Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Το μάθημα της υπακοής

4

Από τη Γιανγκ Μινγκζέν, Καναδάς

Ονομάζομαι Γιανγκ Μινγκζέν και ακολουθώ τον Παντοδύναμο Θεό εδώ και επτά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια, ό,τι καθήκον κι αν διευθετούσε η εκκλησία για να εκτελέσω ή όποιες δυσκολίες ή αναποδιές κι αν αντιμετώπιζα κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου, ακόμα κι αν χρειαζόταν να υποφέρω ή να πληρώσω κάποιο τίμημα, εγώ ήμουν ικανή να συνεργάζομαι με ενθουσιασμό χωρίς να έχω αρνητικότητα ή να οπισθοχωρώ. Νόμιζα ότι, εφόσον μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά, η διάθεση της ζωής μου είχε αλλάξει και κατείχα κάποια πρακτική υπακοή στον Θεό. Όμως ο Θεός γνωρίζει την ανεπάρκειά μου και τι χρειάζομαι για να εξελιχθώ στη ζωή, έτσι διευθέτησε με προσοχή πραγματικά περιβάλλοντα για να τα βιώσω. Μόνο μέσα από την αποκάλυψη του Θεού είδα ξεκάθαρα το αληθινό μου ανάστημα.

Τον Μάρτιο του 2016, διέφυγα σε μια άλλη χώρα για να αποφύγω τη σύλληψη και τις διώξεις από την κυβέρνηση του ΚΚΚ, και για να πιστεύω ελεύθερα στον Θεό και να Τον λατρεύω. Όταν έφτασα, έμεινα μαζί με μερικές νεότερες αδελφές. Οι αδελφές έβγαιναν κάθε μέρα για να διαδώσουν το ευαγγέλιο και για να ποτίσουν και να στηρίξουν τους νέους πιστούς. Όταν επέστρεφαν στο σπίτι το βράδυ, μοιράζονταν χαρούμενες μεταξύ τους τις εμπειρίες τους και τα όσα είχαν αποκομίσει από την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Βλέποντας αυτό, τις θαύμαζα πραγματικά. Σκέφτηκα: Θα ήταν τόσο υπέροχο αν μπορούσα να γίνω σαν κι αυτές, αν μπορούσα να επιτελώ κι εγώ το έργο του ποτίσματος και της στήριξης των νέων αδελφών μας! Μια μέρα, η αδελφή Ζανγκ ήρθε για να συζητήσει μαζί μας το έργο της εκκλησίας. Με ρώτησε: «Είσαι πρόθυμη να συνδράμεις στη στήριξη των νέων αδελφών μας;» Με χαρά είπα «ναι» και σκέφτηκα: Όταν οι φίλοι και οι συγγενείς μου, καθώς και οι αδελφοί και οι αδελφές που με γνωρίζουν, ανακαλύψουν ότι είμαι ικανή να εκτελώ αυτού του είδος το καθήκον στο εξωτερικό, είναι σίγουρο ότι θα με θαυμάζουν και θα με εκτιμούν. Θα είναι τόσο εντυπωσιακό! Κατά τις επόμενες ημέρες, αδημονούσα να αρχίσω το καθήκον του ποτίσματος νέων πιστών.

Ακριβώς τη στιγμή που η καρδιά μου ήταν γεμάτη προσδοκίες, ο επικεφαλής της εκκλησίας ήρθε και με ρώτησε αν μπορούσα να γίνω οικοδέσποινα. Μέσα μου έκανα αμέσως πλήρη μεταστροφή: «Νόμιζα πως η εκκλησία θα διευθετούσε για μένα να ποτίζω και να στηρίζω τους νέους αδελφούς και αδελφές, οπότε γιατί τώρα μου διευθετείται να γίνω οικοδέσποινα; Δεν θα πρέπει απλώς να ασχολούμαι όλη μέρα με τα κατσαρολικά; Όχι μόνο είναι σκληρή δουλειά, αλλά είναι και ταπεινωτική! Έξω στον κόσμο ήμουν μια επιχειρηματίας και διεύθυνα ένα εργοστάσιο. Όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς μου έλεγαν ότι είμαι μια πραγματικά δυνατή γυναίκα. Στο σπίτι, έπαιρνα πάντοτε γυναίκα για να βάζει πλυντήριο, να μαγειρεύει και να καθαρίζει. Όμως τώρα, φαίνεται ότι εγώ θα είμαι αυτή που θα μαγειρεύει για εσάς. Δεν θέλω να εκτελέσω αυτού του είδους το καθήκον!» Έκανα όλες αυτές τις σκέψεις, αλλά, προκειμένου να περισώσω την αξιοπρέπειά μου, ντράπηκα υπερβολικά για να αρνηθώ ευθέως. Βρήκα μια διακριτική δικαιολογία, λέγοντας ότι μόλις είχα έρθει στη χώρα, δεν ήμουν εξοικειωμένη με το περιβάλλον και δεν μιλούσα τη γλώσσα. Δεν ήξερα ούτε πώς να αγοράσω λαχανικά, οπότε δεν θα μπορούσα να εκτελέσω σωστά το καθήκον της οικοδέσποινας. Η αδελφή Ζανγκ μού είπε να μην ανησυχώ κι ότι όλοι θα με βοηθούσαν όποτε χρειαζόμουν βοήθεια. Αφού το είπε αυτό, εγώ δεν μπορούσα να βρω άλλες δικαιολογίες, αλλά μέσα μου ήμουν εντελώς απρόθυμη να το κάνω. Αν συμφωνούσα, πιθανόν να μην είχα άλλη ευκαιρία για να εκτελέσω το καθήκον του ποτίσματος, οπότε δεν θα απέβαιναν άκαρπες όλες μου οι ελπίδες; Όμως, αν δεν συμφωνούσα, δεν θα έλεγε η αδελφή ότι ήμουν ανυπάκουη διαλέγοντας και επιλέγοντας τα καθήκοντά μου; Αφού το σκέφτηκα, ανάγκασα τον εαυτό μου να δεχθεί αυτό το καθήκον.

