Της Τσονγκσίν, Κίνα

Το 2023, ήμουν υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο στην εκκλησία, αλλά μετά από λίγο καιρό, απαλλάχθηκα απ’ τα καθήκοντά μου επειδή είχα χαμηλές εργασιακές ικανότητες και δεν μπορούσα να χειριστώ τα καθήκοντα της επικεφαλής ομάδας. Οι επικεφαλής κανόνισαν να κηρύττω το ευαγγέλιο με βάση το επίπεδό μου. Σκέφτηκα: «Αν και μπορώ ακόμα να κηρύττω το ευαγγέλιο, το επίπεδό μου είναι μέτριο και δεν μπορώ να παίξω βασικό ρόλο στην ομάδα. Αν συνεχίσω αυτό το καθήκον χωρίς να έχω αποτέλεσμα, ίσως χάσω το καθήκον μου και αποκλειστώ». Έτσι, εργαζόμουν ακούραστα για να κηρύττω το ευαγγέλιο, ελπίζοντας να κερδίσω περισσότερους ανθρώπους.

Μια φορά, η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν, η Λι Σιάο, παρατήρησε ότι παρέβαινα αρχές στο καθήκον μου και ότι είχα εγκαταλείψει ορισμένους δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου που εναρμονίζονταν με τις αρχές. Ένιωσα άβολα μέσα μου και σκέφτηκα: «Εκπαιδεύομαι τόσο καιρό αλλά και πάλι είχα μια τόσο μεγάλη απόκλιση. Αν το μάθουν οι επικεφαλής, μπορεί να νομίσουν ότι δεν κατανοώ τις αρχές στο καθήκον μου, να με θεωρήσουν ανίκανη για αυτόν τον ρόλο και να μου αναθέσουν άλλα καθήκοντα. Τώρα, καθώς το έργο του Θεού πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, αν δεν κάνω σωστά το καθήκον μου αυτήν την κρίσιμη στιγμή, δεν θα φανερωθώ ως ζιζάνιο που πρέπει να αποκλείσει ο Θεός;» Όσο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο πιο πολύ στενοχωριόμουν. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Λι Σιάο κατανοούσε τις αρχές καλύτερα από εμένα, αποφάσισα να ακούω τις προτάσεις της πιο συχνά, πράγμα που θα βοηθούσε να μειώσω τα λάθη, και, αν γίνονταν λάθη, θα είχα μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Στο εξής, δεν σκεφτόμουν προσεκτικά τα ζητήματα που δεν καταλάβαινα ξεκάθαρα, γιατί πίστευα ότι με τόσο κακό επίπεδο που είχα, ακόμα κι αν τα εξέταζα, δεν θα είχα αποτελέσματα. Περίμενα να τα συζητήσω με όλους. Στις συζητήσεις, μιλούσα πολύ λίγο για τις σκέψεις μου και, στη συνέχεια, περίμενα τη Λι Σιάο να εκφράσει τις απόψεις της. Μερικές φορές, είχα διαφορετικές απόψεις αλλά δεν τολμούσα να τις εκφράσω, γιατί φοβόμουν ότι αν έκανα λάθος, θα με θεωρούσαν υπεύθυνη και αυτό θα επηρέαζε τις μελλοντικές προοπτικές και τον προορισμό μου. Έτσι, τις περισσότερες φορές, ακολουθούσα τους άλλους, και είχα όλο και λιγότερες απόψεις.

