Δεν έπαιρνα τα καθήκοντά μου στα σοβαρά, τεμπέλιαζα πολύ και ενεργούσα πολύ επιπόλαια. Προσκαλούσα πιθανούς αποδέκτες του ευαγγελίου να ακούσουν κηρύγματα, μα δεν τολμούσα να πληρώσω το τίμημα για να τους μιλήσω ούτε να τους ρωτήσω πώς ένιωθαν για όσα είχαν ακούσει. Πίστευα πως προσκαλώντας πολλούς ανθρώπους να ακούσουν, έκανα καλά το καθήκον μου. Επιπλέον, μου ήταν και πιο εύκολο. Δυσκολευόμουν να μιλήσω μαζί τους· όχι μόνο έπαιρνε χρόνο, αλλά απαιτούσε και προσπάθεια να απαντώ στις ερωτήσεις τους, οπότε δεν ήθελα να ασχοληθώ μαζί τους. Πίστευα ότι αρκούσε που θα μιλούσαν μαζί τους οι εργάτες του ευαγγελίου, ότι δεν πείραζε αν δεν γνώριζα την κατάστασή τους. Σε μια συνάθροιση, η επικεφαλής είπε: «Όταν καλούμε ανθρώπους να ακούσουν κηρύγματα, πρέπει να γνωρίζουμε τη μετέπειτα κατάστασή τους, να βλέπουμε αν έρχονται στις συναθροίσεις, αν καταλαβαίνουν ό,τι λέμε, κι αν έχουν αντιλήψεις. Πρέπει να πασχίζουμε να τους βοηθήσουμε από αγάπη, και αυτό είναι και ευθύνη μας». Μα το θεωρούσα μπελά, κι έτσι δεν έκανα θυσίες ούτε υπέμενα πολλές δυσκολίες. Έπαιρνα το εύκολο μονοπάτι και δεν νοιαζόμουν αν πετύχαινα αποτελέσματα. Μια φορά, η επικεφαλής είπε ότι κάποιοι καλούσαν πολλούς ακροατές, μα ελάχιστοι εξ αυτών αναζητούσαν ή ερευνούσαν πραγματικά. Ήξερα ότι ήμουν μια απ’ αυτούς· με ένοιαζε μόνο το επιφανειακό έργο, δεν έφερνα αληθινά αποτελέσματα. Έπειτα, η επικεφαλής ήρθε να εξετάσει το έργο μου και είπε: «Πώς τα πάνε οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου;» Ντράπηκα και δεν ήξερα τι να πω. Δεν ήμουν σε επαφή με πολλούς και δεν είχα δείξει ενδιαφέρον για κάποιους ανθρώπους που δεν ερχόντουσαν στα κηρύγματα. Τους είχα εγκαταλείψει έτσι απλά.

Άρχισα να προβληματίζομαι αφότου μίλησα με την επικεφαλής. Είδα ότι ο Θεός λέει: «Όλα όσα απαιτεί ο Θεός να κάνουν οι άνθρωποι, καθώς και όλα τα διαφορετικά είδη έργου στον οίκο του Θεού είναι πράγματα που πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι· όλα αυτά υπολογίζονται ως καθήκοντα των ανθρώπων. Ό,τι έργο κι αν κάνουν οι άνθρωποι, αυτό είναι το καθήκον που πρέπει να εκτελέσουν. Τα καθήκοντα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων και πολλούς τομείς· για να το θέσουμε απλά, όμως, όποιο καθήκον κι αν εκτελείς, αυτό είναι υποχρέωσή σου και κάτι που οφείλεις να κάνεις. Εφόσον το εκτελείς καλά με την καρδιά σου, ο Θεός θα σε εγκρίνει και θα σε αναγνωρίζει ως κάποιον που πιστεύει αληθινά σ’ Εκείνον. Όποιος κι αν είσαι, αν προσπαθείς διαρκώς να αποφύγεις το καθήκον σου ή να κρυφτείς απ’ αυτό, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για να το θέσω πιο ήπια, είσαι υπερβολικά τεμπέλης, υπεκφεύγεις υπερβολικά, είσαι ακαμάτης, αγαπάς την άνεση και αποστρέφεσαι τη δουλειά. Για να το θέσω πιο σοβαρά, δεν είσαι διατεθειμένος να εκτελέσεις το καθήκον σου, και δεν δείχνεις ούτε αφοσίωση ούτε υποταγή. Αν δεν μπορείς ούτε καν να επωμιστείς το έργο του να καταβάλεις σωματική προσπάθεια, τότε τι μπορείς να κάνεις; Τι είσαι ικανός να κάνεις σωστά; Αν ένας άνθρωπος