Από της Γουάνγκ Γιν, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια συνηθισμένη οικογένεια αγροτών τη δεκαετία του 1970. Έχω πολλά αδέλφια και ήμασταν πολύ φτωχοί. Από την άλλη, στο χωριό μας υπήρχαν αρκετές οικογένειες που δούλευαν στην πόλη της κομητείας. Είχαν μισθό, έτρωγαν καλά και ντύνονταν αξιοπρεπώς. Επίσης, οι άνθρωποι στο χωριό τούς φέρονταν με μεγάλη ευγένεια και σεβασμό. Τα έβλεπα όλα αυτά και σκεφτόμουν: «Απλώς, είναι πιο καλά να έχεις χρήματα. Ζεις μέσα στην αφθονία και οι άνθρωποι σ’ έχουν σε εκτίμηση». Η μητέρα μου συχνά με παρότρυνε: «Δεν έχουμε πλούσιους συγγενείς ούτε έχουμε κάποιον τρόπο για να βρούμε δουλειά. Πρέπει να μελετήσεις σκληρά, να μπεις στο πανεπιστήμιο και να βρεις μια δουλειά μελλοντικά. Μόλις γίνεις επιτυχημένη, θα νιώσω ανακούφιση». Έτσι, θεωρούσα ότι μόνο αν έμπαινα στο πανεπιστήμιο είχα ελπίδα ν’ αλλάξω τη μοίρα μου. Καθώς, όμως, πλησίαζαν οι εισαγωγικές εξετάσεις του πανεπιστημίου, συνέβη κάτι αναπάντεχο. Η μητέρα μου εμφάνισε καρκίνο του οισοφάγου, και χρειάστηκε να μπει στο νοσοκομείο και να χειρουργηθεί, διαδικασία πολύ δαπανηρή. Η οικογένειά μου στ’ αλήθεια δεν είχε τα χρήματα για τα δίδακτρά μου. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα σαν να μου είχε πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Τις μέρες που ακολούθησαν, συνόδευα τη μητέρα μου στο νοσοκομείο για χημειοθεραπείες και άλλες θεραπείες, όμως τελικά έφυγε από τη ζωή. Το όνειρό μου να πάω στο πανεπιστήμιο είχε γίνει συντρίμμια. Κάποιος, μάλιστα, με κορόιδεψε μες στα μούτρα μου, λέγοντας: «Το πεπρωμένο σου είναι να γίνεις σαν την Τσινγκγουέν στο “Όνειρο των κόκκινων αρχοντικών”. Οι φιλοδοξίες σου φτάνουν πιο ψηλά κι απ’ τον ουρανό, αλλά η μοίρα σου είναι πιο εύθραυστη κι από γυαλί. Αποδέξου τη μοίρα σου!» Όταν αντιμετώπισα αυτήν τη χλεύη, κατάλαβα πόσο άστατα και ιδιοτελή είναι τα πράγματα στον κόσμο. Αν δεν έχεις χρήματα, όλοι θα σε περιφρονούν. Αποφάσισα επιτόπου ότι έπρεπε να έχω τα κότσια να παλεύω για την αξιοπρέπειά μου. Έπρεπε οπωσδήποτε να βρω έναν τρόπο να βγάλω λεφτά, ώστε μια μέρα να κάνω όσους με είχαν χλευάσει να με δουν με άλλο μάτι!

Αφότου παντρεύτηκα, είδα ότι το ιατρικό επάγγελμα ήταν μια καλή επιλογή, αφού μπορείς να βγάζεις καλά λεφτά, και οι άλλοι σε σέβονται. Έτσι, ζήτησα από τον σύζυγό μου να με βοηθήσει με τις διασυνδέσεις του να γραφτώ στην ιατρική σχολή. Ολοκλήρωσα την τριετή ιατρική εκπαίδευσή μου και μετά άνοιξα δική μου κλινική. Φερόμουν στον κόσμο με καλοσύνη και, σιγά σιγά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν στην κλινική μου για θεραπεία. Επίσης, συνέχισα να μετεκπαιδεύομαι στην ιατρική, αποκτώντας διάφορα προσόντα. Οι ιατρικές δεξιότητές μου βελτιώνονταν διαρκώς και σύντομα ήμουν γιατρός περιωπής στην περιοχή. Έβγαζα περισσότερα χρήματα από την κλινική μου απ’ ό,τι ο άντρας μου στη δουλειά του, οι ασθενείς μου με σέβονταν και οι συγγενείς και οι φίλοι μου με θαύμαζαν. Μάλιστα η γυναίκα ενός φίλου με επαίνεσε αυτοπροσώπως, λέγοντας: «Ντύνεσαι πολύ κομψά πλέον. Είσαι άλλος άνθρωπος σε σχέση με πριν μερικά χρόνια!» Χωρίς σχεδόν να το καταλάβω, αποκτούσα όλο και περισσότερους φίλους, ενώ όλο και περισσότεροι άνθρωποι μου ζητούσαν να τους κάνω διάφορες χάρες. Ακόμη κι εκείνος ο άνθρωπος που με είχε χλευάσει στο παρελθόν ήταν πλέον όλο χαμόγελα και κολακείες όταν με συναντούσε. Είναι μεγάλη αλήθεια ότι «Το χρήμα κάνει τον κόσμο να γυρίζει», καθώς και ότι «Όταν είσαι φτωχός στην πόλη, κανείς δεν νοιάζεται για σένα. Όταν, όμως, είσαι πλούσιος στα βουνά, βρίσκεις συγγενείς που δεν ήξερες ότι έχεις». Ανοίγοντας την κλινική, απέκτησα φήμη και κέρδη, και η ματαιοδοξία μου ικανοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Με το πέρασμα των χρόνων, συνέχισα να βελτιώνω τις ιατρικές δεξιότητές μου και όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν στην κλινική για θεραπεία. Αρκετοί δάσκαλοι από ένα κοντινό σχολείο με κάλεσαν ν’ ανοίξω μια κλινική στο σχολείο τους. Φυσικά δεν άφησα να πάει χαμένη μια τόσο καλή ευκαιρία να βγάλω χρήματα. Είχα δύο κλινικές ταυτόχρονα και δούλευα όλο και περισσότερο. Η κουνιάδα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, αλλά