Κάποτε, συζητούσαμε αν ένας θρησκευόμενος ήταν δυνητικός αποδέκτης του ευαγγελίου κι αν θα μπορούσαμε να του κάνουμε κήρυγμα. Εγώ νόμιζα ότι πληρούσε τις αρχές του ευαγγελισμού, αλλά η Λι Σιάο έλεγε ότι δεν μπορούσε να κατανοήσει την αλήθεια, οπότε δεν θα έπρεπε να του γίνει κήρυγμα. Αρχικά, ήθελα να συναναστραφώ περαιτέρω πάνω στην άποψή μου, αλλά μετά σκέφτηκα: «Και αν η άποψή μου είναι λανθασμένη και προκαλέσει σφάλματα; Άσε καλύτερα, δεν θα πω τίποτα. Η Λι Σιάο κατανοεί καλά τις αρχές και είναι πιο έμπειρη στο κήρυγμα του ευαγγελίου, οπότε θα συμφωνήσω μαζί της». Έτσι, αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε αυτόν τον δυνητικό αποδέκτη του ευαγγελίου. Αργότερα, ο επόπτης έμαθε για αυτήν την κατάσταση. Μας είπε ότι αυτός ο δυνητικός αποδέκτης του ευαγγελίου μπορεί να είχε πολλές θρησκευτικές αντιλήψεις, αλλά δεν ήταν ανίκανος να αποδεχτεί την αλήθεια. Οπότε δεν ήταν σύμφωνο με τις αρχές να τον εγκαταλείψουμε τόσο εύκολα. Βλέποντας μια τέτοια απόκλιση στο έργο, μετάνιωσα πολύ που δεν επέμεινα να αναζητήσουμε περισσότερο εκείνη τη στιγμή. Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Η πρόταση ήταν της Λι Σιάο, οπότε η ευθύνη δεν είναι μόνο δική μου». Έτσι, μειώθηκαν οι ενοχές μου.

Επειδή ρωτούσα τους άλλους για τα πάντα και δεν είχα δικές μου σκέψεις, σταδιακά έγινα πολύ αργόστροφη σε ό,τι έκανα, το κήρυγμα του ευαγγελίου μού φαινόταν όλο και πιο δύσκολο, και τα αποτελέσματα χειροτέρευαν. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, παλιότερα μπορούσα να συναναστρέφομαι και να επιλύω ορισμένα ζητήματα των θρησκευόμενων καθώς κήρυττα το ευαγγέλιο. Γιατί, όμως, πλέον είχα τόσο λίγα να πω; Ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν ήξερα τον λόγο. Έτσι, αποθαρρυμένη, σκεφτόμουν πως μπορεί να έφταιγε ότι είχα χαμηλό επίπεδο και ρηχή κατανόηση της αλήθειας. Όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, έγινα κάπως αρνητική. Ήξερα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, αλλά ένιωθα ότι δεν ήμουν ικανή να την αλλάξω. Αργότερα, ο επόπτης επεσήμανε σε μια συνάθροιση πολλά από τα προβλήματά μου, όπως ότι ήμουν παθητική στο καθήκον μου, ότι βασιζόμουν πάντα στους άλλους και δεν έκανα αληθινό έργο, κ.λπ. Όταν μου έθεσαν αυτές τις αξιολογήσεις μία προς μία, έμεινα άναυδη και σκέφτηκα: «Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσα προβλήματα στο καθήκον μου; Τι ρόλο έχω παίξει στην ομάδα;»

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι ποτέ δεν υπακούν στις διευθετήσεις του οίκου του Θεού και πάντα συνδέουν στενά το καθήκον, τη φήμη το κέρδος και τη θέση τους με την ελπίδα τους να κερδίσουν ευλογίες και με τον μελλοντικό τους προορισμό, σαν να μην έχουν καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες και ανταμοιβές μόλις χάσουν τη φήμη και τη θέση τους, και αυτό τούς φαντάζει σαν να χάνουν τη ζωή τους. Σκέφτονται: “Πρέπει να είμαι προσεκτικός, δεν πρέπει να είμαι απρόσεκτος! Ο οίκος του θεού, οι αδελφοί και οι αδελφές, οι επικεφαλής και οι εργάτες, ακόμα και ο θεός —κανείς τους δεν είναι αξιόπιστος, δεν μπορώ να εμπιστευθώ κανέναν τους. Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν περισσότερο από τον εαυτό σου, αυτός είναι ο πιο αξιόπιστος. Αν δεν κάνεις εσύ τα σχέδιά σου, ποιος θα σε νοιαστεί; Ποιος θα σκεφτεί το μέλλον σου; Ποιος θα σκεφτεί αν λάβεις ευλογίες ή όχι; Επομένως, πρέπει να κάνω προσεκτικά τα σχέδιά μου και τους υπολογισμούς μου για την πάρτη μου. Δεν γίνεται να κάνω λάθη ούτε να δείξω την παραμικρή απροσεξία, γιατί τι θα κάνω αν προσπαθήσει κάποιος να με εκμεταλλευτεί;” Φυλάγονται, λοιπόν, από τους επικεφαλής και τους εργάτες του οίκου του Θεού, καθώς φοβούνται ότι κάποιος θα τους διακρίνει και θα τους καταλάβει, και τότε θα τους απαλλάξουν από τα καθήκοντά τους και θα πάει χαμένο το όνειρό τους για ευλογίες. Θεωρούν ότι πρέπει να διατηρήσουν τη φήμη και τη θέση τους ώστε να έχουν ελπίδες να κερδίσουν ευλογίες. Ένας αντίχριστος θεωρεί ότι το να ευλογηθεί είναι σπουδαιότερο κι από τους ουρανούς, σπουδαιότερο από τη ζωή, πιο σημαντικό από την επιδίωξη της αλήθειας, την αλλαγή διάθεσης ή την προσωπική σωτηρία και πιο σημαντικό από το να κάνει καλά το καθήκον του και να είναι ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Νομίζει ότι το να είναι κανείς ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα, να κάνει καλά το καθήκον του και να σωθεί είναι όλα ασήμαντα πράγματα που δεν χρήζουν ιδιαίτερης αναφοράς ή σχολιασμού, ενώ η απόκτηση ευλογιών είναι το μόνο πράγμα σε ολόκληρη τη ζωή του που δεν μπορεί ποτέ να ξεχαστεί. Ό,τι κι αν συναντήσει, όσο μεγάλο ή μικρό κι αν είναι, το συσχετίζει με το να ευλογηθεί, είναι απίστευτα επιφυλακτικός και προσεκτικός και πάντα αφήνει μια διέξοδο για τον εαυτό του» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό μόνο για ευλογίες. Επιδιώκουν τις ευλογίες σαν να είναι το αίμα που τους δίνει ζωή, και είναι γεμάτοι καχυποψία και επιφύλαξη απέναντι στον οίκο του Θεού, στους αδελφούς και τις αδελφές. Φοβούνται ότι αν κάνουν κακό ή προκαλέσουν αναστάτωση και εκτεθούν, θα απαλλαχθούν από τα καθήκοντά τους και θα αποκλειστούν, και θα χάσουν τις καλές προοπτικές και τον καλό προορισμό τους. Είδα ότι η επιδίωξη και οι απόψεις μου ήταν οι ίδιες με εκείνες ενός αντίχριστου. Από τότε που απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής ομάδας, φοβόμουν ότι αν δεν είχα καλά αποτελέσματα στο κήρυγμα του ευαγγελίου, θα μου ανέθεταν νέα καθήκοντα ξανά και ότι δεν θα είχα κανένα καθήκον να κάνω. Έτσι, επεδίωκα να βελτιωθώ στο καθήκον μου για να το κρατήσω και να εξασφαλίσω καλή προοπτική και καλό προορισμό. Η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν παρατήρησε αποκλίσεις στο έργο μου, αλλά δεν βρήκα γρήγορα την αιτία και δεν τις διόρθωσα. Αντιθέτως, φοβόμουν ότι οι επικεφαλής θα το μάθαιναν, θα με θεωρούσαν ανεπαρκή και θα μου ανέθεταν άλλα καθήκοντα. Οπότε, προσπάθησα να καλύψω τις αδυναμίες μου, βάζοντας ως ασπίδα μου την έλλειψη κατανόησης των αρχών, και δεν έκανα αναζήτηση