Μέσα στις επόμενες ημέρες, παρόλο που εκτελούσα το καθήκον της οικοδέσποινας, μέσα μου σημειώνονταν συνεχώς μεταστροφές και γέμισα υποψίες. Σκέφτηκα: Μήπως η αδελφή δεν με θεωρεί ικανή να εκτελέσω το καθήκον του ποτίσματος; Διαφορετικά, γιατί να διευθετήσει για μένα να γίνω οικοδέσποινα; Αν το μάθαιναν οι αδελφοί και οι αδελφές που με γνωρίζουν, δεν θα σκέφτονταν ότι μου διευθετήθηκε να εκτελέσω το καθήκον της οικοδέσποινας επειδή στερούμαι την πραγματικότητα της αλήθειας; Δεν θα με περιφρονούσαν; Αυτή η σκέψη με έκανε να νιώσω χειρότερα. Ακριβώς τότε, μου ήρθε στο μυαλό μια απόφαση που είχα πάρει ενώπιον του Θεού: Ό,τι κι αν αντιμετωπίσω, από τη στιγμή που ωφελεί το έργο της εκκλησίας, εγώ θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να συνεργαστώ. Όσο κι αν απέχει από τις δικές μου αντιλήψεις, εγώ πρέπει να είμαι υπάκουη και να ικανοποιώ τον Θεό. Όταν, όμως, μου ζητήθηκε να γίνω οικοδέσποινα, γιατί στερούμουν υπακοής; Σιωπηλά προσευχήθηκα στον Θεό: «Ω, Θεέ μου! Το ξέρω ότι μέσα από αυτό το καθήκον πέφτουν επάνω μου η ηγεμονία και οι διευθετήσεις Σου, όμως μέσα μου υπάρχει πάντοτε ανυπακοή και δεν μπορώ να είμαι αληθινά υπάκουη απέναντί Σου. Το ξέρω ότι η κατάστασή μου δεν είναι σωστή. Σου ζητώ να με διαφωτίσεις και να με καθοδηγήσεις ώστε να μπορέσω να κατανοήσω το θέλημά Σου και να μπορέσω να υπακούσω σ’ αυτά που έχεις ορίσει και διευθετήσει». Αφότου προσευχήθηκα, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Όλοι αυτοί οι οποίοι δεν αναζητούν την υπακοή στον Θεό, μέσα από την πίστη τους εναντιώνονται στον Θεό. Ο Θεός ζητάει από τους ανθρώπους να αναζητούν την αλήθεια, να διψούν για τον λόγο του Θεού και να τρώνε και να πίνουν τον λόγο του Θεού και να τον κάνουν πράξη, ώστε να επιτύχουν την υπακοή στον Θεό. Εάν τα κίνητρά σου είναι πραγματικά τέτοια, τότε ο Θεός σίγουρα θα σε επαινέσει και σίγουρα θα είναι ευγενικός απέναντι σου. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Εάν τα κίνητρά σου δεν είναι προς χάρη της υπακοής στον Θεό και έχεις άλλους σκοπούς, τότε όλα όσα λες και κάνεις – οι προσευχές σου ενώπιον του Θεού, ακόμη και κάθε πράξη σου – θα είναι σε αντίθεση με τον Θεό. Μπορεί να είσαι γλυκομίλητος και ευγενής, κάθε μία πράξη και έκφρασή σου μπορεί να φαίνεται σωστή, ίσως δείχνεις υπάκουος, αλλά όταν πρόκειται για τα κίνητρά σου και τις απόψεις σου για την πίστη στον Θεό, ό,τι κάνεις είναι μοχθηρό και αντιτίθεται στον Θεό» (από «Στην πίστη σου για τον Θεό πρέπει να υπακούς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Όταν πήγα σπίτι, διάβασα από μια συναναστροφή: «Ορισμένοι άνθρωποι, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, εστιάζουν μόνο στη ματαιοδοξία, στην υπόληψή τους. “Εγώ θα εκτελέσω οποιοδήποτε καθήκον μου δώσει τη δυνατότητα να προβάλω τον εαυτό μου. Αν το καθήκον απαιτεί να βάλω κάτω το κεφάλι και να εργαστώ σκληρά, αν κανένας άλλος δεν θα το βλέπει και δεν θα μπορώ να προβάλω τον εαυτό μου, αν θα μείνει κρυφό και θα είμαι απλώς μια αφανής ηρωίδα, τότε δεν θα το κάνω. Θα κάνω έργο που με κάνει να δείχνω καλή, έργο που ταιριάζει με τη ματαιοδοξία μου”. Θέλουν απλώς να δείχνουν καλοί μπροστά στους άλλους, και μόλις μπορούν να το κάνουν, νιώθουν συνεπαρμένοι. Θα πληρώσουν οποιοδήποτε κόστος, θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια. Αναζητούν πάντοτε να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία τους. Αυτό το είδος ανθρώπου δεν αγαπά την αλήθεια. Πρέπει να νοιάζεσαι για το θέλημα του Θεού και να υπακούς στις διευθετήσεις Του. Οι διευθετήσεις στον οίκο του Θεού έχουν την άδεια του Θεού, οπότε πρέπει να είσαι οικειοθελώς υπάκουος. Αν μπορείς να υπακούς στις διευθετήσεις του οίκου του Θεού, σημαίνει ότι μπορείς να υπακούς τον Θεό. Αν δεν μπορείς, τότε η υπακοή σου στον Θεό δεν είναι τίποτα παρά κενά λόγια, επειδή ο Θεός δεν θα σε προστάξει ποτέ αυτοπροσώπως να κάνεις κάτι. Σήμερα, ο οίκος του Θεού έχει διευθετήσει για σένα να εκτελέσεις αυτό το καθήκον, να εκτελέσεις αυτό το καθήκον βάσει των σημερινών αναγκών του έργου. Εσύ λες: “Έχω επιλογές. Θα εκτελέσω όποιο καθήκον θέλω. Αν δεν μου αρέσει, δεν θα το κάνω”. Αν εκτελείς το καθήκον σου κατ’ αυτόν τον τρόπο, είσαι υπάκουος στον Θεό; Είναι ένας τέτοιος άνθρωπος κάποιος που αγαπά την αλήθεια; Μπορεί να πετύχει μια κατανόηση του Θεού; Δεν είναι κάποιος θεοσεβούμενος. Ο άνθρωπος που διαλέγει και επιλέγει το καθήκον του, που είναι αρνητικός και τεμπελιάζει, δεν έχει ούτε ελάχιστη πραγματικότητα της αλήθειας. Δεν δείχνει ειλικρινή υπακοή, παρά βασίζεται εξ ολοκλήρου στις δικές του προτιμήσεις στο καθήκον του. Αυτό το είδος ανθρώπου δεν αρέσει στον Θεό» (από «Κηρύγματα και συναναστροφή σχετικά με τον λόγο του Θεού “Η γνώση του Θεού είναι το μονοπάτι για φόβο Θεού και αποφυγή του κακού” (Α’)» στο βιβλίο «Κηρύγματα και Συναναστροφή για την Είσοδο στη Ζωή, Τόμος Ι’»).