δεν είχα χρόνο να το διερευνήσω, αφού αφιέρωνα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στη δουλειά μου. Μια φορά, έκανα μια ένεση σε ένα δίχρονο κορίτσι και γύρισα σπίτι. Ενώ έτρωγα, με πήραν τηλέφωνο οι δικοί της, και μου είπαν ότι έβγαζε αφρούς από το στόμα και είχε δυνατούς σπασμούς, και την είχαν πάει επειγόντως στο Κεντρικό Νοσοκομείο για θεραπεία. Μου ζήτησαν να πάω εκεί το συντομότερο δυνατόν. Άσπρισα απ’ τον φόβο και έτρεξα στο νοσοκομείο. Ο εφημερεύων ιατρός μού είπε: «Όλα καλά τώρα. Το κοριτσάκι ίσως ήταν αλλεργικό στο φάρμακο». Μια άλλη φορά, έκανα ένα τεστ δερματικής αλλεργίας σ’ έναν ασθενή και ήταν αρνητικό. Ωστόσο, μόλις του χορήγησα το φάρμακο, ξαφνικά άρχισε να σπαρταράει ολόκληρος. Έτρεμε ολόκληρο το κρεβάτι, και ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου. Του χορηγήθηκε επειγόντως αγωγή και σιγά σιγά συνήλθε. Μετά από τα δύο αυτά περιστατικά, τα νεύρα μου ήταν τεντωμένα κάθε μέρα και ήμουν συνεχώς αγχωμένη, καθώς φοβόμουν μήπως συνέβαινε κάποιο ιατρικό ατύχημα. Αν και με τις δύο κλινικές έβγαζα χρήματα, και ο θαυμασμός και ο σεβασμός των άλλων ικανοποιούσε τη ματαιοδοξία μου, στο τέλος κάθε κουραστικής μέρας, όταν όλοι είχαν φύγει, ένιωθα μόνο κενό και σύγχυση. Πιστεύω στον Κύριο Ιησού από μικρή και, πριν ανοίξω την κλινική, προσευχόμουν και διάβαζα τη Βίβλο συχνά. Πλέον, όμως, το μόνο που σκεφτόμουν όλη μέρα ήταν να προσέχω όταν έκανα τις ιατρικές πράξεις, να βελτιώσω τις ιατρικές δεξιότητές μου και να θριαμβεύσω στον ανταγωνισμό με τους συναδέλφους μου. Ούτε προσευχόμουν πια ούτε διάβαζα τη Βίβλο· ήμουν ακριβώς σαν τους δύσπιστους. Η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον Θεό και ζούσα σαν άπιστη. Ήθελα ν’ αλλάξω, αλλά είχα τόση δουλειά όλη μέρα που δεν μου απέμενε δύναμη για να απελευθερωθώ.

Το σημείο καμπής της ζωής μου ως πιστής στον Θεό ήρθε το 2008. Ήμουν 36 χρονών τότε και έγκυος στο δεύτερο παιδί μου. Τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης, διαγνώστηκα με υψηλή αρτηριακή πίεση· τον έκτο ή τον έβδομο μήνα, ολόκληρο το σώμα μου άρχισε να πρήζεται, τα δόντια μου χαλάρωσαν και, κάποια στιγμή, γκριζάρισαν και τα μαλλιά μου. Μπήκα στο νοσοκομείο, επειδή η πίεσή μου ανέβαινε διαρκώς. Μια νύχτα, άρχισαν να ματώνουν τα δόντια μου και να πονάει το στομάχι μου. Εμφανίστηκαν τα σημάδια μιας μεγάλης αιμορραγίας, και ο γιατρός, μετά από επείγουσα διαβούλευση με πολλούς άλλους γιατρούς, αποφάσισε να κάνει επείγουσα καισαρική. Είπε, επίσης, ότι υπήρχε η πιθανότητα να μην επιβιώσουμε από την επέμβαση ούτε εγώ ούτε το παιδί μου. Ήμουν ξαπλωμένη στο τραπέζι του χειρουργείου, ακούγοντας τον θόρυβο των χειρουργικών εργαλείων, και ένα σωρό μπερδεμένες σκέψεις πλημμύρισαν το μυαλό μου: «Είμαι μόλις 36 ετών και πάντα επιδίωκα το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος. Αν χάσω τη ζωή μου, ποιο τ’ όφελος από όλα αυτά τα λεφτά; Δεν μπορούν να σώσουν τα χρήματα τη ζωή μου! Το χρήμα, η φήμη, το κέρδος και ο θαυμασμός έρχονται και παρέρχονται!» Στη διάρκεια της επέμβασης, ο γιατρός αναφώνησε έκπληκτος: «Ο πλακούντας έχει αποκολληθεί κατά τα τρία τέταρτα και δεν υπάρχει σοβαρή αιμορραγία. Εσύ και το παιδί σου είστε ασφαλείς. Τι μεγάλη ευλογία!» Όταν βγήκα από το νοσοκομείο, ήμουν πολύ αδύναμη κι έπρεπε ν’ αναρρώσω στο σπίτι. Η κουνιάδα μου μου κατέθεσε ξανά μαρτυρία για το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Ακούγοντας τη συναναστροφή της, κατάλαβα ότι ο Θεός είχε ενσαρκωθεί τις έσχατες ημέρες για να εκφράσει την αλήθεια και να σώσει τους ανθρώπους. Μόνο αν αποδεχθούν οι άνθρωποι την αλήθεια μπορούν να καθαρθούν και να μεταμορφωθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους· μόνο τότε θα προστατευθούν εκείνοι από τον Θεό στη διάρκεια των καταστροφών και θα επιβιώσουν για να φτάσουν σε έναν υπέροχο προορισμό. Σκέφτηκα τα χρόνια που αφιέρωνα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στη δουλειά μου. Δεν επιζήτησα ποτέ να διερευνήσω το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Αν έκλεινα απέξω τον αληθινό Θεό, θα αντιστεκόμουν στον Θεό! Αυτή η σκέψη με τρόμαξε λίγο, κι έτσι αποφάσισα να διερευνήσω την αληθινή οδό. Τις μέρες που ακολούθησαν, διάβασα πολλά από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και βεβαιώθηκα ότι ο Κύριος Ιησούς έχει επιστρέψει ως Παντοδύναμος Θεός. Κατόπιν, αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες και άρχισα να ζω την εκκλησιαστική ζωή.

