II. Το δεύτερο χαρακτηριστικό: Αποκλίνουσα συμπεριφορά

Το δεύτερο χαρακτηριστικό όσων έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους είναι η «αποκλίνουσα συμπεριφορά». Εφόσον πρόκειται για χαρακτηριστικό, δεν είναι μια προσωρινή εκδήλωση, αλλά κάτι που αποκαλύπτεται συχνά από τη φύση τους και μπορεί να αντιπροσωπεύει πλήρως τις σκέψεις και τις απόψεις τους, καθώς και τις διαθέσεις και την ουσία τους. Ποιες είναι, λοιπόν, οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις του χαρακτηριστικού της «αποκλίνουσας συμπεριφοράς» όσων είναι διάβολοι; Τι είναι η αποκλίνουσα συμπεριφορά; Με ποια λέξη συνδυάζεται συνήθως η αποκλίνουσα συμπεριφορά; (Με τη μοχθηρία.) Με τι άλλο; (Με την αποκλίνουσα φύση.) Με την αποκλίνουσα φύση, τη μοχθηρή λαγνεία. Ποιες άλλες εκδηλώσεις είναι αποκλίνουσες; Το να είναι κάποιος πανούργος και να μην είναι κανονικός, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Εκτός από το να είναι πανούργος και να μην είναι κανονικός, τι άλλο; (Να είναι, επίσης, εξαιρετικά υστερόβουλος και αινιγματικός, να είναι βετεράνος στις μηχανορραφίες, ν’ αποπνέει την αίσθηση ότι είναι κάπως ακατάληπτος.) Ουσιαστικά, συμπεριλαμβάνονται όλα αυτά. Το να είναι κανείς πανούργος, ύπουλος, πονηρός, υστερόβουλος και αινιγματικός, καθώς και βετεράνος στις μηχανορραφίες· όλα αυτά είναι συγκεκριμένες εκδηλώσεις και χαρακτηριστικά της αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Σε ποια ζητήματα, λοιπόν, εκδηλώνουν οι διάβολοι αυτά τα χαρακτηριστικά; Ουσιαστικά, πέρα από αυτό που σκέφτονται οι άνθρωποι —την πανουργία, την υπουλότητα, την πονηριά κ.λπ. που σχετίζονται με τη διάθεση ή που εκδηλώνονται στις μεθόδους κάποιου όταν φέρεται κι όταν χειρίζεται ζητήματα— ποιο είναι ένα άλλο είδος αποκλίνουσας συμπεριφοράς; Είναι η μοχθηρή λαγνεία των ανθρώπων· αυτό το είδος αποκλίνουσας συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκαλείται απρεπής σεξουαλικός πόθος. Δεδομένου ότι χρησιμοποιούμε τον όρο «αποκλίνουσα συμπεριφορά», δεν αναφερόμαστε στις κανονικές σωματικές ανάγκες ή αντιδράσεις της σάρκας, αλλά στον απρεπή σεξουαλικό πόθο, ο οποίος αποκαλείται και αποκλίνουσα συμπεριφορά. Η πανουργία, η υπουλότητα κ.λπ. που αναφέρθηκαν πριν από λίγο σχετίζονται με τη διάθεση· ο απρεπής σεξουαλικός πόθος είναι αποκλίνουσα συμπεριφορά που σχετίζεται με τη σάρκα. Δεν είναι αρκετά ταιριαστή η φράση «απρεπής σεξουαλικός πόθος»; (Ναι.) Να άλλος ένας όρος που είναι ακόμη πιο ταιριαστός: σεξουαλική προκλητικότητα. Οι άπιστοι συχνά λένε ότι ένας άνθρωπος είναι κρυφά λάγνος, πόρνη· όλοι αυτοί οι όροι αναφέρονται στην πτυχή της μοχθηρής λαγνείας. Πέρα από τον απρεπή σεξουαλικό πόθο και τη σεξουαλική προκλητικότητα, υπάρχουν και άλλοι όροι; (Μήπως η ευτέλεια;) Όχι η ευτέλεια· η ευτέλεια είναι διαφορετική από τον απρεπή σεξουαλικό πόθο. Η ευτέλεια σχετίζεται με την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα ενός ανθρώπου, ενώ η φιληδονία και η σεξουαλική προκλητικότητα σχετίζονται κυρίως με ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη διαγωγή κάποιου σε διαπροσωπικό επίπεδο. Αυτά στα οποία αναφερθήκαμε πριν από λίγο είναι δύο πτυχές αποκλίνουσας συμπεριφοράς: η μία σχετίζεται με τη διάθεση και η άλλη σχετίζεται με τη σαρκική λαγνεία. Υπάρχει και άλλη μία πτυχή: ότι οι άνθρωποι αυτού του είδους συχνά βιώνουν ακουστικές και άλλες αισθητηριακές ψευδαισθήσεις· έχουν μονίμως κάποιες μη κανονικές εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, συχνά λένε: «Ο Θεός μού αποκάλυψε ότι στις έξι η ώρα σήμερα το πρωί πρέπει να πάω ανατολικά· ένας δυνητικός αποδέκτης του ευαγγελίου που βρίσκεται εκεί θέλει να με συναντήσει». «Χθες το βράδυ, είδα ένα όνειρο· ίσως να έρθουν στο σπίτι μου σήμερα δύο αδελφοί ή αδελφές». Έχουν συχνά ακουστικές και άλλες αισθητηριακές ψευδαισθήσεις, ζουν μονίμως τη ζωή τους βασιζόμενοι σε φαινόμενα όπως ασυνήθιστα όνειρα, οράματα ή ξαφνικές αναλαμπές λέξεων, κι όταν συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο, ενεργούν με μη κανονικό τρόπο· είναι ιδιαίτερα ακραίοι. Μερικές φορές, σηκώνονται στις τρεις ή στις τέσσερις το πρωί για να προσευχηθούν και να διαβάσουν τα λόγια του Θεού· μερικές φορές, τη νύχτα όταν όλοι οι άλλοι ξεκουράζονται, εκείνοι μένουν άγρυπνοι μέχρι πολύ αργά, επιμένοντας να διαβάσουν τα λόγια του Θεού ή να μάθουν ύμνους. Κοιμούνται όταν οι άλλοι τρώνε ή εργάζονται και είναι μες στην ενέργεια όταν οι άλλοι ξεκουράζονται· δεν είναι ποτέ κανονικοί, είναι πάντα διαφορετικοί από τους κανονικούς ανθρώπους. Μπορεί και αυτό να θεωρηθεί μια εκδήλωση αποκλίνουσας συμπεριφοράς; (Ναι.) Υπάρχει κάποια κατάλληλη λέξη να περιγράψει αυτήν τη μη κανονικότητα; Έστω ότι κάποιος φαίνεται κανονικός προς τα έξω, αλλά