Τα λόγια του Θεού και η συναναστροφή μού τρύπησαν την καρδιά και ένιωσα ντροπή. Ακόμα περισσότερο, συνειδητοποίησα τον λόγο για τον οποίον ήμουν ανυπάκουη αναφορικά με το καθήκον της οικοδέσποινας. Σκεφτόμουν τότε που ήμουν υπεύθυνη για μια μικρή ομάδα στην εκκλησία, όταν ο επικεφαλής συζητούσε πάντοτε πρώτα μαζί μου το έργο της εκκλησίας και, στη συνέχεια, εγώ το συζητούσα με τους αδελφούς και αδελφές και το υλοποιούσαμε. Εκείνη την εποχή ένιωθα ότι ο επικεφαλής της εκκλησίας με είχε σε μεγάλη υπόληψη, ενώ με εκτιμούσαν και οι αδελφοί και οι αδελφές μου. Ήμουν γεμάτη ενέργεια κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου και το έκανα με χαρά, όσο δύσκολο και κουραστικό κι αν ήταν. Όμως τώρα, που πρέπει να είμαι μια οικοδέσποινα, είμαι αρνητική και δεν έχω ενέργεια, σκέφτομαι ότι το να ετοιμάζω γεύματα είναι μια πολύ ταπεινή εργασία, να πρέπει να ασχολούμαι όλη τη μέρα με κατσαρολικά και χωρίς κανένας να ξέρει πόσο σκληρά εργάζομαι. Αυτό το είδος καθήκοντος είναι απογοητευτικό, οπότε του αντιστέκομαι και δεν θέλω να το αποδεχθώ. Δεν δείχνω καμία πρακτική υπακοή στον Θεό. Μόνο τότε είδα ότι παλιότερα, όταν δούλευα ακόπιαστα για το καθήκον μου, δεν το έκανα από πραγματική υπακοή αλλά για να προβάλω τον εαυτό μου και να κερδίσω τον θαυμασμό και την εκτίμηση των άλλων, καθώς και ότι δεν εκτελούσα το καθήκον μου ως πλάσμα του Θεού. Όταν το καθήκον μου δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία και την επιθυμία μου για την απόκτηση φήμης και κύρους, σκέφτηκα κάθε πιθανό τρόπο για να προβάλω δικαιολογίες και δεν ήμουν πρόθυμη να το αποδεχθώ και να είμαι υπάκουη. Για να το πω ωμά, ύψωνα απλώς το λάβαρο της εκτέλεσης του καθήκοντος, ενώ επιδίωκα προσωπική φήμη και κύρος για να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία μου. Δεν νοιαζόμουν καθόλου για το θέλημα του Θεού ούτε για να διατηρήσω το έργο της εκκλησίας. Είμαι πραγματικά τόσο εγωίστρια και απεχθής! Εκτελούσα ανέκαθεν το καθήκον μου βάσει των προσωπικών μου προτιμήσεων και επιλογών, μηχανορραφώντας μονίμως για σαρκικούς σκοπούς. Πώς θα μπορούσα να είμαι κάποια που επιδιώκει την αλήθεια και υπακούει τον Θεό; Τότε, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Εκείνοι που είναι ικανοί να κάνουν πράξη την αλήθεια, μπορούν να δεχθούν τον εξονυχιστικό έλεγχο του Θεού στις ενέργειές τους. Όταν δέχεσαι τον εξονυχιστικό έλεγχο του Θεού, η καρδιά σου ρυθμίζεται σωστά. Αν συνεχώς κάνεις πράγματα μόνο για να το δουν οι άλλοι και δεν δέχεσαι τον εξονυχιστικό έλεγχο του Θεού, έχεις τον Θεό στην καρδιά σου; Τέτοιου είδους άνθρωποι δεν έχουν μια θεοφοβούμενη καρδιά. Μην κάνεις μονίμως πράγματα για το δικό σου καλό, μη σκέφτεσαι πάντα το συμφέρον σου και μη σκέφτεσαι το κύρος σου, την υπόληψη ή τη φήμη σου. Πρέπει πρωτίστως να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να τα κάνεις προτεραιότητά σου. Θα πρέπει να νοιάζεσαι για το θέλημα του Θεού, να αναλογίζεσαι για το αν σκέφτεσαι ή όχι το έργο του οίκου του Θεού και για αν έχεις εκτελέσει σωστά ή όχι το καθήκον σου. Όταν νοιάζεσαι μονίμως για το έργο του οίκου του Θεού μέσα σου και σκέφτεσαι την είσοδο στη ζωή των αδελφών σου, τότε μπορείς να εκτελείς καλά το καθήκον σου» (από «Μπορείς να αποκτήσεις αλήθεια αφότου στρέψεις την αληθινή καρδιά σου στον Θεό» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατανόησα το θέλημά Του και έμαθα τι να κάνω για να Τον ικανοποιήσω. Προσευχήθηκα στον Θεό και πήρα την απόφασή μου: «Ω, Θεέ μου! Είμαι πρόθυμη να δεχθώ τον ενδελεχή έλεγχό Σου, να βάλω στην άκρη τη ματαιοδοξία και την υπόληψή μου και να μην επιδιώκω πλέον φήμη και κύρος. Είμαι πρόθυμη να υπακούω στις διευθετήσεις Σου και να εκτελώ ευλαβικά το καθήκον μου για να Σε ικανοποιήσω!» Αφού προσευχήθηκα, η καρδιά μου ήταν πολύ πιο γαλήνια και αποδέχθηκα μέσα μου το καθήκον μου.