για θέματα που δεν κατανοούσα καλά ούτε εξέφραζα διαφορετικές απόψεις. Απλώς, βασιζόμουν στην αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν, και πίστευα ότι ακόμη και αν προέκυπταν λάθη, θα έφταιγα λιγότερο, και δεν θα μου ανέθεταν άλλα καθήκοντα. Για να κάνουμε τα καθήκοντά μας, αρχικά έπρεπε να συνεργαζόμαστε αρμονικά και να συμπληρώνουμε η μία τα προτερήματα της άλλης. Εμένα, όμως, με ενδιέφερε μόνο να προστατεύσω τον εαυτό μου και δεν έδινα καθόλου σημασία στο έργο της εκκλησίας. Δεν εκπλήρωνα καν τις ευθύνες μου. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια, ποταπή, πονηρή και δόλια! Όταν αναλογίστηκα γιατί με είχαν απαλλάξει πριν, από τη μία έφταιγε η σοβαρή μου ανθρωπάρεσκη διάθεση και ότι δεν προστάτευα το έργο της εκκλησίας, και από την άλλη το χαμηλό μου επίπεδο και η αδυναμία μου να χειριστώ το έργο ενός επικεφαλής ομάδας. Έπρεπε να είχα αναζητήσει την αλήθεια για να επιλύσω τη διεφθαρμένη ανθρωπάρεσκη διάθεσή μου, και να είχα εφοδιαστεί γρήγορα με την αλήθεια και τις αρχές του κηρύγματος του ευαγγελίου. Μόνο αν ασκούμουν έτσι, θα μπορούσα να προοδεύσω στο καθήκον μου. Εγώ, ωστόσο, δεν αναζήτησα την αλήθεια, αλλά προσπάθησα με πονηριά να καλύψω τις αδυναμίες μου. Αυτό όχι μόνο έβλαψε τη ζωή μου αλλά επηρέασε και την αποτελεσματικότητα του καθήκοντός μου. Οι ενέργειές μου από καιρό είχαν κάνει τον Θεό να με απεχθάνεται. Πλέον ζούσα στο σκοτάδι, έχοντας χάσει την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, ερχόμουν αντιμέτωπη με τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Αν δεν ερχόμουν στα συγκαλά μου, στο τέλος ο Θεός θα με απεχθανόταν και θα με απέκλειε! Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, εκφράζοντας την προθυμία μου να μετανοήσω και να κάνω το καθήκον μου καλά.

Μετά από λίγο, η Λι Σιάο μετατέθηκε σε άλλο πόστο, και το έργο στην ομάδα το αναλάβαμε η αδελφή Σινιουέ και εγώ. Αναπόφευκτα, άρχισα να ανησυχώ και σκέφτηκα: «Η Λι Σιάο ήταν αυτή που εξέταζε όσα ζητήματα δεν κατανοούσα καλά, οπότε, αν προέκυπταν προβλήματα, εγώ είχα μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Τώρα, η Σινιουέ μόλις άρχισε την εκπαίδευση, οπότε, εάν προκύψουν ζητήματα στο μέλλον, ασφαλώς θα είναι δική μου ευθύνη. Αυτό, πια, είναι ηλίου φαεινότερο! Και τότε το κλάδεμα θα είναι το λιγότερο. Σε σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να με απαλλάξουν από τα καθήκοντά μου και να με αποκλείσουν». Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό για να επαναστατήσω εναντίον του εαυτού μου. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ειλικρίνεια σημαίνει να δίνεις την καρδιά σου στον Θεό, να μη φέρεσαι ψεύτικα απέναντι στον Θεό σε τίποτα, να είσαι ανοιχτός με Εκείνον στο καθετί, χωρίς να κρύβεις ποτέ τα γεγονότα, χωρίς να προσπαθείς να εξαπατήσεις τους ανωτέρους σου και να κρύψεις πράγματα από τους κατωτέρους σου και χωρίς να κάνεις πράγματα απλώς και μόνο στην προσπάθειά σου να καλοπιάσεις τον Θεό. Εν ολίγοις, το να είσαι ειλικρινής σημαίνει να