Καθημερινά λόγια του Θεού | «Αποκαθιστώντας τη σωστή ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό» | Απόσπασμα 588

Ο άνθρωπος κατανοεί λίγα πράγματα από το έργο του σήμερα και το έργο του μέλλοντος, αλλά δεν κατανοεί τον προορισμό στον οποίο πρόκειται να εισέλθει το ανθρώπινο γένος. Ως δημιούργημα, ο άνθρωπος πρέπει να επιτελεί το καθήκον του δημιουργήματος: Ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί τον Θεό σε ό,τι Εκείνος πράττει και πρέπει να προχωρείτε με όποιον τρόπο σας λέγω Εγώ. Δεν έχεις κανέναν τρόπο να προβαίνεις σε ρυθμίσεις για τον εαυτό σου, και είσαι ανίκανος να ελέγχεις εαυτόν· τα πάντα πρέπει να αφήνονται στο έλεος του Θεού, και όλα ελέγχονται από τα δικά Του χέρια. Αν το έργο του Θεού παρείχε εκ των προτέρων στον άνθρωπο ένα αποτέλεσμα, έναν θαυμαστό προορισμό, κι αν ο Θεός χρησιμοποιούσε τούτο, προκειμένου να δελεάσει τον άνθρωπο και να τον ωθήσει να Τον ακολουθήσει —αν Εκείνος είχε κάνει κάποια συμφωνία με τον άνθρωπο— τότε αυτό δεν θα αποτελούσε κατάκτηση, ούτε θα ήταν αναγκαίο να επιτελεστεί έργο επί της ζωής του ανθρώπου. Αν ο Θεός χρησιμοποιούσε το αποτέλεσμα, προκειμένου να ελέγξει τον άνθρωπο και να κερδίσει την καρδιά του, με την πράξη Του αυτή, δεν θα τελείωνε τον άνθρωπο, ούτε και θα μπορούσε να τον κερδίσει, αλλά αντ’ αυτού, θα χρησιμοποιούσε τον προορισμό, προκειμένου να καταφέρει να τον εξουσιάσει. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνον για το μελλοντικό αποτέλεσμα, τον τελικό προορισμό, και για το αν υπάρχει κάτι, πάνω στο οποίο αξίζει να εναποθέσει τις ελπίδες του. Εάν, κατά τη διάρκεια της κατάκτησης, χαριζόταν στον άνθρωπο κάποια ωραία ελπίδα, και εάν, πριν από την κατάκτηση του ανθρώπου, του δινόταν κάποιος κατάλληλος προορισμός για να επιδιώξει, τότε, όχι μόνον η κατάκτηση του ανθρώπου δεν θα επιτύγχανε τον σκοπό της, αλλά θα επηρεαζόταν και το αποτέλεσμα του έργου της κατάκτησης. Δηλαδή, το έργο της κατάκτησης επιτυγχάνει τον σκοπό του, απομακρύνοντας το πεπρωμένο και τις προοπτικές του ανθρώπου, αλλά και κρίνοντας και παιδεύοντας την επαναστατική του φύση. Δεν επιτυγχάνεται μέσα από συμφωνία με τον άνθρωπο, δηλαδή με την παροχή ευλογιών και χάριτος στον άνθρωπο, αλλά με την αποκάλυψη της αφοσίωσης του ανθρώπου, μέσα από την απογύμνωσή του από την «ελευθερία» του και την εκρίζωση των προοπτικών του. Τούτη είναι η ουσία του έργου της κατάκτησης. Εάν είχε δοθεί εξαρχής στον άνθρωπο κάποια ωραία ελπίδα, και το έργο της παίδευσης και της κρίσης ερχόταν εν συνεχεία, τότε ο άνθρωπος θα αποδεχόταν την παίδευση και την κρίση με βάση το γεγονός ότι είχε προοπτικές και, τελικά, η άνευ όρων υπακοή και λατρεία προς τον Δημιουργό εκ μέρους όλων των πλασμάτων Του δεν θα επιτυγχάνετο· θα υπήρχε μόνο τυφλή, αδαής υπακοή, ή αλλιώς, ο άνθρωπος θα πραγματοποιούσε αδιέξοδα αιτήματα προς τον Θεό, οπότε και θα καθίστατο αδύνατη η ολοκληρωτική κατάκτηση της καρδιάς του ανθρώπου. Συνεπώς, ένα τέτοιο κατακτητικό έργο θα ήταν ανίκανο να κερδίσει τον άνθρωπο και, ακόμα λιγότερο, να φέρει μαρτυρία στον Θεό. Τέτοιου είδους πλάσματα θα ήσαν ανίκανα να επιτελέσουν το καθήκον τους και το μόνο που θα έκαναν, θα ήταν να διαπραγματεύονται με τον Θεό· τούτο δεν θα αποτελούσε κατάκτηση, αλλά οίκτο και ευλογία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον άνθρωπο είναι ότι δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά το πεπρωμένο και τις προοπτικές του, ότι τα εξιδανικεύει. Ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό προς χάριν του πεπρωμένου και των προοπτικών του· δεν λατρεύει τον Θεό λόγω της αγάπης του για Εκείνον. Κι έτσι, κατά την κατάκτηση του ανθρώπου, ο εγωισμός, η απληστία του, καθώς και όλα τα πράγματα που εμποδίζουν περισσότερο τη λατρεία του προς τον Θεό, πρέπει να εξαλειφθούν. Με τον τρόπο αυτόν, οι στόχοι της κατάκτησης του ανθρώπου θα επιτευχθούν. Ως αποτέλεσμα, στην πρώιμη κατάκτηση του ανθρώπου, είναι απαραίτητο να καθαρθούν πρώτα οι παράλογες φιλοδοξίες και οι πιο σοβαρές αδυναμίες του ανθρώπου και, μέσα από αυτό, να αποκαλυφθεί η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό, καθώς και να μεταβληθεί η γνώση του για την ανθρώπινη ζωή, η άποψή του για τον Θεό, αλλά και το νόημα της ύπαρξής του. Με αυτόν τον