Από της Τζινγκ Γουέι, Κίνα

Κάποτε είχα μια αρμονική και ευτυχισμένη οικογένεια, ο άντρας μου μου φερόταν καλά, και μας ζήλευαν οι γείτονες κι οι φίλοι. Το 1994, αποδέχθηκα τον Κύριο Ιησού ως Σωτήρα μου. Μοιράστηκα το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού με τους γονείς, την πεθερά, τον μεγαλύτερο αδελφό και την κουνιάδα μου, και το αποδέχθηκαν όλοι. Ο άντρας μου ήταν πολύ απασχολημένος με την επιχείρησή του για να έρθει στις συναθροίσεις, αλλά υποστήριζε πολύ την πίστη μου. Τον Οκτώβριο του 2006, κάποιος μου κήρυξε το ευαγγέλιο της βασιλείας του Παντοδύναμου Θεού. Πηγαίνοντας σε συναθροίσεις και διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, και ότι έχει εκτελέσει ένα στάδιο του έργου της κρίσεως και του εξαγνισμού με βάση το έργο του Κυρίου Ιησού. Έτσι, έχει δώσει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να λυτρωθούν πλήρως απ’ την αμαρτία και να σωθούν από τον Θεό, κι εγώ αποδέχθηκα με χαρά το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Έπειτα, άρχισα να εκπαιδεύομαι στο κήρυγμα του ευαγγελίου, καταθέτοντας μαρτυρία για το νέο έργο του Θεού σε όσους πίστευαν ειλικρινά στον Θεό και αποζητούσαν την εμφάνιση του Κυρίου. Στην αρχή, ο άντρας μου δεν εναντιώθηκε στην πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν στο σπίτι μου, τους υποδεχόταν θερμά και έλεγε ότι, μόλις έβγαζε κάποια χρήματα ακόμα, θα πίστευε κι αυτός στον Θεό μαζί μου. Μερικούς μήνες αργότερα, όμως, ο άντρας μου άκουσε τις ανυπόστατες φήμες του ΚΚΚ που καταδίκαζαν και δυσφημούσαν την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Οι θρησκευτικοί ηγέτες τον πίεζαν συνεχώς, οπότε άρχισε να βάζει εμπόδια στην πίστη μου. Όποτε με έβλεπε να βγαίνω για να πάω στις συναθροίσεις, με κατέτρεχε και μου έκλεινε τον δρόμο.

Το 2007, είχα αναλάβει το καθήκον της επικεφαλής της εκκλησίας. Μια νύχτα, γύρισα μετά τις 10 από εκεί που έκανα τα καθήκοντά μου. Την ώρα που έμπαινα στο σπίτι, ο άντρας μου όρμησε πάνω μου και άρχισε να με ανακρίνει: «Πες μου την αλήθεια, γιατί γύρισες τόσο αργά; Εσείς οι πιστοί στον Παντοδύναμο Θεό είστε στο στόχαστρο των δραστικών μέτρων της κυβέρνησης. Αν σας πιάσουν, σας θεωρούν πολιτικούς εγκληματίες και φτάνουν ακόμα και στο σημείο να σας σκοτώσουν χωρίς περιθώριο για διέξοδο. Δεν μπορεί να είσαι τόσο ανόητη!» Μετά μου είπε άγρια: «Άκουσέ με. Χθες πήγα γενέτειρά μου και ο θείος μου συνέκρινε την ανυπακοή προς την κυβέρνηση με ένα αυγό που τα βάζει με μια πέτρα. Δεν μπορείς να παλέψεις με τις αρχές. Τα παιδιά των πιστών θα αποκλειστούν από το πανεπιστήμιο. Αν το συνεχίσεις όλο αυτό, θα μπλέξεις και τα παιδιά μας. Ο θείος μου μου είπε να τακτοποιήσω αυτό το ζήτημα μαζί σου μια για πάντα. Αν συνεχίσεις να πιστεύεις, θα πάρουμε διαζύγιο! Αν εγκαταλείψεις πραγματικά την πίστη σου, πρέπει να μου ορκιστείς γραπτώς ότι δεν θα πιστεύεις πια στον Παντοδύναμο Θεό, θα μένεις στο σπίτι, θα κάθεσαι φρόνιμα και δεν θα πηγαίνεις πουθενά. Αν ανακαλύψω ότι έχεις ξαναρχίσει, δεν θα φταίω εγώ αν δεν δείξω έλεος». Όταν άκουσα τον άντρα μου να τα λέει αυτά, οργίστηκα. Σκέφτηκα: «Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύω στον Θεό και να κηρύττω το ευαγγέλιο. Πώς γίνεται να μη διακρίνεις καθόλου τις ανυπόστατες φήμες και τα λόγια του διαβόλου που λέει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας; Θέλεις και να σου ορκιστώ γραπτώς ότι δεν θα πιστεύω πια στον Θεό; Τι αθλιότητα είναι αυτή!» Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Ο άντρας μου έχει δηλητηριαστεί πολύ βαθιά. Αν δεν υπογράψω αυτόν τον όρκο σήμερα, σίγουρα θα μου δώσει διαζύγιο. Τι να κάνω;» Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα κάποια λόγια του Θεού: «Θα πρέπει να ξέρεις πως Εγώ επιτρέπω και διευθετώ όλο το περιβάλλον γύρω σου. Να το γνωρίζεις αυτό ξεκάθαρα και να ικανοποιείς την καρδιά Μου στο περιβάλλον που σου προσέφερα. Μη φοβάσαι το τάδε και το δείνα, ο Παντοδύναμος Θεός των στρατευμάτων θα είναι σίγουρα μαζί σου· είναι η εφεδρική σας δύναμη και η ασπίδα σας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 26). Τα λόγια του Θεού έχουν εξουσία και δύναμη, και μου έδωσαν πίστη. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί κάθε είδους μηχανορραφίες για να με αναγκάσει να απαρνηθώ την πίστη μου στον Θεό. Δεν μπορώ, όμως, να συμβιβαστώ με τον Σατανά. Όταν το σκέφτηκα αυτό, είπα στον άντρα μου: «Θέλω να σου το ξεκαθαρίσω αμέσως τώρα. Δεν θέλω εγώ να σε χωρίσω. Εσύ θέλεις να με χωρίσεις επειδή πιστεύεις τις ανυπόστατες φήμες και τα λόγια του διαβόλου από το ΚΚΚ. Αν φοβάσαι πραγματικά μήπως σε μπλέξω, συμφωνώ να πάρουμε διαζύγιο. Δεν έχω κάνει τίποτα παράνομο πιστεύοντας στον Θεό, οπότε δεν χρειάζεται να σου ορκιστώ γραπτώς. Έχω δέσμευση απέναντι στην πίστη μου στον Θεό!» Ο άντρας μου έσφιξε θυμωμένος τα δόντια και είπε: «Δεν υπάρχει πια σωτηρία για σένα. Αν ανακαλύψω ότι συνεχίζεις να πιστεύεις, δεν θα φταίω εγώ αν φανώ άκαρδος».