μονίμως ενεργεί και κατανοεί τα πράγματα με ιδιαίτερα στρεβλό και ακραίο τρόπο· όπως κι αν συναναστραφείς μαζί του, δεν καταλαβαίνει. Μερικές φορές, βιώνει ακουστικές και άλλες αισθητηριακές ψευδαισθήσεις· άλλες φορές, παρόλο που δεν ακούγεται καθαρά καμία φωνή ή δήλωση, έχει παράξενες σκέψεις μέσα του που του λένε να κάνει το ένα ή το άλλο. Όμως, ό,τι κι αν κάνει, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια και δεν ανταποκρίνεται καν στην τήρηση κανονισμών. Δεν μπορείτε να σκεφτείτε μια κατάλληλη λέξη για να περιγράψετε έναν τέτοιο άνθρωπο, έτσι δεν είναι; (Όχι, δεν μπορούμε.) Θεωρείτε κατάλληλη τη λέξη «αλλόκοτος»; Η συμπεριφορά του προς τα έξω φαίνεται ιδιαίτερα παράξενη και μη κανονική, ενώ είναι μονίμως αλλοπρόσαλλος και νευρικός. Όμως, αν τον καταδικάσεις, δεν μπορείς να επισημάνεις κανένα από τα σημαντικά προβλήματα που έχει, κι αν τον θεωρήσεις καλό άνθρωπο, εξακολουθεί να φαίνεται κάπως εκκεντρικός· δεν είσαι απολύτως σε θέση να τον δεις καθαρά. Αν τυχαίνει να τον ακούς να μιλάει μόνο περιστασιακά, φαίνεται εντάξει, αλλά αν τον παρατηρήσεις κρυφά, θα διαπιστώσεις ότι οι ενέργειές του είναι πολύ εκκεντρικές, πολύ ανώμαλες. Αυτό δεν είναι καλό σημάδι· δεν μπορείς να προβλέψεις τι μπορεί να κάνει. Αργότερα, διαπιστώνεται ότι γλωσσολαλεί κατά την προσευχή· επίσης, συνήθως μιλάει διαρκώς στον εαυτό του, σαν να συνομιλεί με κάποιον, και μάλιστα γελάει κιόλας όταν το κάνει, κι αυτό φαίνεται αρκετά ανατριχιαστικό. Είναι κι αυτό μια εκδήλωση αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Προς το παρόν, ας χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «αλλόκοτος» για να περιγράψουμε αυτήν την πτυχή. Με λίγα λόγια, έχουμε συνοψίσει τις εκδηλώσεις της αποκλίνουσας συμπεριφοράς όσων είναι διάβολοι. Υπάρχουν συνολικά τρεις πτυχές: Η μία είναι η μοχθηρή λαγνεία της σάρκας, η άλλη είναι το γεγονός ότι έχουν πάντα κάποιες μη κανονικές εκδηλώσεις, δηλαδή ότι είναι ιδιαίτερα αλλόκοτοι, και η τρίτη πτυχή σχετίζεται με τη διάθεση· είναι, δηλαδή, πολύ πανούργοι. Πανουργία σημαίνει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ύπουλος και πονηρός ως έναν βαθμό, ακατάληπτος για τους συνηθισμένους ανθρώπους. Όταν οι άλλοι έρχονται σε επαφή μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο, συχνά προβληματίζονται, νιώθουν ανησυχία και φόβο· συχνά φοβούνται ότι στο τέλος θα τους πουλήσει, κι όμως εκείνοι θα συνεχίσουν να του κάνουν τις χαμαλοδουλειές. Φοβούνται μην πέσουν στις παγίδες του. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ύπουλος και πονηρός. Μπορεί μπροστά σου να σου μιλάει με πολύ ευγενικό και εξευγενισμένο τρόπο, αλλά πίσω από την πλάτη σου, μηχανορραφεί εναντίον σου, σε πολεμά εδώ και καιρό χωρίς να το ξέρεις. Όταν το ανακαλύψεις αυτό, θα σε λούσει κρύος ιδρώτας και θα σκεφτείς: «Ευτυχώς, με προστάτευσε ο Θεός! Αν δεν πίστευα στον Θεό, θα είχα πάθει κακό από αυτόν· μπορεί να είχα χάσει ακόμη και τη ζωή μου!» Αυτή είναι η μοχθηρία των διαβόλων αυτού του είδους. Γιατί λέω ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν αποκλίνουσα συμπεριφορά; Πραγματικά, δεν είναι εύκολο να το διακρίνεις από την εξωτερική τους εμφάνιση· πρέπει να ξεκινήσεις από τα πράγματα που σκοπεύουν να κάνουν και από τα λόγια που αποκαλύπτουν καθημερινά. Αυτό αρκεί για να δεις καθαρά την αποκλίνουσα ουσία και φύση τέτοιων ανθρώπων.

A. Πανουργία

Τι σκέφτονται καθημερινά όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους; Για παράδειγμα, έστω ότι μια αδελφή προάγεται ως επικεφαλής. Έπειτα, εκείνοι συλλογίζονται: «Αυτό το κορίτσι προήχθη ως επικεφαλής σε τόσο νεαρή ηλικία. Σε τι είναι καλύτερη από μένα; Μέχρι τώρα την περιφρονούσα, δεν την έχω καλοπιάσει ποτέ μου ούτε έχω δημιουργήσει καλή σχέση μαζί της. Τώρα είναι επικεφαλής, η άμεση επιβλέπουσά μου, οπότε πρέπει να την καλοπιάσω. Πρέπει να δω αν χρειάζεται βοήθεια είτε στην καθημερινότητά της είτε υλικά ή πνευματικά. Αν δεν το χάψει αυτό, αν δεν μπορώ να την κερδίσω, τότε θα δοκιμάσω άλλες ήπιες προσεγγίσεις· θα πω μπροστά της μερικά ήπια λόγια, μερικά λόγια υποταγής, μερικά γλυκά λόγια. Πρώτα, πρέπει να δω ποια προσέγγιση έχει αποτέλεσμα σ’ αυτήν. Θα πέσει με τις κολακείες ή με τις τραμπούκικες τακτικές των κακών ανθρώπων; Της αρέσει το φαγητό ή η διασκέδαση; Της αρέσουν τα ρούχα ή τα κοσμήματα; Τι της αρέσει; Πρέπει να την ψυχολογήσω, να την πλησιάσω, να την καλοπιάσω, να δημιουργήσω καλή σχέση μαζί της και να προσπαθήσω να τη βολιδοσκοπήσω». Όποιος κι αν γίνει επικεφαλής, εκείνοι συλλογίζονται πώς να τον πλησιάσουν και να δημιουργήσουν καλή σχέση μαζί του. Παλιότερα, όταν αυτή η αδελφή δεν ήταν επικεφαλής, ό,τι κι αν έλεγε, εκείνοι την αψηφούσαν. Έλεγε, για παράδειγμα: «Στο εξής, ας