Τις ημέρες που ακολούθησαν, οι αδελφές μου, καθώς γνώριζαν ότι μόλις είχα φτάσει και δεν ήμουν εξοικειωμένη με το περιβάλλον, οπότε θα ήταν δύσκολο να κάνω τα ψώνια, έβρισκαν χρόνο για να έρχονται μαζί μου για να αγοράζουμε τρόφιμα και όλα τα καθημερινά είδη. Είμαι μεγαλύτερη και δεν είμαι πολύ καλή με τους υπολογιστές, οπότε με ευγένεια και υπομονή μού έμαθαν οι αδελφές μου. Κατά καιρούς, όταν αντιμετώπιζα κάποια δυσκολία, ήμουν σε μια κατάσταση αρνητικότητας και αδυναμίας, και εκείνες έβρισκαν σχετικά αποσπάσματα από τον λόγο του Θεού για να μοιραστούν μαζί μου κατά τη συναναστροφή μας. Με βοηθούσαν με αγάπη και αντιμετώπιζαν τις πρακτικές δυσκολίες μου. Παρόλο που οι αδελφές μου ήταν πολύ απασχολημένες με το καθήκον τους, όποτε έβρισκαν λίγη ώρα με βοηθούσαν με τα οικιακά, το καθάρισμα και άλλα τέτοια. Καμιά τους δεν με κοιτούσε με περιφρόνηση ούτε μου γυρνούσε την πλάτη επειδή ήμουν οικοδέσποινα. Όλες έκαναν ό,τι μπορούσαν για το καθήκον τους. Ένιωθα ότι, ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές, δεν γινόταν καμία διάκριση ανάμεσα σε πράγματα ταπεινά και πράγματα ανώτερα. Ήμασταν ακόμα πιο κοντά, πιο δεμένοι κι από οικογένεια. Η κάθε ημέρα ήταν πολύ γεμάτη και ένιωθα άνετα και ήρεμα. Ευχαριστώ πραγματικά τον Θεό! Αφότου υπεβλήθην στην κρίση και παίδευση των λόγων του Θεού, ένιωσα ότι είχα αποκομίσει κάποια είσοδο στην αλήθεια της υπακοής στον Θεό και είχα γίνει πιο υπάκουη στο καθήκον μου. Όμως ο Θεός γνώριζε καλά ότι η σατανική φύση μου της επιδίωξης φήμης και κύρους ήταν καλά παγιωμένη, οπότε όρισε άλλο ένα περιβάλλον για να με εξαγνίσει και να με σώσει.

Μια μέρα, ο επικεφαλής της εκκλησίας με κάλεσε και μου είπε ότι μία αδελφή ήταν πολύ απασχολημένη με το καθήκον της και δεν είχε κανέναν για να προσέχει το παιδί της τα απογεύματα του Σαββάτου, και με ρώτησε αν θα μπορούσα να βρω χρόνο για να τη βοηθάω μισή μέρα κάθε εβδομάδα. Όταν άκουσα ότι θα έκανα την νταντά, ένιωσα κάπως προσβεβλημένη. Το να κάνω την νταντά μετράει ως εκτέλεση του καθήκοντός μου; Πέραν αυτού, όλα αυτά τα χρόνια είχα πολλή δουλειά με τις επιχειρήσεις και δεν χρειαζόταν να κοιτάζω τα ίδια μου τα εγγόνια. Η δουλειά που έκανα ήταν κάτι που με έκανε να παρουσιάζω μια καλή εικόνα και, στα μάτια των συγγενών και των φίλων μου, ήμουν μια δυνατή γυναίκα. Και μόνο που εκτελώ το καθήκον της οικοδέσποινας είναι ήδη πολύ ταπεινωτικό. Αν από πάνω κοιτάζω και το παιδί κάποιου άλλου, δεν θα είμαι απλώς μια νταντά; Δεν θα φτιάξω όνομα ούτε θα αποκτήσω κύρος με το ντάντεμα, οπότε δεν θέλω να το κάνω. Έτσι, πρόβαλα μια δικαιολογία: Τώρα ετοιμάζω γεύματα για τις αδελφές και πρέπει να φροντίζω το σπίτι. Οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονται συχνά από εδώ, οπότε πραγματικά δεν μπορώ να λείπω. Ενώ έβρισκα απλώς δικαιολογίες και μιλούσα με υπεκφυγές, ο επικεφαλής μού ζήτησε να προσευχηθώ πρώτα στον Θεό, να αναζητήσω και μετά να πάρω μια απόφαση. Αφού έκλεισα το τηλέφωνο, δεν μπορούσα να ησυχάσω μέσα μου, και όσο το σκεφτόμουν τόσο πιο άσχημα ένιωθα. Σκέφτηκα: Γιατί ο επικεφαλής δεν βρίσκει κάποιον άλλον; Γιατί πρέπει να το κάνω εγώ; Δεν θα φτιάξω όνομα ούτε θα αποκτήσω κύρος με το ντάντεμα. Πώς θα με έβλεπαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου αν το μάθαιναν; Πώς θα μπορούσα να εμφανιστώ μπροστά τους; Όμως, αν δεν το κάνω, οι αδελφοί και οι αδελφές μου δεν θα πουν ότι δεν έχω αγάπη μέσα μου; Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα, και στο τέλος αποφάσισα να πάω και να το δοκιμάσω.

