Του Τσανγκ Ζινγκ, Κίνα

Κατά τα χρόνια της πίστης μου έχω κάνει κυρίως καθήκοντα που αφορούν τα κείμενα και, όσο περνούσε ο καιρός, οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές με εκτιμούσαν και με θαύμαζαν. Ένιωθα ότι ο Θεός μού είχε δώσει πραγματικά χάρη και πάντα είχα κίνητρο για να κάνω το καθήκον μου. Αλλά όταν δεν υπάρχει σύγκριση, δεν υπάρχει και διαφορά. Όταν είδα κάποιους αδελφούς και αδελφές στην ίδια ηλικία μ’ εμένα, που πίστευαν περίπου για το ίδιο χρονικό διάστημα, αλλά υπηρετούσαν ως επικεφαλής και επόπτες, η νοοτροπία μου άλλαξε. Πίστευα ότι όποιος είναι επικεφαλής ή επόπτης είχε σημαντική θέση με κύρος, και σκεφτόμουν πόσο υπέροχο θα ήταν αν μπορούσα να γίνω επικεφαλής ή επόπτης μια μέρα.

Τον Απρίλιο του 2022, οργάνωνα έγγραφα για την αποπομπή των ανθρώπων από την εκκλησία. Μια φορά, ήρθε η Λι Γουέι για να διευθύνει μια συνάθροιση για μας. Παρατήρησα ότι ήταν περίπου στην ίδια ηλικία μ’ εμένα, γύρω στα τριάντα. Όταν έμαθα ότι ήταν επικεφαλής περιφέρειας, έμεινα έκπληκτος και ζήλεψα, γιατί σκέφτηκα: «Η Λι Γουέι είναι τόσο νέα και είναι ήδη επικεφαλής περιφέρειας! Για να την είχαν επιλέξει επικεφαλής, πρέπει να είχε το καλύτερο επίπεδο και να επιδίωκε την αλήθεια περισσότερο απ’ όλους στις εκκλησίες της περιφέρειας. Θα τη θαυμάζουν όλοι οι αδελφοί και αδελφές. Αν μπορούσα κι εγώ να γίνω επικεφαλής ή επόπτης όπως εκείνη, σίγουρα θα με θαύμαζαν κι εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές». Αλλά όταν συνειδητοποίησα ότι, μετά από όλα αυτά τα χρόνια πίστης, η υψηλότερη θέση στην οποία είχα καταφέρει να φτάσω ήταν απλώς επικεφαλής ομάδας, απογοητεύτηκα λίγο και σκέφτηκα: «Αν μάθουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι δεν υπήρξα ποτέ επικεφαλής της εκκλησίας μετά από τόσα χρόνια πίστης, μήπως σκεφτούν ότι δεν είμαι άτομο που επιδιώκει την αλήθεια; Ο Θεός κανονίζει και ορίζει το καθήκον του καθενός. Γιατί, όμως, ο Θεός όρισε να γίνει επικεφαλής η Λι Γουέι; Κι εγώ μπορώ μόνο για τα καθήκοντα που αφορούν τα κείμενα;» Εκείνη την εποχή, η εκκλησία έτυχε να ετοιμάζεται για την εκλογή ενός επικεφαλής. Σκέφτηκα μέσα μου: «Πιστεύω στον Θεό για πάνω από μια δεκαετία και όλα αυτά τα χρόνια κάνω καθήκοντα που αφορούν τα κείμενα. Εφόσον κατανοώ κάποιες αλήθειες και μπορώ να λύσω ορισμένα ζητήματα, δεν θα μπορούσα να εκπαιδευτώ και ως επικεφαλής της εκκλησίας;» Ήλπιζα να με προτείνουν κάποιοι, αλλά στο τέλος, κανείς δεν το έκανε. Απογοητεύτηκα λίγο, αλλά μετά σκέφτηκα: «Οι άνθρωποι εδώ δεν με έχουν ζήσει πολύ και δεν με ξέρουν καλά. Εξάλλου, δεν έχω υπηρετήσει ποτέ ως επικεφαλής ή εργάτης, και δεν έχω εμπειρία στο έργο. Αν όντως μου ανέθεταν το καθήκον του επικεφαλής, ίσως να μην το έκανα καλά». Εγκατέλειψα, λοιπόν, αυτήν τη σκέψη.

Τον Ιανουάριο του 2023, λόγω μεταθέσεων στο έργο, άρχισα να ελέγχω άρθρα. Όταν είδα την επόπτριά μου, τη Λι Τσινγκ, αναστατώθηκα πολύ και σκέφτηκα: «Η Λι Τσινγκ είναι στην ίδια ηλικία μ’ εμένα. Και οι δύο αρχίσαμε να πιστεύουμε στον Θεό όταν ήμασταν στο κολέγιο, και πριν από μερικά χρόνια, όταν ήμουν επικεφαλής ομάδας, η Λι Τσινγκ ήταν απλώς μέλος. Μόλις λίγα χρόνια έχουν περάσει και ήδη επιβλέπει το έργο που αφορά τα κείμενα, ενώ εγώ είμαι απλώς μέλος της ομάδας. Όταν δουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι η Λι Τσινγκ είναι τόσο νέα, αλλά ήδη επόπτρια, θα σκεφτούν ότι έχει καλό επίπεδο και ότι επιδιώκει την αλήθεια. Εγώ, που πιστεύω στον Θεό τόσα χρόνια, γιατί δεν είχα την ευκαιρία να γίνω επόπτης; Παλιά ένιωθα ότι ο Θεός μού είχε δώσει πραγματικά χάρη επειδή έκανα καθήκοντα που αφορούσαν τα κείμενα. Αλλά σε σύγκριση με αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές που είναι σε θέση να υπηρετούν ως επικεφαλής, εργάτες ή επόπτες, παραμένω ένας συνηθισμένος πιστός. Δεν φαίνεται σαν να μην επιδιώκω την αλήθεια; Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, δεν θα με θαυμάζει κανείς!» Καθώς τα σκεφτόμουν αυτά, άρχισαν να δημιουργούνται παράπονα μέσα μου: «Γιατί ο Θεός δίνει στους άλλους χάρη κι όχι σ’ εμένα;» Όταν έκανα τα καθήκοντά μου μετά από αυτό, έγινα λίγο παθητικός. Έβλεπα τη Λι Τσινγκ να συναναστρέφεται για να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις των αδελφών και να λύσει τα προβλήματα στο έργο, και καθώς συναναστρεφόταν, όλοι άκουγαν με προσοχή, και μερικές φορές κάποιοι κρατούσαν μάλιστα σημειώσεις. Αυτό δημιουργούσε μια χροιά ζήλιας και φθόνου στην καρδιά μου, καθώς και άρνηση να αποδεχτώ αυτήν την κατάσταση, και όταν συναναστρεφόταν η Λι Τσινγκ, δεν ήθελα να ακούσω. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη. Όταν είδα ότι η Λι Τσινγκ είχε γίνει επόπτρια, ζήλεψα και δεν το αποδέχτηκα, και μάλιστα παραπονέθηκα που δεν με είχε κάνει επόπτη ο Θεός. Δεν μου έλειπε η υποταγή στον Θεό σε αυτήν την περίπτωση; Έτσι, αναζήτησα την αλήθεια για να λύσω το πρόβλημά μου.