τρόπο, εξαγνίζεται η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό, δηλαδή, η καρδιά του ανθρώπου κατακτάται. Αλλά μέσα από τη στάση Του απέναντι σε όλα τα πλάσματα, ο Θεός δεν κατακτά μόνο προς χάριν της κατάκτησης· αντιθέτως, κατακτά προκειμένου να κερδίσει τον άνθρωπο προς χάριν της δικής Του δόξας, αλλά και για να ανακτήσει την παλαιότερη, πρωταρχική ομοίωση του ανθρώπου. Αν κατακτούσε μονάχα προς χάριν της κατάκτησης, τότε η σημασία του έργου της κατάκτησης θα χανόταν. Δηλαδή, αν ο Θεός, μετά την κατάκτηση του ανθρώπου, ένιπτε τας χείρας Του σχετικά με αυτόν, και δεν έδινε καμία προσοχή στη ζωή ή τον θάνατό του, τότε αυτό δεν θα αποτελούσε διαχείριση του ανθρωπίνου γένους, ούτε και η κατάκτηση του ανθρώπου θα γινόταν προς χάριν της σωτηρίας του. Η απόκτηση του ανθρώπου μετά την κατάκτησή του και η τελική άφιξή του σε θαυμαστό προορισμό, αποτελεί το μοναδικό επίκεντρο ολόκληρου του έργου της σωτηρίας, και μόνον τούτο δύναται να επιτύχει τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, η άφιξη του ανθρώπου στον ωραίο προορισμό και η είσοδός του στην ανάπαυση αποτελούν τις μοναδικές προοπτικές που πρέπει να κατέχουν όλα τα πλάσματα, καθώς και το έργο που πρέπει να πραγματοποιεί ο Δημιουργός. Εάν ο άνθρωπος ήταν εκείνος έπρεπε να πραγματώσει το εν λόγω έργο, τότε αυτό θα ήταν πολύ περιορισμένο: Θα μπορούσε να φθάσει τον άνθρωπο μέχρις ενός σημείου, αλλά δεν θα μπορούσε να τον φέρει στον αιώνιο προορισμό. Ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να αποφασίζει για το πεπρωμένο του και, ακόμα λιγότερο, να εξασφαλίζει τις προοπτικές και τον μελλοντικό προορισμό του. Ωστόσο, το έργο που επιτελείται από τον Θεό, είναι διαφορετικό. Αφού Εκείνος ήταν που έπλασε τον άνθρωπο, Εκείνος και τον καθοδηγεί· αφού Εκείνος είναι που σώζει τον άνθρωπο, τότε θα τον σώσει τελείως και θα τον κερδίσει απόλυτα· αφού Εκείνος καθοδηγεί τον άνθρωπο, τότε θα τον φέρει και στον σωστό προορισμό· και, αφού Εκείνος έπλασε και διαχειρίζεται τον άνθρωπο, Εκείνος πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη για το πεπρωμένο και τις προοπτικές του. Τούτο είναι το έργο που επιτελείται από τον Δημιουργό. Αν και το έργο της κατάκτησης επιτυγχάνεται με τον καθαρμό του ανθρώπου από τις προοπτικές του, ο άνθρωπος πρέπει τελικά να φτάσει στον σωστό προορισμό, που έχει προετοιμάσει γι’ αυτόν ο Θεός. Ο άνθρωπος έχει έναν προορισμό και το πεπρωμένο του είναι εξασφαλισμένο, ακριβώς επειδή ο Θεός εργάζεται επί του ανθρώπου. Ο σωστός προορισμός, για τον οποίον γίνεται λόγος εδώ, δεν είναι οι ελπίδες και οι προοπτικές του ανθρώπου που έχουν καθαρθεί σε παρελθόντες χρόνους· πρόκειται για δύο διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Αυτό που ο άνθρωπος ελπίζει κι επιδιώκει, είναι μάλλον ο πόθος της επιδίωξής του για τις υπερβολικές επιθυμίες της σάρκας, παρά ο προορισμός, ο οφειλόμενος στον άνθρωπο. Εν τω μεταξύ, εκείνο που έχει προετοιμάσει ο Θεός για τον άνθρωπο, είναι οι ευλογίες και οι υποσχέσεις, οι οφειλόμενες στον άνθρωπο από τη στιγμή του καθαρμού του, τις οποίες ο Θεός προετοίμασε γι’ αυτόν εν συνεχεία της δημιουργίας του κόσμου, και οι οποίες δεν μιαίνονται από την επιλογή, τις αντιλήψεις, τη φαντασία ή τη σάρκα του. Ο προορισμός αυτός δεν έχει ετοιμαστεί για ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά είναι ο τόπος ανάπαυσης ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Κι έτσι, ο προορισμός αυτός είναι ο καταλληλότερος για το ανθρώπινο γένος.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η ουσία του έργου της κατάκτησης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων είν’ ότι σκέφτονται μόνο τη δική τους μοίρα, εξιδανικεύοντας προοπτικές κι ακολουθώντας τον Θεό λόγω αυτών. Δεν Τον λατρεύουν επειδή πολύ Τον αγαπούν. Έτσι, ο εγωισμός και η πλεονεξία, όσα εμποδίζουν τη λατρεία τους, πρέπει να χαθούν. Μόνο τότε θα επιτευχθεί της κατάκτησης το αποτέλεσμα. Ω, το έργο της κατάκτησης είν’ αποτελεσματικό με το να στερεί τη μοίρα των ανθρώπων, τις προοπτικές τους, παιδεύοντας και κρίνοντας την επαναστατική τους διάθεση, χωρίς συμφωνίες ή δίνοντας χάρη κι ευλογίες, μα στερώντας τους ελευθερίες και προοπτικές ώστε να φανεί σε τι είναι πιστοί. Αυτό είναι το έργο της κατάκτησης.