Πήγα το Σάββατο το απόγευμα στο σπίτι της αδελφής Ζου και είδα ότι το γεμάτο ζωντάνια παιδάκι ήταν αθώο και αξιαγάπητο, όμως εγώ δεν μπορούσα να νιώσω καμιά ευτυχία. Η καρδιά μου ήταν ταραγμένη. Πάσχιζα για να τα καταφέρω μέχρι τις 5 μ.μ., όταν το κοριτσάκι άρχισε να κλαίει και να ζητάει τη μαμά της. Δεν μπορούσα να την ηρεμήσω ό,τι κι αν έκανα. Σε λίγο θα επέστρεφε η αδελφή Ζου, όμως το κορίτσι δεν σταματούσε με τίποτα το κλάμα. Αναστατώθηκα. Σκέφτηκα: Αν γυρίσει σπίτι και δει την κόρη της να κλαίει, τι θα σκεφτεί για μένα; Μήπως σκεφτεί ότι στην ηλικία μου δεν είμαι ικανή ούτε για να φροντίσω ένα παιδάκι; Μέσα στη σαστιμάρα μου, για να την καλοπιάσω της έφτιαξα κάτι πεντανόστιμα σνακ, της είπα παραμύθια και την έβαλα να δει κινούμενα σχέδια Σιγά-σιγά σταμάτησε να κλαίει και τότε γύρισε η αδελφή Ζου από την εκτέλεση του καθήκοντός της. Με αυτόν τον τρόπο τα έβγαλα πέρα για ένα απόγευμα. Καθώς επέστρεφα σπίτι, προχωρούσα και σκεφτόμουν: Δεν είναι εύκολη δουλειά να προσέχεις παιδιά. Εκτός από το ότι είναι κουραστικό, υπάρχουν πολλά για τα οποία πρέπει να ανησυχείς. Αν συνέβαινε κάτι, δεν θα ήμουν ικανή να το αντιμετωπίσω. Και υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην εκκλησία, γιατί πρέπει να βάλουν εμένα να κάνω την νταντά; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο μεγάλωνε η απόγνωσή μου. Εκείνο το βράδυ, στριφογυρνούσα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Έπρεπε να προσέλθω ενώπιον του Θεού και να προσευχηθώ: «Θεέ μου! Νιώθω απαίσια αυτήν τη στιγμή. Ξέρω ότι το να βοηθάω αυτή την αδελφή με τη φροντίδα της κόρης της γίνεται προκειμένου τα οικογενειακά της βάρη να μην παρεμβάλλονται στο καθήκον της, και θα πρέπει να το αποδεχθώ ως καθήκον μου. Όμως εγώ νιώθω συνεχώς αδικημένη και δυσκολεύομαι να υπακούσω. Ω, Θεέ μου! Σε ικετεύω να με διαφωτίσεις και να με καθοδηγήσεις ώστε να μπορέσω να κατανοήσω το θέλημά Σου και να εξέλθω από αυτή τη λανθασμένη κατάσταση». Αφότου προσευχήθηκα, δεν ένιωθα τόσο άσχημα όπως πριν. Άνοιξα το βιβλίο με τα λόγια του Θεού και διάβασα το εξής: «Τι σημαίνει αυθεντική υποταγή; Όποτε τα πράγματα πηγαίνουν όπως θέλεις εσύ και σου επιτρέπουν να ξεχωρίσεις, να λάμψεις και να έχεις κάποιο σεβασμό, νοιώθεις ότι τα πάντα είναι ικανοποιητικά και σωστά. Ευχαριστείς τον Θεό και μπορείς να υποτάσσεσαι στην ενορχήστρωση και τις διευθετήσεις Του. Ωστόσο, κάθε φορά που σε παραγκωνίζουν, που καθίστασαι ανίκανος να ξεχωρίσεις και οι άλλοι σε αγνοούν διαρκώς, παύεις να αισθάνεσαι ευτυχής. […] Η υποταγή υπό ευνοϊκές συνθήκες είναι συνήθως εύκολη. Αν μπορείς να υποτάσσεσαι και υπό δυσμενείς συνθήκες – εκείνες κατά τις οποίες τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θέλεις και τα αισθήματά σου πληγώνονται, που σε καθιστούν αδύναμο, σε κάνουν να υποφέρεις σωματικά και καταφέρνουν πλήγματα στη φήμη σου, που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια σου και σε κάνουν να υποφέρεις ψυχολογικά – τότε έχεις ωριμάσει πραγματικά. Αυτός δεν είναι ο στόχος που πρέπει να επιδιώκετε; Αν έχετε τέτοια αποφασιστικότητα, έναν τέτοιο στόχο, τότε υπάρχει ελπίδα» (από τη συναναστροφή του Θεού).

«Η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου κρύβεται μέσα σε κάθε σκέψη και ιδέα του, μέσα στα κίνητρα πίσω από κάθε του ενέργεια· κρύβεται μέσα σε κάθε γνώμη, κατανόηση, άποψη και επιθυμία που έχει κατά την προσέγγισή του σε όλα όσα πράττει ο Θεός. Και πώς προσεγγίζει ο Θεός τα ανθρώπινα αυτά πράγματα; Διοργανώνει περιβάλλοντα προκειμένου να σε αποκαλύψει. Και δεν θα σε αποκαλύψει μόνο, αλλά επιπλέον θα σε κρίνει. Όταν αποκαλύπτεις τη διεφθαρμένη σου διάθεση, όταν έχεις σκέψεις και ιδέες που αψηφούν τον Θεό, όταν έχεις καταστάσεις και απόψεις που τα βάζουν μαζί Του, όταν έχεις καταστάσεις μέσα από τις οποίες Τον παρερμηνεύεις ή Του αντιστέκεσαι και εναντιώνεσαι σε Αυτόν, ο Θεός θα σε επιπλήξει, θα σε κρίνει και θα σε παιδεύσει και, μερικές φορές, θα φτάσει ακόμα και να σε τιμωρήσει και να σε πειθαρχήσει. […] Ο Θεός θέλει να αναγνωρίσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και τη σατανική σου ουσία, ώστε να είσαι ικανός να είσαι υπάκουος προς τα περιβάλλοντα που Εκείνος κανονίζει για εσένα και, τελικά, να είσαι ικανός να κάνεις πράξη, σύμφωνα με το θέλημά Του, αυτό που απαιτεί από εσένα, και να είσαι ικανός να ικανοποιείς το θέλημά Του» (από «Μόνο η αληθινή υπακοή σημαίνει πραγματική πίστη» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»).