Μια μέρα, διάβασα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Η ταυτότητα, η θέση και η ουσία του Θεού δεν γίνεται ποτέ να εξισωθούν με την ταυτότητα, τη θέση και την ουσία του ανθρώπου ούτε πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξουν αυτά τα πράγματα —ο Θεός πάντα θα είναι Θεός και ο άνθρωπος πάντα θα είναι άνθρωπος. Αν ένας άνθρωπος είναι σε θέση να το καταλάβει αυτό, τι οφείλει να κάνει τότε; Οφείλει να υποταχθεί στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού· αυτός είναι ο πιο ορθολογικός τρόπος να ενεργεί κανείς και, εξάλλου, δεν υπάρχει κάποιο άλλο μονοπάτι που μπορεί να επιλέξει. Αν δεν υποταχθείς, είσαι επαναστατικός, κι αν δείχνεις απείθεια και φέρνεις αντιρρήσεις, είσαι εξωφρενικά επαναστατικός και πρέπει να καταστραφείς. Το να μπορείς να υποταχθείς στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού σημαίνει ότι διαθέτεις λογική· αυτήν τη στάση πρέπει να έχουν οι άνθρωποι και αυτή είναι η μόνη στάση που οφείλουν να έχουν τα δημιουργήματα. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι έχεις ένα γατάκι ή ένα σκυλάκι· δικαιούται αυτό το ζωάκι να απαιτεί να του αγοράζεις διάφορες νόστιμες λιχουδιές ή ωραία παιχνίδια; Υπάρχουν γάτες ή σκύλοι τόσο παράλογοι ώστε να έχουν απαιτήσεις από τους ιδιοκτήτες τους; (Όχι.) Και υπάρχει κανένας σκύλος που να επιλέγει να μην είναι με τον ιδιοκτήτη του όταν δει ότι ένας σκύλος σε κάποιο άλλο σπίτι έχει καλύτερη ζωή από τον ίδιο; (Όχι.) Το φυσικό του ένστικτο είναι να σκέφτεται: “Ο ιδιοκτήτης μου μου δίνει τροφή και ένα μέρος για να μείνω, επομένως πρέπει να φυλάω το σπίτι του ιδιοκτήτη μου. Ακόμη κι αν ο ιδιοκτήτης μου δεν μου δίνει φαγητό ή μου δίνει φαγητό που δεν είναι πολύ νόστιμο, και πάλι πρέπει να φυλάω το σπίτι του”. Ο σκύλος δεν κάνει άλλες, ανάρμοστες σκέψεις να υπερβεί τη θέση του. Είτε ο ιδιοκτήτης του του φέρεται καλά είτε όχι, ο σκύλος είναι τρισευτυχισμένος όταν ο ιδιοκτήτης του γυρίζει σπίτι, κουνάει συνέχεια την ουρά του και είναι μες στην τρελή χαρά. Είτε ο ιδιοκτήτης του τον συμπαθεί είτε όχι, είτε ο ιδιοκτήτης του του αγοράζει λιχουδιές είτε όχι, ο σκύλος έχει πάντα την ίδια συμπεριφορά απέναντι στον ιδιοκτήτη του και πάντα φυλάει το σπίτι του. Κρίνοντας με βάση αυτό, είναι ή δεν είναι οι άνθρωποι χειρότεροι κι από σκυλιά; (Είναι.) Οι άνθρωποι έχουν συνέχεια απαιτήσεις από τον Θεό και διαρκώς επαναστατούν εναντίον Του. Ποια είναι η ρίζα αυτού του προβλήματος; Ότι οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, δεν μπορούν να παραμείνουν στη θέση των δημιουργημάτων και, κατά συνέπεια, χάνουν τα ένστικτά τους και γίνονται σατανάδες· τα ένστικτά τους μετατρέπονται σε ένα σατανικό ένστικτο να εναντιωθούν στον Θεό, να απορρίψουν την αλήθεια, να διαπράξουν κακά και να μην υποταχθούν στον Θεό. Πώς μπορούν να ανακτήσουν τα ανθρώπινα ένστικτά τους; Πρέπει να οδηγηθούν στο να αποκτήσουν συνείδηση και λογική, να κάνουν αυτά που οφείλουν να κάνουν οι άνθρωποι, να κάνουν το καθήκον που οφείλουν να κάνουν. Είναι σαν τον σκύλο που φυλάει το σπίτι και τη γάτα που πιάνει ποντίκια: Όπως κι αν τους φέρεται ο ιδιοκτήτης τους, εκείνα αφιερώνουν όλη τους την ενέργεια σε αυτά τα πράγματα, πέφτουν με τα μούτρα σ’ αυτά τα καθήκοντα, και παραμένουν στη θέση τους και αξιοποιούν πλήρως τα ένστικτά τους, οπότε ο ιδιοκτήτης τους τα συμπαθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Ο Θεός εκθέτει ότι όταν οι άνθρωποι διαφθείρονται από τον Σατανά, χάνουν τη συνείδηση και τη λογική τους, και είναι γεμάτοι από επαναστατικότητα απέναντί Του. Είναι χειρότεροι από τις γάτες και τους σκύλους. Σκεφτείτε λίγο τις γάτες και τους σκύλους: Είτε τους ταΐζει καλά ο ιδιοκτήτης τους είτε όχι, είτε τους αφήνει να κοιμούνται στον καναπέ είτε έξω στο πρόστεγο, πάντα πιάνουν τα ποντίκια ή φυλάνε το σπίτι για τον ιδιοκτήτη τους με αφοσίωση, αξιοποιώντας στο έπακρο το ένστικτό τους. Όταν το σύγκρινα αυτό με τον εαυτό μου, παρ’ όλο που δεν είχα κάνει το καθήκον του επικεφαλής ή του εργάτη, εξακολουθούσα να απολαμβάνω το πότισμα και την παροχή των λόγων του Θεού, κι όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες, και στηριζόμουν και στρεφόμουν στον Θεό, λάμβανα την καθοδήγηση και την ηγεσία Του. Ο Θεός δεν είχε δείξει την παραμικρή μεροληψία εναντίον μου, αλλά εγώ είχα συνεχώς απαιτήσεις απ’ Αυτόν. Όταν είδα ότι μερικοί αδελφοί και αδελφές είχαν επιλεγεί ως επικεφαλής ή επόπτες, παραπονέθηκα για τον Θεό. Ένιωθα ότι ο Θεός έδινε χάρη στους άλλους κι όχι εμένα. Αυτές οι απαιτήσεις που είχα από τον Θεό έδειχναν ότι δεν είχα καθόλου λογική και επαναστατούσα εναντίον Του. Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, ντράπηκα λίγο, και θέλησα να επικεντρωθώ στο καθήκον μου και να το κάνω με προσγειωμένο τρόπο.