Στις πρώτες κατακτήσεις είναι καίριο να εξαγνιστούν οι τρελές φιλοδοξίες, οι θανάσιμες αδυναμίες των ανθρώπων, κι έτσι ν’ αποκαλυφθεί η αγάπη τους για τον Θεό, ν’ αλλάξουν οπτική για τη ζωή, για τον Θεό, και για το νόημα της ύπαρξης. Έτσι, εξαγνίζεται η αγάπη τους για τον Θεό, η καρδιά τους στ’ αλήθεια κατακτιέται. Ω, το έργο της κατάκτησης είν’ αποτελεσματικό με το να στερεί τη μοίρα των ανθρώπων, τις προοπτικές τους, παιδεύοντας και κρίνοντας την επαναστατική τους διάθεση, χωρίς συμφωνίες ή δίνοντας χάρη κι ευλογίες, μα στερώντας τους ελευθερίες και προοπτικές ώστε να φανεί σε τι είναι πιστοί. Αυτό είναι το έργο της κατάκτησης.

Μα η στάση του Θεού προς όλα Του τα πλάσματα δεν είναι να κατακτά χάριν κατάκτησης και μόνο. Κατακτά τον άνθρωπο για να τον κερδίσει, για τη δική Του δόξα, για ν’ ανακτήσει του ανθρώπου την πρωταρχική μορφή. Ω, το έργο της κατάκτησης είν’ αποτελεσματικό με το να στερεί τη μοίρα των ανθρώπων, τις προοπτικές τους, παιδεύοντας και κρίνοντας την επαναστατική τους διάθεση, χωρίς συμφωνίες ή δίνοντας χάρη κι ευλογίες, μα στερώντας τους ελευθερίες και προοπτικές ώστε να φανεί σε τι είναι πιστοί. Αυτό είναι το έργο της κατάκτησης.

από το βιβλίο «Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια»

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Viber
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Messenger