Αντιμέτωπη με τα αποκαλυπτικά λόγια κρίσεως του Θεού, ένιωσα ότι δεν είχα πού να κρυφτώ. Διαβάζοντας αυτά τα λόγια του Θεού: «Η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου κρύβεται μέσα σε κάθε σκέψη και ιδέα του, μέσα στα κίνητρα πίσω από κάθε του ενέργεια· κρύβεται μέσα σε κάθε γνώμη, κατανόηση, άποψη και επιθυμία που έχει κατά την προσέγγισή του σε όλα όσα πράττει ο Θεός», δεν μπορούσα παρά να κοιτάξω μέσα μου: Γιατί ήμουν ανίκανη να υπακούσω στο περιβάλλον που είχε ορίσει για μένα ο Θεός; Γιατί ήμουν απρόθυμη να βοηθήσω την αδελφή με τη φροντίδα του παιδιού; Πίστευα ότι η φροντίδα των παιδιών ήταν κάτι που έκαναν άνθρωποι με χαμηλότερο κύρος και ότι αποτελούσε απώλεια κύρους, ότι οι άλλοι θα το περιφρονούσαν. Σκεφτόμουν ότι μόνο αν εκτελούσα ένα καθήκον κατά το οποίο θα μπορούσα να προβάλω τον εαυτό μου και να κάνω κάτι σπουδαίο που θα θαύμαζαν οι άλλοι, θα είχε αξία και θα το επαινούσε ο Θεός. Αν το καθήκον μου είναι ταπεινό και δεν το βλέπουν οι άλλοι, δεν αξίζει τίποτα. Αναλογίστηκα αυτές τις σκέψεις και τις απόψεις που είχα μέσα μου και μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι εξακολουθούσα να είμαι υπό τον έλεγχο της επιθυμίας για φήμη και κύρος. Οι στόχοι, οι προοπτικές στη ζωή και οι αξίες που επιδίωκα μέσα από την πίστη μου στον Θεό ήταν οι ίδιες με αυτές των κοσμικών, όπως «Όπως ο φλοιός είναι ο λόγος ύπαρξης ενός δένδρου, έτσι κι η υπόληψη είναι ο λόγος ύπαρξης του ανθρώπου», «Οι άνθρωποι πρέπει πάντοτε να πασχίζουν να γίνουν καλύτεροι από τους συγχρόνους τους», «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει», «Ο άνθρωπος αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα», κ.τ.λ. Αυτές οι σατανικές τοξίνες και οι νόμοι της λογικής είχαν ριζώσει βαθιά μέσα μου και είχαν γίνει η ζωή μου, με είχαν κάνει εξαιρετικά αλαζονική και να αγαπώ τη φήμη και το κύρος. Αυτό με οδήγησε στο να υπολογίζω μονίμως τα κέρδη και τις ζημίες όσον αφορά τη φήμη και το κύρος στο καθήκον μου, και να είμαι ανίκανη να υπακούσω τον Θεό.

Τότε αναλογίστηκα ξανά τα λόγια του Θεού και μπόρεσα να καταλάβω ότι, παρόλο που το περιβάλλον που είχε διευθετήσει για μένα ο Θεός ήταν αντίθετο με τις αντιλήψεις μου, περιείχε τις ευγενικές προθέσεις του Θεού. Ήθελε, μέσα από αυτό το περιβάλλον, να με εκθέσει, ώστε να αποκτήσω μια πιο βαθιά κατανόηση της δικής μου διεφθαρμένης διάθεσης και να δω ξεκάθαρα ότι έπαιρνα το λανθασμένο μονοπάτι, να μου δώσει τη δυνατότητα να μετανοήσω και να γυρίσω πίσω εγκαίρως, να μπω στο σωστό μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Τώρα, ανεξαρτήτως από το αν οι άλλοι θεωρούν το καθήκον μου σπουδαίο ή ασήμαντο, είναι ηγεμονία και διευθέτηση του Θεού και είναι η ευθύνη και το καθήκον που πρέπει να αναλάβω. Πρέπει απλώς να το αποδεχθώ και να υπακούσω σ’ αυτό, χωρίς εικασίες ή σκέψη· δεν μπορώ να το εκλογικεύσω ή να του εναντιωθώ. Δεν είναι επιλογή μου –μόνο αυτό αποτελεί γνήσια υπακοή!

Κατά την πνευματική μου άσκηση την επόμενη ημέρα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Αν δεν εκτελείς σωστά το καθήκον σου, αλλά διαρκώς επιζητάς τιμή και ανταγωνίζεσαι για θέση, κύρος, όνομα και τα δικά σου συμφέροντα, όταν ζεις σε μια τέτοια κατάσταση, πώς θέλεις να παράσχεις υπηρεσία; Μπορείς να υπηρετήσεις αν θέλεις, αλλά είναι πιθανό ότι θα αποκαλυφθείς πριν το τέλος της υπηρεσίας σου. Η αποκάλυψή σου γίνεται ακαριαία. Μετά την αποκάλυψή σου, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η κατάστασή σου σηκώνει βελτίωση· αντιθέτως, είναι πιθανόν το αποτέλεσμά σου να έχει ήδη καθοριστεί – και θα έχεις πρόβλημα» (από «Μπορείς να αποκτήσεις αλήθεια αφότου στρέψεις την αληθινή καρδιά σου στον Θεό» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»).