Μια μέρα, τον Ιούνιο του 2008, γυρίζοντας σπίτι από το κήρυγμα του ευαγγελίου, είδα τον άντρα μου και τον θείο του να κυκλοφορούν με μια μηχανή και να με ψάχνουν. Μόλις με είδαν, τράβηξαν ίσα πάνω μου. Ο άντρας μου, με άγρια έκφραση, ήρθε γρήγορα προς το μέρος μου και με χαστούκισε δύο φορές. Πριν προλάβω να αντιδράσω, με χτύπησε βίαια με τις γροθιές του στο πρόσωπο και το κεφάλι. Έπεσα στο έδαφος, ενώ ο θείος του καθόταν και τον κοιτούσε να με χτυπάει, βρίζοντάς με. Σκεφτόμουν με οργή: «Η πίστη μου στον Θεό είναι απολύτως φυσική και δικαιολογημένη, αλλά εσύ ξεχνάς κάθε οικογενειακό συναίσθημα προκειμένου να μπεις εμπόδιο στην πίστη μου. Υπάρχει καθόλου ανθρώπινη φύση σε όλα αυτά;» Αμέσως μετά, ο άντρας μου με σήκωσε απ’ το έδαφος και συνέχισε να μου δίνει γροθιές και κλωτσιές ενώ με επέπληττε: «Πιστεύεις ακόμα στον Παντοδύναμο Θεό;» Φώναζα απελπισμένα τον Θεό: «Θεέ μου, αφού η οικογένειά μου με καταδιώκει έτσι, ανησυχώ μήπως δεν μπορέσω να αντέξω, καθώς έχω πολύ μικρό ανάστημα. Σε παρακαλώ, προστάτευσέ με ώστε να μείνω ακλόνητη». Με τρεμάμενα χείλη, του είπα: «Πιστεύω στον Παντοδύναμο Θεό!» Βλέποντας πως δεν έκανα πίσω, έσφιγγε τα δόντια και με έβριζε: «Εσένα θα σε ξεφορτωθώ σήμερα, και να δούμε τότε αν μπορεί να σε σώσει ο Θεός σου». Ήμουν πεσμένη στο έδαφος. Ένιωθα ότι παθαίνω ασφυξία και αγωνιζόμουν να αναπνεύσω. Η καρδιά μου γέμισε με ένα απερίγραπτο αίσθημα απελπισίας, και δάκρυα κυλούσαν συνεχώς στο πρόσωπό μου. Βλέποντας την αγριεμένη του έκφραση, σκέφτηκα πως, αν συνέχιζα να λέω ότι πίστευα στον Θεό, μπορεί επί τόπου να με χτυπούσε μέχρι θανάτου. Ταράχτηκα και φοβήθηκα. Θυμήθηκα τα τελευταία δύο χρόνια. Κάθε φορά που έβγαινα να πάω σε συναθροίσεις και να κάνω τα καθήκοντά μου, ο άντρας μου με έδερνε όταν γύριζα, και αναρωτιόμουν πότε θα έμπαινε ένα τέλος σε όλα αυτά. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Η πίστη μοιάζει με γέφυρα που αποτελείται από έναν κορμό δέντρου: Όσοι προσκολλώνται στη ζωή και φοβούνται τον θάνατο θα δυσκολευτούν να τη διασχίσουν, αλλά όσοι είναι πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους, θα μπορέσουν να περάσουν απέναντι με σιγουριά και δίχως ανησυχία. Αν ο άνθρωπος τρέφει άτολμες και φοβισμένες σκέψεις, είναι γιατί ο Σατανάς τον έχει κοροϊδέψει, φοβούμενος πως θα διασχίσουμε τη γέφυρα της πίστης για να εισέλθουμε στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Τα λόγια του Θεού με ξύπνησαν. Ο φόβος και η δειλία μου σήμαιναν ότι είχα πέσει θύμα στις μηχανορραφίες του Σατανά. Ο άντρας μου, αν και φαινόταν αγριεμένος, ήταν στα χέρια του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, δεν μπορούσε να μου κάνει τίποτα. Αν σκεφτόμουν τη σάρκα μου και συμβιβαζόμουν μαζί του από φόβο μην πεθάνω, αρνούμενη το όνομα του Θεού, τότε θα έπεφτα θύμα στις μηχανορραφίες του Σατανά. Σκέφτηκα τον Ιώβ, που έχασε όλα τα παιδιά και τα πλούτη του όταν δοκιμαζόταν. Η γυναίκα του τον κορόιδευε και τον πίεζε να εγκαταλείψει τον Θεό. Ο Ιώβ υπέφερε βάσανα τόσο στο πνεύμα όσο και στη σάρκα του, κι όμως δεν αρνήθηκε το όνομα του Θεού. Συνέχισε να το εξυμνεί και έμεινε ακλόνητος στη μαρτυρία του για τον Θεό. Τα χτυπήματα του άντρα μου ήταν απλώς σωματικός πόνος, που δεν μπορούσε να συγκριθεί με όσα υπέφερε ο Ιώβ. Ήμουν πρόθυμη να εμπιστευτώ τη ζωή και τον θάνατό μου στον Θεό. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, μπορεί να μην επιζήσω. Ακόμα και στον θάνατο, όμως, δεν θα συμβιβαστώ με τον Σατανά. Θα επιλέξω και πάλι να Σε ακολουθήσω. Σου ζητώ να μου δώσεις πίστη». Εκείνη τη στιγμή, πέρασε μια γυναίκα και είπε του άντρα μου: «Σταμάτα να τη χτυπάς. Αν συνεχίσεις, μπορεί να πεθάνει». Στο τέλος, ο άντρας μου σταμάτησε. Ευχαρίστησα μέσα μου τον Θεό. Αν δεν με είχε προστατεύσει Εκείνος, μπορεί πραγματικά να με είχε χτυπήσει μέχρι θανάτου.