συναθροιζόμαστε μία φορά την εβδομάδα». Εκείνοι, μόλις το άκουγαν αυτό, συλλογίζονταν: «Άλλες εκκλησίες πραγματοποιούν συναθροίσεις δύο φορές την εβδομάδα, αλλά εμείς θα συναθροιζόμαστε μία φορά. Γιατί πρέπει να κάνουμε αυτό που λες εσύ; Ποια νομίζεις ότι είσαι;» Τώρα που αυτή η αδελφή είναι επικεφαλής, όταν μιλάει, η αντίδρασή τους είναι διαφορετική· δεν την αντικρούουν πλέον όπως έκαναν παλιά, αλλά, αντ’ αυτού, λένε: «Αυτό που λέει αυτή η αδελφή είναι η αλήθεια!» Ενεργούν με πολλή δουλοπρέπεια προς τα έξω, σαν να είναι άνθρωποι που μπορούν να υπακούσουν, αλλά μέσα τους λένε: «Τι ξέρεις εσύ; Είσαι επικεφαλής εδώ και λίγες μέρες μόνο! Παλιότερα έκανα εγώ αυτό το έργο, αλλά τώρα είσαι εσύ επικεφαλής. Εντάξει, λοιπόν, ο επικεφαλής έχει τον τελευταίο λόγο. Θα συμφωνήσω αρχικά μαζί σου, αλλά το πώς θα ενεργήσω πίσω από την πλάτη σου είναι δική μου απόφαση. Απλώς θα παίξω μαζί σου!» Κάποιοι άνθρωποι εκλέγονται επικεφαλής, κι όταν τους ρωτάνε: «Έγιναν οι εκλογές των επικεφαλής στην εκκλησία σας σύμφωνα με τις αρχές;» εκείνοι συλλογίζονται: «Αν είχαν γίνει σύμφωνα με τις αρχές, θα μπορούσα και πάλι να έχω γίνει επικεφαλής; Δεν μπορώ, όμως, να σου πω την αλήθεια». Οπότε, λένε: «Έγιναν σύμφωνα με τις αρχές. Έχω υπηρετήσει δύο θητείες ως επικεφαλής της εκκλησίας. Αρχικά, δεν ήθελα να το ξανακάνω· φοβόμουν ότι οι αδελφοί και οι αδελφές θα είχαν αντίρρηση αν το έκανα, οπότε απέσυρα την υποψηφιότητά μου. Στο τέλος, όμως, οι αδελφοί και οι αδελφές με επέλεξαν και πάλι, οπότε το κάνω χωρίς να θέλω. Όποτε υπάρξει ένας νέος υποψήφιος για επικεφαλής, θα παραιτηθώ». Αυτό ακούγεται ωραίο· σκοπεύουν, όμως, όντως να το κάνουν; Δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση να το κάνουν. Απλώς ψεύδονται και παίζουν μαζί σου, λέγοντας μόνο πράγματα που ακούγονται ωραία, που σε ικανοποιούν, ώστε να μπορέσουν να σε εξαπατήσουν και να σε παραπλανήσουν. Σε ό,τι έχει να κάνει με τους επικεφαλής ανώτερης βαθμίδας, συλλογίζονται πώς να τους κολακεύσουν και να τους καλοπιάσουν και πώς να τους παραπλανήσουν, ώστε αυτοί οι επικεφαλής να τους εκτιμούν και να τους προαγάγουν. Αν δεν μπορούν να προαχθούν, τότε συλλογίζονται πώς μπορούν ν’ αποκρύψουν από τους επικεφαλής τα ελαττώματα, τις αποκλίσεις και τα λάθη που προκάλεσαν στο παρελθόν όσο εργάζονταν, καθώς και τις παραβάσεις και τις συμπεριφορές εξαπάτησης που υιοθέτησαν στα παρασκήνια, έτσι ώστε να μην τα μάθουν αυτά οι επικεφαλής, ενώ συλλογίζονται και πώς μπορούν να τη γλιτώσουν χωρίς ν’ αναλάβουν καμία ευθύνη γι’ αυτά τα πράγματα. Είναι αυτές εκδηλώσεις που θα πρέπει να διαθέτει η ανθρώπινη φύση; Είναι θετικές ή αρνητικές; (Αρνητικές.) Σε ποιον βαθμό είναι αρνητικές; Σε βαθμό που ακόμη και προτού παρακολουθήσει ή επιθεωρήσει κανείς το έργο τους, εκείνοι έχουν ήδη προμελετήσει αυτά τα πράγματα στο μυαλό τους, είναι προ πολλού ψυχικά προετοιμασμένοι, το μυαλό τους έχει κατακλυστεί προ πολλού από αυτά τα πράγματα. Πείτε Μου, δεν είναι πανούργο αυτό; (Ναι.) Αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε ύπουλα ανάλογα με το ακροατήριό τους, λέγοντας διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς επικεφαλής. Αν ο επικεφαλής είναι γυναίκα, την επαινούν λέγοντας ότι είναι μια θεά· αν ο επικεφαλής είναι άνδρας, τον επαινούν λέγοντας ότι είναι ωραίος άνδρας, άντρακλας. Δεν είναι πανούργο αυτό; (Ναι.) Αυτό είναι κύριο χαρακτηριστικό αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Έτσι είναι η στάση τους και οι εκδηλώσεις τους απέναντι στους επικεφαλής: πολύ πανούργες και πολύ ύπουλες. Ο εσωτερικός τους κόσμος είναι εξαιρετικά περίπλοκος· υπάρχουν πάρα πολλές σκέψεις στοιβαγμένες εκεί, αλλά καμία από αυτές δεν είναι θετική. Δεν στοχάζονται πάνω στην ανθρώπινη φύση, στην αλήθεια ή στο σωστό μονοπάτι· συλλογίζονται μόνο πώς να κολακεύσουν και να καλοπιάσουν τους επικεφαλής, πώς να διατηρήσουν τη θέση τους, πώς να τη γλιτώσουν, πώς να συνεχίσουν να περνούν άσκοπα τον καιρό τους, πώς να συνεχίσουν να ζουν σε βάρος της εκκλησίας, να τρωγοπίνουν και να μη δίνουν τίποτα σε αντάλλαγμα, χωρίς να τους ανακαλύψει κανείς, χωρίς ν’ αναλάβουν καμία ευθύνη. Στο μυαλό τους, το μόνο που κάνουν είναι να σχεδιάζουν, να μηχανορραφούν και να σκέφτονται αυτά τα ζητήματα· χρησιμοποιούν κάθε λογής τεχνάσματα και η συνείδησή τους ποτέ δεν τους μέμφεται ούτε τους κατηγορεί. Όταν έρχονται σε μια ομάδα ανθρώπων, σκανάρουν τους άλλους με το βλέμμα τους: «Αυτές εδώ οι νοικοκυρές δεν έχουν διορατικότητα· δεν μπορούν με τίποτα να με διακρίνουν. Δεν θα μπορούσαν με τίποτα να βγάλουν άκρη με τα τεχνάσματα που χρησιμοποιώ. Ακόμη κι αν μπορούσαν, δεν θα μπορούσαν να με ανατρέψουν. Τα μικρά ψάρια δεν μπορούν να σηκώσουν μεγάλο κύμα· δεν πρόκειται ν’ αποτελέσουν πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να τους δώσω σημασία. Όσο για τις υπόλοιπες, η μία είναι επικεφαλής εκκλησίας, η άλλη είναι μια αδελφή μεγαλύτερης ηλικίας που πιστεύει στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια, και η άλλη είναι μια νεαρή αδελφή που από ό,τι λέγεται σπούδασε ψυχολογία στο πανεπιστήμιο. Αυτές αποτελούν μια μικρή απειλή για μένα. Ποια θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσω πρώτα; Με ποια θα πρέπει ν’ αποκτήσω επαφές και ποια θα πρέπει να κερδίσω πρώτα; Πώς μπορώ να γίνω μία από αυτές; Πώς μπορώ να εδραιώσω το κύρος μου; Ποια θα είναι βοηθός μου και ποια θα είναι αντίπαλός μου; Με ποια πρέπει ν’ αποκτήσω φιλία, από ποια πρέπει να κρατήσω αποστάσεις και από ποια πρέπει να φυλάγομαι; Αυτά τα ζητήματα απαιτούν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό· πρέπει να τα σκεφτώ καλά». Αφού παρατηρήσουν για μερικές μέρες, διαπιστώνουν με ποια πρέπει ν’ αποκτήσουν επαφές και να συμπράξουν, ποια μπορούν να προσελκύσουν και να εκμεταλλευτούν, ποια αποτελεί την αντίπαλη δύναμη και από ποια πρέπει να φυλάγονται επειδή κατανοεί την αλήθεια και τηρεί τις αρχές· τα διαπιστώνουν όλα αυτά τα πράγματα. Συλλογίζονται μέσα τους: «Πρέπει να φυλάγομαι από αυτές που μπορούν να με διακρίνουν. Δεν γίνεται να τις προσβάλω ούτε πρέπει να αναπτύξω μεγάλη οικειότητα μαζί τους. Πρέπει οπωσδήποτε να μείνω όσο πιο μακριά τους γίνεται, μην τυχόν και κάνω κάποιο ολίσθημα και με δουν καθαρά. Όταν είναι παρούσες, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μιλάω απρόσεκτα, αλλιώς θα βρουν κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν εναντίον μου για να με εκθέσουν και να με αναλύσουν στην εκκλησία. Αν οι αδελφοί και οι αδελφές αποκτήσουν διάκριση, θα με απομακρύνουν. Αυτό δεν πρέπει να γίνει!» Καθημερινά, σκέφτονται μόνο αυτά τα πράγματα. Ποιον να ανταγωνίζονται και πώς να ανταγωνίζονται για ν’ αποκτήσουν φήμη και να δίνουν καλή εντύπωση, με ποιον να έχουν επαφές ώστε να μπορούν ν’ αποκτήσουν πλεονεκτήματα χωρίς να υποστούν απώλειες, πώς να αποκαταστήσουν τις απώλειες που έχουν υποστεί σε ορισμένα ζητήματα· όλη μέρα, συλλογίζονται μόνο αυτά τα πράγματα. Μπορεί να περάσουν ακόμα και μισή μέρα, αναλύοντας ένα βλέμμα που τους έριξε κάποιος: «Χτες, ο τάδε με κοίταξε με ιδιαίτερα διαπεραστικό βλέμμα. Τι σήμαινε αυτό; Μήπως με έχει διακρίνει; Αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Ποιο πρόβλημά μου έχει δει; Πρέπει να είμαι προσεκτικός τις επόμενες μέρες και να μην αφήσω να μου ξεφύγει τίποτα. Επίσης, πρέπει να μάθω να ψυχολογώ τους άλλους από το βλέμμα τους· δεν πρέπει να είμαι απρόσεκτος. Τις τελευταίες δύο μέρες πετάει το μάτι μου· φαίνεται ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Πρέπει να είμαι προσεκτικός, ελπίζω πραγματικά να μην πάει τίποτε στραβά· αν δεν είμαι προσεκτικός, μπορεί να με απομακρύνουν». Κανένα πρόβλημα δεν φαίνεται προς τα έξω από τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους. Το πώς τρώνε, κοιμούνται και εργάζονται, φαίνονται όλα κανονικά. Όμως, αυτό που έχουν στην καρδιά και στο μυαλό τους δεν είναι κανονικό. Ποιες είναι οι εκδηλώσεις αυτής της μη κανονικότητας; Είναι ότι όλα τα πράγματα που σκέφτονται είναι πολύ πανούργα και οι άλλοι αδυνατούν να τα καταλάβουν.

Όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους ζουν μια πολύ σκοτεινή ζωή. Όλα όσα σκέφτονται μπορούν να τα συλλογιστούν, να τα υπολογίσουν, να τα σχεδιάσουν και να τα προμελετήσουν μόνο σε σκοτεινές γωνιές. Η καρδιά τους ξεχειλίζει από πράγματα όπως ο ανταγωνισμός για τη φήμη και το κέρδος, οι μηχανορραφίες, η σύγκριση, η ζήλια, οι έριδες, τα αντίποινα και ούτω καθεξής. Ποτέ δεν αναζητούν στο ελάχιστο την αλήθεια. Όποιο ζήτημα κι αν χειρίζονται, δεν το θέτουν επί τάπητος για να γίνει συναναστροφή πάνω σ’ αυτό και να ληφθεί σχετική απόφαση με ανοιχτό και διαφανή τρόπο· αντ’ αυτού, βρίσκουν κρυφά κάποιους ανθρώπους και παίρνουν απόφαση μαζί τους. Υπάρχουν άνθρωποι αυτού του είδους σε κάθε εκκλησία. Είναι λακωνικοί και δεν δείχνουν κανένα συναίσθημα· με ό,τι κι αν έρχονται αντιμέτωποι, επιλέγουν να παραμένουν σιωπηλοί και δεν εκφράζουν ποτέ εύκολα τη στάση τους. Προς τα έξω, μιλάνε ευγενικά στους άλλους, αλλά ποτέ δεν λένε την αλήθεια ούτε αποκαλύπτουν αυτό που έχουν πραγματικά μέσα τους· δεν μιλάνε με ειλικρίνεια σε κανέναν. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι δεν αποκαλύπτουν ποτέ τις πιο μύχιες σκέψεις τους με όποιον κι αν έχουν επαφές· ακόμα και τα πιο στενά μέλη της οικογένειάς τους δεν ξέρουν τι σκέφτονται καθημερινά. Ακόμη και η οικογένειά τους δεν τους καταλαβαίνει, πόσο μάλλον οι ξένοι. Ακόμα κι αν είσαι ο καλύτερός τους φίλος, ένας παιδικός φίλος ή ένας παλιός φίλος που έκανε χρόνια παρέα μαζί τους, ή ένας καλός συνάδελφος στη δουλειά, και πάλι δεν ξέρεις τι υστερόβουλες σκέψεις κάνουν· κανένας δεν μπορεί να τους ψυχολογήσει. Όπως κι αν μιλάνε ή ενεργούν, κανένας δεν μπορεί να τους δει καθαρά. Κατά καιρούς, όμως, ίσως να αφήσουν να τους ξεφύγουν κάποια λόγια: «Ο τάδε είναι καλύτερος από μένα. Ε, και; Μια μέρα θα τον ξεπεράσω, θα το δεις!» Υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα πίσω από τη φράση «θα το δεις»· σημαίνει ότι συλλογίζονται ξανά και ξανά και στοχάζονται στην καρδιά και το μυαλό τους καθημερινά. Προς τα έξω, φαίνονται ήρεμοι και ατάραχοι, αλλά μέσα τους μαίνεται μια θύελλα και επικρατεί αναταραχή. Τι πράγματα σκέφτονται; Αν σκεφτόντουσαν ανοιχτά και διαφανή ζητήματα, θετικά πράγματα, όπως το σωστό μονοπάτι στη ζωή, το να κάνουν πράξη την αλήθεια, να ενεργούν σύμφωνα με τη συνείδηση, πώς να φέρονται, πώς ν’ αγαπούν τον Θεό και πώς να κάνουν το καθήκον τους με αφοσίωση —αν συχνά σκεφτόντουσαν, αναζητούσαν, συλλογίζονταν, εξέταζαν και προσπαθούσαν να κατανοήσουν αυτά τα πράγματα— τότε βαθιά μέσα τους θα ήταν πολύ ήρεμοι, θα ένιωθαν γαλήνη και αγαλλίαση και θα ζούσαν όλο και πιο κανονικά κι όχι μέσα στην πανουργία. Οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτές τις θετικές καταστάσεις θα έχουν κατά καιρούς πνευματική σύνδεση και επικοινωνία με τους ανθρώπους γύρω τους και με όσους βρίσκονται σχετικά κοντά τους. Όμως, οι διάβολοι συλλογίζονται και σκέφτονται μέσα τους μόνο πανούργα πράγματα. Η πανουργία αναφέρεται σε αδιόρατα πράγματα που δεν μπορούν να δουν οι κανονικοί άνθρωποι, σε πράγματα που δεν είναι κανονικά, που είναι κρυμμένα σε σκοτεινές γωνιές και είναι δύσκολο να τα ανακαλύψουν και να τα αντιληφθούν οι άνθρωποι, σε πράγματα που δεν χρειάζονται οι κανονικοί άνθρωποι. Αυτές οι σκοτεινές γωνιές είναι ο εσωτερικός κόσμος των διαβόλων. Η καρδιά τους είναι γεμάτη μ’ αυτά τα πανούργα πράγματα. Καθημερινά, συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους άλλους, ανταγωνίζονται τους άλλους, μηχανορραφούν και παίζουν με τους άλλους, ανταγωνίζονται για τη θέση, την υπόληψη και τον τελευταίο λόγο· σκέφτονται μόνο αυτά τα ζητήματα. Αν τους ρωτήσεις αν έχουν πλέον ένα μονοπάτι για να είναι ειλικρινείς, δεν πρόκειται να σου απαντήσουν, δεν πρόκειται να σου δώσουν σημασία και δεν πρόκειται να θελήσουν να το αναφέρουν. Αυτό συμβαίνει επειδή η καρδιά τους είναι γεμάτη μ’ αυτά τα αρνητικά, πανούργα ζητήματα· σκέφτονται μόνο αυτά τα πράγματα. Όταν κατά καιρούς πρέπει να σκεφτούν λίγο ζητήματα που σχετίζονται με τεχνικές ή επαγγελματικές πτυχές, το κάνουν μόνο προσωρινά, λόγω των αναγκών του έργου τους ή της ζωής τους. Μόλις ολοκληρωθεί το έργο τους σ’ αυτήν την πτυχή, αμέσως αρχίζουν να σκέφτονται και πάλι αυτά τα πανούργα ζητήματα και συλλογίζονται: «Ποιος έχει μεγαλύτερα χαρίσματα από μένα; Σε ποια πτυχή είμαι εγώ πιο δυνατός από εκείνον, σε ποια πτυχή είναι εκείνος κατώτερός από μένα; Την τελευταία φορά που μου μίλησε ο τάδε, δεν φάνηκε να με απαξιώνει σκοπίμως; Αυτοί οι δύο άνθρωποι φαίνεται να μην έχουν επικοινωνήσει κανονικά για μεγάλο διάστημα· τι συνέβη μεταξύ τους; Αν έχει προκύψει κάποια διένεξη ή κάποιο πρόβλημα μεταξύ τους, μήπως μπορώ ν’ αποκομίσω κάποιο όφελος από αυτό; Ο ένας από αυτούς μπορεί να με ωφελήσει και να με βοηθήσει, και θέλω πραγματικά ν’ αποκτήσω επαφές μ’ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά ποτέ δεν μου δίνει σημασία. Αν υπάρχει κάποια διένεξη μεταξύ των δύο, μήπως θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ αυτό το άνοιγμα και ν’ αξιοποιήσω αυτήν την καλή ευκαιρία για να δημιουργήσω μια σύνδεση μ’ αυτόν τον άνθρωπο;» Τίποτε από όσα συλλογίζονται και σκέφτονται μέσα τους δεν έχει καμία σχέση με θετικά πράγματα, με την πίστη στον Θεό και με την επιδίωξη της αλήθειας. Δεν είναι τρομακτικός ένας τέτοιος άνθρωπος; (Ναι.) Αν έχεις επαφές μαζί του, είναι σαν να έχεις επαφές μ’ έναν διάβολο. Δεν μηχανορραφείς εναντίον του, αλλά μηχανορραφεί εκείνος εναντίον σου και σε παρατηρεί καθημερινά, σε συλλογίζεται και σε μελετάει πίσω από την πλάτη σου: «Τι εννοούσε μ’ αυτό; Στόχευε σ’ εμένα; Πώς μπορώ ν’ απαντήσω ώστε να μην μπορεί να με δει καθαρά; Πώς μπορώ ν’ απαντήσω προς όφελός μου; Αν δεν απαντήσω, μήπως θα νομίζει ότι είμαι ηλίθιος, εύκολο θύμα εκφοβισμού ή ότι δεν πιστεύω αληθινά στον Θεό; Υπάρχει περίπτωση να το νομίζει αυτό; Πρέπει να προσπαθήσω να ανακαλύψω τι έχει πραγματικά στο μυαλό του». Όταν ζεις διαρκώς μέσα στις μηχανορραφίες του, νιώθεις άνετα μέσα σου; (Όχι.) Είναι σαν να έχεις δίπλα σου έναν αόρατο δαίμονα· δεν μπορείς να νιώσεις γαλήνη ούτε αγαλλίαση. Όταν έχεις επαφές μαζί του, νιώθεις μόνο ένα πράγμα: ένα διαρκές αίσθημα ανησυχίας. Αυτή η ανησυχία είναι άκρως φυσιολογική, επειδή η διαίσθηση ή η έκτη αίσθηση των κανονικών ανθρώπων τούς κάνει να νιώθουν ανησυχία απέναντι στους διαβόλους, απέναντι στα μη κανονικά όντα που βρίσκονται γύρω τους. Ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά και δεν μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα, νιώθεις μονίμως ανησυχία όταν είσαι μαζί του, λες και πρόκειται να συμβεί κάτι κακό. Αυτό αρκεί για ν’ αποδείξει ότι έχει κακές προθέσεις, μηχανορραφεί εναντίον σου κι έχει σχέδια για σένα. Ζεις υπό το βλέμμα του που σε κατασκοπεύει, και σε μελετάει καθημερινά, με αποτέλεσμα να νιώθεις μεγαλύτερη ανησυχία κι από το να είχες δίπλα σου μια τίγρη ή ένα λιοντάρι. Αν είχες μεγαλώσει εσύ την τίγρη ή το λιοντάρι, παρόλο που είναι άγρια ζώα, δεν θα ένιωθες ποτέ ανησυχία. Αν, όμως, υπάρχει δίπλα σου ένας διάβολος, νιώθεις ανησυχία, επειδή έχει αποκλίνουσα φύση-ουσία. Αυτή η ανησυχία είναι μια πνευματική αίσθηση· προκαλείται από έναν διάβολο που εργάζεται. Ίσως ο διάβολος να μην έχει υποκειμενικά την πρόθεση να σε βλάψει σοβαρά στον οποιονδήποτε βαθμό, αλλά απλώς και μόνο το γεγονός ότι μηχανορραφεί διαρκώς εναντίον σου και σε κατασκοπεύει θα προκαλεί ανησυχία στο πνεύμα σου. Μ’ έναν διάβολο δίπλα σου, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ζήσεις μια ζωή γεμάτη γαλήνη και αγαλλίαση, εκτός κι αν δεν είναι διάβολος, ή αν έχεις αρκετό ανάστημα και αρκετή πίστη στον Θεό, ή αν έχεις την αλήθεια ως ζωή σου· μόνο αν πληρούται μία από αυτές τις προϋποθέσεις, δεν πρόκειται να σε απειλήσει ή να έχει οποιαδήποτε επίδραση πάνω σου και δεν πρόκειται να νιώθεις ανησυχία. Αν δεν πληρούται καμία από αυτές τις προϋποθέσεις, όταν ένας διάβολος σε κατασκοπεύει διαρκώς, θα νιώθεις ανησυχία. Σε ποιον βαθμό θ’ αναπτυχθεί σταδιακά αυτό; Θα νιώθεις αποστροφή απέναντί του και θα φυλάγεσαι από αυτόν, θα σου προκαλεί αναστάτωση μέσα σου και θα νιώθεις προβληματισμένος, περιορισμένος και δέσμιος σε πολλά ζητήματα. Αν βρίσκεται κάπου κοντά, όταν ενεργείς ή μιλάς, θα πρέπει πάντα να λαμβάνεις υπόψη το βλέμμα στα μάτια του, το φέρσιμό του ή τις απόψεις του. Ίσως μάλιστα να προσπαθείς διαρκώς να αναλύσεις: «Τι θα σκεφτεί για μένα; Πώς γίνεται να μην μπορώ να τον δω καθαρά; Γιατί νιώθω ότι είναι υστερόβουλος και αινιγματικός; Γιατί αυτό το χαμόγελο μοιάζει να μην είναι χαμόγελο επιδοκιμασίας; Γιατί φοβάμαι τόσο; Γιατί με επηρεάζει τόσο;» Αν δεν κατανοείς την αλήθεια και δεν έχεις διάκριση, τότε, αφού έρθεις σ’ επαφή μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο για κάποιο διάστημα, θα είναι φυσικό να σε επηρεάζει και να καταλήξεις σε μια τέτοια κατάσταση, που είναι πολύ τρομακτική.

Κρίνοντας από όσα αποκαλύπτουν από τη φύση τους στην καθημερινότητά τους και από όσα σκέφτονται μέσα τους, όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους μπορούν να χαρακτηριστούν άνθρωποι με αποκλίνουσα ουσία. Αν δεν είχες ως τώρα βαθύτερη, περαιτέρω επαφή μαζί τους, ίσως να μην κατανοείς τον εσωτερικό τους κόσμο, αλλά ο πιο άμεσος και ευθύς τρόπος να διακρίνεις τέτοιους ανθρώπους είναι ένα χαρακτηριστικό στην εξωτερική τους εμφάνιση: Συχνά, αποκαλύπτουν ένα μοχθηρό βλέμμα κι ένα πονηρό χαμόγελο. Αυτό το μοχθηρό βλέμμα είναι ένα βλέμμα που σε αποφεύγει, ένα βλέμμα που δεν είναι πολύ καθαρό και διάφανο ούτε πολύ έντιμο και ειλικρινές, αλλά φαίνεται μάλλον ανεξιχνίαστο. Νιώθεις ότι υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα σ’ αυτό το βλέμμα, αλλά πολύ απλά δεν πρόκειται να σου πουν ποιο είναι. Επιπλέον, κάνοντας δυσδιάκριτα υπονοούμενα όταν μιλάνε, σε αναγκάζουν να κάνεις υποθέσεις· χρησιμοποιούν λόγια που υποδηλώνουν πράγματα και σε κάνουν να πιστεύεις λανθασμένα ότι έχουν μια συγκεκριμένη σκέψη, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για αντιπερισπασμό. Αυτό που κατανοείς δεν είναι καθόλου αυτό που εννοούν στην πραγματικότητα· απλώς θέλουν να παίξουν μαζί σου και να σε χλευάσουν. Δεν μπορείς να βρεις ίχνος ειλικρίνειας στο βλέμμα τους· αυτό το βλέμμα σε αποφεύγει και αλλάζει διαρκώς κατεύθυνση, έχει μια ασαφή, αινιγματική αίσθηση. Τη στιγμή που αντικρίζεις το βλέμμα τους, γεννιούνται ξαφνικά μέσα σου αμφιβολίες και υποπτεύεσαι ότι αυτό που είπες ή έκανες ήταν λάθος. Αν δεν αντικρίσεις το βλέμμα τους, νομίζεις ότι η άποψή σου είναι σωστή, ότι η δική σου κατανόηση είναι ανόθευτη, ότι αυτά τα πράγματα συνάδουν με τις αλήθεια-αρχές κι ότι θα πρέπει να ενεργήσεις μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο, κι έχεις την ακλόνητη πεποίθηση να το κάνεις. Μόλις, όμως, αντικρίσεις τη ματιά τους ή σε κοιτάξουν μ’ αυτό το μοχθηρό βλέμμα, νιώθεις ασυναίσθητα ένα ρίγος στη σπονδυλική σου στήλη. Παρόλο που δεν έχουν ειπωθεί ξεκάθαρα