«Όσοι δεν επιδιώκουν τη ζωή, δεν μπορούν να μεταμορφωθούν. Όσοι δεν διψούν για την αλήθεια, δεν μπορούν να κερδίσουν την αλήθεια. Δεν επικεντρώνεσαι στην επιδίωξη της προσωπικής μεταμόρφωσης και στο να εισέλθεις. Επικεντρώνεσαι πάντα σε αυτές τις εξωφρενικές επιθυμίες και στα πράγματα που περιορίζουν την αγάπη σου για τον Θεό και σε συγκρατούν από το να Τον πλησιάσεις. Μπορούν τα πράγματα αυτά να σε μεταμορφώσουν; Μπορούν να σε φέρουν στη βασιλεία;» (από «Γιατί δεν θέλεις να είσαι αντιθετικό στοιχείο;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»).

Αυτά τα λόγια μού τρύπησαν την καρδιά, ένα προς ένα. Είδα τη δίκαιη, άγια διάθεση του Θεού, η οποία δεν θα ανεχόταν τις προσβολές των ανθρώπων, και δεν μπορούσα παρά να νιώσω φοβισμένη για το μονοπάτι που είχα πάρει. Συνειδητοποίησα ότι πίστευα στον Θεό για πολλά χρόνια, κι όμως δεν είχα επιδιώξει την αλήθεια· επιδίωκα πάντοτε φήμη και κύρος. Εστίαζα σε πράγματα που μπορούσα να κάνω μπροστά στους άλλους, ώστε να με εκτιμούν και να με στηρίζουν. Αυτές οι ακραίες επιθυμίες με δέσμευαν και με περιόριζαν, και δεν μπορούσα να υπακούσω στις διευθετήσεις του Θεού. Ήμουν ιδιαιτέρως ανίκανη να υπακούω και να αγαπώ τον Θεό. Αν συνέχιζα να ακολουθώ τον Θεό κατ’ αυτόν τον τρόπο μέχρι τέλους, η διάθεση της ζωής μου δεν θα άλλαζε ποτέ. Θα εξακολουθούσα να υποφέρω από τον έλεγχο αυτής της σατανικής φύσης, να επαναστατώ κατά του Θεού και να Του αντιστέκομαι. Τότε, πώς θα μπορούσα να σωθώ από τον Θεό; Παρόλο που εξέθεσα αρκετή διαφθορά μέσα από αυτήν την προσαρμογή των καθηκόντων μου, κατάφερα να καταλάβω ότι, κατά την πίστη μου στον Θεό, μόνο μέσα από την επιδίωξη της αλήθειας και την αποδοχή της κρίσης, της παίδευσης, του κλαδέματος και της αντιμετώπισης των λόγων του Θεού μπορώ να καταλάβω την ουσία της σατανικής μου φύσης και να δω ξεκάθαρα την αλήθεια της διαφθοράς μου, που είναι η ανυπακοή και η αντίσταση απέναντι στον Θεό. Αυτό μπορεί να με κάνει να σιχαθώ τον εαυτό μου, να απαρνηθώ τη σάρκα και να πετύχω μια μεταμόρφωση στη διάθεση της ζωής, κι έτσι να γίνω κάποιος που υπακούει πραγματικά τον Θεό και κερδίζει τον έπαινό Του. Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα ότι ήταν πραγματικά απαραίτητο να μάθω να υποτάσσομαι στην πίστη στον Θεό. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, αποφάσισα: Όποιο καθήκον κι αν διευθετήσει η εκκλησία για μένα, εγώ είμαι πρόθυμη να υπακούσω απολύτως σ’ αυτό που έχει ορίσει ο Θεός. Δεν θα προσπαθώ να εισάγω τη δική μου συλλογιστική και δεν θα λαμβάνω υπόψη τα προσωπικά μου οφέλη ή ζημίες. Το μόνο που θέλω είναι να εκπληρώνω ακλόνητα το καθήκον μου ως πλάσμα του Θεού και να ικανοποιώ τον Θεό!