είναι πραγματικά αφοσιωμένος και έχει αίσθημα ευθύνης απέναντι στο καθήκον του, τότε, όσο το απαιτεί ο Θεός και όσο το χρειάζεται ο οίκος του Θεού, αυτός ο άνθρωπος θα κάνει ό,τι του ζητάνε, χωρίς να κάνει προσωπικές επιλογές. Δεν είναι μία απ’ τις αρχές της εκτέλεσης του καθήκοντος να κάνει καλά και να επωμίζεται αυτό που μπορεί και οφείλει να κάνει; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δέκατο: Περιφρονούν την αλήθεια, παραβιάζουν απροκάλυπτα τις αρχές και αψηφούν τις διευθετήσεις του οίκου του Θεού (Μέρος τέταρτο)]. «Αν είσαι υποτακτικός και τίμιος, τότε, όταν κάνεις μια δουλειά, δεν θα είσαι επιπόλαιος και δεν θα λουφάρεις με δόλιο τρόπο· αντίθετα, θα την κάνεις με όλη σου την καρδιά και με όλη σου τη δύναμη. Αν η εσωτερική κατάσταση ενός ανθρώπου είναι λανθασμένη και γεννηθεί μέσα του αρνητικότητα, τότε θα χάσει την ώθησή του και θα θέλει να ενεργήσει επιπόλαια. Αν ξέρει πολύ καλά μέσα του πως η κατάστασή του δεν είναι σωστή, κι όμως συνεχίζει να μην αναζητά την αλήθεια ώστε να το λύσει αυτό, τότε ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά καθόλου την αλήθεια· είναι μόνο ελάχιστα διατεθειμένος να εκτελέσει το καθήκον του, αλλά δεν θέλει να καταβάλει προσπάθεια ή να υποφέρει κακουχίες, ενώ προσπαθεί πάντα να λουφάρει με δόλιο τρόπο. Στην πραγματικότητα, ο Θεός τα έχει ήδη εξετάσει εξονυχιστικά όλα αυτά. Γιατί, λοιπόν, δεν δίνει καμία προσοχή σ’ αυτούς τους ανθρώπους; Ο Θεός περιμένει απλώς να ξυπνήσει ο εκλεκτός λαός Του για να διακρίνει, να εκθέσει και να αποκλείσει αυτούς τους ανθρώπους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δέκατο: Περιφρονούν την αλήθεια, παραβιάζουν απροκάλυπτα τις αρχές και αψηφούν τις διευθετήσεις του οίκου του Θεού (Μέρος τέταρτο)]. Στα λόγια του Θεού, είδα ότι όσοι είναι υπεύθυνοι στο καθήκον τους δεν χρειάζονται επίβλεψη για να ολοκληρώσουν το έργο· κάνουν το καθήκον τους με την καρδιά τους. Όμως όσοι δεν παίρνουν στα σοβαρά το καθήκον τους απλώς υποκρίνονται και κάνουν τα τυπικά. Ακόμα κι αν φαίνεται ότι έχουν κάνει πολύ έργο, είναι μόνο επιφανειακό, δεν έχει πετύχει πραγματικά αποτελέσματα. Εξαπατούν τους ανθρώπους. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την κατάστασή μου. Χαιρόμουν όταν καλούσα δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου σε κηρύγματα, γιατί όταν έβλεπαν όλοι πόσους ανθρώπους προσκαλούσα, όλοι πίστευαν ότι ήμουν υπεύθυνο άτομο. Αλλά όταν χρειαζόταν μετά να μάθω πώς τα πήγαιναν, δεν ήθελα να πληρώσω τίμημα ούτε να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και προσπάθεια. Ήθελα να φορτώσω τη δουλειά στους εργάτες του ευαγγελίου. Μου άρεσε να παίρνω την εύκολη διέξοδο. Όποιος δρόμος σήμαινε λιγότερες δυσκολίες και ήταν πιο άνετος, αυτόν έπαιρνα. Στις δυσκολίες, έκανα παρακάμψεις. Όταν κάτι φαινόταν δύσκολο ή απαιτούσε πολλή προσπάθεια, ήθελα να τα παρατήσω. Ήμουν τόσο τεμπέλα! Δεν έμπαινα στον κόπο να μάθω τι ερωτήσεις είχαν οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου μετά το άκουσμα των κηρυγμάτων, αν συνέχιζαν να έρχονται στις συναθροίσεις, και αν όχι, γιατί έλειπαν, κ.