Εκείνο το βράδυ, ο άντρας μου δεν είχε σκοπό να με αφήσει ήσυχη. Με πήγε στο σπίτι της μητέρας μου για να με επιπλήξει. Η μητέρα μου είδε πως είχα παντού μελανιές και άρχισε να κλαίει με αγωνία, βρίζοντας τον άντρα μου για την έλλειψη του σε ανθρώπινη φύση. Τότε, ο μπαμπάς, ο αδελφός και η κουνιάδα μου έτρεξαν όλοι προς το μέρος μου. Η κουνιάδα μου μου φώναξε: «Μόνο από δικό σου φταίξιμο υποφέρεις. Από καιρό σου λέω ότι το ΚΚΚ συλλαμβάνει όσους πιστεύουν στον Παντοδύναμο Θεό. Είναι πραγματικά υπέροχο που πιστεύουμε στον Ιησού στην εκκλησία και η κυβέρνηση δεν μας συλλαμβάνει. Δεν θα ήταν καλύτερα απλώς να ζούμε ήσυχα; Γιατί επιμένεις έτσι στην πίστη σου στον Παντοδύναμο Θεό; Μήπως προσπαθείς να πεθάνεις, έτσι όπως τα βάζεις με το ΚΚΚ;» Και ο μπαμπάς μου μου φώναξε: «Αν σε χτυπούσε μέχρι θανάτου, δεν θα ήταν και μεγάλη απώλεια. Έχουμε μεγάλη οικογένεια, με καλή υπόληψη. Τώρα, όμως, εξαιτίας της πίστης σου στον Παντοδύναμο Θεό, ο κόσμος μού ρίχνει μπηχτές. Ντρόπιασες την οικογένειά μας. Αν συνεχίσεις να πιστεύεις, θα σε αποκληρώσω». Κι άλλη μέλη της οικογένειας από την πλευρά του άντρα μου ήρθαν να με κατακρίνουν, λέγοντας: «Η κυβέρνηση συλλαμβάνει παντού πιστούς στον Παντοδύναμο Θεό. Αν σε πιάσουν, θα καταλήξεις στη φυλακή. Αν δεν αλλάξεις πορεία, αυτή η οικογένεια θα διαλυθεί. Θα μπλέξεις ακόμα και τα παιδιά σου σε όλα αυτά εξαιτίας της πίστης σου στον Θεό. Γιατί να περάσεις όλα αυτά τα βάσανα όταν μπορείς να έχεις μια καλή ζωή;» Με επέπλητταν σαν να ήμουν εγκληματίας. Ένιωθα μέσα μου απερίγραπτη θλίψη, αλλά και οργή. Θεωρούσα ότι τα μέλη της οικογένειάς μου πίστευαν στον Κύριο και θα με καταλάβαιναν, αλλά δεν μπορούσαν να διακρίνουν σωστό και λάθος, και πίστευαν τις ανυπόστατες φήμες του ΚΚΚ. Ήταν εντελώς άκαρδοι εξαιτίας των συμφερόντων τους και δεν τους ένοιαζε αν θα ζούσα ή αν θα πέθαινα. Τους είπα: «Έχω πάρει την απόφασή μου. Επιλέγω τον Παντοδύναμο Θεό και είμαι βέβαιη για την πίστη μου». Επειδή αρνιόμουν να συμβιβαστώ, δεν με άφηναν να φύγω μέχρι τα περασμένα μεσάνυχτα. Ήμουν τόσο αδύναμη που με δυσκολία στεκόμουν, και γλιστρούσα συνέχεια από την καρέκλα μου στο πάτωμα. Η μαμά μου είδε πως πραγματικά δεν άντεχα άλλο και έβρισε όλους αυτούς τους ανθρώπους, αποκαλώντας τους κτήνη. Είπε: «Όποιος τολμήσει να την ξαναπειράξει θα περάσει πρώτα από μένα». Σε αυτό το σημείο, επιτέλους έφυγαν. Είδα ότι όλα αυτά ήταν η προστασία του Θεού.

Την επόμενη μέρα, ήρθαν η μεγαλύτερη αδελφή, ο κουνιάδος, ο μεγαλύτερος αδελφός και η κουνιάδα μου. Με ανάγκασαν να υπογράψω μια δέσμευση όπου εγγυούμουν ότι δεν θα πίστευα πια στον Παντοδύναμο Θεό. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου είπε: «Αν το υπογράψεις αυτό, η κουνιάδα σου κι εγώ θα σε πάρουμε στο σπίτι μας. Θα σου δώσω ό,τι θες και υπόσχομαι να σε φροντίζω για την υπόλοιπη ζωή σου. Αν, όμως, δεν το υπογράψεις αυτό σήμερα, θα ξεκόψουμε εντελώς». Κοίταξα τριγύρω στο σαλόνι. Καμιά δεκαριά άνθρωποι και παραπάνω με περίμεναν να υπογράψω τον όρκο. Ήμουν πολύ λυπημένη. Αν επέλεγα την πίστη στον Θεό, η οικογένειά μου θα ξέκοβε από μένα. Τι θα έκανα στα γεράματα; Πού θα πήγαινα; Αν συμβιβαζόμουν με την οικογένειά μου, θα πρόδιδα τον Θεό. Ήμουν πολύ διχασμένη και ένιωθα πως θα κατέρρεα. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό και σκέφτηκα αυτά τα λόγια Του: «Πρέπει να έχεις μέσα σου το θάρρος Μου και πρέπει να έχεις αρχές όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με συγγενείς που δεν πιστεύουν. Ωστόσο, για χάρη Μου, δεν πρέπει να υποχωρείς σε καμία από τις σκοτεινές δυνάμεις. Να βασίζεσαι στη σοφία Μου για να βαδίζεις στην τέλεια οδό. Μην επιτρέπεις να επικρατήσουν οι σκευωρίες του Σατανά. Κάνε ό,τι μπορείς για να εναποθέσεις την καρδιά σου ενώπιόν Μου και Εγώ θα σε παρηγορήσω και θα σου προσφέρω γαλήνη και χαρά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 10). Σκέφτηκα και όσα είπε ο Κύριος Ιησούς: «Όστις με αρνηθή έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω αρνηθή αυτόν και εγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Κατά Ματθαίον 10:33). Χάρη στα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Σατανάς προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τους οικογενειακούς δεσμούς και το μέλλον της σάρκας μου για να με κάνει να πάρω αποστάσεις απ’ τον Θεό και να Τον προδώσω. Έπρεπε να διακρίνω τις μηχανορραφίες τους και να μη συμβιβαστώ με τις δυνάμεις του Σατανά. Δεν είναι τρομακτικό να σε απορρίπτουν οι άνθρωποι, μπορεί κανείς να ζήσει και εντελώς μόνος του. Αν, όμως, με εγκατέλειπε ο Θεός, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω τη ζωή μου. Μόνο ο Θεός μπορεί να σώσει τους ανθρώπους. Φοβούνταν πως, αν με