Αφότου συναναστράφηκα για ένα διάστημα, ανάρρωσα σωματικά και σύντομα με επέλεξαν ως διακόνισσα ποτίσματος. Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό που με εξύψωσε ώστε να μπορώ να κάνω ένα καθήκον. Επειδή συμμετείχα σε πολλές συναθροίσεις, συχνά δεν ήμουν στις κλινικές, και έρχονταν όλο και λιγότεροι ασθενείς. Είχα αγχωθεί πολύ και σκεφτόμουν: «Τι θα γίνει αν συνεχιστεί αυτό; Πώς θα βγάζω λεφτά στο μέλλον αν όλοι οι τακτικοί ασθενείς μου πάνε αλλού για τις θεραπείες τους; Αν συνεχιστεί αυτό, δεν θ’ αναγκαστώ να κλείσω τις κλινικές; Δεν γίνεται αυτό! Πρέπει να μιλήσω στους επικεφαλής της εκκλησίας και να τους ζητήσω να μ’ αφήσουν να είμαι υπεύθυνη για λιγότερες ομάδες συναθροίσεων». Ύστερα, όμως, σκέφτηκα το εξής: Είμαι δημιούργημα και πρέπει να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορώ· αυτή είναι η συνείδηση και η λογική που οφείλω να διαθέτω. Έτσι, δεν είπα τίποτα στους επικεφαλής. Ωστόσο, στη διάρκεια των συναθροίσεων, ένιωθα εξαιρετικά άβολα και ανήσυχα, και μέσα μου υπολόγιζα πόσα χρήματα είχα χάσει πηγαίνοντας στη συνάθροιση. Δεν γαλήνευα καθόλου την καρδιά μου ενώπιον του Θεού για να συλλογιστώ τα λόγια Του. Ήξερα ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή, κι έτσι προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και ν’ αναζητήσω. Μια μέρα, διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν δεν αναζητάς ευκαιρίες για να τελειωθείς από τον Θεό και αν δεν πασχίζεις να προηγείσαι των υπολοίπων στην αναζήτηση της τελείωσης, τότε, στο τέλος, θα γεμίσεις τύψεις. Τώρα είναι η καλύτερη ευκαιρία για να επιτύχεις την τελείωση· τώρα είναι μια εξαιρετικά καλή ώρα. Αν δεν επιζητήσεις ειλικρινά να τελειωθείς από τον Θεό, θα είναι πολύ αργά μόλις ολοκληρωθεί το έργο Του —θα έχεις χάσει την ευκαιρία. Όσο μεγάλες κι αν είναι οι φιλοδοξίες σου, αν ο Θεός δεν εκτελεί πλέον έργο, τότε, ανεξάρτητα από το πόση προσπάθεια καταβάλλεις, ποτέ δεν θα μπορέσεις να επιτύχεις την τελείωση. Πρέπει να αδράξεις αυτήν την ευκαιρία και να συνεργαστείς ενόσω το Άγιο Πνεύμα επιτελεί το σπουδαίο έργο Του. Αν χάσεις αυτήν την ευκαιρία, δεν θα σου δοθεί άλλη, όσες προσπάθειες και αν καταβάλλεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού προκειμένου να επιτύχεις την τελείωση). «Αν τοποθετούσα κάποια χρήματα μπροστά σας αυτήν τη στιγμή και σας έδινα την ελευθερία να διαλέξετε —και αν δεν σας καταδίκαζα για την επιλογή σας— τότε οι περισσότεροι από εσάς θα διάλεγαν τα χρήματα και θα απαρνούνταν την αλήθεια. Οι καλύτεροι από εσάς θα παρατούσαν τα χρήματα και θα διάλεγαν διστακτικά την αλήθεια, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο θα άρπαζαν τα χρήματα στο ένα χέρι και την αλήθεια στο άλλο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα φαινόταν ο πραγματικός σας εαυτός; Αν είχατε να επιλέξετε μεταξύ της αλήθειας και οτιδήποτε στο οποίο είστε αφοσιωμένοι, θα επιλέγατε όλοι μ’ αυτόν τον τρόπο και η στάση σας θα παρέμενε ίδια. Δεν είναι έτσι; Δεν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που έχουν ταλαντευτεί μεταξύ σωστού και λάθους; Σε όλες τις μάχες μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου —μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της αρμονίας και της ρήξης, του πλούτου και της φτώχειας, της θέσης και μιας συνηθισμένης κατάστασης, της υποστήριξης και της απόρριψης και ούτω καθεξής— σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε κάνει! Μεταξύ μιας αρμονικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέξατε την πρώτη και το κάνατε χωρίς κανέναν δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέξατε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν τη θέληση να επιστρέψετε στην ακτή. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέξατε το πρώτο. Όταν ήταν να επιλέξετε είτε τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες σας είτε Εμένα, διαλέξατε τα πρώτα. Και μεταξύ των αντιλήψεων και της αλήθειας, διαλέξατε και πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους μοχθηρές πράξεις σας, έχω απλώς χάσει την πίστη Μου σ’ εσάς, απλώς μένω έκπληκτος. Οι καρδιές σας, αναπάντεχα, είναι ανίκανες να μαλακώσουν. Το αίμα της καρδιάς που δαπανώ τόσα χρόνια, αναπάντεχα, δεν Μου έχει φέρει τίποτα άλλο, παρά την εγκατάλειψη και την παραίτησή σας, αλλά οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε μέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη αποκαλυφθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα την επείγουσα πρόθεσή Του να σώσει την ανθρωπότητα. Τώρα, το έργο του Θεού έχει φτάσει στην κρίσιμη στιγμή του καθορισμού της έκβασης των ανθρώπων. Διάφορες καταστροφές χτυπούν παντού, όπως συχνοί σεισμοί, λιμοί και επιδημίες. Το έργο του Θεού οδεύει προς το τέλος του, και μοναδική μας ευκαιρία να σωθούμε είναι ν’ ακολουθήσουμε τον Θεό και να αποδεχθούμε τη σωτηρία Του. Αν χάσουμε αυτήν την ευκαιρία, θα το μετανιώνουμε για μια ζωή. Ο Θεός μού πρόσφερε τη χάρη Του δίνοντάς μου την ευκαιρία να κάνω καθήκον ποτίσματος. Πρόθεσή Του ήταν να μου επιτρέψει ν’ αποκτήσω περισσότερες αλήθειες κάνοντας το καθήκον μου. Ωστόσο, εγώ φοβόμουν ότι, αν συμμετείχα σε πολλές συναθροίσεις, θα έχανα όχι μόνο την ευκαιρία να βγάλω λεφτά, αλλά και το γόητρό μου ως πλούσια. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα να γαληνέψω την καρδιά μου ώστε να συλλογιστώ τα λόγια του Θεού και, μάλιστα, ήθελα να ζητήσω από τους επικεφαλής μου να μου επιτρέψουν να είμαι υπεύθυνη για λιγότερες ομάδες συναθροίσεων. Από τη μία ήταν το χρήμα και από την άλλη το καθήκον μου, κι εγώ ήμουν ακόμα προσκολλημένη σε επιφανειακά πράγματα όπως το χρήμα, η φήμη και το κέρδος· δεν μπορούσα να τα εγκαταλείψω. Μόλις ολοκληρωθεί το έργο του Θεού και έρθουν οι μεγάλες καταστροφές, αν δεν έχω αποκτήσει την αλήθεια, θα χαθώ μέσα στις καταστροφές. Και τότε, όσο κι αν κλαίω και οδύρομαι, όσο πικρά κι αν το μετανιώνω, θα είναι πολύ αργά. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα, επίσης, ότι, παρόλο που η επιδίωξη του χρήματος, της φήμης και του κέρδους μπορεί να φέρουν μεγάλη απόλαυση στη σάρκα και να σου εξασφαλίσουν τον σεβασμό και τον θαυμασμό των άλλων, δεν είναι παρά μια πρόσκαιρη ικανοποίηση. Όταν χτυπήσει η καταστροφή, τα χρήματα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να σου σώσουν τη ζωή. Σκέφτηκα ότι, παρόλο που έβγαζα κάμποσα λεφτά από τις κλινικές μου, κόντεψα να πεθάνω από σοβαρή αιμορραγία στη διάρκεια του τοκετού. Χωρίς τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, τα χρήματα δεν θα μου έσωζαν τη ζωή, όσο πολλά κι αν ήταν. Η σύζυγος ενός φίλου ήταν δασκάλα και διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού ενώ ήταν λίγο πάνω από 30 χρονών. Ούτε τα πανάκριβα εισαγόμενα φάρμακα δεν μπόρεσαν να της σώσουν τη ζωή, και πέθανε στα 36 της. Επίσης, ένας από τους συμφοιτητές μου ήταν διευθυντής σε ένα ορθοπεδικό νοσοκομείο και ήταν αρκετά γνωστός στην κομητεία μας. Τελείως ξαφνικά, διαγνώστηκε με καρκίνο του ήπατος και, δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή μόλις έξι μήνες αργότερα. Θυμήθηκα τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου Ιησού: «Επειδή τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Κατά Ματθαίον 16:26). Αλήθεια είναι. Τα τελευταία χρόνια, οι καταστροφές είναι όλο και πιο σοβαρές· σεισμοί, λιμοί και επιδημίες πλήττουν τον πλανήτη πολύ συχνά. Πάρα πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν ξαφνικά σ’ αυτές τις καταστροφές. Όσα λεφτά κι αν έχεις, πάντα είσαι αβοήθητος μπροστά στον θάνατο. Τα χρήματα δεν μπορούν να σώσουν τη ζωή κανενός. Μπορείς να σωθείς από τον Θεό και να επιβιώσεις μόνο αν ακολουθείς τον Θεό, επιδιώκεις την αλήθεια και κάνεις το καθήκον ενός δημιουργήματος· τότε μόνο μπορείς να έχεις καλή μοίρα και καλό προορισμό. Το έργο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να επιδιώκω σοβαρά την αλήθεια και να εκτιμώ την ευκαιρία που έχω τώρα να κάνω το καθήκον μου. Στο εξής, διάβαζα πιο συχνά τα λόγια του Θεού όποτε είχα χρόνο, και μπορούσα να γαληνεύω την καρδιά μου στις συναθροίσεις.