Δύο μήνες αργότερα, ένας άλλος επόπτης, ο αδελφός Τσεν Γιού, μετατέθηκε λόγω του χαμηλού του επιπέδου. Παρουσιαζόταν άλλη μια ευκαιρία για μένα. Εφόσον είχε απαλλαγεί από τα καθήκοντά του ο Τσεν Γιού, έπρεπε σίγουρα να εκλέξουν νέο επόπτη. Ανάμεσα στους συνεργάτες και τις συνεργάτιδές μου, εγώ ξεχώριζα λίγο περισσότερο όσον αφορά το επίπεδο και την εργασιακή ικανότητα. Είχα περισσότερες πιθανότητες να επιλεγώ ως επόπτης. Σκέφτηκα: «Πρέπει να αδράξω αυτήν την ευκαιρία για να έχω καλή επίδοση. Αν επιλεγώ και δουν όλοι ότι έγινα επόπτης σε τόσο μικρή ηλικία, σίγουρα θα σκεφτούν ότι έχω καλό επίπεδο και ότι επιδιώκω την αλήθεια. Τι μεγάλη δόξα!» Έκτοτε, ήμουν πολύ ενεργητικός στο καθήκον μου. Τους μάζευα όλους για να μελετήσουμε τεχνικές και συμμετείχα επίσης σε συζητήσεις για την επίλυση εργασιακών προβλημάτων. Μια φορά, καθώς έκανα το καθήκον μου, παραβίασα αρχές και κλαδεύτηκα λόγω της αλαζονείας και της αυταρέσκειάς μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Το να μπορεί κάποιος να αποδεχτεί το κλάδεμα είναι σημαντική ένδειξη ότι αποδέχεται την αλήθεια. Πρέπει να είμαι πιο ειλικρινής για την αυτογνωσία μου. Έτσι, όλοι θα έχουν καλή εντύπωση για μένα και τότε θα αυξηθούν οι πιθανότητες να επιλεγώ ως επόπτης!» Γι’ αυτό, απάντησα: «Το κλάδεμά σας είναι κατάλληλο και είμαι πρόθυμος να το αποδεχτώ. Η διάθεσή μου είναι πράγματι πολύ αλαζονική, κι αν αντιληφθείτε τα ελαττώματά μου, σας παρακαλώ καθοδηγήστε με, γιατί αυτό θα με ωφελήσει». Λίγο αργότερα, η ομάδα έπρεπε να επιλέξει έναν επόπτη, και όντως, ένας αδελφός συνέστησε εμένα. Αλλά πριν από την τελική εκλογή, οι επικεφαλής με προήγαγαν σε ένα άλλο καθήκον. Παρ’ όλο που δεν εκπληρώθηκε η επιθυμία μου να γίνω επόπτης, ήμουν πολύ χαρούμενος που πήρα προαγωγή.