λπ. Ήμουν ανεύθυνη στο καθήκον μου και δεν έδινα το είναι μου, μα ήθελα να φαίνομαι αποτελεσματική στο καθήκον μου. Ήμουν τόσο πονηρή και δόλια, ανάξια εμπιστοσύνης. Θυμήθηκα άλλη μια παλιά εμπειρία μου. Στο σχολείο, όταν έπαιρνα κακούς βαθμούς, ξαναέδινα το μάθημα, αλλά ακόμα και τότε, δεν διάβαζα πολύ. Πάντα προτιμούσα να μην εργάζομαι σκληρά και ήμουν τεμπέλα. Είναι μέρος της φύσης μου. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο το έργο μου, την αλλαγή των μεθόδων μου και την επικοινωνία με τους πιθανούς αποδέκτες του ευαγγελίου. Μίλησα και με το ευαγγελικό προσωπικό, ζητώντας τη βοήθειά τους. Μετά από αυτό, έγινα λίγο πιο αποτελεσματική.

Αργότερα, παρέδωσα όσους ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν την αληθινή οδό στους ποτιστές, μα ακόμα δεν ήταν πολλοί αυτοί που συνέχιζαν να έρχονται στις συναθροίσεις. Υπήρχε ένα άτομο που είχε πολλή δουλειά για να έρχεται στις συναθροίσεις. Επίσης, μόλις είχε πεθάνει η μητέρα της. Ήταν συντετριμμένη και αποτραβήχτηκε απ’ τον κόσμο. Δεν ήξερα πώς να συναναστραφώ μαζί της, εκτός από το να της πω κάποια απλά λόγια. Και όταν κάποιοι αντιμετώπιζαν προβλήματα, δεν μπορούσα να βρω τα σωστά λόγια του Θεού για να συναναστραφώ μαζί τους και να λύσω τα προβλήματά τους. Μου ήταν δύσκολο. Προτιμούσα να τους προσκαλώ να ακούσουν τα κηρύγματα, καθώς ήταν πιο εύκολο. Δεν μου άρεσε να τους μιλάω· φοβόμουν μην κάνουν ερωτήσεις που δεν ήξερα να απαντήσω· έτσι, τους απέφευγα ή τους εγκατέλειπα. Περίπου έξι μήνες μετά, είδα ότι μόνο έξι απ’ αυτούς είχαν αποδεχτεί το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, ενώ άλλοι αδελφοί και αδελφές είχαν προσηλυτίσει πολλούς. Ντράπηκα και γέμισα τύψεις. Είχα αμελήσει τα καθήκοντά μου εκείνους τους έξι μήνες. Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, δεν θα ήμουν αμελής. Το γεγονός ότι κάποιοι άλλοι είχαν φέρει τόσους ανθρώπους ενώπιον του Θεού έδειχνε ότι δεν ήταν δύσκολο να κηρύξεις το ευαγγέλιο, ότι απλώς απαιτούσε κάποια προσοχή και ότι ήταν δυνατό να υπάρξουν αποτελέσματα σε αυτό το καθήκον. Είδα ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού λένε: «Όταν οι άνθρωποι διαδίδουν το ευαγγέλιο, πρέπει να εκπληρώνουν την ευθύνη τους και να αντιμετωπίζουν κάθε δυνητικό αποδέκτη του με σοβαρότητα. Ο Θεός σώζει τον άνθρωπο όσο περισσότερο γίνεται και οι άνθρωποι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις προθέσεις του Θεού, να μην προσπερνάνε απρόσεκτα κανέναν άνθρωπο που αναζητά και ερευνά την αληθινή οδό. Επιπλέον, πρέπει όταν διαδίδεις το ευαγγέλιο, να κατανοείς τις αρχές. Για κάθε άνθρωπο που ερευνά την αληθινή οδό, πρέπει να παρατηρείς, να κατανοείς και να αντιλαμβάνεσαι διάφορα πράγματα, όπως το θρησκευτικό του υπόβαθρο, αν το επίπεδό είναι καλό ή κακό, καθώς και την ποιότητα της ανθρώπινης φύσης του. Αν βρεις κάποιον που διψάει για την αλήθεια, που μπορεί να κατανοήσει τα λόγια του Θεού και να αποδεχτεί την