συλλάμβαναν, αυτό θα επηρέαζε το μέλλον τους και θα εξευτελίζονταν, οπότε δεν τους ένοιαζε αν θα ζούσα ή αν θα πέθαινα. Προσπαθούσαν και με το καλό και με το άγριο να με αναγκάσουν να εγκαταλείψω και να προδώσω τον Θεό. Είδα ότι η ουσία τους εναντιωνόταν στον Θεό. Ουσιαστικά, ήμασταν εντελώς διαφορετικού είδους άνθρωποι. Όταν το σκέφτηκα αυτό, τους είπα: «Μπαμπά, αδελφέ μου, γιατί με αναγκάζετε να το υπογράψω αυτό; Ο Κύριος Ιησούς που αποζητάμε τόσον καιρό έχει ενσαρκωθεί και επιστρέψει. Έχει εκτελέσει το έργο της κρίσεως και του εξαγνισμού. Όχι μόνο αρνείστε να το αποδεχθείτε, αλλά επιπλέον εναντιώνεστε σ’ αυτό και το καταδικάζετε, και θέλετε κι εγώ να αρνηθώ τον Θεό και να Του εναντιωθώ ακριβώς όπως εσείς. Διαφέρει αυτό σε τίποτα από τους Φαρισαίους του παλιού καιρού; Αρνούμαι κατηγορηματικά να το υπογράψω αυτό. Αν υπέγραφα, θα πρόδιδα τον Θεό». Όταν με άκουσε ο αδελφός μου να το λέω αυτό, με σήκωσε βίαια και θυμωμένα απ’ την καρέκλα και με απείλησε: «Στο εξής, ξεκόβουμε εντελώς. Δεν είσαι πια μέλος της οικογένειάς μας!» Όταν το άκουσα αυτό, δεν ένιωθα πια τόση λύπη, καθώς αυτά τα γεγονότα με βοήθησαν να δω την πραγματική τους φύση, που εναντιωνόταν στον Θεό. Αποφάσισα πως, όπως κι αν με καταδίωκαν ο άντρας μου και η οικογένειά μου, εγώ θα συνέχιζα να ακολουθώ τον Θεό μέχρι τέλους.

Μετά το μεσημεριανό, ο αδελφός και η κουνιάδα μου είπαν ότι θα περνούσαν από το σπίτι μου για να με αφήσουν εκεί. Τη στιγμή που πλησιάζαμε την εξώπορτα του σπιτιού μου, ο αδελφός και η κουνιάδα μου με έβγαλαν απ’ το αυτοκίνητο. Είδα στον καθρέφτη ότι το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο μελανιές και τα μάτια μου είχαν πρηστεί τόσο που ήταν δύο σχισμές. Πήγαινα κουτσαίνοντας πίσω τους, με τον άντρα μου να με σπρώχνει συνεχώς από πίσω, σαν να συνόδευε έναν εγκληματία, λέγοντάς μου να κάνω γρήγορα. Οι μαγαζάτορες και στις δύο μεριές του τοπικού δρόμου με είδαν και άρχισαν να μιλούν μεταξύ τους. Κάποιοι με ρωτούσαν: «Ποιος σου το έκανε αυτό;» Ο άντρας μου έλεγε με αλαζονεία έναν σωρό συκοφαντίες για μένα, και ο αδελφός μου έφτασε ακόμα και στο σημείο να πει με έμφαση: «Αν ανακαλύψω ότι συνεχίζεις να πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό, θα σε παραδώσω στο ΚΚΚ και θα σε κλείσω μέσα για να μην εξευτελιστούμε». Η κουνιάδα μου, που στεκόταν πιο κει, με εξευτέλιζε κι αυτή. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πως όλα αυτά τα είχαν προμελετημένα, και πως με είχαν αναγκάσει να βγω νωρίτερα απ’ το αυτοκίνητο για να με βάλουν να περπατήσω στους δρόμους και να με δουν όλοι, να με απορρίψουν και να με επιπλήξουν όλοι, αναγκάζοντάς με να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό. Όταν γύρισα σπίτι, ένιωθα μεγάλο πόνο στην καρδιά και ένιωθα πως ήταν υπερβολικά δύσκολο να βαδίσω στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό. Σκέφτηκα ακόμα και να συμβιβαστώ με την οικογένειά μου. Κατέρρευσα στο κρεβάτι και φώναζα ενώ προσευχόμουν στον Θεό: «Θεέ μου, νιώθω πως είναι υπερβολικά δύσκολο να βαδίσω σε αυτό το μονοπάτι. Κανείς δεν με καταλαβαίνει και νιώθω πως δεν αντέχω άλλο…» Αφότου προσευχήθηκα, θυμήθηκα τον ύμνο με τα λόγια του Θεού: «Τα τριάντα τρία και μισό χρόνια του ενσαρκωμένου Θεού στη γη ήταν από μόνα τους εξαιρετικά οδυνηρά, και κανείς δεν μπορούσε να Τον καταλάβει. […] Τα περισσότερα από τα βάσανα που υπομένει είναι ότι ζει μαζί με ανθρώπους άκρως διεφθαρμένους, υπομένει χλευασμό, προσβολές, κρίση και καταδίκη από κάθε είδους ανθρώπους, τον διωγμό των δαιμόνων, την απόρριψη και την εχθρότητα από τον θρησκευτικό κόσμο, τα οποία πλήττουν ανεπανόρθωτα την ψυχή Του. Είναι οδυνηρό. Σώζει τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα με τεράστια υπομονή, αγαπά τους ανθρώπους παρά τις πληγές Του, και αυτό είναι άκρως οδυνηρό έργο. Η μοχθηρή αντίσταση, η καταδίκη και η συκοφαντία, οι ψευδείς κατηγορίες, ο διωγμός, και η καταδίωξη και θανάτωσή Του απ’ τους ανθρώπους αναγκάζουν την ενσάρκωση του Θεού να επιτελέσει αυτό το έργο με μεγάλο κίνδυνο. Ποιος θα μπορούσε να Τον καταλάβει ότι υποφέρει αυτά τα δεινά, και ποιος θα μπορούσε να Τον παρηγορήσει;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ουσία του Χριστού είναι αγάπη). Η σκέψη της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα με άγγιξε βαθιά. Ο Θεός έχει ενσαρκωθεί δύο φορές για να σώσει την ανθρωπότητα. Έχει υποφέρει ασύγκριτα βάσανα και ταπείνωση. Ο Κύριος Ιησούς, προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο της λύτρωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας, δέχτηκε την απόρριψη, τις προσβολές και τις συκοφαντίες του κόσμου. Άντεξε τα χτυπήματα και τη χλεύη των στρατιωτών, και φόρεσε ένα αγκάθινο στεφάνι. Στο τέλος, Τον κάρφωσαν στον σταυρό, όπου θυσίασε τη ζωή Του. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός ενσαρκώθηκε ξανά για να εργαστεί και να σώσει τους ανθρώπους στη γη όπου βρίσκεται κουλουριασμένος ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας. Υποφέρει καταδίωξη και καταδίκη απ’ το ΚΚΚ, καθώς και απόρριψη και συκοφαντίες απ’ τη θρησκευτική κοινότητα. Ο Θεός αντέχει σιωπηλά όλα αυτά τα βάσανα για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Θεός έχει σπουδαία αγάπη για την ανθρωπότητα! Είμαι τυχερή που ακολουθώ το νέο έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Κηρύττω το ευαγγέλιο και κάνω το καθήκον μου για να κερδίσω την αλήθεια και να σωθώ από τον Θεό. Τι πειράζει αν υποφέρω κάποια δίωξη γι’ αυτό; Στο παρελθόν, συχνά συναναστρεφόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές μου λέγοντας ότι, όποια δίωξη ή αντιξοότητα κι αν συναντήσουμε, πρέπει να ακολουθήσουμε τον Θεό μέχρι τέλους. Γιατί, όμως, την ώρα που αντιμετώπιζα αυτήν την κατάσταση, δεν είχα την πίστη να την ξεπεράσω; Είχα πράγματι υπερβολικά μικρό ανάστημα. Πήρα σιωπηλά την απόφασή μου ενώπιον του Θεού. Ορκίστηκα πως, ό,τι είδους δίωξη, συκοφαντία ή γελοιοποίηση κι αν αντιμετώπιζα στο μέλλον, θα έμενα ακλόνητη στη μαρτυρία μου για τον Θεό, πως δεν θα περιοριζόμουν πια από κανέναν και πως θα ακολουθούσα τον Θεό για πάντα.

Χωρίς να το καταλάβω, ήρθε ο Σεπτέμβριος του 2008. Ο άντρας μου είδε ότι συνέχιζα να πιστεύω στον Θεό και να κηρύττω το ευαγγέλιο και, πηγαίνοντας στην Γκουανγκτζόου για να παραδώσει κάτι προϊόντα, με έσυρε μέσα στο φορτηγό και πήρε όλα τα χρήματα που είχα πάνω μου. Αγχώθηκα πολύ και έκρυψα γρήγορα ένα βιβλίο με τα λόγια του Θεού σφίγγοντάς το πάνω μου την ώρα που εκείνος δεν πρόσεχε. Μετά, με έθεσε σε κατ’ οίκον περιορισμό σε ένα ξενοδοχείο και έβαλε την ιδιοκτήτρια να με φυλάει. Πέρασα πέντε μέρες σε περιορισμό, κι ένιωθα αληθινό πόνο και μαρτύριο. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Όσο είμαι περιορισμένη εδώ μέσα, χωρίς να μπορώ να δω τους αδελφούς και τις αδελφές μου ούτε να κάνω το καθήκον μου, κάθε μέρα μού φαίνεται χρόνος». Σκεφτόμουν ότι η καταδίωξη απ’ τον άντρα μου γινόταν όλο και πιο αυστηρή μέσα στα χρόνια και αναρωτιόμουν πότε θα έμπαινε ένα τέλος σε όλα αυτά. Ακόμα και η σκέψη όλου του πόνου και των κακουχιών που θα έπρεπε να αντιμετωπίσω στο μέλλον με έκανε να απελπίζομαι όλο και περισσότερο, και θεωρούσα ότι θα ήταν καλύτερα να πέθαινα. Όταν το σκέφτηκα αυτό, βρήκα ευκαιρία ενώ κοιμόταν ο άντρας μου για να ξεγλιστρήσω και να βγω απ’ το ξενοδοχείο, με το βιβλίο με τα λόγια του Θεού κρυμμένο σφιχτά πάνω στο στήθος μου. Περπάτησα μέχρι ένα υπόστεγο εκεί κοντά και ετοιμάστηκα να αυτοκτονήσω πηδώντας στο ποτάμι. Δεν άντεχα, όμως, να εγκαταλείψω τον Θεό. Στοχάστηκα πάνω στο πώς είχα καλωσορίσει επιτέλους την επιστροφή του Κυρίου, πάνω από δέκα χρόνια αφότου άρχισα να πιστεύω σε Εκείνον. Ήταν δυνατόν να ετοιμάζομαι πραγματικά να εγκαταλείψω έτσι τον Θεό; Δεν μπορούσα με τίποτα, όμως, να ξεπεράσω την πραγματικότητα της κατάστασής μου. Κλαίγοντας, είπα μια αποχαιρετιστήρια προσευχή στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πολύ αδύναμη αυτήν τη στιγμή, δεν θέλω να υποφέρω άλλο αυτόν τον πόνο. Προτού εγκαταλείψω αυτόν τον κόσμο, θέλω να διαβάσω ένα χωρίο απ’ τα λόγια Σου, ώστε να νιώσω γαλήνη αφού πεθάνω». Μετά την προσευχή, άνοιξα το βιβλίο με τα λόγια του Θεού κάτω απ’ το λιγοστό φως και διάβασα αυτό το χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αυτή τη γνώση. Πιστεύουν ότι η ταλαιπωρία δεν έχει αξία και ότι ο κόσμος τούς απορρίπτει, ότι η ζωή στο σπίτι τους είναι ταραγμένη, ότι ο Θεός δεν τους βρίσκει αρεστούς και ότι οι προοπτικές τους είναι ζοφερές. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν μέχρι και να πεθάνουν όταν ταλαιπωρούνται σ’ έναν κάποιο βαθμό. Αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη προς τον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί είναι δειλοί, δεν έχουν επιμονή, είναι αδυνάμου χαρακτήρος και ανίκανοι! Ο Θεός λαχταρά ο άνθρωπος να Τον αγαπά, αλλά όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο υποφέρει, και όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι δοκιμασίες του. Εάν Τον αγαπάς, τότε θα υποστείς κάθε είδους ταλαιπωρία —και εάν δεν Τον αγαπάς, τότε ίσως όλα να σου είναι εύκολα και όλα να είναι γαλήνια γύρω σου. Όταν αγαπήσεις τον Θεό, θα νιώθεις πάντα ότι πολλά πράγματα γύρω σου είναι ανυπέρβλητα. Κι επειδή το ανάστημά σου είναι πολύ μικρό, θα εξευγενιστείς και δεν θα είσαι ικανός να ικανοποιήσεις τον Θεό· θα νιώθεις πάντα ότι οι προθέσεις του Θεού είναι πολύ μεγαλόπνοες, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να τις φτάσει. Για όλους αυτούς τους λόγους, εσύ θα εξευγενιστείς —επειδή υπάρχει πολλή αδυναμία μέσα σου και, από πολλές απόψεις, δεν είσαι ικανός να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού, θα εξευγενιστείς εσωτερικά. Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να δείτε καθαρά ότι ο εξαγνισμός επιτυγχάνεται μόνο μέσω εξευγενισμού. Έτσι, κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, πρέπει να καταθέσετε μαρτυρία για τον Θεό. Άσχετα από το πόσο υποφέρετε, θα πρέπει να προχωρήσετε μέχρι το τέλος και, ακόμα και στην τελευταία σας πνοή, πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στον Θεό και να θέτετε εαυτόν στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του. Μόνο έτσι αγαπά κανείς αληθινά τον Θεό και μόνο αυτή είναι η δυνατή και ηχηρή μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες). Τι καλό που είναι αυτό το χωρίο! Ένιωσα σαν να μου μιλούσε ο Θεός ο ίδιος, και ένα ζεστό ρεύμα διαπέρασε την καρδιά μου. Δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου σαν μαργαριτάρια από σπασμένο περιδέραιο. Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με οδήγησαν να κατανοήσω εγκαίρως την πρόθεσή Του. Ταυτόχρονα, μετάνιωσα και δεν ήθελα πια να αυτοκτονήσω πηδώντας στο ποτάμι λόγω του ότι δεν άντεχα τη δίωξη απ’ τον άντρα μου. Ήμουν υπερβολικά αδύναμη και δεν είχα κότσια. Ο Θεός κανόνισε μια τέτοια κατάσταση για να οδηγήσει την πίστη μου στην τελείωση, δίνοντάς μου την ευκαιρία να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου εν μέσω αντιξοοτήτων και βασάνων, ταπεινώνοντας τον Σατανά. Αν πέθαινα, δεν θα γινόμουν απλώς περίγελος του Σατανά; Όταν το σκέφτηκα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Ό,τι είδους βάσανα ή δοκιμασίες κι αν αντιμετωπίσω στο μέλλον, θα βασιστώ πάνω Σου για να προχωρήσω. Εσύ μου έδωσες αυτήν την πνοή, οπότε θα ζήσω σωστά και θα καταθέσω μαρτυρία για Εσένα. Δεν πρόκειται να Σε στενοχωρήσω ή να Σε απογοητεύσω άλλο». Έχοντας κατανοήσει την πρόθεση του Θεού, επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να μου ανοίξει μια οδό. Την άλλη μέρα το μεσημέρι, ο άντρας μου επέστρεψε στο ξενοδοχείο και μου είπε να μαζέψω γρήγορα τα πράγματά μου για να πάω σπίτι. Όταν άκουσα τα λόγια του, ενθουσιάστηκα και είδα ότι όλα ήταν στα χέρια του Θεού.

Τον Οκτώβριο του 2011, η εκκλησία χρειαζόταν επειγόντως εργάτες του ευαγγελίου, και οι επικεφαλής ήθελαν να κανονίσουν να κηρύξω εγώ το ευαγγέλιο σε μια άλλη περιοχή. Ήμουν πρόθυμη να κάνω το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Σκέφτηκα, ωστόσο, πως, αν έφευγα απ’ το σπίτι, δεν θα μπορούσα πια να παρέχω στα παιδιά μου μια πλήρη και ευτυχισμένη οικογένεια, οπότε αρνήθηκα με την αιτιολογία ότι δεν υπήρχε κανένας να φροντίσει τα παιδιά. Μια μέρα, η κόρη μου κι εγώ διαβάζαμε τα λόγια του Θεού στο δωμάτιο. Όταν το είδε αυτό ο άντρας μου, μου άρπαξε το βιβλίο με τα λόγια του Θεού και μου είπε αγριεμένα: «Από τότε που άρχισες να πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό, κατάλαβα πως ο γάμος μας είχε λήξει! Θέλεις να πιστέψεις στον Θεό και να σωθείς! Κάνε όνειρα! Ακόμα κι αν πεθάνω, θα σε πάρω μαζί μου. Έχω ήδη διακόψει όλες τις μεταφορικές μου εργασίες εξαιτίας σου. Αυτή τη φορά, θα μείνω σπίτι και θα σε προσέχω. Για να δούμε πού νομίζεις ότι μπορείς να πας. Λοιπόν, σε ξαναρωτάω, επιμένεις να πιστεύεις στον Θεό;» Απάντησα: «Κανένας δεν μπορεί να μου στερήσει το δικαίωμα να πιστεύω στον Θεό. Θα πιστεύω στον Θεό για πάντα». Ακούγοντας αυτό, ο άντρας μου με χτύπησε στο πρόσωπο με το βιβλίο και μετά το πέταξε έτσι απλά απ’ το παράθυρο. Όταν τον είδα να πετάει έξω το βιβλίο με τα λόγια του Θεού, ένιωσα την καρδιά μου να σκίζεται και ήθελα να βγω γρήγορα έξω να το πάρω. Μετά ήρθε και με κλώτσησε τόσο δυνατά που έπεσα στο πάτωμα και δεν μπορούσα να σηκωθώ. Η κόρη μου έκανε ένα βήμα εμπρός για να τον ρωτήσει: «Μπαμπά, ποιον νόμο παραβίασε η μαμά με την πίστη της στον Θεό και επιμένεις να τη διώκεις έτσι;» Τότε εκείνος τρελάθηκε. Άρπαξε την κόρη μου απ’ τα μαλλιά και άρχισε να τη χτυπάει στο πρόσωπο. Το πρόσωπο της κόρης μου μελάνιασε και πρήστηκε από τα χτυπήματα. Πεσμένη στο πάτωμα, τον επέπληξα θυμωμένα: «Είσαι ένα κτήνος, ένας διάβολος!» Βλέποντας πως ο άντρας μου δεν χαριζόταν ούτε στην ίδια του την κόρη, τον μίσησα ακόμα περισσότερο. Ανησυχούσα πως το βιβλίο με τα λόγια του Θεού μπορεί να καταστρεφόταν ανά πάσα στιγμή, οπότε φώναζα συνεχώς μέσα μου τον Θεό. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο άντρας μου πήγε ξαφνικά στο μπάνιο. Είπα γρήγορα στην κόρη μου να κατέβει να βρει το βιβλίο και να το στείλει στο σπίτι μιας αδελφής για φύλαξη.