Τον Σεπτέμβριο του 2023, έλαβα μια επιστολή από τους επικεφαλής και τότε άρχισα επιτέλους να αναλογίζομαι την επιδίωξή μου για τη θέση. Η επιστολή ανέφερε ότι η επόπτρια Λι Τσινγκ είχε πάει πρόσφατα στο σπίτι της για να δει έναν γιατρό. Πριν φύγει, είχε παραπονεθεί ότι δυσκολευόταν πολύ να κάνει τα καθήκοντά της μακριά από το σπίτι της, και αφού επέστρεψε στο σπίτι, παντρεύτηκε έναν άπιστο μόλις έναν μήνα αργότερα και δεν ήθελε πλέον να κάνει τα καθήκοντά της. Σοκαρίστηκα και σκέφτηκα: «Η Λι Τσινγκ έκανε τα καθήκοντά της μακριά από το σπίτι της όλα αυτά τα χρόνια και ήταν επόπτρια, είχε τόσο σημαντική δουλειά. Πώς μπόρεσε ξαφνικά να παρατήσει το καθήκον της και να το σκάσει με έναν άπιστο;» Αυτό το περιστατικό με επηρέασε πολύ. Συνειδητοποίησα ότι το να έχει κανείς θέση δεν σημαίνει ότι επιδιώκει την αλήθεια ούτε ότι τον εγκρίνει ή τον αναγνωρίζει ο Θεός. Σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Καθορίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, πόσο μάλλον με βάση το πόσο αξιολύπητος είναι, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Τα λόγια του Θεού είναι πολύ ξεκάθαρα. Ο Θεός καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων με βάση το αν κατέχουν την αλήθεια, όχι με βάση τη θέση, την αρχαιότητα ή το πόσο έχουν υποφέρει. Στην ουσία, δεν είχα αποδεχτεί τα λόγια του Θεού μέσα μου και δεν είχα ορίσει την αλήθεια ως στόχο της επιδίωξής μου. Είχα δει πολλούς επικεφαλής και εργάτες που δεν επιδίωκαν την αλήθεια ούτε έκαναν πραγματικό έργο, κι έγιναν ψευδο-επικεφαλής και απαλλάχτηκαν από τα καθήκοντά τους. Είχα δει και κάποιους να επιτίθενται σε αντιφρονούντες και να τους αποκλείουν καθώς επιδίωκαν επίμονα τη θέση, και στη συνέχεια έγιναν αντίχριστοι και αποβλήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχα αντιληφθεί τίποτα και δεν προσπαθούσα να επιδιώξω την αλήθεια. Αντ’ αυτού, είχα εμμονή με τη θέση. Ήθελα συνεχώς να επιδιώκω τη θέση. Ήμουν πραγματικά ανόητος και αδιάλλακτος! Αυτήν ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα να αναζητήσω σωστά την αλήθεια για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα της συνεχούς επιδίωξης για θέση.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου άσκησης, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Γιατί εκτιμάς τόσο πολύ τη θέση; Ποια οφέλη μπορείς να αποκομίσεις από τη θέση; Αν η θέση σού έφερνε καταστροφή, δυσκολίες, αμηχανία και πόνο, θα την εκτιμούσες ακόμα τόσο πολύ; (Όχι.) Είναι πάρα πολλά τα οφέλη που προκύπτουν όταν έχει κανείς θέση· πράγματα όπως ο φθόνος, ο σεβασμός, η εκτίμηση και η κολακεία από τους άλλους ανθρώπους, καθώς και ο θαυμασμός και η λατρεία τους. Υπάρχει, επίσης, το αίσθημα ανωτερότητας και προνομίου που σου εξασφαλίζει η θέση σου, το οποίο σου δίνει ένα αίσθημα υπερηφάνειας και αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, μπορείς και να απολαμβάνεις πράγματα που οι άλλοι δεν απολαμβάνουν, όπως όλα τα οφέλη της θέσης, καθώς και ειδική μεταχείριση. Αυτά είναι τα πράγματα που δεν τολμάς καν να σκεφτείς και αυτά που λαχταράς στα όνειρά σου. Τα εκτιμάς αυτά τα πράγματα; Αν η θέση είναι ανούσια, χωρίς πραγματική σημασία και η υπεράσπισή της δεν εξυπηρετεί κανέναν πραγματικό σκοπό, δεν είναι ανόητο να την εκτιμάς; Αν καταφέρεις να εγκαταλείψεις πράγματα όπως τα συμφέροντα και τις απολαύσεις της σάρκας, τότε η φήμη, το κέρδος και η θέση δεν θα σε δεσμεύουν πλέον» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος δεύτερο)]. «Όταν έχεις θέση στο μυαλό κάποιου άλλου, κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεών σου μαζί του, δείχνει σεβασμό απέναντί σου και είναι ιδιαίτερα ευγενικός όταν σου μιλάει. Σε έχει πάντα σε υπόληψη και σε όλα τα πράγματα, σε αφήνει να προηγείσαι, σου παραχωρεί προτεραιότητα, και σε κολακεύει και σε υπακούει. Σε όλα τα πράγματα, αναζητά εσένα και σε αφήνει να παίρνεις αποφάσεις. Κι εσύ αντλείς μια αίσθηση απόλαυσης από αυτό —νιώθεις ότι είσαι ανώτερος και καλύτερος από όλους τους άλλους. Αυτή είναι η αίσθηση του να έχεις θέση στο μυαλό κάποιου· σε όλους τους ανθρώπους αρέσει να απολαμβάνουν αυτήν την αίσθηση. Γι’ αυτό οι άνθρωποι ανταγωνίζονται για τη θέση και όλοι επιθυμούν να έχουν θέση στο μυαλό των άλλων, να τους εκτιμούν και να τους ειδωλοποιούν οι άλλοι. Αν δεν μπορούσαν να αντλήσουν τέτοια απόλαυση από αυτό, δεν θα επιδίωκαν τη θέση. Για παράδειγμα, αν δεν έχεις θέση στο μυαλό κάποιου, θα σε αντιμετωπίζει ως ίσο όταν σου μιλάει, βάζοντάς σε στην ίδια μοίρα με εκείνον. Θα σου φέρει αντιρρήσεις όταν είναι απαραίτητο, χωρίς να είναι ευγενικός ή να δείχνει σεβασμό απέναντί σου, και μπορεί ακόμη και να φύγει προτού ολοκληρώσεις αυτό που λες. Δεν θα σε κάνει αυτό να νιώσεις άβολα; Δεν σου αρέσει όταν σου φέρονται έτσι· σου αρέσει όταν σε κολακεύουν, σε θαυμάζουν και σε ειδωλοποιούν σε κάθε ευκαιρία. Σου αρέσει όταν είσαι το επίκεντρο των πάντων και όλα περιστρέφονται γύρω σου, σου αρέσει όταν όλοι σε ακούνε, σε θαυμάζουν και υποτάσσονται στις οδηγίες σου. Δεν δείχνει αυτό πως θες να ηγεμονεύεις σαν βασιλιάς; Τα λόγια και οι πράξεις σου καθοδηγούνται από την επιδίωξη και την απόκτηση της θέσης, και γι’ αυτήν διαγκωνίζεσαι, σπρώχνεσαι και ανταγωνίζεσαι με τους άλλους. Έχεις στόχο να κατακτήσεις μια θέση και να φτάσεις στο σημείο που ο εκλεκτός λαός του Θεού θα σε ακούει, θα σε υποστηρίζει και θα σε ειδωλοποιεί. Μόλις καταλάβεις αυτήν τη θέση, τότε έχεις αποκτήσει εξουσία και μπορείς να απολαύσεις τα οφέλη της θέσης, την ειδωλοποίησή σου από τους άλλους και όλα τα άλλα πλεονεκτήματα που έρχονται μαζί μ’ αυτήν τη θέση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ζήλευα τη Λι Γουέι και τη Λι Τσινγκ ήταν ότι από τότε που έγιναν επικεφαλής και επόπτρια, απολάμβαναν την υποστήριξη και τον θαυμασμό των άλλων. Ζήλευα το αίσθημα ανωτερότητας και τα οφέλη που έφερνε η θέση. Όπως πριν ξεκινήσω να πιστεύω στον Θεό, παρατηρούσα τους ηγέτες εκεί έξω και έβλεπα ότι όλοι τους χαιρετούσαν με σεβασμό, ότι όποια γνώμη κι αν εξέφραζαν, οι υφιστάμενοί τους υπάκουαν και συμμορφώνονταν, και ότι είχαν έντονο αίσθημα ανωτερότητας μέσα στο πλήθος. Νόμιζα ότι ένας άνθρωπος ήταν αξιοπρεπής και επιτυχημένος μόνο αν ζούσε με αυτόν τον τρόπο. Όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, είδα ότι η Λι Γουέι και η Λι Τσινγκ έγιναν επικεφαλής και επόπτρια σε νεαρή ηλικία, και νόμιζα ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές τις θαύμαζαν και τις ζήλευαν, και τις επαινούσαν για το καλό τους επίπεδο και την επιδίωξη της αλήθειας. Γι’ αυτό λαχταρούσα κι εγώ να γίνω επικεφαλής ή εργάτης. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα θαύμαζαν και θα ζήλευαν κι εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές, και θα με άκουγαν προσεκτικά όταν θα μιλούσα στο πλήθος. Πόσο αξιοπρεπής και σημαντική θα ήταν μια τέτοια ζωή! Συνειδητοποίησα ότι δεν επιθυμούσα να γίνω επικεφαλής ή επόπτης για να σηκώσω ένα βαρύ φορτίο και να λάβω υπόψη τις προθέσεις του Θεού, αλλά για να αποκτήσω θέση και έπειτα κύρος μεταξύ των άλλων, και να απολαμβάνω την υποστήριξη και τον θαυμασμό των αδελφών. Δεν συμπεριφερόμουν όπως οι άπιστοι που επιδιώκουν θέσεις εξουσίας και ηγεσίας; Αυτό που επιδίωκα ήταν να ενδώσω στα προνόμια της θέσης. Πώς ήταν δυνατόν να αποκτήσω την αλήθεια και να σωθώ με αυτόν τον τρόπο;

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ο Θεός συμπαθεί αυτούς που επιδιώκουν την αλήθεια, και αυτό που σιχαίνεται περισσότερο να κάνουν οι άνθρωποι είναι να επιδιώκουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Μερικοί άνθρωποι πραγματικά λατρεύουν τη θέση και τη φήμη, είναι βαθιά προσκολλημένοι σ’ αυτά, δεν αντέχουν να τα εγκαταλείψουν. Αισθάνονται πάντα ότι χωρίς θέση και φήμη δεν υπάρχει χαρά ούτε ελπίδα στη ζωή, ότι υπάρχει ελπίδα σε αυτήν τη ζωή μόνο όταν ζουν για τη θέση και τη φήμη, και ακόμα κι αν έχουν λίγη αναγνωρισιμότητα, θα συνεχίσουν να αγωνίζονται, δεν θα τα παρατήσουν ποτέ. Εάν αυτή είναι η σκέψη και η άποψη που έχεις, εάν η καρδιά σου είναι γεμάτη τέτοια πράγματα, τότε δεν είσαι σε θέση να αγαπήσεις και να επιδιώξεις την αλήθεια, δεν έχεις τη σωστή κατεύθυνση και τους σωστούς στόχους στην πίστη σου στον Θεό, ούτε είσαι σε θέση να επιδιώξεις την αυτογνωσία, να αποτινάξεις τη διαφθορά και να βιώσεις την εικόνα του ανθρώπου. Αφήνεις πράγματα να διαφεύγουν όταν κάνεις το καθήκον σου, στερείσαι κάθε αισθήματος ευθύνης και αρκείσαι μόνο στο να μην διαπράττεις το κακό, να μην προκαλείς αναστάτωση, να μη σε αποπέμψουν. Θα μπορούσαν άραγε τέτοιου είδους άνθρωποι να κάνουν το καθήκον τους σε αποδεκτό επίπεδο; Και θα ήταν άραγε δυνατόν να τους σώσει ο Θεός; Αδύνατον. Όταν ενεργείς για χάρη της φήμης και της θέσης, σκέφτεσαι μέχρι και το εξής: “Εφόσον αυτό που κάνω δεν αποτελεί κακή πράξη και δεν συνιστά αναστάτωση, τότε ακόμα κι αν έχω λάθος κίνητρο, κανείς δεν μπορεί να το δει ούτε να με καταδικάσει”. Δεν ξέρεις ότι ο Θεός τα εξετάζει όλα εξονυχιστικά. Αν δεν αποδέχεσαι ή δεν κάνεις πράξη την αλήθεια, και ο Θεός σε αποστραφεί και σε απορρίψει, τότε έχεις τελειώσει. Όλοι όσοι δεν έχουν θεοφοβούμενη καρδιά περνιούνται για έξυπνοι· στην πραγματικότητα, δεν καταλαβαίνουν καν πότε Τον εξοργίζουν. Κάποιοι δεν τα βλέπουν καθαρά αυτά και νομίζουν το εξής: “Επιδιώκω τη φήμη και τη θέση μόνο και μόνο για να κάνω περισσότερα, για να αναλάβω μεγαλύτερες ευθύνες. Αυτό δεν συνιστά διατάραξη ούτε αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, και σίγουρα δεν βλάπτει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Δεν είναι σπουδαίο πρόβλημα. Απλώς αγαπώ τη θέση και την προστατεύω, αλλά αυτό δεν είναι κακή πράξη”. Αν και φαινομενικά, μια τέτοια επιδίωξη μπορεί να μοιάζει πως δεν αποτελεί πράξη κακού, πού οδηγεί τελικά; Θα κερδίσουν άραγε την αλήθεια τέτοιοι άνθρωποι; Θα φτάσουν στη σωτηρία; Με τίποτα. Άρα, η επιδίωξη της φήμης και της θέσης δεν είναι το ορθό μονοπάτι. Κάτι τέτοιο πηγαίνει ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση από την επιδίωξη της αλήθειας. Εν ολίγοις, ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατεύθυνση ή ο στόχος της επιδίωξής σου, εάν δεν κάτσεις να συλλογιστείς σχετικά με την επιδίωξη της φήμης και της θέσης και δυσκολεύεσαι πολύ να την παραμερίσεις, τότε αυτό θα επηρεάσει τη ζωή-είσοδό σου. Εφόσον στην καρδιά σου υπάρχει η θέση, αυτή θα είναι απόλυτα ικανή να ελέγχει και να επηρεάζει την κατεύθυνση της ζωής σου και τον στόχο της επιδίωξής σου, οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα, πόσο μάλλον να επιτύχεις αλλαγές στη διάθεσή σου. Το αν τελικά καταφέρεις να κερδίσεις την έγκριση του Θεού είναι, φυσικά, αυτονόητο. Επιπλέον, εάν δεν μπορέσεις ποτέ να εγκαταλείψεις την επιδίωξή σου για τη θέση, αυτό θα επηρεάσει την ικανότητά σου να κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, γεγονός το οποίο θα δυσχεράνει πολύ το να γίνεις ένα δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Γιατί το λέω αυτό; Τίποτα δεν σιχαίνεται περισσότερο ο Θεός από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, καθώς η επιδίωξη θέσης συνιστά διάθεση του Σατανά, είναι λάθος μονοπάτι· γεννιέται από τη διαφθορά του Σατανά, είναι κάτι που καταδικάζει ο Θεός, είναι αυτό ακριβώς που ο Θεός θα κρίνει και θα καθάρει. Ο Θεός δεν σιχαίνεται τίποτα περισσότερο από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, κι όμως εσύ εξακολουθείς να ανταγωνίζεσαι πεισματικά για τη θέση, τη λατρεύεις και την προστατεύεις ανελλιπώς, προσπαθώντας πάντα να την οικειοποιηθείς. Δεν υπάρχει σε όλα αυτά λίγη από την ιδιότητα του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό; Δεν ορίζει ο Θεός τη θέση για τους ανθρώπους· ο Θεός παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, ώστε τελικά να γίνουν δημιουργήματα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα, μικρά και ασήμαντα δημιουργήματα, όχι άτομα που έχουν θέση και κύρος και τους σέβονται χιλιάδες άνθρωποι. Και έτσι, ανεξάρτητα από την οπτική γωνία από την οποία το κοιτάζει κανείς, η επιδίωξη θέσης είναι ο δρόμος προς την καταστροφή. Όσο λογική κι αν είναι η δικαιολογία σου για την επιδίωξη θέσης, αυτό το μονοπάτι εξακολουθεί να είναι το λάθος μονοπάτι και ο Θεός δεν το εγκρίνει. Όσο σκληρά κι αν προσπαθείς ή όσο μεγάλο κι αν είναι το τίμημα που πληρώνεις, αν επιθυμείς θέση, δεν θα σου τη δώσει ο Θεός· αν δεν σου τη δώσει ο Θεός, θα αποτύχεις αγωνιζόμενος να την αποκτήσεις, κι αν συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, μόνο μια κατάληξη θα υπάρξει: Θα αποκαλυφθείς και θα αποκλειστείς· θα βρεθείς στον δρόμο προς την καταστροφή» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Τα λόγια του Θεού εξηγούν ξεκάθαρα τις βλαβερές συνέπειες που συνεπάγεται η επιδίωξη της θέσης. Αν ένας άνθρωπος έχει εμμονή με τη θέση, ακόμη και αν δεν δημιουργεί φανερά διαταράξεις ή αναστάτωση, αυτό θα εξακολουθεί να τον εμποδίζει να κάνει καλά τα καθήκοντά του, και επιπλέον, θα καθυστερήσει την επιδίωξή του για την αλλαγή της διάθεσης και τη σωτηρία. Καθώς αναλογιζόμουν τη δική μου συμπεριφορά, συνειδητοποίησα ότι παρ’ όλο που δεν έκανα φανερά κάτι που να αναστατώνει ή να διαταράσσει το έργο της εκκλησίας, η καρδιά μου ήταν συνεχώς απασχολημένη με την επιθυμία για τη θέση. Όταν είδα ότι η Λι Γουέι είχε γίνει επικεφαλής και ότι η Λι Τσινγκ είχε γίνει επόπτρια, η καρδιά μου έχασε την ισορροπία της, και ένιωσα απογοητευμένος και αναστατωμένος που δεν είχα προαχθεί. Παραπονέθηκα επίσης ότι ο Θεός έδινε χάρη στους άλλους κι όχι σ’ εμένα. Ειδικά όταν είδα ότι η Λι Τσινγκ έγινε επόπτρια, ενώ εγώ ήμουν ακόμα απλώς μέλος της ομάδας, ζήλεψα, αρνήθηκα να το αποδεχτώ, δεν ήμουν πρόθυμος να ακούσω τη συναναστροφή της και σταμάτησα να κάνω το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά. Όταν ο Τσεν Γιού μετατέθηκε, προσπάθησα ενεργά να προβάλλω τον εαυτό μου για να επιλεγώ ως επόπτης. Όταν έδειξα αλαζονεία και αυταρέσκεια στο καθήκον μου, και εξαιτίας αυτού με κλάδεψαν, προσποιήθηκα ότι γνώριζα τον εαυτό μου για να νομίζουν οι άλλοι ότι μπορούσα να αποδεχτώ την αλήθεια, με την ελπίδα ότι θα με ψήφιζαν στις εκλογές. Συνειδητοποίησα ότι όλες οι προθέσεις και ενέργειές μου αποσκοπούσαν στο να αποκτήσω θέση, και ότι βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου! Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα επίσης ότι ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να σώσει τους ανθρώπους με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι θα επιδιώξουν σωστά την αλήθεια και ότι θα αλλάξουν τη διάθεσή τους, και τελικά θα φτάσουν σε αποδεκτό επίπεδο ως δημιουργημένα όντα, όχι για να αποκτήσουν κάποιο είδος κύρους ή θέσης. Δεν κατανοούσα τις προθέσεις του Θεού. Ήμουν πάντα δυσαρεστημένος που ήμουν απλώς ένας συνηθισμένος πιστός, δεν εστίαζα στην επιδίωξη της αλήθειας. Πάντα αναζητούσα τη θέση για να κάνω τους άλλους να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν, κι αυτό ήταν εντελώς αντίθετο με τις προθέσεις του Θεού. Αν συνέχιζα έτσι, η ζωή-διάθεσή μου δεν θα άλλαζε ποτέ, δεν θα έκανα ποτέ τα καθήκοντά μου σύμφωνα με τα πρότυπα και τελικά, απλώς θα αποκλειόμουν.

Αργότερα, μετά από σκέψη, συνειδητοποίησα ότι επιδίωκα συνεχώς τη θέση επειδή έκρυβα μια λανθασμένη άποψη μέσα μου. Πίστευα ότι οι επικεφαλής και οι επόπτες επιδίωκαν την αλήθεια περισσότερο απ’ όλους σε μια ομάδα, και το γεγονός ότι ήμουν πάντα απλώς ένας συνηθισμένος πιστός, και δεν ήμουν ποτέ επικεφαλής ή επόπτης, σήμαινε ότι δεν επιδίωκα την αλήθεια και ότι ο Θεός δεν με ενέκρινε. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάφερα να διακρίνω αυτήν την παράλογη άποψη. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν κάποιος εκλέγεται ως επικεφαλής από τους αδελφούς και τις αδελφές ή προάγεται από τον οίκο του Θεού για να κάνει ένα συγκεκριμένο έργο ή να εκτελέσει ένα συγκεκριμένο καθήκον, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ξεχωριστή θέση ή πόστο, ή ότι οι αλήθειες που κατανοεί είναι βαθύτερες και πιο πολυάριθμες από εκείνες των άλλων ανθρώπων —πόσο μάλλον ότι αυτό το άτομο είναι σε θέση να υποταχθεί στον Θεό και ότι δεν θα Τον προδώσει. Σίγουρα, δεν σημαίνει ούτε ότι γνωρίζει τον Θεό και είναι κάποιος που έχει φόβο Θεού. Στην πραγματικότητα, δεν έχει επιτύχει τίποτε από αυτά. Η προαγωγή και η καλλιέργεια είναι απλώς προαγωγή και καλλιέργεια με την απλή έννοια και δεν ισοδυναμούν με τον προκαθορισμό τους από τον Θεό ή με το να τους κρίνει ο Θεός άξιους. Η προαγωγή και η καλλιέργειά του σημαίνουν απλώς ότι έχει προαχθεί και αναμένει την καλλιέργεια. Και το τελικό αποτέλεσμα αυτής της καλλιέργειας εξαρτάται από το αν αυτό το άτομο επιδιώκει την αλήθεια και από το αν είναι ικανό να επιλέξει το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ξεκαθάρισα καλύτερα τα πράγματα. Αν κάποιος επιλεγεί ως επικεφαλής ή επόπτης, αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκει την αλήθεια ούτε σημαίνει ότι βρίσκεται στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Σημαίνει απλώς ότι είναι πρόθυμος να επιδιώξει, έχει κάποιο επίπεδο και πληροί τις προϋποθέσεις για να επιλεγεί και να χρησιμοποιηθεί από τον οίκο του Θεού, και γι’ αυτό η εκκλησία του δίνει την ευκαιρία να εκπαιδευτεί καλύτερα. Ωστόσο, η δυνατότητά του να ξεκινήσει τελικά το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, να αποκτήσει την αλήθεια και να εισέλθει στην πραγματικότητα εξαρτάται από το αν επιδιώκει πραγματικά την αλήθεια και από το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει. Όπως η Λι Τσινγκ, για παράδειγμα. Επιλέχθηκε αρχικά ως επόπτρια επειδή είχε το αίσθημα του βάρους στα καθήκοντά της, αλλά από τότε, δεν επικεντρώθηκε στην επιδίωξη της αλήθειας και άρχισε να απολαμβάνει τα οφέλη της θέσης. Σπάνια μιλούσε για τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκάλυπτε στα καθήκοντά της ή για το ότι αναζητούσε την αλήθεια για να τα λύσει. Της άρεσε που βρισκόταν στη θέση της επόπτριας και διεύθυνε το έργο, και απολάμβανε τον θαυμασμό και την υποστήριξη των ανθρώπων. Όταν αρρώστησε, σκέφτηκε ότι ήταν πολύ δύσκολο να κάνει τα καθήκοντά της μακριά από το σπίτι της, και τελικά, εγκατέλειψε τα καθήκοντά της, επέστρεψε στο σπίτι της και παντρεύτηκε. Σκέφτηκα επίσης ένα πρόσφατο περιστατικό που ένας επικεφαλής, ο οποίος πίστευε στον Θεό για πολλά χρόνια, συνελήφθη. Επειδή φοβόταν ότι θα καταδικαζόταν και δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τα παιδιά του, υπέγραψε τις «Τρεις Δηλώσεις» και πρόδωσε τον Θεό. Απ’ αυτά τα γεγονότα κατάλαβα ότι το να έχει κανείς θέση δεν σημαίνει ότι επιδιώκει την αλήθεια ή ότι κατέχει τις αλήθεια-πραγματικότητες, πόσο μάλλον ότι έχει την έγκριση ή την αναγνώριση του Θεού. Η επιδίωξη της αλήθειας είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία και την τελείωση, κι ακόμη και χωρίς θέση, αν ένας άνθρωπος επιδιώκει ειλικρινά την αλήθεια και κάνει τα καθήκοντά του, μπορεί να λάβει τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού, να κατανοήσει την αλήθεια και να εισέλθει στην πραγματικότητα. Ύστερα, αναρωτήθηκα: «Γιατί δεν έχω επιλεγεί ως επικεφαλής ή επόπτης μετά από τόσα χρόνια που πιστεύω στον Θεό; Τι ακριβώς μου λείπει;» Για να γίνει κανείς επικεφαλής ή επόπτης χρειάζεται να έχει το κατάλληλο επίπεδο για να κατανοήσει την αλήθεια, να αντιλαμβάνεται τις αρχές στα καθήκοντα, να έχει το αίσθημα του βάρους και εργασιακή ικανότητα. Παρ’ όλο που είχα κάποια ικανότητα κατανόησης των λόγων του Θεού, ανακάλυψα ότι με εξουσίαζε η σάρκα μου, μου έλειπε το αίσθημα του βάρους στα καθήκοντά μου και είχα χαμηλή εργασιακή ικανότητα. Όταν είχαμε πολλή δουλειά, συγχυζόμουν και