αλήθεια, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει προκαθοριστεί από τον Θεό. Να προσπαθήσεις με όλη σου τη δύναμη να συναναστραφείς μαζί του σχετικά με την αλήθεια και να τον κερδίσεις, εκτός κι αν έχει ανεπαρκή ανθρώπινη φύση και απαίσιο χαρακτήρα, και η δίψα του είναι προσποιητή, διαφωνεί χωρίς σταματημό και προσκολλάται πολύ σφιχτά στις αντιλήψεις του· σ’ αυτήν την περίπτωση, πρέπει να τον παραμερίσεις και να τον εγκαταλείψεις. Κάποιοι άνθρωποι που ερευνούν την αληθινή οδό έχουν ικανότητα κατανόησης και υψηλό επίπεδο, αλλά είναι πολύ αλαζονικοί και αυτάρεσκοι, και κολλάνε υπερβολικά σε θρησκευτικές αντιλήψεις. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει να συναναστραφείς μαζί τους σχετικά με την αλήθεια με αγάπη και υπομονή για να τους βοηθήσεις να λύσουν αυτές τις αντιλήψεις. Μόνο αν δεν αποδέχονται την αλήθεια, όπως κι αν συναναστρέφεσαι γι’ αυτήν μαζί τους, θα πρέπει να εγκαταλείψεις την προσπάθεια· τότε θα έχεις εκπληρώσει την υποχρέωσή σου με τη μέγιστη καλοσύνη. Με λίγα λόγια, μην εγκαταλείπεις ελαφρά τη καρδία οποιονδήποτε μπορεί να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί την αλήθεια. Εφόσον θέλει να ερευνήσει την αληθινή οδό και μπορεί να αναζητήσει την αλήθεια, κάνε ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου, να του διαβάζεις πιο πολλά λόγια του Θεού, να συναναστρέφεσαι περισσότερο μαζί του σχετικά με την αλήθεια, να καταθέτεις μαρτυρία για το έργο του Θεού και να λύνεις τις αντιλήψεις και τις απορίες του, ώστε να τον κερδίσεις και να τον φέρεις ενώπιον του Θεού. Αυτό συμφωνεί με τις αρχές του κηρύγματος του ευαγγελίου. Πώς μπορεί, λοιπόν, να κερδηθεί ένας τέτοιος άνθρωπος; Αν, όσο ασχολείσαι μαζί του, διαπιστώσεις ότι έχει καλό επίπεδο και καλή ανθρώπινη φύση, τότε πρέπει να κάνεις ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου για να εκπληρώσεις την ευθύνη σου· πρέπει να πληρώσεις κάποιο τίμημα και να χρησιμοποιήσεις συγκεκριμένους τρόπους και μέσα· δεν έχει σημασία τι τρόπους και μέσα χρησιμοποιείς, αρκεί τα χρησιμοποιείς για να τον κερδίσεις. Με λίγα λόγια, για να τον κερδίσεις, πρέπει να εκπληρώσεις την ευθύνη σου, να χρησιμοποιείς αγάπη και να κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου. Πρέπει να συναναστραφείς σχετικά με όλες τις αλήθειες που καταλαβαίνεις και να κάνεις όλα όσα πρέπει. Ακόμα κι αν δεν κερδίσεις τον συγκεκριμένο άνθρωπο, θα έχεις καθαρή συνείδηση. Έχεις κάνει ό,τι μπορείς. Αν δεν συναναστραφείς ξεκάθαρα σχετικά με την αλήθεια και αυτός συνεχίσει να κολλάει στις αντιλήψεις του, και αν χάσεις την υπομονή σου και παραιτηθείς απ’ αυτόν με δική σου πρωτοβουλία, τότε θα είσαι αμελής στα καθήκοντά σου, και κάτι τέτοιο θα είναι παράβαση και θα σου επιφέρει ένα στίγμα. Κάποιοι λένε: “Αυτό το στίγμα σημαίνει ότι με έχει καταδικάσει ο Θεός;” Τα ζητήματα αυτά εξαρτώνται από το αν οι άνθρωποι κάνουν αυτά τα πράγματα σκόπιμα και κατά συνήθεια. Ο Θεός δεν καταδικάζει τους ανθρώπους για παραβάσεις που κάνουν περιστασιακά, αρκεί να μετανοήσουν. Όταν, όμως, κάνουν