είσαι αγνός στις πράξεις και στα λόγια σου, και να μην εξαπατάς ούτε τον Θεό ούτε τον άνθρωπο. […] Αν απολαμβάνεις ιδιαίτερα την αναζήτηση της οδού της αλήθειας, τότε είσαι κάποιος που κατοικεί πάντα στο φως. Αν είσαι πολύ χαρούμενος που παρέχεις υπηρεσία στον οίκο του Θεού, δουλεύοντας μεθοδικά και ευσυνείδητα στην αφάνεια, πάντοτε δίνοντας και ποτέ παίρνοντας, τότε Εγώ λέω ότι είσαι ένας πιστός άγιος, γιατί δεν αναζητάς καμία ανταμοιβή και απλώς λειτουργείς ως ειλικρινής άνθρωπος. Αν είσαι πρόθυμος να είσαι ειλικρινής, αν είσαι πρόθυμος να ξοδέψεις τα πάντα σου, αν είσαι ικανός να θυσιάσεις τη ζωή σου για τον Θεό και να είσαι σταθερός στη μαρτυρία σου, αν είσαι ειλικρινής σε σημείο που το μόνο που ξέρεις είναι να ικανοποιείς τον Θεό και όχι να σκέφτεσαι τον εαυτό σου ή να παίρνεις για τον εαυτό σου, τότε λέω ότι άνθρωποι σαν κι εσάς είναι εκείνοι που τρέφονται στο φως και που θα ζήσουν για πάντα στη βασιλεία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι τρεις νουθεσίες). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι έντιμοι άνθρωποι μπορούν να παραδοθούν πλήρως στον Θεό, και να υποταχθούν στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους χωρίς σχέδια ή βλέψεις για τους ίδιους, με μόνο μέλημά τους να τα κάνουν καλά, για να ικανοποιήσουν τον Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, αν αποφεύγω να φανερώσω τις αδυναμίες μου, δεν θα έχω καλή προοπτική και καλό προορισμό. Το αντίθετο, μάλιστα, όσο περισσότερο κρύβω τις αδυναμίες μου και χρησιμοποιώ δόλο για να εξαπατήσω τον Θεό, τόσο περισσότερο θα με απεχθάνεται ο Θεός, και τόσο πιθανότερο θα είναι να χάσω το έργο του Αγίου Πνεύματος. Είχα την άδεια του Θεού να κάνω αυτό το καθήκον, και ο Θεός γνώριζε όλες τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου. Ωστόσο, εγώ πάντα ήθελα να τις κρύβω και να τις κουκουλώνω. Προσπαθούσα να ξεγελάσω τόσο τον εαυτό μου όσο και τους γύρω μου! Τι ανόητη που ήμουν! Πρέπει να ασκηθώ για να γίνω έντιμος άνθρωπος, να ζητώ διευκρινίσεις από αδελφούς και αδελφές σχετικά με ό,τι δεν κατανοώ, να αντιμετωπίζω και να αποδέχομαι τα λάθη με τόλμη, να προσπαθώ να βελτιωθώ παρά τις αδυναμίες μου και να εκπληρώνω όσες ευθύνες μπορώ. Όταν το κατανόησα αυτό, η καρδιά μου γαλήνεψε. Όταν συζητούσαμε τα ζητήματα των δυνητικών αποδεκτών του ευαγγελίου με τη Σινιουέ, αν συναντούσαμε κάτι που δεν κατανοούσαμε, αναζητούσαμε τα σχετικά λόγια του Θεού. Ορισμένα θέματα, τα οποία δεν είχαμε κατανοήσει αρχικά, ξεκαθάριζαν με φυσικό τρόπο μέσω αμοιβαίας συναναστροφής. Για ορισμένα θέματα που δεν μπορούσαμε να αποσαφηνίσουμε μέσω της συζήτησης, αναζητούσαμε τη βοήθεια των εποπτών. Μέσω της συναναστροφής μαζί τους, αποκτούσαμε περισσότερη κατανόηση. Εκείνη την περίοδο, αποκαλύφθηκαν πολλές από τις αδυναμίες μου, αλλά δεν ένιωθα πλέον περιορισμένη. Όταν προέκυπταν προβλήματα, τα ανέλυα εγκαίρως και, χωρίς καν να το αντιληφθώ, κηρύτταμε το ευαγγέλιο πιο αποτελεσματικά. Ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου.

