενο στον υπολογιστή, και μπορούσα ακόμη και να δω τα μικρότερα γράμματα πιο καθαρά. Ήμουν πραγματικά ενθουσιασμένος και ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου για τη χάρη Του.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα πόσο εγωιστής και ποταπός ήμουν που προσπαθούσα να κάνω συμφωνίες με τον Θεό στην πίστη μου. Ήταν τα λόγια του Θεού που μου έδωσαν κάποια κατανόηση του εαυτού μου και μου επέφεραν κάποια αλλαγή. Ευχαριστώ ειλικρινά τον Θεό!