λόγια, αυτό το μοχθηρό βλέμμα είναι μια ψυχολογική υπόδειξη, σε παραπλανά, σε κάνει αμέσως ν’ αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου: «Μήπως είπα κάτι λάθος; Μήπως έκανα κάτι λάθος; Πού έκανα λάθος;» Το ζήτημα και η αρχή για τα οποία πρόκειται είναι εμφανώς πολύ ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα, και ήσουν σίγουρος ότι τα πράγματα έπρεπε να γίνουν μ’ αυτόν τον τρόπο κι ότι αυτό ήταν το σωστό, αλλά, αφού αντικρίσεις το βλέμμα τους, αρχίζεις ν’ αμφιβάλλεις. Αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα ενός διαβόλου. Αυτή είναι μία πτυχή: Το μοχθηρό βλέμμα τους σε κάνει ν’ αμφιβάλλεις. Μια άλλη πτυχή είναι ότι, μερικές φορές, υπάρχει ένα συγκεκριμένο νόημα σ’ αυτό το μοχθηρό βλέμμα: η περιφρόνηση. Είσαι νέος, έχεις μικρή εμπειρία, σου λείπει η εμπειρία ζωής, και μάλιστα μπορεί να έχεις και κάποιες ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, οπότε, όταν συναντιέται το βλέμμα σου με το δικό τους, αμέσως χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, καταρρέεις και αμέσως αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, νιώθοντας ότι είσαι πολύ ασήμαντος και κατώτερός τους κι ότι μικραίνεις ενώπιόν τους. Αυτό είναι το βλέμμα ενός διαβόλου. Μερικές φορές, αυτό το μοχθηρό βλέμμα μπερδεύει τις σκέψεις των ανθρώπων, μερικές φορές αναστατώνει την αυτοπεποίθησή τους και μερικές φορές τους κάνει να νιώθουν αρνητικοί και ψυχικά πεσμένοι.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη διάκριση όσων έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους, αν δεν έχεις ακόμη την εμπειρία για να τους διακρίνεις παρατηρώντας το βλέμμα τους, τότε δες τι σκέφτονται καθημερινά, δες για ποια πράγματα συζητούν με τους άλλους καθημερινά, και αν υπάρχει κανονική επικοινωνία. Αν δεν υπάρχει καθόλου κανονική επικοινωνία και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τους κατανοούν, ενώ η αρχή τους όταν έρχονται σ’ επαφή με τους περισσότερους ανθρώπους είναι να κρατάνε το στόμα τους κλειστό, κι ακόμη και τα κοντινότερά τους πρόσωπα δεν ξέρουν τι σκέφτονται καθημερινά και δεν μπορούν να συλλάβουν εύκολα τις ακριβείς σκέψεις και απόψεις τους ούτε να καταλάβουν τι πραγματικά σκέφτονται, τότε είναι ξεκάθαρο ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ υστερόβουλοι και αινιγματικοί. Το γεγονός ότι σωπαίνουν δεν σημαίνει ότι δεν έχουν σκέψεις και απόψεις· στην πραγματικότητα, οι αληθινές τους σκέψεις είναι κρυμμένες στο μυαλό τους, κι απλώς δεν τις εκφράζουν. Αν δεν τις εκφράζουν, πώς μπορείς να διαπιστώσεις ότι είναι πονηροί; Έχουν ένα κάπως πονηρό χαμόγελο· συχνά, έχουν ένα ψεύτικο χαμόγελο. Όταν σε αντικρίζουν, σχηματίζεται στο πρόσωπό τους ένα ψεύτικο χαμόγελο, αλλά, όταν γυρνάνε από την άλλη, το πρόσωπό τους γίνεται ανέκφραστο και το χαμόγελο φεύγει. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τρομακτικοί, προκαλούν φόβο· είναι διάβολοι. Είναι κατανοητό αυτό; (Είναι κατανοητό.) Για παράδειγμα, έστω ότι συζητάς κάτι μαζί τους. Αφού διατυπώσεις την άποψή σου, εκείνοι δεν εκφράζουν τη δική τους θέση, αλλά αποκαλύπτουν ένα πονηρό χαμόγελο. Ξέρεις τι σημαίνει το πονηρό χαμόγελο; Σημαίνει ότι δεν ξέρεις αν αυτό το χαμόγελο είναι χαμόγελο επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας και δεν ξέρεις αν όντως κατανοούν τι εννοείς. Απλώς βγάζουν έναν ήχο που θυμίζει γέλιο: «χε χε». Δεν λένε ότι αυτό που είπες είναι σωστό ή ότι είναι λάθος, δεν λένε ότι το κατάλαβαν ή ότι δεν το κατάλαβαν, κι έτσι δεν μπορείς να αντιληφθείς τι πραγματικά σημαίνει αυτό το γέλιο. Σου έχουν απαντήσει, αλλά αυτή η απάντηση είναι σαν να μην απάντησαν. Αν δεν είχαν απαντήσει, θα μάντευες ότι ίσως δεν κατάλαβαν· αντιθέτως, όταν απαντούν μ’ αυτόν τον τρόπο, αναστατώνεσαι. Δεν ξέρεις αν αυτό το γέλιο είναι χλευασμός, περιφρόνηση, κοροϊδία ή συμφωνία και επιδοκιμασία. Αν τους ρωτήσεις ποια είναι η άποψή τους, πάλι κάνουν ένα «χε χε», λένε «Εντάξει, εντάξει» και, αφού μιλήσουν, η έκφρασή τους ξαφνικά σκοτεινιάζει. Αυτό, χωρίς να το αντιληφθείς, σου ασκεί τεράστια πίεση. Αν το ανάστημά σου είναι μικρό και δεν έχεις αληθινή στάση ή σωστές σκέψεις και απόψεις, μπορείς να εκφοβιστείς από αυτούς. Γι’ αυτό το συγκεκριμένο χαμόγελό τους χαρακτηρίζεται πονηρό χαμόγελο· όταν κάτι είναι πανούργο και επιτήδειο, χαρακτηρίζεται πονηρό. Δεν αποκαλύπτουν πρόθυμα τις απόψεις τους. Πιστεύουν ότι δεν αρκεί να πουν μία λέξη, αλλά αν πουν δύο λέξεις θα είναι πάρα πολλές, κι ότι όταν μια άποψη διατυπώνεται ξεκάθαρα ή αναφέρεται σε κάτι συγκεκριμένο, αυτό είναι αποτυχία, είναι λάθος. Επομένως, η καλύτερη μέθοδος γι’ αυτούς είναι να χαμογελούν και να σε αφήνουν να κάνεις εικασίες· μπορείς να εικάζεις όποιο νόημα θέλεις, μπορείς να κάνεις ό,τι εικασίες σου αρέσουν, αλλά τουλάχιστον νιώθεις ότι δεν είναι εχθρικοί απέναντί σου, κι επομένως επιτυγχάνεται ο στόχος τους. Παρατήρησε αυτές τις γριές αλεπούδες που μηχανορραφούν και είναι εξαιρετικά πονηρές, κι αυτούς τους ανθρώπους που είναι ύπουλοι και πανούργοι και χρησιμοποιούν αδίστακτες τακτικές: Δεν λένε πολλά και το πρόσωπό τους δεν είναι πολύ εκφραστικό, αλλά το βλέμμα τους και το χαμόγελό τους έχουν αποκλίνουσα όψη. Όλοι οι κανονικοί διεφθαρμένοι άνθρωποι και οι άνθρωποι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα φεύγουν μακριά από όσους έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους· δεν είναι πρόθυμοι να έχουν επαφές με τέτοιους ανθρώπους, κι όταν βρίσκονται μαζί τους, νιώθουν φόβο, ανατριχιάζουν. Γιατί ανατριχιάζουν; Επειδή τέτοια άτομα δεν είναι άνθρωποι, αλλά διάβολοι, και οι διάβολοι είναι ικανοί για όλα. Όταν αλληλεπιδρούν με κάποιον κανονικοί άνθρωποι, δεν του προκαλούν ανατριχίλα. Οι κανονικοί άνθρωποι έχουν συνείδηση και λογική, ενεργούν με μέτρο και αυτοσυγκράτηση και έχουν ελάχιστα πρότυπα. Το πολύ πολύ, όταν είναι θυμωμένοι, μπορεί να σε βρίσουν λίγο και να πουν κάποια δυσάρεστα πράγματα που πληγώνουν κάπως την αυτοεκτίμησή σου. Οι διάβολοι, όμως, είναι διαφορετικοί· δεν σε βρίζουν ούτε πληγώνουν την αυτοεκτίμησή σου, αλλά σε βλάπτουν. Συλλογίζονται πίσω από την πλάτη σου πώς να σε παραπλανήσουν· σου σκάβουν τον λάκκο και σε κάνουν να πέσεις μόνος σου μέσα. Μόλις πέσεις μέσα, σε κοιτάζουν από πάνω, περιχαρείς για την κακοτυχία σου, ενώ ταυτόχρονα προσποιούνται ότι είναι καλοί άνθρωποι, λέγοντας: «Θα σε σώσω εγώ! Πώς έπεσες μέσα; Νόμιζα πως οι περισσότεροι άνθρωποι ήξεραν ότι υπήρχε λάκκος εδώ». Θέλουν κιόλας να το παίξουν καλοί, κάνοντάς σε να χάψεις το παραμύθι τους. Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι τρομακτικοί; Εκείνοι έσκαψαν αυτόν τον λάκκο και τον έφτιαξαν στα μέτρα σου· αν δεν πέσεις εσύ, ποιος θα πέσει; Μόλις πέσεις στον λάκκο, απλώνουν το χέρι τους για να σε σώσουν, και καθώς σε σώζουν, λένε: «Γιατί έπεσες;» Ενώ είναι περιχαρείς για την κακοτυχία σου, ταυτόχρονα καταφέρνουν να μη συνειδητοποιήσεις ότι εκείνοι έσκαψαν τον λάκκο. Είναι ξεκάθαρο ότι εκείνοι σε έβλαψαν, κι ωστόσο σε κάνουν να νιώθεις βαθιά ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς. Δεν είναι αυτό αποκλίνουσα συμπεριφορά; (Ναι.) Είναι εντελώς αποκλίνουσα συμπεριφορά!

Υπάρχει ένα πράγμα που κάνουν συχνά όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους, το οποίο έχουν δει όλοι: Οι διάβολοι είναι αυθεντίες στο να λένε ευχάριστα πράγματα για να καλοπιάνουν τους άλλους. Για παράδειγμα, όταν ένας τέτοιος άνθρωπος σε βλέπει να εργάζεσαι, κρύβεται μέσα και παρατηρεί. Μόλις τελειώσεις τη δουλειά σου, βγαίνει έξω και λέει: «Α, δούλευες! Γιατί δεν μου το είπες; Θα μπορούσα να σε έχω βοηθήσει και να μοιραστούμε τον φόρτο εργασίας. Αν είναι κάτι κουραστικό, μπορούμε να το αναλάβουμε μαζί. Την επόμενη φορά που θα δουλεύεις, απλώς να μου το πεις· σιγά το πράγμα! Μην ντραπείς να μου ζητήσεις βοήθεια!» Όταν το ακούς αυτό, νιώθεις ζεστασιά μέσα σου και σκέφτεσαι ότι, παρόλο που δεν βοήθησε, είχε την πρόθεση να το κάνει· αρκεί που το εξέφρασε με τα λόγια του. Σε ξεγελάει με τα ωραία λόγια του. Όπως βλέπεις, μπορεί πραγματικά να λέει τέτοια πράγματα χωρίς να νιώθει καμία ντροπή που τα λέει. Πώς μπορείς, λοιπόν, να ξέρεις ότι τα λόγια του είναι ψεύτικα; Την επόμενη φορά που τελειώνεις τις δουλειές σου, έρχεται και λέει ξανά ωραία λόγια: «Γιατί δεν μου το είπες ότι δούλευες; Κάθε φορά τα ίδια, δεν μου ζητάς βοήθεια· πραγματικά, μου φέρεσαι λες και είμαι ξένος. Γιατί είσαι τόσο τυπικός μαζί μου;» Αφού συμβεί αυτό δυο τρεις φορές, ξέρεις ότι στην πραγματικότητα δεν θέλει να σε βοηθήσει στη δουλειά σου, κι ότι απλώς λέει κάποια ωραία λόγια για να σε εξαπατήσει και να σε καλοπιάσει. Όταν υπάρχει όντως κάτι στο οποίο χρειάζεσαι τη βοήθειά του, δεν μπορείς να τον βρεις πουθενά. Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός; Είναι διάβολος· σε καμία περίπτωση δεν είναι άνθρωπος. Όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους θα λένε ωραία λόγια σε όποιον συναντάνε, για να τον εξαπατήσουν και να πετύχουν τους δικούς τους σκοπούς. Είναι όλο πανούργα σχέδια· δεν είναι άνθρωποι, είναι διάβολοι. Αξίζει να έχετε επαφές με τέτοιους ανθρώπους; Δεν θα πρέπει καν να τους δίνετε σημασία. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην καθημερινότητά σας; (Ναι.) Έτσι συμπεριφέρεται ένας τέτοιος άνθρωπος σ’ αυτό το ζήτημα, αλλά και σε άλλα ζητήματα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο· εξαπατά μονίμως τους άλλους. Τόσο αποκλίνουσα είναι η συμπεριφορά του· δεν είναι ειλικρινής απέναντι στους άλλους.