εν γνώσει τους κάποιο λάθος και αρνούνται να μετανοήσουν, τότε ο Θεός τούς καταδικάζει. Πώς θα μπορούσε να μην τους καταδικάσει όταν παρόλο που ξέρουν καλά την αληθινή οδό, αμαρτάνουν σκόπιμα; Αν το δούμε σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, αυτό είναι ανευθυνότητα και επιπολαιότητα, και στην καλύτερη περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν εκπληρώσει την ευθύνη τους· έτσι κρίνει ο Θεός τα λάθη τους. Αν δεν μετανοήσουν, θα καταδικαστούν. Κι έτσι, για να μειώσουν ή να αποφύγουν τέτοια λάθη, πρέπει να κάνουν το παν για να εκπληρώσουν τις ευθύνες τους: να προσπαθούν ενεργά να απαντήσουν σε κάθε ερώτημα των ανθρώπων που ερευνούν την αληθινή οδό, και οπωσδήποτε να μην αναβάλλουν και να μην καθυστερούν τα κρίσιμα ερωτήματα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Τα λόγια του Θεού με έβαλαν σε σκέψεις και συγκινήθηκα πολύ. Το κήρυγμα του ευαγγελίου ήταν ευθύνη μου και θέλημα του Θεού, θα έπρεπε να τα είχα δώσει όλα, μα εγώ δεν ήθελα να κάνω θυσίες στο καθήκον μου για να φέρω τους ανθρώπους στον Θεό. Ήμουν τεμπέλα και πολύ επιπόλαιη στο καθήκον μου. Δεν έκανα όπως είπε ο Θεός, δεν έδινα προσοχή σε όσους ερευνούσαν την αληθινή οδό ούτε εκπλήρωνα τις ευθύνες μου. Πίστευα ότι αρκούσε απλώς να προσκαλώ πολλούς ανθρώπους και ότι το μετά δεν ήταν δική μου δουλειά. Κατά την άποψή μου, αυτοί οι άνθρωποι ήταν ευθύνη των ποτιστών, και το αν ερχόντουσαν στις συναθροίσεις δεν ήταν δικό μου πρόβλημα ή δική μου ευθύνη. Έτσι, όταν δεν έρχονταν στις συναθροίσεις, δεν έψαχνα όσο καλύτερα μπορούσα για λόγια από τον Θεό για να τους βοηθήσω. Πίστευα ότι δεν μπορούσα εύκολα να λύσω τα προβλήματά τους, οπότε ήθελα να τους εγκαταλείψω. Μα, στην πραγματικότητα, εφόσον το να τους κηρύξω το ευαγγέλιο συμφωνούσε με τις αρχές, έπρεπε να τους προσέξω πολύ, κι εγώ ήμουν αυτή που τους προσκαλούσε ν’ ακούσουν. Σε κανονικές συνθήκες, έπρεπε να επικοινωνώ μαζί τους και μετά το κήρυγμα, αλλά δεν το έκανα. Απλώς τους παρέδιδα στους ποτιστές, και τέλος. Δεν είχα καμία αίσθηση ευθύνης ούτε με ένοιαζαν οι προθέσεις του Θεού. Μόλις αναγνώρισα το πρόβλημά μου, αποφάσισα ν’ αλλάξω τη στάση μου, μα ήξερα ότι δεν μπορούσα να το κάνω μόνη μου. Έπρεπε να προσευχηθώ και ν’ αναζητήσω τη βοήθεια του Θεού. Έπειτα, όταν συναντούσα δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου, προσευχόμουν στον Θεό να με κάνει να τους φέρω σ’ Αυτόν, και να έχω τη θέληση να εργαστώ σκληρά και να κάνω αληθινές θυσίες, όχι να είμαι χαλαρή στο καθήκον μου όπως πριν. Ρώτησα, επίσης, την επικεφαλής μου πώς να τους κάνω να αποδεχτούν το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Μου έδειξε μερικούς τρόπους και άρχισα να συλλογίζομαι για να δω τι δεν έκανα ακόμη. Συνειδητοποίησα ότι δεν αναζητούσα την αλήθεια στο έργο μου, και δεν μάθαινα απ’ τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Όταν κάποιοι δεν έρχονταν στις συναθροίσεις, δεν έψαχνα το γιατί και απλώς τους εγκατέλειπα. Είχα πολύ χαλαρή στάση απέναντι στο καθήκον μου.

