Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως, αφότου ο Κύριος Ιησούς σταυρώθηκε και αναστήθηκε από τους νεκρούς, είχε ήδη γίνει ένα ένδοξο πνευματικό σώμα και είχε αναληφθεί στους ουρανούς· επομένως, όταν επιστρέψει ο Κύριος, θα έπρεπε να εμφανιστεί και να εργαστεί με το αναστημένο πνευματικό Του σώμα. Ρωτούν, λοιπόν: Γιατί πρέπει ο Θεός να ενσαρκωθεί ξανά ως ο Υιός του ανθρώπου για να κάνει το έργο της κρίσεως τις έσχατες ημέρες; Όλοι γνωρίζουμε πως, στην Εποχή της Χάριτος, ο Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε και εργάστηκε ενσαρκωμένος ως ο Υιός του ανθρώπου για να έρθει σε επαφή με τους ανθρώπους, να ζήσει μαζί τους και να εκφράσει την αλήθεια για να τους καθοδηγήσει. Τελικά, σταυρώθηκε για να επωμιστεί τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, ως προσφορά περί αμαρτίας για τον άνθρωπο. Ο καλύτερος τρόπος για να εμφανιστεί ο Θεός, να κάνει το έργο της λύτρωσης και να υπηρετήσει ως προσφορά περί αμαρτίας ήταν να ενσαρκωθεί· όχι μόνο ντροπιάστηκε ο Σατανάς, αλλά και ο Θεός κέρδισε δόξα. Είναι ξεκάθαρο πως η επιλογή του Θεού να εργαστεί ενσαρκωμένος βασίστηκε εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του έργου· ο Θεός δεν καθόρισε τον τρόπο της εμφάνισής Του σύμφωνα με τις ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Τότε γιατί πρέπει ο Θεός να ενσαρκωθεί ξανά για να κάνει το έργο της κρίσεως τις έσχατες ημέρες; Αυτό βασίζεται επίσης στις ανάγκες της διεφθαρμένης ανθρωπότητας· η διεφθαρμένη ανθρωπότητα χρειάζεται τη σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού. Το έργο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων δεν είναι τόσο απλό όσο φαντάζονται οι άνθρωποι —δεν αρκεί απλώς να εκφράσει πλήρως την αλήθεια, και μετά οι άνθρωποι απλώς να διαβάσουν μόνοι τους τα λόγια του Θεού, να συναθροιστούν για να συναναστραφούν, και να τα κάνουν πράξη και να τα βιώσουν. Αυτό δεν θα έφερνε κανένα αποτέλεσμα. Υπάρχει μια πρακτική διαδικασία για κάθε στάδιο του έργου του Θεού, και κάθε στάδιο περιλαμβάνει πολλές λεπτομέρειες. Ειδικότερα, το έργο της κρίσεως του Θεού ώστε να καθάρει τους ανθρώπους τις έσχατες ημέρες απαιτεί μακροχρόνια επαφή μαζί τους· στο πλαίσιο αυτό, Εκείνος εκφράζει την αλήθεια στοχευμένα για να κρίνει και να εκθέσει τους ανθρώπους σύμφωνα με τις διάφορες διεφθαρμένες καταστάσεις, και την επαναστατικότητα και την αντίσταση που αποκαλύπτουν. Απαιτεί επίσης απ’ αυτούς να βιώσουν διάφορες δοκιμασίες και ραφιναρίσματα, τα οποία τους φανερώνουν. Αυτό απαιτεί από τον Θεό να ενσαρκωθεί και να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους για να επιτελέσει το έργο Του. Επομένως, ο ενσαρκωμένος Θεός πρέπει να έχει κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτό Τον διευκολύνει να έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους, και οι άνθρωποι μπορούν να ζουν ελεύθεροι και απελευθερωμένοι ενώπιον του Θεού, χωρίς κανέναν περιορισμό, μιλώντας ελεύθερα και ενεργώντας φυσικά, ακριβώς όπως κάνουν όταν αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους. Αυτό διευκολύνει τον Θεό να εκφράσει την αλήθεια για να καθάρει και να σώσει τους ανθρώπους. Αν εμφανιζόταν ως πνευματικό σώμα, δεν θα ήταν εύκολο να έρθει σε επαφή με τους ανθρώπους. Σκεφτείτε το: Αν εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά στους ανθρώπους το πνευματικό σώμα του Θεού, πώς θα ένιωθαν; Θα τρομοκρατούνταν και θα πανικοβάλλονταν. Η επαφή με το Πνεύμα του Θεού μία ή δύο φορές θα άφηνε τους ανθρώπους σε συνεχή φόβο —θα φοβούνταν, καθώς δεν θα ήξεραν πότε μπορεί να έρθει ο Θεός, και δεν θα ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν τον Θεό. Πείτε μου, λοιπόν, θα μπορούσε το έργο για τη σωτηρία των ανθρώπων να φέρει αποτελέσματα αν ο Θεός ερχόταν ως πνευματικό σώμα για να το κάνει; Δεν θα μπορούσε. Αν οι άνθρωποι μέσα στην καρδιά τους έτρεμαν από φόβο και ήταν γεμάτοι τρόμο, επιφυλακτικότητα και υπεκφυγές, δεν θα μπορούσαν να ανοίξουν την καρδιά τους στον Θεό. Πώς θα μπορούσε, τότε, ο Θεός να εκφράσει την αλήθεια για να τους σώσει; Επιπλέον, μπροστά στο πνευματικό Του σώμα, οι άνθρωποι δεν θα είχαν καμία απολύτως αντίληψη· θα έτρεμαν μόνο από φόβο, μην τολμώντας να δείξουν την παραμικρή επαναστατικότητα ή αντίσταση. Πόσο μάλλον να τολμήσουν να ενεργήσουν σύμφωνα με το δικό τους θέλημα. Σε αυτήν την περίπτωση, οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων θα κρύβονταν και δεν θα μπορούσαν να καθαρθούν. Αυτό αποδεικνύει πως το να εργάζεται ο Θεός ως πνευματικό σώμα δεν ευνοεί τη σωτηρία των ανθρώπων. Ωστόσο, όταν ο Θεός ενσαρκώνεται ως ένας συνηθισμένος άνθρωπος, Του είναι πιο εύκολο να επιτελέσει το έργο Του. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν πως ο Χριστός είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, τους είναι εύκολο να πλησιάσουν τον Θεό και να Του ανοίξουν την καρδιά τους. Και όταν ο Θεός εκφράζει λόγια για να εκθέσει τους ανθρώπους, τους είναι επίσης εύκολο να τα αποδεχτούν. Επομένως, αν ο Θεός ενσαρκωνόταν ως μια εξαιρετική μορφή ή ένας διάσημος άνθρωπος, θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι θα ένιωθαν πως ο Θεός ήταν απλησίαστος, και θα δημιουργούνταν απόσταση ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Θεό. Αλλά αν ο Θεός ενσαρκωθεί ως ένας συνηθισμένος άνθρωπος, οι άνθρωποι μπορούν να πλησιάσουν τον Θεό, να μιλήσουν μέσα από την καρδιά τους, και όποιες διεφθαρμένες διαθέσεις κι αν έχουν μπορούν να αποκαλυφθούν. Διευκολύνει επίσης και το να εκτεθούν όποιες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες κι αν έχουν. Με αυτόν τον τρόπο, είναι βολικό και εύκολο για τον Θεό να εκθέσει και να κρίνει τους ανθρώπους. Επομένως, στο έργο Του τις έσχατες ημέρες, ο Θεός πρέπει να ενσαρκωθεί ως ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Η εικόνα αυτής της σάρκας δεν μπορεί να είναι υπερβολικά εξαιρετική. Μόνο έτσι θα είναι πρόθυμοι οι άνθρωποι να συναναστραφούν με τον Θεό ακριβώς όπως συναναστρέφονται με έναν συνηθισμένο άνθρωπο. Θα είναι ελεύθεροι και απελευθερωμένοι στα λόγια και τις πράξεις τους, και θα μπορούν να μιλήσουν απλά και ανοιχτά στον Θεό μέσα από την καρδιά τους. Επιπλέον, ενώπιον του ενσαρκωμένου Θεού, η επαναστατικότητα και η διαφθορά των ανθρώπων μπορούν επίσης να αποκαλυφθούν φυσικά. Μέσα από την κρίση, την έκθεση και το κλάδεμα του Θεού, οι άνθρωποι θα είναι πρόθυμοι να μετανοήσουν ενώπιον του Θεού, να Του εκφράσουν την αποφασιστικότητά τους και να δώσουν την καρδιά τους στον πρακτικό Θεό. Μόλις οι άνθρωποι κατανοήσουν πλήρως την αλήθεια, θα μπορούν να υποταχθούν στον πρακτικό Θεό μέσα στην καρδιά τους και να λατρεύσουν τον πρακτικό Θεό. Όσοι κερδίσουν την αλήθεια θα μπορέσουν να επιτύχουν να είναι σε σύμπνοια με τον πρακτικό Θεό, να αγαπούν τον Θεό στο έπακρο, και να υποτάσσονται μέχρι θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο, ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να ολοκληρώσει μια ομάδα ανθρώπων και να τους κερδίσει. Όπως ακριβώς λέει ο Παντοδύναμος Θεός: «Όταν ο Θεός εργάζεται στη σάρκα, δίνει στην πραγματικότητα μάχη με τον Σατανά στη σάρκα. Όταν εργάζεται στη σάρκα, επιτελεί το έργο Του του πνευματικού βασιλείου και υλοποιεί το σύνολο του έργου Του στο πνευματικό βασίλειο στη γη. Αυτός που κατακτάται είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος ο οποίος είναι επαναστατικός απέναντι σε Αυτόν, και που νικήθηκε είναι η ενσάρκωση του Σατανά (φυσικά, αυτός είναι και πάλι ο άνθρωπος), ο οποίος είναι εχθρικός προς Αυτόν, και αυτός που τελικά σώζεται είναι επίσης ο άνθρωπος. Επομένως, είναι ακόμα πιο αναγκαίο να γίνει ο Θεός άνθρωπος που έχει το εξωτερικό κέλυφος ενός δημιουργήματος, έτσι ώστε να είναι σε θέση να δώσει πραγματική μάχη με τον Σατανά, να κατακτήσει τον άνθρωπο, ο οποίος είναι επαναστατικός απέναντί Του και κατέχει το ίδιο εξωτερικό κέλυφος με Εκείνον, και να σώσει τον άνθρωπο, που επίσης έχει το ίδιο εξωτερικό κέλυφος και ο οποίος έχει υποστεί βλάβη από τον Σατανά. Ο εχθρός Του είναι ο άνθρωπος, το αντικείμενο της κατάκτησής Του είναι ο άνθρωπος και το αντικείμενο της σωτηρίας Του είναι ο άνθρωπος, ο οποίος δημιουργήθηκε από Αυτόν. Οπότε, πρέπει να γίνει άνθρωπος και, με αυτόν τον τρόπο, το έργο Του γίνεται πολύ πιο εύκολο —είναι σε θέση να νικήσει τον Σατανά και να κατακτήσει την ανθρωπότητα και, ακόμα περισσότερο, είναι σε θέση να σώσει την ανθρωπότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού). «Για τους διεφθαρμένους ανθρώπους, το έργο που παρέχει ακριβή λόγια και σαφείς στόχους προς επιδίωξη, και είναι ορατό και απτό, είναι το μόνο έργο που είναι το πολυτιμότερο. Μόνο το ρεαλιστικό έργο και η έγκαιρη καθοδήγηση ταιριάζουν στις προτιμήσεις του ανθρώπου και μόνο το πρακτικό έργο μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από τη διεφθαρμένη και εξαχρειωμένη διάθεσή του. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο από τον ενσαρκωμένο Θεό. Μόνο ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από την παλιά διεφθαρμένη και εξαχρειωμένη διάθεσή του. Παρόλο που το Πνεύμα είναι η έμφυτη ουσία του Θεού, τέτοιο έργο μπορεί να γίνει μόνο με τη σάρκα Του. Εάν το Πνεύμα εργαζόταν μόνο Του, τότε δεν θα ήταν δυνατόν να είναι αποτελεσματικό το έργο Του —αυτή είναι μια απλή αλήθεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν γίνει εχθροί του Θεού εξαιτίας αυτής της σάρκας. Ωστόσο, όταν αυτή η σάρκα τελειώσει το έργο Του, εκείνοι που είναι εναντίον Του όχι μόνο θα παύσουν να είναι εχθροί Του, αλλά, αντίθετα, θα γίνουν μάρτυρές Του. Θα γίνουν μάρτυρες που έχουν κατακτηθεί απ’ Αυτόν, μάρτυρες που είναι συμβατοί μαζί Του και αχώριστοι απ’ Αυτόν. Θα κάνει τον άνθρωπο να γνωρίζει τη σημασία του έργου της σάρκας στον άνθρωπο και ο άνθρωπος θα γνωρίζει τη σημασία αυτής της σάρκας για το νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου. Θα γνωρίζει την πρακτική Του αξία όσον αφορά την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής και, ακόμα περισσότερο, θα γνωρίζει ότι αυτή η σάρκα θα γίνει απροσδόκητα μια ζώσα πηγή της ζωής, την οποία ο άνθρωπος δεν θα αντέξει να αποχωριστεί» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού). «Επομένως, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα έχει μεγαλύτερη ανάγκη τη σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού και έχει επίσης μεγαλύτερη ανάγκη το απευθείας έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Η ανθρωπότητα χρειάζεται τον ενσαρκωμένο Θεό να την ποιμαίνει, να την υποστηρίζει, να την ποτίζει, να την τρέφει, να την κρίνει και να την παιδεύει, και χρειάζεται περισσότερη χάρη και μεγαλύτερη λύτρωση από τον ενσαρκωμένο Θεό. Μόνο ο Θεός στη σάρκα μπορεί να είναι ο έμπιστος του ανθρώπου, ο ποιμένας του ανθρώπου, η πάντα παρούσα βοήθεια του ανθρώπου και όλα αυτά δηλώνουν την αναγκαιότητα της ενσάρκωσης τόσο σήμερα όσο και στο παρελθόν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού).