Τον Αύγουστο του 2020, απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου επειδή τα έκανα τυπικά, χωρίς να κάνω καθόλου αληθινό έργο. Στη συνέχεια, ένιωσα απαίσια και γέμισα τύψεις, ενώ ήθελα να μετανοήσω και να κάνω καλά το καθήκον μου στο μέλλον.

Αργότερα, μου ανατέθηκε να φτιάχνω βίντεο μαζί με κάποιες άλλες αδελφές. Μια μέρα, άρχισα να συζητώ με την αδελφή Γιανγκ Φαν για κάποια πράγματα που είχα σκεφτεί και κατανοήσει στα οποία είχα καταλήξει αφότου απαλλάχτηκα από τα καθήκοντά μου. Τη συγκίνησαν βαθιά αυτά που είχα να πω, και από τότε παρατήρησα ότι η στάση της απέναντί μου είχε αλλάξει. Όταν μιλούσα για τις εμπειρίες μου σε συναθροίσεις, άκουγε πολύ προσεκτικά και έγνεφε συνεχώς καταφατικά, και συνήθως συμφωνούσε με τις απόψεις μου. Φαινόταν, επίσης, πιο στοργική απέναντί μου σε καθημερινή βάση. Σκέφτηκα μέσα μου: «Φαίνεται να με θαυμάζει. Μίλησα για όσα έμαθα και εξέφρασα ειλικρινή μετάνοια, οπότε θα πρέπει να τα κάνω πράξη. Τι θα σκεφτόταν αν δεν έβλεπε καμία αλλαγή σ’ εμένα; Δεν θα πίστευε ότι ήμουν μόνο λόγια και ότι δεν έκανα πράξη την αλήθεια; Θα χανόταν τότε η καλή εικόνα που είχε για μένα;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, αγχώθηκα και ανησύχησα λίγο, και δεν ήθελα πλέον απλώς να εκτελώ καλά το καθήκον μου. Μερικές φορές, έφτιαχνα βίντεο καθιστή για πολλή ώρα και η πλάτη μου πονούσε. Ήθελα να χαλαρώσω λίγο, αλλά φοβόμουν μήπως οι αδελφές μου νόμιζαν ότι λούφαρα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Είπα ότι θα έκανα καλά το καθήκον μου και ότι δεν θα λούφαρα πλέον, πρέπει να με δουν να κάνω τα λόγια μου πράξη». Έτσι, δεν τολμούσα να κάνω διαλείμματα όταν ήμουν κουρασμένη, από φόβο μήπως πίστευαν ότι πρόσεχα τις σαρκικές μου ανάγκες και ότι δεν έφερα φορτίο στο καθήκον μου. Δεν τολμούσα να πάω νωρίς για ύπνο όταν νύσταζα. Ακόμη και αν είχα τελειώσει το έργο μου, πίεζα τον εαυτό μου να συνεχίσει και δεν έκλεινα τον υπολογιστή μου πριν από τις 11:30 ή τις 12 τη νύχτα. Μερικές φορές έμενα ξύπνια μέχρι αργά και το πρωί σηκωνόμουν με δυσκολία, αλλά έβλεπα τις αδελφές μου να σηκώνονται νωρίς και δεν τολμούσα να κοιμηθώ παραπάνω, από φόβο μήπως σχηματίσουν κακή εντύπωση για μένα. Μια φορά, είδα ότι η Γιανγκ Φαν έπρεπε να δουλέψει σε μερικά βίντεο, αλλά δεν σκόπευα να τη βοηθήσω γιατί ήταν δύσκολα, και δεν ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι δεν είχα δικές μου εργασίες, οπότε αν δεν πρόσφερα τη βοήθειά μου, σίγουρα θα πίστευε πως ήμουν μόνο λόγια και πως απλώς ξεστόμιζα λόγια και δόγματα, χωρίς να επιδιώκω την αλήθεια. Έτσι, πήγα να βοηθήσω τη Γιανγκ Φαν με τα βίντεο.

Εκείνη την περίοδο, παρόλο που φαινόταν ότι έπεφτα με τα μούτρα στο καθήκον, ήξερα μέσα μου ότι όλα αυτά γίνονταν για να προστατέψω την εικόνα και τη θέση μου. Λόγω αυτού, ένιωθα πολύ αναστατωμένη και ήθελα να ανοιχτώ στις αδελφές μου για την κατάστασή μου, αλλά φοβόμουν μήπως έβλεπαν ότι είχα απώτερα κίνητρα όλον αυτόν τον καιρό, και θα πίστευαν ότι δεν είχα πραγματικά μετανοήσει και ότι δεν έκανα πράξη την αλήθεια. Πιθανόν να με θεωρούσαν δόλια υποκρίτρια και μάλιστα να απέρριπταν όλα όσα έλεγα ότι είχα μάθει αφότου απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου. Λόγω αυτών των σκέψεων, δίσταζα να ανοιχτώ σε όλους. Στις συναθροίσεις μιλούσα μόνο για τις διαφθορές που συχνά αποκάλυπταν όλοι, καθώς και για κάποιες θετικές βιωματικές γνώσεις, ενώ κρατούσα τις σκέψεις μου κρυμμένες βαθιά μέσα μου. Εφόσον συναναστρεφόμουν μόνο πάνω σε θετικές εμπειρίες, οι αδελφές μου με θαύμαζαν ακόμη περισσότερο, και σε μια συνάθροιση, η Γιανγκ Φαν με επαίνεσε που ήμουν σε θέση να κάνω πράξη την αλήθεια και να συναναστρέφομαι πάνω στην αλήθεια τόσο καθαρά. Αργότερα, άκουσα ότι μερικές άλλες αδελφές είπαν ότι επιδίωκα την αλήθεια, ότι είχα ανοιχτεί ειλικρινά για τη διαφθορά μου και ότι ασχολούμουν αρκετά ενεργά με το καθήκον μου. Ένιωσα κάποια ικανοποίηση, αλλά ακόμη περισσότερο ένιωσα ένα αίσθημα ντροπής και ανησυχίας, επειδή ήξερα ότι αυτό που έλεγαν δεν ήταν καν κοντά στην πραγματικότητα. Δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής, δεν είχα ποτέ ανοιχτεί για τη διαφθορά μέσα μου, και υπήρχαν άλλα κίνητρα πίσω από τον ενθουσιασμό που είχα για το καθήκον μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτό είναι τρομερό. Όλοι έχουν παραπλανηθεί από το προσωπείο μου —τι να κάνω;» Ένιωθα πολλές ενοχές και ήθελα να ανοιχτώ στις αδελφές μου, να σταματήσω να τις ξεγελάω, αλλά αν το έκανα, θα γνώριζαν αυτές μου τις σκέψεις και τα κίνητρα και θα με θεωρούσαν δόλιο άτομο. Η καλή μου εικόνα θα εξαφανιζόταν και κανείς δεν θα με θαύμαζε. Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν είχα το κουράγιο να ανοιχτώ στους άλλους.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ξέρετε τι είναι στην πραγματικότητα ένας Φαρισαίος; Υπάρχουν Φαρισαίοι γύρω σας; Γιατί ονομάζονται “Φαρισαίοι” αυτοί οι άνθρωποι; Πώς περιγράφονται οι Φαρισαίοι; Είναι άνθρωποι υποκριτές, τελείως ψεύτικοι, άνθρωποι που ό,τι κι αν κάνουν, παίζουν θέατρο. Τι θέατρο παίζουν; Παριστάνουν ότι είναι καλοί, ευγενικοί και θετικοί. Έτσι είναι στην πραγματικότητα; Φυσικά και όχι. Αφού είναι υποκριτές, όλα όσα εκδηλώνονται κι αποκαλύπτονται σ’ αυτούς είναι ψευδή· όλα είναι θέατρο, δεν είναι αυτό το πραγματικό τους πρόσωπο. Και πού βρίσκεται κρυμμένο το πραγματικό τους πρόσωπο; Είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στην καρδιά τους, για να μην το δουν ποτέ οι άλλοι. Παρόλο που τα πάντα εξωτερικά είναι ένα θέατρο, είναι όλα ψέματα, μόνο τους ανθρώπους μπορούν να ξεγελάσουν· τον Θεό δεν μπορούν να Τον ξεγελάσουν. Αν οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια, αν δεν κάνουν πράξη και δεν βιώνουν τα λόγια του Θεού, τότε δεν μπορούν να κατανοήσουν πραγματικά την αλήθεια, κι έτσι, όσο ωραία κι αν ακούγονται τα λόγια τους, αυτά τα λόγια δεν είναι η αλήθεια-πραγματικότητα· είναι λόγια και δόγματα. Κάποιοι άνθρωποι επικεντρώνονται μόνο στο να παπαγαλίσουν λόγια και δόγματα, να αντιγράψουν σαν πίθηκοι όποιον εκφωνεί τα υψηλότερα κηρύγματα, με αποτέλεσμα μέσα σε μόνο λίγα χρόνια να αναπτύξουν την ικανότητα να απαγγέλλουν λόγια και δόγματα, και να τους θαυμάζουν και να τους τιμούν πολλοί άνθρωποι· μετά απ’ αυτό, αρχίζουν να καμουφλάρονται και να δίνουν μεγάλη προσοχή σ’ αυτά που λένε και κάνουν, κι έτσι δείχνουν ότι είναι πάρα πολύ ευσεβείς και πνευματικοί. Χρησιμοποιούν αυτές τις δήθεν πνευματικές θεωρίες για να καμουφλαριστούν. Μόνο γι’ αυτά μιλάνε όπου κι αν πάνε, για πράγματα αληθοφανή που ταιριάζουν με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, αλλά που δεν έχουν το παραμικρό ίχνος της αλήθεια-πραγματικότητας. Και κηρύττοντας αυτά τα πράγματα, τα οποία είναι σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τα γούστα των ανθρώπων, παραπλανούν πολλούς. Σε άλλους, τέτοιοι άνθρωποι φαίνονται πολύ ευσεβείς και ταπεινοί, αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι ψευδές. Φαίνονται ανεκτικοί, διαλλακτικοί και στοργικοί, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια προσποίηση· λένε ότι αγαπούν τον Θεό, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για θέατρο. Άλλοι τέτοιους ανθρώπους τους περνάνε για άγιους, αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει. Πού μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος που είναι πραγματικά άγιος; Όλη ανθρώπινη αγιοσύνη είναι κάτι ψεύτικο, ένα θέατρο, μια προσποίηση. Εξωτερικά, φαίνονται αφοσιωμένοι στον Θεό, αλλά στην πραγματικότητα απλώς δίνουν παράσταση για να τη δουν οι άλλοι. Όταν δεν κοιτάζει κανένας, δεν είναι αφοσιωμένοι ούτε στο ελάχιστο και ό,τι κάνουν είναι επιπόλαιο. Επιφανειακά, δαπανούν τον εαυτό τους για τον Θεό και έχουν εγκαταλείψει την οικογένεια και τη σταδιοδρομία τους. Αλλά στα κρυφά τι κάνουν; Φέρνουν σε πέρας τις δικές τους δραστηριότητες και τα δικά τους εγχειρήματα στην εκκλησία, ζουν σε βάρος της εκκλησίας και κλέβουν κρυφά τις προσφορές, με το πρόσχημα ότι εργάζονται για τον Θεό… Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι σύγχρονοι υποκριτές Φαρισαίοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Καθώς συλλογιζόμουν τον λόγο του Θεού, σκέφτηκα ότι οι Φαρισαίοι φαίνονταν πολύ ευσεβείς, ταπεινοί και στοργικοί. Μονίμως στέκονταν στον δρόμο και προσεύχονταν, και εξηγούσαν τις Γραφές στις συναγωγές, αλλά δεν ακολουθούσαν πραγματικά τα λόγια του Θεού. Έκαναν τους ενάρετους εξωτερικά για να καμουφλάρουν και να συγκαλύψουν τον εαυτό τους. Χρησιμοποιούσαν κάποιες μεθόδους και κόλπα για να εξαπατούν τους ανθρώπους και να τους δίνουν ψευδή εντύπωση, ώστε όλοι να τους λατρεύουν και να τους θαυμάζουν. Σε σύγκριση με τις δικές μου συμπεριφορές, δεν ήμουν εξίσου υποκρίτρια με εκείνους τους Φαρισαίους; Για να πείσω τις αδελφές μου ότι είχα πραγματικά μετανοήσει, ότι δεν ήμουν μόνο λόγια, και για να διαφυλάξω την καλή μου εικόνα, πάντα έπαιζα θέατρο για να κρύψω και να συγκαλύψω τον πραγματικό μου εαυτό. Δεν τολμούσα να ξεκουραστώ όταν ήμουν εξαντλημένη από το καθήκον μου ή να κοιμηθώ όταν κουραζόμουν τη νύχτα, και σηκωνόμουν με το ζόρι από το κρεβάτι χωρίς να έχω ξεκουραστεί αρκετά. Σαφώς και δεν ήθελα να βοηθήσω τη Γιανγκ Φαν με τα βίντεο, αλλά ήθελα να με έχει σε μεγάλη εκτίμηση, οπότε τη βοήθησα απρόθυμα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, δεν έφερα αληθινό φορτίο γι’ αυτό το καθήκον. Εξωτερικά, προσποιούμουν ότι ήμουν δραστήρια και ότι έπαιρνα πρωτοβουλίες, και παρόλο που ήξερα ξεκάθαρα ότι είχα λάθος προθέσεις στο καθήκον μου, ότι εξαπατούσα τους άλλους και ότι θα έπρεπε να τους ανοιχτώ, έκρυβα όλα αυτά τα ποταπά κίνητρα και δεν τα έλεγα σε κανέναν για να προστατέψω την εικόνα μου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι αδελφές μου να με θαυμάζουν κατά κάποιον τρόπο. Δεν ήταν αυτό δόλιο και παραπλανητικό εκ μέρους μου; Ήμουν πραγματικά δόλια και βρισκόμουν στο ίδιο μονοπάτι με τους υποκριτές Φαρισαίους. Έπαιζα θέατρο όλη την ώρα. Δεν εξαντλούμουν μόνο που ζούσα έτσι, αλλά ένιωθα και ενοχές, ενώ ο Θεός με απεχθανόταν και με μισούσε ακόμα περισσότερο. Αφού συνειδητοποίησα πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημα, βρήκα το θάρρος σε μια συνάθροιση να ανοιχτώ στις αδελφές μου για το ποια ήταν τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις μου εκείνη την περίοδο και πώς είχε εκδηλωθεί η υποκρισία μου. Κατόπιν, ένιωσα μεγάλη ανακούφιση, και η κατάστασή μου άλλαξε προς το καλύτερο. Αλλά ένιωθα, επίσης, ότι θα δυσκολευόμουν πολύ να διορθώσω τις προθέσεις που έκρυβα πίσω από το καθήκον μου, κι έτσι προσήλθα ενώπιον του Θεού να προσευχηθώ, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει να επιλύσω αυτό το πρόβλημα και να κάνω το καθήκον μου με αγνή και ειλικρινή καρδιά.

Έπειτα, μια μέρα, διάβασα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δεν οδηγεί στην τελείωση όσους είναι δόλιοι. Αν η καρδιά σου δεν είναι ειλικρινής, αν δεν προσπαθείς να είσαι ένας άνθρωπος ειλικρινής, τότε δεν πρόκειται να κερδηθείς από τον Θεό. Ομοίως, δεν πρόκειται να κερδίσεις την αλήθεια ούτε πρόκειται να κερδίσεις τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Όταν τα διάβασα αυτά, πόνεσα πολύ. Ήμουν τόσο δόλια, είχα στο μυαλό μου μόνο ύπουλες σκέψεις, όχι πώς να κάνω πράξη την αλήθεια και να εκτελώ σωστά το καθήκον μου, αλλά πώς να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων και να τους κάνω καλή εντύπωση. Επιπλέον, ανησυχούσα και υπολόγιζα διαρκώς πότε θα κοιμόμουν. Στον Θεό αρέσουν οι απλοί και ειλικρινείς άνθρωποι, και μόνο οι ειλικρινείς άνθρωποι μπορούν να κερδίσουν την έγκρισή Του και είναι άξιοι της σωτηρίας Του. Αλλά είχα ανέκαθεν δόλιο κίνητρο. Όσο καλά κι αν το κάλυπτα, ή ακόμα κι αν μπορούσα να κερδίσω τον θαυμασμό και τη λατρεία όλων, δεν θα με έσωζε ο Θεός. Στο τέλος θα με μισούσε και θα με καταριόταν, όπως εκείνους τους υποκριτές Φαρισαίους. Όταν το σκέφτηκα αυτό, απογοητεύτηκα πάρα πολύ από τον εαυτό μου. Όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα, δεν είχα εισέλθει στην τόσο βασική αλήθεια-πραγματικότητα της ειλικρίνειας, και ήμουν το ίδιο δόλια όπως πάντα. Είδα ότι πραγματικά απείχα πολύ από αυτό που απαιτούσε ο Θεός.

Διάβασα, επίσης, ένα άλλο χωρίο των λόγων του Θεού: «Σε όλα τα θέματα, θα πρέπει να ανοίγεσαι τελείως στον Θεό και να είσαι ντόμπρος —αυτή είναι η μοναδική κατάσταση που θα πρέπει να διατηρούν οι άνθρωποι ενώπιον του Θεού. Ακόμα και όταν δεν ανοίγεσαι, είσαι ανοιχτός ενώπιον του Θεού. Ο Θεός, από τη δική Του οπτική, γνωρίζει τα γεγονότα, αν είσαι ανοιχτός για κάτι ή όχι. Αν δεν μπορείς να το διακρίνεις αυτό, τότε δεν είσαι πολύ ανόητος; Πώς, λοιπόν, μπορείς να είσαι έξυπνος άνθρωπος; Με το να ανοιχτείς στον Θεό. Ξέρεις πως ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά και γνωρίζει τα πάντα, άρα μην νομίζεις πως είσαι έξυπνος και θεωρήσεις πως ίσως δεν γνωρίζει· εφόσον είναι βέβαιο πως ο Θεός παρατηρεί κρυφά την καρδιά των ανθρώπων, οι έξυπνοι άνθρωποι θα πρέπει να είναι λίγο πιο ντόμπροι, λίγο πιο αγνοί και να είναι ειλικρινείς —αυτή είναι μια σοφή κίνηση» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος δεύτερο)]. Σωστά. Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς μας, οπότε γνωρίζει τα κίνητρά μου και τι είδους άνθρωπος είμαι ακριβώς. Ανεξάρτητα από το πώς έκρυβα τη διαφθορά μου από όλους, ο Θεός τα γνώριζε όλα. Πίστευα στον Θεό, αλλά δεν μπορούσα να αποδεχτώ τη σχολαστική εξέτασή Του. Για να κερδίσω τον θαυμασμό και τον έπαινο των άλλων, προσποιούμουν ότι ήμουν κάποια που επιδίωκε την αλήθεια και είχε πραγματικά μετανοήσει. Βασάνιζα τον εαυτό μου σε σημείο εξάντλησης· ήμουν τόσο ανόητη και αξιολύπητη! Στην πραγματικότητα, εφόσον δεν είμαστε ύπουλοι ούτε ενδίδουμε στη σάρκα, είναι φυσιολογικό να χρειαζόμαστε ξεκούραση όταν κουραζόμαστε ή νυστάζουμε, αλλά εγώ αρνιόμουν ακόμη και αυτούς τους νόμους της ανθρώπινης εργασίας και ξεκούρασης. Όλα όσα έκανα αποσκοπούσαν μόνο στο να κάνω τους άλλους να με θαυμάζουν. Ήταν πολύ εξαντλητικό έτσι όπως ζούσα. Ο Θεός λέει ότι οι σοφοί άνθρωποι πρέπει να μάθουν να είναι ανοιχτόκαρδοι, να δέχονται τη σχολαστική εξέταση του Θεού και να είναι απλοί και ειλικρινείς. Μόνο αν ζεις έτσι μπορείς να απελευθερωθείς. Εφόσον το ήξερα αυτό, δεν ήθελα να προσποιούμαι πια. Στη συνέχεια, έκανα ένα διάλειμμα όποτε κουραζόμουν από το καθήκον μου, και το βράδυ, πήγαινα για ύπνο μετά τη δουλειά όταν νύσταζα. Ανοιγόμουν και συναναστρεφόμουν σχετικά με την πραγματική μου κατάσταση στις συναθροίσεις, και εκπλήρωνα ενεργά τις ευθύνες μου στο καθήκον μου. Όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, έλεγα στον εαυτό μου ότι ήταν το καθήκον μου και ότι δεν το έκανα για να το βλέπουν οι άλλοι. Κάθε φορά που μου ερχόταν να παίξω θέατρο, σκεφτόμουν τα εξής λόγια του Θεού: «Όσοι μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια δέχονται την εξονυχιστική εξέταση του Θεού σε όλα όσα πράττουν. Όταν αποδεχτείς την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, η καρδιά σου θα μπει στον ίσιο δρόμο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). Αυτά τα λόγια του Θεού με βοηθούσαν να γίνω πιο αγνή και έτοιμη να αποδεχτώ τη σχολαστική εξέταση του Θεού.

Λίγο αργότερα, δίδασκα στη Γιανγκ Φαν μια νέα δεξιότητα. Στην αρχή ήμουν υπομονετική μαζί της, αλλά όταν είδα ότι μάθαινε αργά και έκανε πολλά λάθη, άρχισα να εκνευρίζομαι, καθώς και να την περιφρονώ και να την υποτιμώ. Επειδή φοβήθηκα ότι θα έλεγε ότι δεν ήμουν στοργική, κράτησα την ψυχραιμία μου και συνέχισα να διδάσκω. Ήξερα ότι μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, αλλά δεν ανοιγόμουν πολύ για τα πραγματικά μου συναισθήματα στις συναθροίσεις, γιατί ανησυχούσα ότι αν έλεγα κάτι, τότε οι αδελφές μου θα πίστευαν ότι δεν είχα αγάπη και υπομονή, και αυτό θα κατέστρεφε την εικόνα μου. Επιπλέον, όταν έβλεπα τις αδελφές μου να αποκαλύπτουν διαφθορά ή να είναι αρνητικές και αδύναμες, τις περιφρονούσα λίγο και δεν ήθελα να τους δίνω σημασία, παρόλο που προσποιούμουν ότι νοιαζόμουν και ότι είχα κατανόηση. Ποτέ δεν σκόπευα να μοιραστώ όλα αυτές τις αποκαλύψεις για τη διαφθορά μου από φόβο μήπως έλεγαν ότι δεν είχα συμπόνια και ότι δυσκολεύονταν να τα πάνε καλά μαζί μου.

Μια μέρα του Νοεμβρίου, μια επικεφαλής κανόνισε να αναλάβω ένα καθήκον κάπου αλλού. Οι αδελφές μου είπαν ότι λυπήθηκαν που με έβλεπαν να φεύγω. Η αδελφή Λι Ζι είπε πόσο εποικοδομητική και χρήσιμη ήταν γι’ αυτήν η συναναστροφή μου πάνω στην αλήθεια, ότι ήμουν δίκαιη με τους άλλους και ποτέ δεν περιφρονούσα τους ανθρώπους, καθώς και ότι όσοι κατανοούν και επιδιώκουν την αλήθεια είναι ευπρόσδεκτοι παντού. Όταν άκουσα τόσο μεγάλους επαίνους από αυτήν, ένιωσα κάπως άβολα. Της είπα να μην επαινεί ούτε να λατρεύει τους άλλους, ότι αυτό δεν ήταν καλό για εκείνους. Παρόλο που η Γιανγκ Φαν δεν με επαίνεσε άμεσα, διέκρινα στη φωνή της ότι με έβλεπε με τον ίδιο τρόπο όπως η Λι Ζι. Ένιωθα σαν να είχα ένα βάρος στην καρδιά μου. Αναρωτιόμουν αν τις είχα παραπλανήσει και αν είχα κάποιο πρόβλημα. Αλλά όταν το είδα από άλλη οπτική γωνία, αν και είχα διεφθαρμένη διάθεση, έδινα βάση στο να κάνω αυτοκριτική και όταν αντιμετώπιζα προβλήματα, αναζητούσα την αλήθεια για να τα λύσω. Ίσως όντως ήμουν καλύτερη από αυτές, γι’ αυτό και με εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Με αυτήν τη σκέψη, έσβησα αυτές τις ανησυχίες από το μυαλό μου και δεν το ξανασκέφτηκα.

Αργότερα, είδα ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας με τίτλο «Η μετάνοια μιας υποκρίτριας», όπου μια αδελφή έλεγε ότι μοιραζόταν μόνο θετικές εμπειρίες όταν συναναστρεφόταν στις συναθροίσεις, και ότι όλοι οι άλλοι πραγματικά τη θαύμαζαν. Απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της, αλλά όταν ήρθε η ώρα να εκλεγεί ένα άλλο άτομο για να αναλάβει, οι αδελφοί και οι αδελφές εξακολουθούσαν να ψηφίζουν ομόφωνα υπέρ του να αναλάβει εκείνη, θεωρώντας ότι δεν μπορούσαν να τα καταφέρουν χωρίς αυτήν. Τη λάτρευαν και τη θαύμαζαν τόσο πολύ, σε σημείο που κάποιοι από αυτούς σχεδόν της συμπεριφέρονταν σαν Θεό. Αυτό πραγματικά με αφύπνισε: Ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα. Σκέφτηκα ότι οι άλλοι με θαύμαζαν και με επαινούσαν τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό και ότι μπορεί να είμαι ακριβώς σαν εκείνη την αδελφή, να μιλώ πάντα για θετική είσοδο, καθώς και ότι μπορεί να χρειάζεται να κάνω αυτοκριτική. Τότε διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι αντίχριστοι είναι πολύ επιδέξιοι στο να προσποιούνται όταν βρίσκονται με άλλους. Όπως ακριβώς κι οι Φαρισαίοι, εξωτερικά δείχνουν να είναι πολύ ανεκτικοί με τους ανθρώπους, καθώς και υπομονετικοί, ταπεινοί και καλόβολοι —μοιάζουν πάρα πολύ επιεικείς κι ανεκτικοί απέναντι στους πάντες. Όταν χειρίζονται τα προβλήματα, πάντοτε δείχνουν πόσο τρομερά ανεκτικοί είναι απέναντι στους άλλους από το πόστο τους το οποίο τους δίνει θέση και, από κάθε πλευρά, δείχνουν μεγαλόψυχοι και ανοιχτόμυαλοι, δεν διυλίζουν τον κώνωπα με τους ανθρώπους και τους δείχνουν πόσο σπουδαίοι και ευγενικοί είναι. Στην πραγματικότητα, έχουν όντως τέτοια ουσία οι αντίχριστοι; Ναι μεν αντιμετωπίζουν τους άλλους με καλοσύνη, δείχνουν ανεκτικότητα απέναντι στους ανθρώπους και μπορούν να τους βοηθήσουν σε κάθε περίσταση, αλλά με ποιο κρυφό κίνητρο τα κάνουν όλα αυτά; Θα έκαναν τα ίδια αν δεν προσπαθούσαν να πάρουν τους ανθρώπους με το μέρος τους και να εξαγοράσουν την εύνοιά τους; Όταν δεν τους βλέπει κανείς, είναι όντως έτσι οι αντίχριστοι; Είναι όντως όπως φαίνονται μπροστά στους άλλους ανθρώπους; Βοηθάνε, δηλαδή, τους άλλους με αγάπη και είναι ταπεινοί και υπομονετικοί, καθώς και ανεκτικοί απέναντι στους άλλους; Έχουν τέτοια ουσία και τέτοια διάθεση; Έτσι είναι ο χαρακτήρας τους; Σε καμία περίπτωση. Ό,τι κι αν κάνουν αποτελεί προσποίηση και το κάνουν για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους και να εξαγοράσουν την εύνοιά τους, έτσι ώστε να αποκτήσουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι θετική εντύπωση γι’ αυτούς μέσα στην καρδιά τους κι έτσι ώστε οι άνθρωποι να σκέφτονται εκείνους πρώτους και να ζητούν τη δική τους βοήθεια όποτε αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα. Οι αντίχριστοι, προκειμένου να πετύχουν αυτόν τον στόχο, μηχανορραφούν σκόπιμα για να κάνουν φιγούρα στους άλλους, να πουν και να κάνουν τα σωστά πράγματα. Ποιος ξέρει πόσες φορές φιλτράρουν ή επεξεργάζονται τα λόγια τους στο μυαλό τους προτού μιλήσουν. Θα μηχανορραφήσουν και θα σπάσουν το κεφάλι τους σκόπιμα, καθώς αναλογίζονται τη διατύπωση, τις εκφράσεις, τον τόνο, τη φωνή τους, ακόμα και το βλέμμα με το οποίο θα κοιτάξουν τους ανθρώπους και το ύφος με το οποίο θα μιλήσουν. Θα συλλογιστούν ποιος είναι ο αποδέκτης αυτών που λένε, αν εκείνος είναι γέρος ή νέος, αν η θέση του είναι υψηλότερη ή χαμηλότερη από τη δική τους, αν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση, αν κρυφά τους σιχαίνεται, αν έχει συμβατή προσωπικότητα με τη δική τους, τι καθήκον κάνει και ποια είναι η θέση του στην εκκλησία και στην καρδιά των αδελφών τους. Θα παρατηρήσουν με επιμέλεια και θα σκεφτούν προσεκτικά αυτά τα πράγματα και, αφού τα σκεφτούν, θα βρουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν όλων των ειδών τους ανθρώπους. Όπως κι αν μεταχειρίζονται οι αντίχριστοι τα διάφορα είδη ανθρώπων, δεν έχουν ως στόχο τίποτε άλλο παρά να κάνουν τους ανθρώπους να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση, να καταφέρουν τους ανθρώπους να μην τους θεωρούν πια ίσους, αλλά να προσβλέπουν σ’ αυτούς, καθώς και να τους θαυμάζουν και να προσβλέπουν σ’ αυτούς ακόμα περισσότεροι άνθρωποι την ώρα που μιλούν, να τους στηρίζουν και να τους ακολουθούν όταν κάνουν πράγματα και να τους συγχωρούν και να τους υπερασπίζονται όταν κάνουν κάποιο λάθος, καθώς και να αγωνίζονται ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στο πλευρό τους, να παραπονιούνται έντονα για λογαριασμό τους και να παίρνουν θέση για να διαφωνήσουν με τον Θεό και να Του πάνε κόντρα όταν οι ίδιοι αποκαλύπτονται και απορρίπτονται. Όταν εκπέσουν από την εξουσία, μπορούν να βρουν τόσους ανθρώπους να τους βοηθήσουν, να εκφράσουν την υποστήριξή τους και να τους υπερασπιστούν, κάτι το οποίο δείχνει πως η θέση και η εξουσία που σκόπιμα σχεδίαζαν οι αντίχριστοι να καλλιεργήσουν στην εκκλησία έχουν ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων και πως οι “επίπονες προσπάθειές” τους δεν ήταν μάταιες» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δέκατο)]. Μέσα από την αποκάλυψη του Θεού για τους αντίχριστους, έμαθα ότι προσποιούνται πως έχουν ταπεινότητα, υπομονή και αγάπη για να κερδίσουν τη λατρεία και τον θαυμασμό των άλλων, και με αυτόν τον τρόπο οι αντίχριστοι τους παραπλανούν και εξαγοράζουν τις καρδιές τους. Συμπεριφερόμουν ακριβώς όπως ένας αντίχριστος. Όταν εκπαίδευα τη Γιανγκ Φαν, παρόλο που ένιωθα μπουχτισμένη, εξακολουθούσα να παριστάνω την υπομονετική για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Όταν έβλεπα τις αδελφές μου να αποκαλύπτουν διαφθορά, μέσα μου τις περιφρονούσα και δεν ήθελα να τους δώσω σημασία, αλλά εξακολουθούσα να προσποιούμαι ότι νοιαζόμουν και ότι είχα κατανόηση, και ποτέ δεν ανοίχτηκα πραγματικά σε καμία από αυτές, από φόβο μήπως κατέστρεφα την καλή εικόνα που είχαν για μένα. Τις είχα τυφλώσει και τις εξαπατούσα, ώστε να με επαινούν και να με θαυμάζουν συνεχώς. Έβλεπα ότι ήμουν πολύ δόλια.