Αργότερα, το Υπουργείο Υγείας επέβαλε τη συγχώνευση όλων των κοινοτικών κλινικών, τις έθεσε υπό ενιαία διοίκηση και εγκαθίδρυσε το συνεταιριστικό σύστημα ιατρικών αποζημιώσεων. Οι ασθενείς δεν μπορούσαν πλέον να αποζημιώνονται για τα ιατρικά έξοδα θεραπείας σε ιδιωτικές κλινικές. Κάποιοι γιατροί που είχαν μια κλινική κοντά στην κοινότητά μου με προσέγγισαν για να συζητήσουμε μια πιθανή συγχώνευση των κλινικών μας. Σκέφτηκα ότι οι κλινικές θα μεγάλωναν μετά τη συγχώνευση και ότι σίγουρα θα έβγαζα περισσότερα χρήματα. Η συγχώνευση των κλινικών ήταν ένας μεγάλος πειρασμός για μένα. Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι πλέον έκανα καθήκον ποτίσματος και είχα συναθροίσεις σχεδόν καθημερινά. Όταν είχα τις δικές μου κλινικές, το πρόγραμμά μου ήταν σχετικά ευέλικτο. Αν, όμως, οι κλινικές συγχωνεύονταν, οι συνεργάτες μου σίγουρα θα μ’ εμπόδιζαν, για δικό τους όφελος, να πηγαίνω τακτικά στις συναθροίσεις, και πλέον δεν θα ήμουν τόσο ελεύθερη να συμμετέχω στις συναθροίσεις και να κάνω τα καθήκοντά μου. Η ζωή μου σίγουρα θα ζημιωνόταν. Δεν υπήρχε περίπτωση να συγχωνευτούν οι κλινικές κι αυτό να μην μ’ εμποδίσει να πηγαίνω στις συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου. Αν, όμως, δεν συγχώνευα τις κλινικές μου, τότε σίγουρα θα είχα όλο και λιγότερους ασθενείς, αφού θα έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν ν’ αποζημιωθούν για τα ιατρικά τους έξοδα στις κλινικές μου. Με τον καιρό, οι κλινικές σίγουρα θα χρεοκοπούσαν, και τότε θα έχανα κάθε μέσον για να βγάζω χρήματα. Όταν βρέθηκα αντιμέτωπη μ’ αυτήν την επιλογή, δίστασα και τους είπα: «Αφήστε να το σκεφτώ λίγο». Τις επόμενες μέρες, ένιωθα την καρδιά μου πολύ βαριά, λες και την πίεζε ένας πελώριος βράχος. Προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Αγαπημένε Παντοδύναμε Θεέ, βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα σχέδιο συγχώνευσης των κλινικών μου. Είμαι πολύ διχασμένη γι’ αυτό το ζήτημα και δεν ξέρω τι να κάνω. Είθε να με οδηγήσεις Εσύ».

Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «“Το χρήμα κινεί τον κόσμο”· είναι αυτή μια τάση; Σε σχέση με τη μόδα και τις γκουρμέ τάσεις που αναφέρατε, δεν πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο; Το ρητό “Το χρήμα κινεί τον κόσμο” είναι μια φιλοσοφία του Σατανά. Επικρατεί σε μεγάλο βαθμό στους ανθρώπους, σε κάθε κοινωνία· θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι μια τάση. Κι αυτό επειδή έχει ενσταλαχτεί στην καρδιά του καθενός, ο οποίος στην αρχή δεν αποδεχόταν αυτό το ρητό, όμως στη συνέχεια το αποδέχτηκε σιωπηρά όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματική ζωή, και άρχισε να πιστεύει πως τα λόγια αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, αληθινά. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία με την οποία διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; Ίσως οι άνθρωποι να μην έχουν το ίδιο ποσοστό βιωματικής γνώσης αυτού του ρητού, αλλά ο καθένας έχει έναν διαφορετικό βαθμό ερμηνείας και αναγνώρισής του, με βάση τα όσα έχουν συμβεί γύρω του και τις προσωπικές εμπειρίες του. Δεν ισχύει αυτό; Ανεξαρτήτως του πόση εμπειρία έχει κάποιος από αυτό το ρητό, ποια είναι η αρνητική επίδραση που μπορεί να έχει στην καρδιά κάποιου; Κάτι αποκαλύπτεται μέσα από τη διάθεση των ανθρώπων αυτού του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου καθενός από εσάς. Τι ακριβώς; Η λατρεία του χρήματος. Είναι δύσκολο να αφαιρεθεί αυτό από την καρδιά κάποιου; Είναι πολύ δύσκολο! Φαίνεται ότι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά είναι όντως βαθιά! Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το χρήμα για να δελεάσει τους ανθρώπους και τους διαφθείρει όλους ώστε να λατρεύουν το χρήμα και τα υλικά αγαθά. Και πώς εκδηλώνεται στους ανθρώπους αυτή η λατρεία του χρήματος; Δεν νομίζετε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο δεν θα μπορούσατε να επιβιώσετε χωρίς χρήματα και ότι δεν θα μπορούσατε να περάσετε ούτε μία μέρα χωρίς αυτά; Το πόσα χρήματα έχουν οι άνθρωποι καθορίζει πόσο υψηλή είναι η θέση τους και πόσο σεβαστοί είναι. Οι φτωχοί δεν νιώθουν ότι μπορούν να σταθούν με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, ενώ οι πλούσιοι έχουν υψηλή θέση, στέκονται με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, και μπορούν να μιλούν δυνατά και να ζουν με αλαζονικό και αυταρχικό τρόπο. Τι αποφέρουν στους ανθρώπους αυτό το ρητό και αυτή η τάση; Δεν ισχύει ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν την οποιαδήποτε θυσία για να βγάλουν χρήματα; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους κατά την επιδίωξη περισσότερου χρήματος; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να εκτελέσουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους; Δεν αποτελεί καταχθόνιο σχέδιο του Σατανά να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο και αυτό το ρητό για να διαφθείρει τον άνθρωπο σε αυτόν τον βαθμό; Δεν πρόκειται για ένα κακόβουλο τέχνασμα;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν να καταλάβω ότι, όποτε έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο καθήκον και το χρήμα, πάντοτε διάλεγα το χρήμα και τα οφέλη. Η βασική αιτία γι’ αυτό ήταν η ζημιά που προκαλούν οι σατανικές σκέψεις και ιδέες. Από όταν ήμουν μικρή είχαν χαραχτεί στην καρδιά μου σατανικές σκέψεις και ιδέες όπως «Το χρήμα κάνει τον κόσμο να γυρίζει» και «Όταν είσαι φτωχός στην πόλη, κανείς δεν νοιάζεται για σένα. Όταν, όμως, είσαι πλούσιος στα βουνά, βρίσκεις συγγενείς που δεν ήξερες ότι έχεις». Θεωρούσα ότι το χρήμα σού δίνει θέση στα μάτια των άλλων και ότι μόνο με το χρήμα μπορούσες να περπατάς με το κεφάλι ψηλά, να ζεις μέσα στην πολυτέλεια, και να έχεις μια φωτεινή και λαμπερή ζωή. Αν δεν είχες χρήματα, θα ήσουν κατώτερος στα μάτια των άλλων. Όταν ήμουν παιδί, επειδή η οικογένειά μου ήταν φτωχή, πήρα την απόφαση να πάω στο πανεπιστήμιο και ν’ αφήσω πίσω μου τη φτωχική ζωή μου. Ωστόσο, το όνειρό μου να πάω στο πανεπιστήμιο έγινε συντρίμμια όταν, πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις, η μητέρα μου διαγνώστηκε με μια νόσο σε τελικό στάδιο. Η χλεύη των κοσμικών ανθρώπων τροφοδότησε περαιτέρω την αποφασιστικότητά μου να πλουτίσω. Όταν είδα ότι, αν γινόμουν γιατρός, θ’ αποκτούσα τόσο φήμη όσο και κέρδη, πήγα στην ιατρική σχολή, πέρασα τις εξετάσεις επάρκειας και άνοιξα μια κλινική. Λίγα χρόνια αργότερα, ήμουν σχετικά επιτυχημένη, και ο θαυμασμός και ο έπαινος των άλλων ικανοποιούσε τη ματαιοδοξία μου. Πείστηκα ακόμη περισσότερο