Λίγο αργότερα, οι επικεφαλής θέλησαν να μάθουν πόσο αποτελεσματικά κηρύτταμε το ευαγγέλιο και ένιωσα και πάλι κάποια πίεση. Αν και πλέον ήμασταν πιο αποτελεσματικές από πριν, δεν υπήρχε ακόμα σημαντική βελτίωση. Αναπόφευκτα, λοιπόν, άρχισα και πάλι να ανησυχώ: «Αν η αποτελεσματικότητα της ομάδας δεν βελτιωθεί σημαντικά, μήπως οι επικεφαλής κρίνουν ότι δεν είμαι ικανή για αυτό το καθήκον και στη συνέχεια μου αναθέσουν άλλα καθήκοντα;» Αυτές οι σκέψεις με αποκάρδιωσαν κάπως. Συνειδητοποίησα ότι ανησυχούσα και πάλι για το μέλλον μου. Σε μια από τις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα κάποια λόγια του Θεού σε ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας τα οποία ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με την αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει το πότε κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να διακρίνει την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. Δεν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος αν δεν έχει σωστή στάση, αν αφήνει τις προσωπικές επιδιώξεις να τον σπιλώσουν τελείως, αν καταστρώνει πονηρά σχέδια και δεν αποκαλύπτει τίποτε άλλο από διεφθαρμένες διαθέσεις και αν, μάλιστα, όταν προκύπτουν προβλήματα, προσποιείται, χρησιμοποιεί σοφίσματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί και αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί τα λάθη του. Δεν αποδέχεται καθόλου την αλήθεια και δεν είναι σωστός άνθρωπος· έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όσοι δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να αποδεχτούν την αλήθεια είναι στην ουσία δύσπιστοι, και μόνο ο αποκλεισμός τούς αξίζει. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει αληθινά τα πράγματα και διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς. Αν είσαι συστηματικά επιπόλαιος όταν κάνεις το καθήκον σου, και δεν υποτάσσεσαι καθόλου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κλάδεμα, μπορεί να σε χρησιμοποιήσει παρ’ όλα αυτά ο οίκος του Θεού για να κάνεις κάποιο καθήκον; Στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια, όχι ο Σατανάς, και ο Θεός έχει τον τελικό λόγο για τα πάντα. Αυτός είναι που κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου κι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναλύσεις τι είναι σωστό και τι λάθος· το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούς και να υποτάσσεσαι. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το κλάδεμα, πρέπει να αποδεχτείς την αλήθεια και να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν το κάνεις, ο οίκος του Θεού δεν θα σου αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνεις ένα καθήκον. Αν φοβάσαι πάντα μήπως αποκλειστείς, αν δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου, χρησιμοποιώντας πάντοτε σοφιστείες για να αμυνθείς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι θα δουν ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια στο ελάχιστο και ότι είσαι παράλογος. Τότε θα έχεις πρόβλημα και η εκκλησία θα είναι υποχρεωμένη να σε χειριστεί. Δεν αποδέχεσαι καθόλου την αλήθεια καθώς κάνεις το καθήκον σου, και φοβάσαι πάντα μήπως αποκαλυφθείς και αποκλειστείς. Αυτός ο φόβος σου είναι μολυσμένος από ανθρώπινες προθέσεις· μέσα σ’ αυτόν τον φόβο, υπάρχουν διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις, καθώς και καχυποψία, επιφυλακτικότητα και παρανόηση. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί στάση που θα πρέπει να έχει ένα άτομο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι ο οίκος του Θεού αποκλείει τους ανθρώπους με βάση τις αρχές. Δεν τους αποκλείει με βάση τα προσωρινά λάθη ούτε το επίπεδο, αλλά με βάση τη στάση απέναντι στην αλήθεια και τα καθήκοντα, και το αν αποδέχονται την αλήθεια και μετανοούν ενώπιον του Θεού μετά τα λάθη τους. Όσοι κάνουν λάθη αλλά αρνούνται να μετανοήσουν, και όσοι, από τη φύση τους, αποστρέφονται την αλήθεια, αυτοί είναι που αποκλείονται. Επιπλέον, πάντα πίστευα ότι η ανάθεση νέου καθήκοντος ισοδυναμούσε με αποκλεισμό. Η άποψη αυτή, ωστόσο, δεν συμφωνούσε καθόλου με τα λόγια του Θεού. Κάποιοι απαλλάσσονται λόγω της σοβαρής διεφθαρμένης τους διάθεσης που τους ανάγκασε να διαταράξουν και να αναστατώσουν το έργο. Αν, όμως, στοχαστούν και μετανοήσουν μετά την απαλλαγή τους, η εκκλησία εξακολουθεί να τους δίνει την ευκαιρία να κάνουν τα καθήκοντά τους. Αν σε κάποιον αναθέσουν άλλα καθήκοντα επειδή έχει χαμηλό επίπεδο και δεν μπορεί να χειριστεί το έργο του, η εκκλησία θα φροντίσει για κατάλληλα καθήκοντα με βάση το επίπεδο και τα προτερήματά του. Αυτό ωφελεί τόσο το έργο της εκκλησίας όσο και τη ζωή-είσοδο του ατόμου. Αν απαλλάξουν κάποιο άτομο και του αναθέσουν νέα καθήκοντα δεν του στερούν την ευκαιρία να επιδιώξει την αλήθεια και να κάνει τα καθήκοντά του. Ούτε, βέβαια, σημαίνει ότι τον αποκλείουν. Για παράδειγμα, η αδελφή Χαν Γιου, με την οποία παλιότερα συνεργαζόμουν, απαλλάχθηκε επειδή εξαιτίας της αλαζονικής της διάθεσης διεκδικούσε θέση και περιόριζε τους άλλους. Αυτό έκανε τους αδελφούς και τις αδελφές να αισθάνονται περιορισμένοι, και διατάρασσε και αναστάτωνε το έργο. Ωστόσο, όταν η Χαν Γιου έκανε αυτοκριτική και απέκτησε κάποια γνώση της αλαζονικής της διάθεσης, η εκκλησία κανόνισε να αναλάβει ξανά τα καθήκοντά της. Στο παρελθόν, είχα απαλλαχθεί και εγώ επειδή επεδίωκα φήμη, κέρδος και θέση. Ωστόσο, μόλις έδειξα προθυμία να μετανοήσω, η εκκλησία κανόνισε να αναλάβω ξανά τα καθήκοντά μου. Από αυτό, είδα ότι ο αποκλεισμός των ανθρώπων από τον Θεό δεν βασίζεται στα όποια λάθη έχουν κάνει ή στο επίπεδό τους, αλλά στο αν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια και να μετανοήσουν ειλικρινά. Αυτή είναι η δίκαιη διάθεση του Θεού.

Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν ένα δημιούργημα αποδέχεται την ανάθεση από τον Θεό και συνεργάζεται με τον Δημιουργό για να εκτελέσει το καθήκον του και να βάλει τα δυνατά του, δεν πρόκειται για συναλλαγή ούτε για εμπόριο· δεν πρέπει οι άνθρωποι να προσπαθούν να ανταλλάξουν οποιεσδήποτε στάσεις ή πράξεις και συμπεριφορές τους για χάρη οποιωνδήποτε υποσχέσεων ή ευλογιών απ’ τον Θεό. Όταν σας εμπιστεύεται ο Δημιουργός αυτό το έργο, είναι σωστό και πρέπον, ως δημιουργήματα, να αποδεχτείτε αυτά τα καθήκοντα και αυτές τις αναθέσεις. Υπάρχει κανένα στοιχείο συναλλαγής σ’ αυτό; (Όχι.) Ο Δημιουργός, από τη μεριά Του, είναι πρόθυμος να εμπιστευτεί στον καθένα σας το καθήκον που οφείλει να εκτελεί ένας άνθρωπος· και, από την πλευρά της δημιουργημένης ανθρωπότητας, οι άνθρωποι πρέπει να αποδέχονται με χαρά αυτά τα καθήκοντα, και να τα θεωρούν ως υποχρέωση της ζωής τους, ως την αξία που πρέπει να βιώσουν σ’ αυτήν τη ζωή. Δεν υπάρχει εδώ καμία συναλλαγή, δεν είναι μια ισότιμη ανταλλαγή, πόσο μάλλον αφορά κάποια ανταμοιβή ή κάποιες άλλες δηλώσεις που φαντάζονται οι άνθρωποι. Δεν είναι σε καμία περίπτωση εμπόριο· δεν αφορά την ανταλλαγή του τιμήματος που πληρώνουν οι άνθρωποι ή της σκληρής δουλειάς που καταβάλλουν όταν εκτελούν το καθήκον τους με κάτι