Άρχισα να σκέφτομαι γιατί δεν μπορούσα να σταματήσω να παίζω θέατρο. Τι διάθεση ήταν αυτή; Διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Η δολιότητα συνήθως φαίνεται εξωτερικά. Κάποιοι υπεκφεύγουν ή μιλάνε με γλαφυρά λόγια και κανείς δεν μπορεί να διαβάσει τι σκέφτονται. Αυτό είναι δολιότητα. Η μοχθηρία ποιο κύριο χαρακτηριστικό έχει; Τα λόγια των μοχθηρών ανθρώπων ακούγονται πάρα πολύ ευχάριστα. Επιφανειακά, όλα μοιάζουν σωστά. Φαίνεται λες και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Απ’ όποια οπτική κι αν εξετάσεις τα πράγματα, δείχνουν αρκετά καλά. Όταν κάνουν κάτι, δεν τους βλέπεις να χρησιμοποιούν συγκεκριμένα μέσα. Εξωτερικά, δεν φαίνεται να έχουν αδύνατα σημεία ή ελαττώματα. Παρ’ όλα αυτά, πετυχαίνουν τον στόχο τους. Κάνουν πράγματα με εξαιρετικά μυστικοπαθή τρόπο. Έτσι παραπλανούν οι αντίχριστοι τους ανθρώπους. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να διακρίνεις αυτούς τους ανθρώπους και αυτά τα ζητήματα. Κάποιοι λένε συχνά τα σωστά πράγματα, επικαλούνται εύλογες δικαιολογίες και χρησιμοποιούν συγκεκριμένα δόγματα, αποφθέγματα ή πράξεις που συμφωνούν με το ανθρώπινο συναίσθημα για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους. Προσποιούνται ότι κάνουν ένα πράγμα ενώ κάνουν άλλο για να πετύχουν τον απώτερο σκοπό τους. Αυτό είναι μοχθηρία, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι εκλαμβάνουν αυτές τις συμπεριφορές ως δόλιες. Οι άνθρωποι διαθέτουν σχετικά περιορισμένη ικανότητα να καταλάβουν και να αναλύσουν τη μοχθηρία. Στην πραγματικότητα, είναι πιο δύσκολο να διακρίνει κανείς τη μοχθηρία απ’ τη δολιότητα γιατί είναι πιο μυστικοπαθής, και έχει πιο εκλεπτυσμένες μεθόδους και ενέργειες. Όταν κάποιος έχει μέσα του κάποια δόλια διάθεση, οι άλλοι μπορούν συνήθως να διακρίνουν τη δολιότητά του μέσα σε δυο-τρεις μέρες επαφής μαζί του ή μπορούν να αντιληφθούν την αποκάλυψη της δόλιας διάθεσής του μέσα απ’ τις πράξεις και τα λόγια του. Ας υποθέσουμε όμως ότι αυτός ο άνθρωπος είναι μοχθηρός. Αυτό δεν διακρίνεται εύκολα μέσα σε λίγες μέρες. Αν δεν προκύψουν σημαντικά γεγονότα ή ειδικές περιστάσεις μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, τότε δεν είναι εύκολο να τον διακρίνεις ακούγοντάς τον μόνο να μιλάει. Λέει και κάνει πάντα τα σωστά πράγματα. Παρουσιάζει το ένα σωστό δόγμα μετά το άλλο. Μετά από μερικές μέρες επαφής μαζί του, μπορεί να θεωρείς ότι αυτός ο άνθρωπος είναι μια χαρά, ότι είναι ικανός να απαρνηθεί πράγματα και να δαπανήσει τον εαυτό του, ότι διαθέτει πνευματική κατανόηση και καρδιά που αγαπά τον Θεό, ότι ενεργεί με συνείδηση και λογική. Μόλις όμως χειριστεί μερικά ζητήματα, βλέπεις ότι τα λόγια και οι πράξεις του μπερδεύονται με πάρα πολλά πράγματα, με πάρα πολλές διαβολικές προθέσεις. Συνειδητοποιείς ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι έντιμος, αλλά είναι δόλιος, ένα μοχθηρό πράγμα. Χρησιμοποιεί συχνά κατάλληλα λόγια και ευχάριστες φράσεις που συμφωνούν με την αλήθεια και διαθέτουν ανθρώπινο συναίσθημα για να έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους. Απ’ τη μια, εδραιώνεται. Απ’ την άλλη, παραπλανά τους ανθρώπους, και αποκτά γόητρο και θέση ανάμεσά τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι απίστευτα παραπλανητικοί. Μόλις αποκτήσουν εξουσία και θέση, παραπλανούν πολλούς ανθρώπους και τους κάνουν κακό. Όσοι έχουν μοχθηρές διαθέσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο πέμπτο: Παραπλανούν, προσελκύουν, απειλούν και ελέγχουν τους ανθρώπους). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι πίσω από αυτήν τη μεταμφίεση, με έλεγχε μια μοχθηρή διάθεση, η οποία γίνεται πιο δύσκολα αντιληπτή από ό,τι μια δόλια διάθεση. Οι άνθρωποι που έχουν μοχθηρές διαθέσεις προσπαθούν να κάνουν πράγματα που φαίνονται καλά και φαινομενικά συνάδουν με την αλήθεια, για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους και να κερδίσουν τις καρδιές τους για χάρη των δικών τους απώτερων κινήτρων, κι έτσι οι άνθρωποι άθελά τους παραπλανούνται. Έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ. Ήξερα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου συμπαθούσαν τους ανθρώπους που επιδιώκουν την αλήθεια και είναι στοργικοί, ότι αυτοί οι άνθρωποι χαίρουν εκτίμησης και θαυμασμού στην εκκλησία, οπότε προσποιούμουν ότι ήμουν τέτοιου είδους άνθρωπος. Έδειχνα πρόθυμη να υποφέρω, να πληρώσω ένα τίμημα, να κάνω ενεργά το καθήκον μου και να είμαι στοργική προς τους άλλους, και εξωτερικά συμπεριφερόμουν λες και ενεργούσα σύμφωνα με την αλήθεια. Ωστόσο, ο στόχος μου δεν ήταν να κάνω πράξη την αλήθεια, αλλά να με θαυμάζουν οι άλλοι και να κατακτήσω τις καρδιές τους. Ήμουν πραγματικά μοχθηρή και ποταπή. Χωρίς την κρίση και την αποκάλυψη των λόγων του Θεού, θα πίστευα ότι φορώντας ένα προσωπείο φερόμουν απλώς λίγο δόλια, όχι ότι είχα κυριευτεί από μια μοχθηρή διάθεση ή ότι το να παραπλανώ τους ανθρώπους και να κατακτώ τις καρδιές τους με αυτόν τον τρόπο σήμαινε ότι βάδιζα σ’ ένα μονοπάτι ενάντια στον Θεό. Είμαστε δημιουργήματα του Θεού και μόνο ο Θεός είναι άξιος λατρείας, αλλά εγώ είχα διαφθαρεί τόσο βαθιά από τον Σατανά, και όμως ήθελα πάντα να κατέχω υψηλό πόστο ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές μου και να έχω τον θαυμασμό και τη λατρεία τους. Δεν συμπεριφερόμουν ακριβώς όπως ο αρχάγγελος; Η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν ανέχεται προσβολή από τον άνθρωπο, οπότε αν δεν μετανοούσα, τελικά ο Θεός θα με καταριόταν και θα με μισούσε, όπως ακριβώς και τους Φαρισαίους. Αυτό με τρόμαξε. Ήξερα ότι αν συνέχιζα έτσι, οι συνέπειες θα ήταν πολύ σοβαρές. Αποφάσισα να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα και να γίνω ένας απλός, ειλικρινής άνθρωπος.