Έχοντας συνειδητοποιήσει όλα αυτά, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Κάνοντάς το αυτό, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν πλήρως πώς να μεταχειρίζονται τις αναθέσεις από τον Θεό και πρέπει, τουλάχιστον, να κατανοούν το εξής: το γεγονός ότι ο Θεός εμπιστεύεται στον άνθρωπο αναθέσεις είναι η εξύψωσή του από τον Θεό και ένα είδος ειδικής χάρης που δείχνει ο Θεός στον άνθρωπο, είναι το πιο ένδοξο πράγμα, και όλα τα άλλα μπορεί κανείς να τα εγκαταλείψει —ακόμη και την ίδια του τη ζωή— αλλά οι αναθέσεις από τον Θεό πρέπει να ολοκληρωθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, ντράπηκα. Ως ένα απ’ τα δημιουργήματα του Θεού, πρέπει να εκτελώ καλά το καθήκον μου. Αυτή είναι η αποστολή μου και η αξία της ύπαρξής μου. Αν δεν μπορώ, θα έχω χάσει τον σκοπό της δημιουργίας μου και θα είμαι ανάξια να ζω ενώπιον του Θεού. Τελικά, ο Θεός θα με σιχαθεί και θα με αποκλείσει. Η πιο διακαής επιθυμία του Θεού είναι να διαδοθεί το ευαγγέλιο της βασιλείας, και ο Θεός θέλει να βάζουμε τα δυνατά μας για να κηρύττουμε το ευαγγέλιο και να μαρτυρούμε για Εκείνον. Δεν μπορούμε να είμαστε επιπόλαιοι σ’ αυτά τα πράγματα. Σκέφτηκα τότε που ο Θεός είπε στον Νώε να φτιάξει την κιβωτό. Παρόλο που ήταν εξαιρετικά δύσκολη εργασία, ο Νώε δεν τα παράτησε. Δεν ρώτησε τον Θεό πότε θα τελείωνε η κιβωτός ούτε πότε θα ερχόταν ο κατακλυσμός. Απλώς ακολούθησε τις οδηγίες Του και την κατασκεύασε. Μόλις αναγνώρισα αυτό, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αλλάξω στάση προς το καθήκον μου, να κάνω ό,τι κι ο Νώε και να βάζω τα δυνατά μου όταν εκτελώ το καθήκον μου. Σε μια συνάθροιση, οι άλλοι έλεγαν τις εμπειρίες τους από το κήρυγμα, καθώς και πώς επέλυαν ζητήματα πιθανών αποδεκτών του ευαγγελίου με τα λόγια του Θεού. Συγκινήθηκα μόλις αφού τους άκουσα. Δεν ήθελα να είμαι πλέον τεμπέλα. Ήθελα να είμαι υπεύθυνη και να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια στο καθήκον.