άλλο. Ο Θεός δεν έχει πει ποτέ αυτό το πράγμα, και οι άνθρωποι δεν πρέπει να το εκλαμβάνουν έτσι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. «“Παρ’ όλο που το επίπεδό μου είναι χαμηλό, η καρδιά μου είναι ειλικρινής”. Αυτά τα λόγια φαίνονται πολύ ειλικρινά και εμπεριέχουν μια απαίτηση που θέτει ο Θεός στους ανθρώπους. Ποια απαίτηση; Ότι αν οι άνθρωποι έχουν χαμηλό επίπεδο, δεν συμβαίνει και τίποτα, αλλά πρέπει κανείς να έχει ειλικρινή καρδιά, αν συμβαίνει αυτό, θα είναι ικανός να λάβει την έγκριση του Θεού. Ασχέτως της κατάστασης ή του υπόβαθρού σου, εσύ πρέπει να είσαι ειλικρινής, να μιλάς ειλικρινά, να ενεργείς με ειλικρίνεια, να είσαι ικανός να εκτελείς το καθήκον σου με όλη την καρδιά και το μυαλό σου, να είσαι αφοσιωμένος στο καθήκον σου, να μην ενεργείς ύπουλα, να μην είσαι πονηρός ούτε δόλιος, να μη λες ψέματα ούτε να εξαπατάς, ούτε να μιλάς με υπεκφυγές. Πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με την αλήθεια και να είσαι άνθρωπος που επιδιώκει την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Εξετάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι Εκείνος δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία να κάνουν τα καθήκοντά τους όχι για να τους κάνει να μοχθούν και να δαπανούν τον εαυτό τους για ανταμοιβές. Το κάνει επειδή τα δημιουργημένα όντα έχουν ευθύνη και υποχρέωση να κάνουν τα καθήκοντά τους, και οι άνθρωποι θα πρέπει να το εκπληρώνουν αυτό όσο καλύτερα μπορούν. Αυτή είναι επίσης μια ευκαιρία από τον Θεό για να επιδιώξουμε την αλήθεια και να αποτινάξουμε τις διεφθαρμένες μας διαθέσεις. Ο Θεός δεν εξετάζει το επίπεδο ενός ατόμου, αλλά το αν έχει ειλικρινή καρδιά προς τα καθήκοντά του, αν μπορεί να παραμερίζει τα προσωπικά του συμφέροντα και να το κάνει με την καρδιά του και με προσπάθεια, και να κάνει τα πάντα όσο καλύτερα μπορεί. Αυτή είναι η στάση που πρέπει να έχουμε απέναντι στα καθήκοντά μας. Στο εξής, όταν έκανα τα καθήκοντά μου, δεν ένιωθα πλέον τόσο βάρος. Μπορεί να έχω χαμηλό επίπεδο, και πάλι όμως πρέπει να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Όποτε υπήρχαν προβλήματα που δεν κατανοούσα, προσευχόμουν και στηριζόμουν στον Θεό ή ζητούσα βοήθεια από τους επόπτες. Μερικές φορές, όταν προέκυπταν προβλήματα, ανησυχούσα ότι οι επόπτες θα καταλάβαιναν το ποιόν μου και θα έλεγαν ότι παρά την πολύχρονη εκπαίδευσή μου, δεν είχα σημειώσει πρόοδο. Όταν, όμως, σκέφτηκα ότι ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα, συνειδητοποίησα ότι Αυτός γνωρίζει τις αδυναμίες μου και ότι είναι μάταιο να τις κρύβω. Ο Θεός έχει τις κατάλληλες διευθετήσεις για το πού ταιριάζει να κάνω τα καθήκοντά μου, με βάση το ανάστημα και το επίπεδό μου. Αυτά δεν είναι πράγματα που πρέπει να με ανησυχούν ή να με απασχολούν. Εγώ πρέπει να είμαι έντιμη, να παραμερίζω τα συμφέροντά μου και να φροντίζω να κάνω καλά τα τρέχοντα καθήκοντά μου. Αν βάλω τα δυνατά μου και εξακολουθώ να μην μπορώ να χειριστώ αυτό το καθήκον, θα υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, ακόμη και αν μου ανατεθούν νέα καθήκοντα. Με αυτά κατά νου, αναζήτησα ανοιχτά καθοδήγηση από τους επόπτες σχετικά με τα ζητήματα. Έπειτα, μόλις οι επόπτες επισήμαναν κάποια προβλήματα, ανέλυσα αυτές τις αποκλίσεις και τις διόρθωσα άμεσα. Μετά από κάποιο διάστημα που ασκηθήκαμε έτσι, η βελτιώθηκε σημαντικά η αποτελεσματικότητά μας στο κήρυγμα ευαγγελίου σε σχέση με πριν. Είμαι ευγνώμων στον Θεό μέσα από την καρδιά μου. Αυτό το αποτέλεσμα οφείλεται εξ ολοκλήρου στην καθοδήγηση του Θεού.