Μετά από αυτό, δούλεψα για να επαναστατήσω ενάντια στον εαυτό μου, και άρχισα να ανοίγομαι στους άλλους. Μια φορά, δεν είχα προσέξει αρκετά κατά τη δημιουργία ενός βίντεο, με αποτέλεσμα να έχει πολλά προβλήματα. Έπρεπε να το ξανακάνουμε κι αυτό προκάλεσε πολλές καθυστερήσεις στο έργο μας. Όταν μια αδελφή μού είπε ότι ήμουν ανεύθυνη και ότι δεν μπορούσε να βασιστεί κανείς πάνω μου, ένιωσα δυσαρέσκεια, αντίσταση και ήθελα να την αντικρούσω. Αργότερα, μια επικεφαλής με ρώτησε για την κατάστασή μου σε μια συνάθροιση, και σκέφτηκα: «Αν πραγματικά μοιραστώ τα πάντα, οι αδελφοί και οι αδελφές μπορεί να σκεφτούν ότι δεν μπορώ να αποδεχτώ την αλήθεια, ότι απλώς συνεχίζω να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. Τότε τι θα σκέφτονταν όλοι για μένα; Καλύτερα να μη μιλήσω». Τότε είδα καθαρά ότι σκεφτόμουν να παίξω πάλι θέατρο, οπότε προσευχήθηκα και μου ήρθε στο μυαλό ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Κάθε φορά που ολοκληρώνεις κάτι, ακόμη κι αν πιστεύεις πως έχει γίνει σωστά, δεν είναι απαραίτητο πως θα συνάδει με την αλήθεια. Πρέπει να γίνει, επίσης, ανάλυση, σύγκριση, επαλήθευση και διάκρισή του σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, θα φανεί ξεκάθαρα αν ήταν σωστό ή λάθος. Επιπλέον, πρέπει να αναλυθούν και τα πράγματα που πιστεύεις ότι έκανες λάθος. Αυτό απαιτεί να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί οι αδελφοί και οι αδελφές για να συναναστραφούν, να αναζητήσουν και να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Όσο περισσότερο συναναστρέφεσαι τόσο πιο πολύ θα φωτίζεται η καρδιά σου και τόσο περισσότερο θα κατανοείς τις αλήθεια-αρχές. Αυτή είναι η ευλογία του Θεού. Αν κανείς σας δεν ανοίγει την καρδιά του και όλοι σας κρύβετε τον εαυτό σας, με την ελπίδα να κάνετε καλή εντύπωση στους άλλους, να σας έχουν σε υψηλή εκτίμηση και να μη σας χλευάζουν, τότε δεν θα βιώσετε αληθινή ανάπτυξη. Αν μεταμφιέζεσαι διαρκώς και δεν ανοίγεσαι ποτέ κατά τη διάρκεια της συναναστροφής, δεν θα λάβεις τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος και δεν θα καταφέρεις να κατανοήσεις την αλήθεια. Ποιο θα είναι τότε το αποτέλεσμα; Θα ζεις παντοτινά στο σκοτάδι και δεν θα σωθείς. Αν θέλεις να αποκτήσεις την αλήθεια και να αλλάξεις τη διάθεσή σου, πρέπει να πληρώσεις ένα τίμημα για να αποκτήσεις και να κάνεις πράξη την αλήθεια, όπως και πρέπει να ανοίξεις την καρδιά σου και να συναναστραφείς με άλλους. Αυτό ωφελεί τόσο τη ζωή-είσοδό σου όσο και την αλλαγή της διάθεσής σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πιο θεμελιώδης άσκηση του να είναι κανείς ειλικρινής). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν ένα μονοπάτι άσκησης. Θα έπρεπε να αποδεχτώ τη σχολαστική εξέταση του Θεού, και ανεξάρτητα από το τι σκέφτονταν οι άλλοι άνθρωποι για μένα, έπρεπε να ανοιχτώ και να κάνω πράξη την αλήθεια. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να λυθεί το πρόβλημά μου. Εκείνη τη στιγμή, μάζεψα θάρρος ώστε να ανοιχτώ σε όλους για την κατάστασή μου και να αποκαλύψω τη διαφθορά μου. Ένιωσα πολύ πιο ελεύθερη αφού το έκανα αυτό, και η συναναστροφή με τους άλλους με βοήθησε να κατανοήσω το πρόβλημά μου.

Τα γεγονότα που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου μού έδειξαν ότι είχα δόλια, μοχθηρή διάθεση. Προσποιούμουν πάντα για να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν οι άλλοι. Χωρίς την κρίση και την αποκάλυψη των λόγων του Θεού, δεν θα ήμουν καθόλου σε θέση να γνωρίσω τον εαυτό μου ούτε να αλλάξω. Καταλαβαίνω, επίσης, τώρα πόσο σημαντικά είναι τα κίνητρά μας όταν κάνουμε πράγματα, κι ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε την έγκριση του Θεού και να Του φέρουμε χαρά είναι να μπορούμε να αποδεχτούμε τη σχολαστική εξέτασή Του και να διορθώσουμε τα κίνητρά μας στα καθήκοντά μας, καθώς και να ανοιγόμαστε και να είμαστε ειλικρινείς.