δεν μπορούσα να κατανοήσω τα βασικά σημεία, και επίσης, δεν ήμουν καλός στο να ανακαλύπτω και να λύνω τα προβλήματα. Κρίνοντας από αυτές τις συμπεριφορές, πραγματικά δεν ήμουν κατάλληλος για επικεφαλής ή επόπτης. Επιπλέον, μέσα από την αυτοκριτική μου κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα, επιδίωκα συνεχώς φήμη και θέση, και ότι δεν επιδίωκα καθόλου την αλήθεια. Ακόμη και τώρα, δεν κατείχα την αλήθεια-πραγματικότητα και δεν μπορούσα να συναναστραφώ πάνω στην αλήθεια για να λύσω τα πραγματικά προβλήματα των αδελφών. Επομένως, ήταν πράγματι σωστό που δεν είχα επιλεγεί ως επικεφαλής ή επόπτης. Πίσω από το γεγονός ότι η εκκλησία κανόνισε να κάνω κειμενικά καθήκοντα βρισκόταν η χάρη και η εξύψωση του Θεού, και πρέπει να Τον ευχαριστήσω.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατανόησα καλύτερα τις προθέσεις και τις απαιτήσεις Του. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ο Θεός απαιτεί απ’ τους ανθρώπους να εκπληρώνουν το καθήκον τους, δεν τους ζητά να ολοκληρώσουν έναν συγκεκριμένο αριθμό αναθέσεων ή να ολοκληρώσουν κάποιο σπουδαίο εγχείρημα, ούτε να πετύχουν κάποιο πρωτοποριακό επίτευγμα. Αυτό που θέλει είναι να μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν προσγειωμένα, και να ζουν σύμφωνα με τον λόγο Του. Δεν Του χρειάζεται να είσαι σπουδαίος ή ευγενής ούτε να κάνεις κάποιο θαύμα, ούτε θέλει να δει σ’ εσένα κάποια ευχάριστη έκπληξη. Δεν χρειάζεται τέτοια πράγματα ο Θεός. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ασκείσαι με βάση τα λόγια Του με προσγειωμένο τρόπο. Αφού κατανοήσεις τα λόγια του Θεού, ενέργησε με βάση αυτά και υλοποίησέ τα ή, αφού ακούσεις τα λόγια του Θεού, να τα θυμάσαι καλά και, όταν έρθει η ώρα να ασκηθείς, να το κάνεις σύμφωνα με τα λόγια Του. Μετάτρεψέ τα στη ζωή σου, στις πραγματικότητές σου και σ’ αυτά που βιώνεις. Έτσι, ο Θεός θα ικανοποιηθεί. […] Ασφαλώς, ακολουθείς τον Θεό επειδή ο Θεός σε έχει επιλέξει· ποιο είναι όμως το νόημα του ότι σε επέλεξε ο Θεός; Σημαίνει ότι σε μετατρέπει σε έναν άνθρωπο που Τον εμπιστεύεται, που Τον ακολουθεί ειλικρινά, που μπορεί να απαρνηθεί τα πάντα γι’ Αυτόν, που είναι ικανός να ακολουθήσει την οδό Του και που έχει αποβάλει τις σατανικές του διαθέσεις, που έχει πάψει να ακολουθεί τον Σατανά και να ζει υπό τη δύναμή του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Ο λόγος του Θεού είναι γεμάτος υπενθυμίσεις, προτροπές και νουθεσίες, και όλα αυτά είναι ειλικρινείς συμβουλές από τα βάθη της καρδιάς Του προς τους ανθρώπους. Συγκινήθηκα βαθιά. Ο Θεός επιλέγει τους ανθρώπους για να Τον ακολουθήσουν με την ελπίδα ότι θα επιδιώξουν την αλήθεια και την αλλαγή της διάθεσης, ότι θα υποταχθούν στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις Του, και ότι θα εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους με ευχαρίστηση και αφοσίωση. Με αυτόν τον τρόπο, ο Θεός θα είναι ικανοποιημένος. Το έργο του οίκου του Θεού δεν μπορεί να ολοκληρωθεί από ένα μόνο άτομο. Χρειάζονται επικεφαλής και εργάτες για να επιβλέπουν το έργο, καθώς και αδελφοί και αδελφές να εκτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα. Μόνο τότε μπορεί το έργο της εκκλησίας να προχωρήσει κανονικά. Όταν η εκκλησία κανόνισε να κάνω κειμενικά καθήκοντα, βασίστηκε σε μια συνολική αξιολόγηση των ικανοτήτων, της ανθρώπινης φύσης και του επιπέδου μου, και εγώ πρέπει να υποταχθώ και να κάνω καλά το καθήκον μου. Αυτήν τη λογική πρέπει να έχω. Όταν κατανόησα αυτά τα πράγματα, ένιωσα πολύ πιο απελευθερωμένος και ήρεμος, κι όταν έβλεπα αδελφούς και αδελφές της ίδιας ηλικίας μ’ εμένα ή μικρότερους, ή κάποιους που πίστευαν στον Θεό για μικρότερο χρονικό διάστημα από ό,τι εγώ να γίνονται επικεφαλής ή επόπτες, δεν ένιωθα πλέον ενόχληση απ’ αυτό ούτε απελπισία ή απογοήτευση για το γεγονός ότι δεν ήμουν επικεφαλής ή εργάτης. Τώρα δίνω μεγαλύτερη προσοχή στις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτω, και κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, αναζητώ την αλήθεια για να απαλλαγώ από τις διεφθαρμένες μου διαθέσεις. Εστιάζω επίσης στο να καταβάλλω μεγαλύτερη προσπάθεια στα καθήκοντά μου. Θέτω ενεργά και συζητώ τυχόν προβλήματα που βλέπω στο έργο, και επικεντρώνομαι στη συνεργασία με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ώστε να μπορούμε να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας. Επειδή η νοοτροπία μου διορθώθηκε, μετά από λίγο καιρό κέρδισα κάποια οφέλη στη ζωή-είσοδό μου και στα καθήκοντά μου. Δόξα τω Θεώ!