ότι η ζωή του ανθρώπου γίνεται ευγενής όταν αποκτά χρήματα. Είχα το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος ως στόχο της επιδίωξής μου στη ζωή. Εκείνα τα χρόνια, αφιέρωνα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στη δουλειά μου, επιδιώκοντας τον πλούτο. Επειδή όλη μέρα είχα πολύ στρες, ανέβασα υψηλή πίεση και, στον τοκετό, είχα επιπλοκές εξαιτίας της υπέρτασης που προκάλεσε η εγκυμοσύνη. Αν δεν υπήρχε η προστασία του Θεού, θα είχα πεθάνει καιρό πριν. Επί οχτώ χρόνια, η κουνιάδα μου μου κήρυττε με σοβαρότητα το ευαγγέλιο ξανά και ξανά, αλλά εγώ ήμουν όλη μέρα απασχολημένη, προσπαθώντας να βγάλω χρήματα. Ήταν σαν η ψυχή μου να είχε καλυφθεί από ένα σύννεφο, και δεν ενδιαφερόμουν καθόλου να διερευνήσω την αληθινή οδό· απέρριπτα τη σωτηρία του Θεού ξανά και ξανά. Κόντεψα να χάσω τη σπουδαία ευκαιρία της σωτηρίας από τον Θεό. Ακόμη και αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, η οπτική μου για τα πράγματα και πάλι δεν άλλαξε. Φοβόμουν ότι, αν έκανα πολλά καθήκοντα ή πήγαινα σε πολλές συναθροίσεις, θα έχανα την ευκαιρία να βγάλω λεφτά, κι έτσι δεν ήθελα να είμαι υπεύθυνη για τόσες ομάδες συναθροίσεων. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα να γαληνέψω την καρδιά μου ώστε να συλλογιστώ τα λόγια του Θεού, και ζημιώθηκε η ζωή-είσοδός μου. Είναι όπως ακριβώς το εξέθεσε ο Θεός: «Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να εκτελέσουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους;» Ζούσα με βάση σατανικούς κανόνες ύπαρξης, και είχα πάρει το εσφαλμένο μονοπάτι της επιδίωξης του χρήματος, της φήμης και του κέρδους. Προκάλεσα βάσανα στη σάρκα μου και, ακόμα περισσότερο, απώλειες στη ζωή μου. Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ρητά όπως «Το χρήμα κάνει τον κόσμο να γυρίζει» και «Το χρήμα δεν είναι το παν, αλλά χωρίς αυτό δεν κάνεις τίποτα» είναι σατανικές πλάνες που παραπλανούν, διαφθείρουν και καταβροχθίζουν τους ανθρώπους. Αν συνέχιζα να μην μπορώ να διακρίνω τους τρόπους με τους οποίους βλάπτει ο Σατανάς τους ανθρώπους, και συνέχιζα να αγωνίζομαι για χρήμα, φήμη και κέρδος, τότε τελικά θα με αιχμαλώτιζε στα σίγουρα ο Σατανάς και θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Όταν το κατάλαβα αυτό, αποφάσισα να μη συγχωνεύσω τις κλινικές και, όταν ερχόταν η ώρα να δώσω το νοίκι, θα έκλεινα τις δικές μου και θα επικεντρωνόμουν στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Όταν οι συνάδελφοί μου μου τηλεφώνησαν ξανά, τους ξεκαθάρισα ότι δεν θα συγχώνευα τις κλινικές. Παρόλο που έβγαζα λιγότερα χρήματα, ήμουν ελεύθερη να συναθροίζομαι και να κάνω το καθήκον μου. Με αυτόν τον τρόπο άσκησης, η καρδιά μου ένιωθε πολύ γαλήνια και ήρεμη.

Σε λίγο καιρό, ήρθε η ώρα να δώσω το νοίκι και άρχισα πάλι να έχω δισταγμούς. Σκέφτηκα ότι μου είχε πάρει μια ολόκληρη δεκαετία να σπουδάσω ιατρική και ν’ ανοίξω τις κλινικές· σκέφτηκα και όλες τις ταλαιπωρίες που είχα υποστεί, όλες τις επίπονες προσπάθειες που είχα καταβάλει για ν’ ανοίξω τις κλινικές μου. Ήμουν πολύ απρόθυμη να τις εγκαταλείψω. Σκέφτηκα επίσης ότι, αν έκλεινα τις κλινικές, όχι μόνο θα χειροτέρευε η υλική ζωή μου, αλλά και θα έχανα τους επαίνους και τον θαυμασμό των άλλων. Μάχη μαινόταν μέσα στην καρδιά μου, και δεν ήξερα τι να κάνω. Έτσι, γονάτισα και προσευχήθηκα με σοβαρότητα στον Θεό: «Αγαπημένε Παντοδύναμε Θεέ, είπα κάποια στιγμή ότι, όταν ερχόταν η ώρα να δώσω το νοίκι, θα έκλεινα τις κλινικές ώστε να μπορώ να κάνω σωστά το καθήκον μου. Όμως ακόμα δεν μπορώ να τις εγκαταλείψω τελείως. Είθε να με διαφωτίσεις και να με καθοδηγήσεις, και να μου δώσεις πίστη και δύναμη». Εκείνη τη μέρα, πήγα να δουλέψω στην κλινική. Καθ’ οδόν, είδα ξαφνικά ένα κατάμαυρο φέρετρο μπροστά σ’ ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, με στεφάνια δίπλα του. Από κάπου ακούγονταν κλάματα· είχα σοκαριστεί. Είχε γίνει κάποιο ιατρικό ατύχημα! Ρώτησα κι έμαθα ότι στο συγκεκριμένο νοσοκομείο είχε πεθάνει μια γυναίκα με το μωρό της στη διάρκεια του τοκετού. Σκέφτηκα ότι, όλα αυτά τα χρόνια, είχαν συμβεί κάποια μικροατυχήματα στις κλινικές μου, αλλά είχαν όλα περάσει χωρίς σοβαρές συνέπειες. Αυτό δεν οφειλόταν στο ότι είχα εξαιρετικές ιατρικές δεξιότητες ή στο ότι πρόσεχα όταν ασκούσα την ιατρική· οφειλόταν στη φροντίδα και την προστασία του Θεού! Χωρίς τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, ένα ιατρικό ατύχημα θα ήταν αρκετό για να χρεοκοπήσω. Ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων στον Θεό μέσα μου και ήξερα ότι έπρεπε ν’ ανταποδώσω την αγάπη Του. Σκέφτηκα ότι το έργο του Θεού οδεύει προς το τέλος του, και ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μου σπεύδουν να κάνουν τα καθήκοντά τους, ώστε να προετοιμάσουν αρκετές καλές πράξεις καθένας για τον προορισμό του. Ωστόσο, εγώ ήμουν μπλεγμένη με τις κλινικές, και δεν μπορούσα ν’ αφιερώσω περισσότερο χρόνο και ενέργεια στα καθήκοντά μου. Η χλιαρή πίστη μου στον Θεό όχι μόνο επηρέαζε τα αποτελέσματα του καθήκοντός μου, αλλά και έκανε ζημιά στη ζωή μου. Αργότερα, διάβασα τον ύμνο των λόγων του Θεού που έχει τίτλο «Η πλέον ουσιώδης ζωή»: «Εσύ είσαι ένα δημιουργημένο ον —φυσικά και θα πρέπει να λατρεύεις τον Θεό και να επιδιώκεις μια ζωή που να έχει νόημα. Εφόσον είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και να υπομείνεις κάθε βάσανο! Θα πρέπει να αποδεχτείς με χαρά και σιγουριά τα λίγα βάσανα στα οποία υποβάλλεσαι σήμερα και να ζήσεις μια ζωή γεμάτη νόημα, όπως ο Ιώβ και ο Πέτρος. Είστε άνθρωποι που επιδιώκουν το σωστό μονοπάτι, αυτοί που επιζητούν τη βελτίωση. Είστε άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημά τους στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, αυτοί που ο Θεός αποκαλεί δίκαιους. Δεν έχει αυτή η ζωή το μέγιστο νόημα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (2)]. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, ως δημιούργημα, αν μπορώ να επιλέξω ν’ ακολουθώ τον Θεό όλη μου τη ζωή και να κάνω καλά το καθήκον μου ως δημιούργημα, αυτή είναι η πιο πολύτιμη και ουσιώδης ζωή. Σκέφτηκα τον Πέτρο: Όταν τον κάλεσε ο Ιησούς, παράτησε τα δίχτυα του και εγκατέλειψε τα εργαλεία με τα οποία έβγαζε τα προς το ζην. Άφησε τα πάντα πίσω του για ν’ ακολουθήσει τον Κύριο Ιησού, και τελικά απέκτησε την αλήθεια και οδηγήθηκε στην τελείωση από τον Θεό. Όταν, αντίθετα, κοιτούσα τον εαυτό μου, έβλεπα ότι είχα ζήσει με βάση σατανικές σκέψεις και ιδέες, επιδιώκοντας το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος. Σταδιακά, ο Θεός είχε χάσει τη θέση Του στην καρδιά μου, κι εγώ είχα εκφυλιστεί και είχα γίνει μια δύσπιστη. Το έλεος του Θεού ήταν αυτό που με είχε φέρει πίσω στον οίκο Του, και οφείλω να αξιοποιήσω πλήρως την ευκαιρία που έχω να κάνω τώρα το καθήκον μου. Σκέφτηκα αυτό που είχε πει ο Θεός: «Οι άνθρωποι έρχονται στη γη και είναι σπάνιο να Με συναντήσουν, και είναι επίσης σπάνιο να έχουν την ευκαιρία να αναζητήσουν και να κερδίσουν την αλήθεια. Γιατί δεν εκτιμάτε αυτό το όμορφο διάστημα ως το σωστό μονοπάτι να επιδιώκετε σε αυτήν τη ζωή;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Λόγια για τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους). Αλήθεια είναι. Αυτή ήταν η μοναδική μου ευκαιρία να σωθώ. Αν δεν σοβαρευόμουν αμέσως σχετικά με το να ακολουθήσω τον Θεό και να επιδιώξω την αλήθεια για να σωθώ, τότε, όταν θα χτυπούσαν οι καταστροφές, θα έχανα τη ζωή μου. Σ’ αυτήν την περίπτωση, και όλα τα λεφτά του κόσμου να έβγαζα, τι αξία και νόημα θα είχαν; Δούλευα στις κλινικές μου και, ταυτόχρονα, έκανα τα καθήκοντά μου· δεν είχα πολύ χρόνο για να διαβάζω τα λόγια του Θεού και να αναζητώ την αλήθεια για να διορθώσω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Πίστευα στον Θεό μόνο στον ελεύθερο χρόνο μου —πότε θα μπορούσα να κατανοήσω την αλήθεια; Μπορούμε να σωθούμε και να έχουμε έναν υπέροχο προορισμό μόνο αν επιδιώκουμε την αλήθεια και κάνουμε καλά το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Έπρεπε να εγκαταλείψω τις κλινικές και να αφιερώσω όλον τον χρόνο μου στο να δαπανώ εαυτόν για τον Θεό. Στη συνέχεια, έκλεισα τις κλινικές.

Η ηγεσία και η καθοδήγηση των λόγων του Θεού ήταν αυτές που μου επέτρεψαν να διακρίνω την καταχθόνια πρόθεση του Σατανά να παραπλανά και να διαφθείρει τους ανθρώπους με το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος, και με βοήθησαν να κατανοήσω την αξία και το νόημα που έχει η επιδίωξη της αλήθειας στη ζωή. Ευχαριστώ τον Θεό για την ηγεσία και την καθοδήγηση των λόγων Του, που μου επέτρεψαν να αποφασίσω με σύνεση ανάμεσα στη δουλειά και το καθήκον. Τα τελευταία χρόνια, συνεχίζω να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων μου, έχουν αποκαλυφθεί πολλές από τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, οι οποίες έχουν αλλάξει κάπως μέσα από την προσευχή και την αναζήτηση της αλήθειας. Σταδιακά, έχω αρχίσει να βιώνω κάποια ανθρώπινη ομοιότητα. Οι αλλαγές που έχω γνωρίσει είναι τα αποτελέσματα που έχουν επιτευχθεί μέσα από τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ για τη σωτηρία του!