Έπειτα, παρατηρούσα συχνά ποιοι δεν έρχονταν στις συναθροίσεις, καλούσα αμέσως όσους δεν έρχονταν και συναναστρεφόμουν μαζί τους πάνω στα λόγια του Θεού. Όταν φρόντιζα το κάθε άτομο με την καρδιά μου, οι περισσότεροι έρχονταν τακτικά στις συναθροίσεις. Θυμάμαι, υπήρχε κάποια που είχε μέρες να έρθει. Της έστειλα ένα μήνυμα, μα αφού πέρασαν κάποιες ημέρες και δεν απάντησε, ανησύχησα. Κάλεσα τον αδελφό Ντέρλι, έναν ποτιστή, κι έμαθα ότι είχε δυσκολίες στη δουλειά της, κι ο Ντέρλι μοιράστηκε μαζί της κάποια λόγια του Θεού. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα ότι δεν αρκούσε, κι έτσι του ζήτησα να συναναστραφεί μαζί της από το τηλέφωνο. Προς έκπληξή μου, μετά τη συναναστροφή, εκείνη συμφώνησε να έρθει στη συνάθροιση την ίδια μέρα και ζήτησε συγγνώμη που δεν ερχόταν προηγουμένως. Σύντομα, έγινε μέλος της εκκλησίας. Η καρδιά μου ξεχείλιζε από χαρά. Ήμουν τόσο ευγνώμων στον Θεό! Είδα ότι τα λόγια του Θεού λένε: «Αν έχεις στ’ αλήθεια συνείδηση και λογική, τότε, όταν κάνεις κάτι, θα το κάνεις με την καρδιά σου, με λίγη περισσότερη καλή θέληση, υπευθυνότητα και ευαισθησία και θα είσαι σε θέση να καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια. Όταν θα μπορείς να καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια, θα σημειώνεις καλύτερα αποτελέσματα στο καθήκον που εκτελείς. Θα πετυχαίνεις καλύτερα αποτελέσματα, τα οποία θα ικανοποιούν τόσο τους άλλους ανθρώπους όσο και τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). «Πρέπει να επιτύχεις την είσοδο από τη θετική πλευρά. Αν περιμένεις παθητικά, τότε συνεχίζεις να είσαι αρνητικός. Πρέπει να είσαι δραστήριος στη συνεργασία σου μαζί Μου. Να είσαι επιμελής και ποτέ οκνηρός. Πάντα να Με συναναστρέφεσαι και να αποκτήσεις ακόμα βαθύτερη οικειότητα μαζί Μου. Αν δεν καταλαβαίνεις, μην ανυπομονείς για γρήγορα αποτελέσματα. Δεν είναι ότι δεν θα σου πω· θέλω να δω αν βασίζεσαι πάνω Μου όταν βρίσκεσαι υπό την παρουσία Μου και αν στηρίζεσαι πάνω Μου με σιγουριά. Πρέπει πάντοτε να παραμένεις κοντά Μου και να εναποθέτεις όλα τα ζητήματα στα χέρια Μου. Μη γυρίσεις πίσω με άδεια χέρια. Αφού βρεθείς, εν αγνοία σου, κοντά Μου για κάποιο διάστημα, οι προθέσεις Μου θα σου αποκαλυφθούν. Αν τις κατανοήσεις, τότε θα βρεθείς πραγματικά πρόσωπο με πρόσωπο μαζί Μου και θα έχεις βρει πραγματικά το πρόσωπό Μου. Θα είσαι αρκετά ξεκάθαρος και σταθερός μέσα σου και θα έχεις κάτι στο οποίο μπορείς να στηριχθείς. Τότε θα κατέχεις, επίσης, δύναμη αλλά και αυτοπεποίθηση, και θα έχεις βρει ένα μονοπάτι προς τα εμπρός. Όλα θα σου έρθουν εύκολα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 9). Ο Θεός απαιτεί να είμαστε ενεργοί στην εκτέλεση των καθηκόντων μας. Δεν γίνεται να είμαστε παθητικοί. Όταν συναντάμε προβλήματα ή δυσκολίες, πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό και να αναζητάμε την αλήθεια ακόμα πιο έντονα. Ο Θεός θα μας βοηθήσει και θα μας καθοδηγήσει να κατανοήσουμε τις αλήθεια-αρχές. Πριν, ήμουν παθητική στο καθήκον μου και δεν είχα αποφασιστικότητα. Εγκατέλειπα απρόσεκτα τους δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι είναι πολύ σημαντικό το τι βρίσκεται στην καρδιά μας. Όταν συμπεριφερόμαστε με αγάπη και συναναστρεφόμαστε ειλικρινά, θα δούμε την καθοδήγηση του Θεού. Όταν το κατάλαβα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό να με βοηθά να εκτελώ καλά το καθήκον μου και να κάνω συνειδητά πράξη τα λόγια Του.

Έπειτα, μιλούσα ενεργά με τους δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου και συνέχιζα να μαθαίνω γι’ αυτούς και να συναναστρέφομαι υπομονετικά μαζί τους πάνω στα λόγια του Θεού μέχρι να αποδεχθούν το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Όταν το έκανα, ένιωθα τον Θεό να με καθοδηγεί βήμα-βήμα και να με βοηθά να καταλάβω πώς να κάνω καλά το καθήκον μου, κι ένιωθα μεγάλη ανακούφιση. Δόξα τω Θεώ!