Θυμήθηκα όλα τα χρόνια που πίστευα στον Θεό. Ο άντρας μου με είχε εμποδίσει με κάθε δυνατό τρόπο. Απ’ τα χτυπήματα και τις ταπεινώσεις που είχα υποστεί από αυτόν, ένιωθα μεγάλο πόνο και καταπίεση. Ήθελα πολύ να φύγω από το σπίτι και να κάνω το καθήκον μου. Όταν, όμως, ερχόταν η ώρα να φύγω, δεν άντεχα να αποχωριστώ τα παιδιά μου και ένιωθα πάντα υποχρέωση απέναντί τους. Εκείνο το διάστημα, τις νύχτες, δεν μπορούσα να κοιμηθώ απ’ τη στενοχώρια, οπότε προσευχόμουν στον Θεό. Αργότερα, διάβασα μερικά λόγια του Θεού: «Η ολέθρια επιρροή που έχει ασκήσει “το μεγαλόπνοο πνεύμα του εθνικισμού” επί χιλιάδες χρόνια κι έχει ριζώσει για τα καλά στις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης, ο οποίος δεσμεύει και αλυσοδένει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς την παραμικρή ελευθερία, χωρίς θέληση για βλέψεις ή επιμονή, χωρίς επιθυμία για πρόοδο, και κάνοντάς τους, αντιθέτως, να παραμένουν αρνητικοί και οπισθοδρομικοί, με μια παγιωμένη νοοτροπία δούλου, και ούτω καθεξής —αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν μεταδώσει μια ανεξίτηλα βρωμερή και αποκρουστική χροιά στην ιδεολογική στάση, τα ιδανικά, το ήθος και τη διάθεση των ανθρώπων. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι σαν να ζουν σε έναν σκοτεινό κόσμο της τρομοκρατίας, τον οποίον κανένας τους δεν επιζητά να υπερβεί, και κανένας τους δεν σκέφτεται να μεταβεί σε έναν ιδανικό κόσμο. Αντιθέτως, είναι ευχαριστημένοι με το ριζικό τους να περνάνε τις ημέρες τους γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά, πασχίζοντας, ιδρώνοντας, τρέχοντας για τις δουλειές τους, ονειρευόμενοι μια άνετη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και ονειρευόμενοι τη συζυγική στοργή, την ευσέβεια από τα παιδιά και την ευδαιμονία στη δύση της ζωής τους, καθώς θα τη βιώνουν ειρηνικά… Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για τη φήμη και τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να εκτελεστεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (3)]. Όταν στοχάστηκα τα λόγια του Θεού, κατανόησα πως ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούσα ποτέ να εγκαταλείψω την οικογένειά μου ήταν ότι επηρεαζόμουν από εσφαλμένες σκέψεις που μου είχε εμφυσήσει ο Σατανάς, οι οποίες μου έλεγαν πως έπρεπε να είμαι «καλή σύζυγος και στοργική μητέρα», να έχω «μια ευτυχισμένη οικογένεια» και ούτω καθεξής. Προσπαθούσα να γίνω καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, και όταν ερχόταν η ώρα να κάνω το καθήκον μου μακριά από το σπίτι, πάντοτε δίσταζα, επειδή φοβόμουν μήπως, φεύγοντας απ’ το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου, δεν μπορούσα να προσφέρω στα παιδιά μου μια πλήρη και ευτυχισμένη οικογένεια. Τελικά, κατανόησα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτές τις παράλογες σκέψεις και οπτικές για να δεσμεύσει και να περιορίσει τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να απομακρύνονται απ’ τον Θεό και να Τον προδίδουν. Αυτό σημαίνει ότι, στο τέλος, χάνουν την ευκαιρία να σωθούν επειδή νοιάζονται για τη σάρκα. Με αυτό κατά νου, έκανα συνεχώς αυτοκριτική: «Ως δημιούργημα, η μόνη μου ευθύνη είναι να φροντίζω σωστά τα παιδιά μου; Τη ζωή μού την έχει δώσει ο Θεός, οπότε πρέπει να ζήσω για να επιδιώξω την αλήθεια και για να εκπληρώσω το καθήκον μου να ικανοποιήσω τον Θεό». Αν αρνιόμουν να κάνω το καθήκον μου για να διατηρήσω την ευτυχία της οικογένειας, θα πρόδιδα σοβαρά τον Θεό! Έπρεπε να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και να κάνω το καθήκον μου. Έτσι θα είχα την έγκριση του Θεού. Έπειτα σκέφτηκα ότι ο άντρας μου πίστευε εξ αρχής τις ανυπόστατες φήμες που διέδιδε το ΚΚΚ. Με είχε χτυπήσει και προσβάλει επανειλημμένα ώστε να εμποδίσει την πίστη μου στον Θεό. Δεν με άφηνε ούτε έξω να βγω. Για λίγα χρόνια στις αρχές του γάμου μας, ο άντρας μου μου φερόταν καλά, επειδή η οικογένεια της μητέρας μου ασκούσε επιρροή, κι εγώ μπορούσα να δουλεύω, να βγάζω χρήματα, να του κάνω παιδιά και να διαχειρίζομαι όλες τις υποθέσεις του σπιτιού. Όταν, όμως, επέλεξα να πιστέψω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, φοβήθηκε μήπως συλληφθώ, κι έτσι μπλεχτεί κι εκείνος και επηρεαστεί το μέλλον των παιδιών μας, οπότε άρχισε να με διώκει και να μπαίνει εμπόδιο. Μου φερόταν σαν να ήμουν εχθρός του. Είχε αυτός ο άνθρωπος ίχνος συζυγικής στοργής; Όπως ακριβώς λένε τα λόγια του Θεού: «Γιατί ένας σύζυγος αγαπά τη γυναίκα του; Γιατί μια σύζυγος αγαπά τον άντρα της; Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες; Έχουν πράγματι πρόθεση να ενεργήσουν για χάρη του σχεδίου διαχείρισης του Θεού; Ενεργούν πραγματικά για χάρη του έργου του Θεού; Έχουν πρόθεση να εκπληρώσουν τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Με τα λόγια του Θεού, είδα ότι δεν υπάρχει πραγματική αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και ότι η αγάπη μεταξύ συζύγων βασίζεται κι αυτή στο προσωπικό συμφέρον. Μέσα απ’ τη δίωξη που μου ασκούσε ο άντρας μου, είδα τελικά τη δαιμονική του ουσία, ότι μισούσε την αλήθεια και μισούσε τον Θεό. Όταν το αναγνώρισα αυτό, το πράγμα ξεκαθάρισε μέσα μου και απέκτησα την αποφασιστικότητα να φύγω απ’ το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου.