Τις ημέρες που ακολούθησαν, όποτε οι αδελφοί και οι αδελφές μου ήταν πολύ απασχολημένοι με το καθήκον τους και χρειάζονταν τη βοήθειά μου για τη φροντίδα των παιδιών, εγώ δεχόμουν με την καρδιά μου και υπάκουα στο περιβάλλον που είχε ορίσει για μένα ο Θεός. Εκτελούσα επιμελώς το καθήκον μου και ήμουν χαλαρή και είχα το κεφάλι μου ήσυχο. Είδα, επίσης, μεγάλο βαθμό από την καθοδήγηση και τις ευλογίες του Θεού. Μερικές φορές, όταν το παιδί ήταν ανυπάκουο ή είχε κάποιο ξέσπασμα, εγώ ήμουν έτοιμη να χάσω την ψυχραιμία μου. Όμως, ήμουν άμεσα ικανή να αναγνωρίσω ότι για άλλη μια φορά εξέθετα τη διαφθορά μου, οπότε έσπευδα να επιστρέψω στον Θεό και να αναλογιστώ τον εαυτό μου και να δω ότι, ενώπιον του Θεού, ήμουν σαν κάποιο ανώριμο παιδί που συχνά επαναστατούσε κατά του Θεού, Του εναντιωνόταν και δεν έκανε αυτό που Εκείνος έλεγε. Δεν ένιωθα τόσο ταραγμένη και μπορούσα να δείχνω περισσότερη κατανόηση και να συγχωρώ τα παιδιά. Μερικές φορές, είχαμε λίγο διαφορετικές απόψεις, κι έτσι εγώ προσπαθούσα να βγάλω τον μανδύα του ενηλίκου και να ακούσω αυτό που είχαν να πουν, καθώς και να δεχτώ οποιαδήποτε πρότασή τους ήταν σωστή. Έμαθα, επίσης, πώς να έχω μια ειλικρινή συζήτηση με ένα παιδί και να καταλαβαίνω πραγματικά τα αισθήματά τους. Όταν είχαν κάτι στο μυαλό τους, το συζητούσαν μαζί μου και δεν υπήρχε πλέον απόσταση μεταξύ μας. Επίσης, διαβάζαμε συχνά τα λόγια του Θεού μαζί και ακούγαμε ύμνους. Συναναστράφηκα μαζί τους σχετικά με τα τρία στάδια του έργου του Θεού και για το πώς να προσευχόμαστε στον Θεό και να βασιζόμαστε σ’ Αυτόν όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στη ζωή. Μου έμαθαν επίσης αγγλικά –βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Όταν είδα ότι τα παιδιά γίνονταν ολοένα πιο υπάκουα και ότι έμαθαν πώς να προσεύχονται στον Θεό και να βασίζονται σ’ Αυτόν όταν είχαν δυσκολίες, ένιωσα απίστευτα χαρούμενη. Δεν μπορούσα παρά να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και να δοξάσω τον Θεό από την καρδιά μου! Μέσα από την εμπειρία της κρίσης και της παίδευσης των λόγων του Θεού, εγκατέλειψα σταδιακά την επιθυμία μου να επιδιώκω φήμη και κύρος. Δεν ήθελα πλέον να εκτελώ ένα καθήκον που θα με αναδείκνυε και δεν εστίαζα άλλο στο πώς με έβλεπαν οι άλλοι. Αντιθέτως, έγινα ικανή να υπακούω στις διευθετήσεις του Θεού και ακλόνητα να Τον αντιμετωπίζω και να εκπληρώνω το καθήκον μου. Νιώθω ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι χαλαρωτικός, απελευθερωτικός και φέρνει ανακούφιση. Βίωσα, επίσης, βαθιά ότι στον οίκο του Θεού κανένα καθήκον δεν είναι μεγάλο ή μικρό και ότι δεν υπάρχει καμία διάκριση ανάμεσα σε πράγματα ταπεινά και πράγματα ανώτερα. Ό,τι είδος καθήκοντος κι αν εκτελώ, περιέχει ένα μάθημα που πρέπει να μάθω και αλήθειες που πρέπει να κάνω πράξη και στις οποίες πρέπει να εισέλθω. Εφόσον κάνω πράξη τα λόγια του Θεού και Τον υπακούω, θα μπορώ να κερδίσω το έργο του Αγίου Πνεύματος, να κατανοήσω την αλήθεια και να λάβω τις ευλογίες Του όταν εκτελώ το καθήκον μου. Μου δίνει τη δυνατότητα να δω πόσο δίκαιος είναι Εκείνος και ότι δεν φέρεται άδικα σε κανέναν!

Ο Θεός λέει: «Ο Θεός πληρώνει ένα επίπονο τίμημα προς χάριν του κάθε ανθρώπου. Εναποθέτει το θέλημά Του πάνω σε κάθε άνθρωπο, έχοντας προσδοκίες και ελπίδα για όλους. Πληρώνει ανενδοίαστα και εκουσίως το επίπονο τίμημα για τους ανθρώπους αυτούς, και δίνει πρόθυμα τη ζωή και την αλήθειά Του σε κάθε άτομο. Έτσι, ο Θεός είναι ευχαριστημένος αν κάποιος είναι ικανός να κατανοήσει τον σκοπό Του. Αν μπορείς να αποδέχεσαι και να υπακούς τις πράξεις Του, και αν μπορείς να δέχεσαι τα πάντα από τον Θεό, τότε Εκείνος νοιώθει ότι το επίπονο τίμημα δεν πληρώθηκε επί ματαίω. Τούτο σημαίνει ότι, αν έχεις φανεί αντάξιος της φροντίδας και της σκέψης που ο Θεός έχει επενδύσει σε εσένα, αν έχεις δρέψει τις ανταμοιβές σε κάθε περιβάλλον και δεν έχεις διαψεύσει τις ελπίδες του Θεού για εσένα, και αν ό,τι σου έκανε ο Θεός είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα και έχει φτάσει στον αναμενόμενο στόχο, τότε η καρδιά του Θεού είναι ικανοποιημένη» (από «Για να κερδίσετε την αλήθεια, πρέπει να μάθετε από τους ανθρώπους, τα ζητήματα και τα πράγματα γύρω σας» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι οι άνθρωποι, τα συμβάντα, τα πράγματα και τα περιβάλλοντα που συναντώ καθημερινά περιέχουν όλα το θέλημα του Θεού και τις προσπάθειές Του. Ο Θεός έχει μια αποστολή για μένα και έχει εναποθέσει συγκεκριμένα σε μένα τις ελπίδες Του. Με έσωσε από αυτόν τον απέραντο κόσμο. Το θέλημα του Θεού για μένα είναι να διαδραματίσω τον δικό μου ρόλο στο σχέδιο διαχείρισής Του. Ως ένα από τα δημιουργήματα του Θεού, το καθήκον μου είναι να δίνω προσοχή σ’ αυτά που λέει ο Θεός, να υπακούω στις διευθετήσεις Του, να κάνω με μεθοδικότητα αυτά που μου έχει εμπιστευτεί και να φέρω εις πέρας τις ευθύνες μου. Αυτό είναι το καθήκον και η αποστολή μου που δεν μπορώ να αποφύγω. Τοιουτοτρόπως, αποφάσισα να αποδέχομαι όλα τα πράγματα που προέρχονται από τον Θεό και να υπακούω σ’ αυτά, και, σε όλους τους ανθρώπους, τα συμβάντα και τα πράγματα που ορίζει ο Θεός, να αναζητώ την αλήθεια, να προσπαθώ να καταλάβω το θέλημα του Θεού και να ασκούμαι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Στο μέλλον, ό,τι περιβάλλον ή καθήκον κι αν με βρει, όσο κι αν απέχει από τις αντιλήψεις μου, εγώ θα είμαι διατεθειμένη να το αποδεχθώ και να υπακούσω. Θα δίνω όλη μου την καρδιά, την ψυχή και τον νου για την εκπλήρωση του καθήκοντός μου. Θα επιδιώκω να γίνω κάποια που υπακούει ειλικρινά στον Θεό και κερδίζει τον έπαινό Του.

Σχετικό περιεχόμενο