Αργότερα, ο άντρας μου κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, με την οποία με άφηνε επί ξύλου κρεμάμενη. Οργίστηκα στη σκέψη: «Όλα τα περιουσιακά στοιχεία θα ανήκουν σε εκείνον και δεν θα έχω κανέναν δεσμό με τα παιδιά. Στα γεράματα, δεν θα έχω καν μέρος να εγκατασταθώ. Αν, όμως, δεν υπογράψω τα χαρτιά του διαζυγίου, θα συνεχίσει να με διώκει και να με ελέγχει λόγω της πίστης μου στον Θεό». Βρισκόμουν σε δίλημμα και δεν ήξερα τι να διαλέξω. Αργότερα, διάβασα μερικά λόγια του Θεού: «Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις με ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις. Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να ακολουθήσεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι η αντοχή απέναντι σε αυτήν τη δίωξη και το μαρτύριο για την πίστη στον Θεό έδινε σε όλα αυτά τα βάσανα αξία και νόημα. Ανησυχούσα διαρκώς πως, αν χώριζα με τον άντρα μου, θα ζούσα απροστάτευτη, οπότε δίσταζα. Πλέον ήξερα ότι, όσο καλές κι αν είναι οι σαρκικές ανέσεις, είναι ανούσιες. Μόνο ο Θεός είναι το στήριγμά μου. Η φροντίδα και η προστασία του Θεού αρκούν. Όσο για το τι θα συνέβαινε στο μέλλον, δεν χρειαζόταν να ανησυχώ ούτε να αγχώνομαι. Όσο είμαι ζωντανή, πρέπει να επιδιώκω σωστά την αλήθεια και να εκπληρώνω το καθήκον μου ως δημιούργημα. Αυτός θα ήταν ο πιο ουσιαστικός και αξιόλογος τρόπος να ζήσω τη ζωή μου. Σκέφτηκα τον Πέτρο. Οι γονείς του τον δίωκαν και τον εμπόδιζαν να πιστέψει στον Θεό, οπότε έφυγε από το σπίτι για να ταξιδέψει παντού κάνοντας κήρυγμα. Όταν άκουσε το κάλεσμα του Κυρίου, εγκατέλειψε τα πάντα χωρίς δισταγμό για να ακολουθήσει τον Θεό. Στο τέλος, ο Θεός τον οδήγησε στην τελείωση. Όταν το σκέφτηκα αυτό, την καρδιά μου γέμισε ένα αίσθημα απελευθέρωσης, και αποφάσισα να φύγω από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού, και μειώθηκε κι η ανησυχία που ένιωθα για την κόρη μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όποιο κι αν είναι το υπόβαθρό σου και όποιο κι αν είναι το ταξίδι που απλώνεται μπροστά σου, σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Ουρανού και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του, διότι μόνο Εκείνος που κυριαρχεί στα πάντα είναι ικανός για τέτοιο έργο. Από την αρχή, από τότε που δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, ο Θεός εκτελούσε ανέκαθεν το έργο Του κατ’ αυτόν τον τρόπο, διαχειρίζεται το σύμπαν και κατευθύνει τους κανόνες της αλλαγής για όλα τα πράγματα και την τροχιά της κίνησής τους. Όπως όλα τα πράγματα, ο άνθρωπος τρέφεται ήσυχα και εν αγνοία του από τη γλυκύτητα και τη βροχή και την πάχνη από τον Θεό· όπως όλα τα πράγματα, ο άνθρωπος ζει εν αγνοία του υπό την ενορχήστρωση του χεριού του Θεού. Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου βρίσκονται στο χέρι του Θεού και τα πάντα στη ζωή του τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Είτε τα πιστεύεις όλα αυτά είτε δεν τα πιστεύεις, κάθε πράγμα ανεξαιρέτως, είτε είναι ζωντανό είτε νεκρό, θα μετατοπιστεί, θα αλλάξει, θα ανανεωθεί και θα εξαφανιστεί σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχεί ο Θεός στα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως όσα θα αντιμετώπιζε η κόρη μου στο μέλλον και τα βάσανα που θα άντεχε ήταν όλα προκαθορισμένα απ’ τον Θεό, ότι η μελλοντική της κατεύθυνση είχε προκαθοριστεί απ’ τον Θεό πριν από πολύ καιρό, και ότι το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να εμπιστευτώ τα πάντα στον Θεό και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Αυτήν τη λογική έπρεπε να έχω. Έχοντας αυτό κατά νου, έφυγα από το σπίτι και έληξα τον γάμο με τον άντρα μου. Τρία χρόνια αργότερα, έλαβα ένα γράμμα από την κόρη μου. Έλεγε ότι είχε ήδη φύγει απ’ το σπίτι για να κάνει το καθήκον της υπό την καθοδήγηση του Θεού. Τη στιγμή που έλαβα το γράμμα, συγκινήθηκα βαθιά και συνειδητοποίησα ότι τα πάντα υπόκεινται στην κυριαρχία του Θεού. Αντικρίζοντας την απέραντη αγάπη και τη σωτηρία του Θεού, ευχαρίστησα τον Θεό απ’ τα βάθη της καρδιάς μου.

Αν και υπέφερα μερικές κακουχίες στην πορεία, το βάσανο αυτό είχε αξία και νόημα. Μέσω της δίωξης που μου άσκησαν ο άντρας μου και η οικογένειά μου, διέκρινα τη μοχθηρή ουσία τους, που εναντιωνόταν στον Θεό, και συνειδητοποίησα ότι ο Θεός ήταν που νοιαζόταν μυστικά για μένα και με προστάτευε από τη μια δυσκολία στην άλλη, και μου έδωσε την πίστη και τη δύναμη που χρειαζόμουν για να απελευθερωθώ απ’ τα δεσμά της οικογένειάς μου και να κάνω το καθήκον μου ως δημιούργημα. Ο Θεός ήταν που με οδήγησε στο σωστό μονοπάτι της ζωής, και ευχαριστώ τον Θεό απ’ τα βάθη της καρδιάς μου.