Γ. Οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σχετικά με το πώς εξαγνίζει και σώζει ο Θεός τον άνθρωπο

Οι άνθρωποι έχουν άλλο ένα είδος αντίληψης και φαντασιοκοπίας σχετικά με το έργο του Θεού: Στην καθημερινή τους ζωή, όταν είναι αδύναμοι, όταν αναδύονται μέσα τους διάφορα είδη επαναστατικότητας απέναντι στον Θεό ή όταν έχουν κάνει πράγματα που επαναστατούν ενάντια στον Θεό και αντιτίθενται στον Θεό, πιστεύουν με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους ότι θα πρέπει να πειθαρχηθούν, να συμμορφωθούν ή ακόμη και να δεχθούν τιμωρία, ανάθεμα και ούτω καθεξής. Για παράδειγμα, μερικές φορές οι άνθρωποι λένε το λάθος πράγμα ή αποκαλύπτουν κάποιες αντιλήψεις ή διατηρούν κάποιες απόψεις και κάποια απείθεια απέναντι σε κάτι και, μετά από λίγο, σκέφτονται: «Αποκάλυψα αυτήν την επαναστατικότητα και προδοσία· γιατί, όμως, δεν πειθαρχήθηκα γι’ αυτήν; Δεν έβγαλα φουσκάλες στη γλώσσα μου, δεν βλέπω εφιάλτες το βράδυ και δεν νιώθω άσχημα μέσα μου. Γιατί; Πώς γίνεται να μη νιώθω το έργο του Αγίου Πνεύματος;» Με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, πιστεύουν ότι εφόσον ο Θεός έχει έρθει να τους σώσει και εφόσον το έργο του Θεού πρέπει όχι μόνο να τους κατακτήσει, αλλά και να τους μεταμορφώσει και να τους εξαγνίσει, και ν’ αλλάξει τις κάθε λογής σκέψεις και απόψεις τους που δεν συνάδουν με την αλήθεια, τότε αν υπάρχουν κάποια πράγματα στις σκέψεις τους που δεν συνάδουν με την αλήθεια ή πράγματα που είναι μιαρά, βρόμικα ή μοχθηρά, θα πρέπει να πειθαρχηθούν, να δεχθούν επίπληξη ή ακόμη και τιμωρία γι’ αυτά, και σκέφτονται: «Πώς μπορούν ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι και πώς μπορούν να καθαγιαστούν αν δεν πειθαρχούνται τακτικά;» Ποιες είναι εδώ οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων; Συγκεκριμένα, ότι θα πρέπει τακτικά να πειθαρχούνται, να συμμορφώνονται, να δέχονται επίπληξη και τιμωρία ή ακόμα και παίδευση και κρίση και ότι μόνο τότε μπορούν να πετύχουν αλλαγή της διάθεσής τους. Ωστόσο, στην καθημερινή ζωή, όταν οι άνθρωποι αποκαλύπτουν μιαρότητα, μοχθηρία και διαφθορά, το κάνουν πολύ φυσικά, μπορούν να το αισθανθούν και μάλιστα νιώθουν ήρεμοι να ζουν έτσι και δεν διαισθάνονται ότι πειθαρχούνται ή τιμωρούνται, αλλά αυτό το θεωρούν μη κανονικό. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν αποκαλύψουν διαφθορά, θα πρέπει τουλάχιστον να νιώσουν αποδοκιμασία, ή ν’ αρρωστήσουν, ή να βγάλουν φουσκάλες στο στόμα τους, να πνιγούν ή να δαγκώσουν τη γλώσσα τους όταν τρώνε, κι ότι αν παρακολουθήσουν κάτι που δεν θα έπρεπε να παρακολουθούν, τα μάτια τους θα πρέπει να κοκκινίσουν και να πρηστούν. Πείτε Μου, κάνει ο Θεός αυτά τα πράγματα; (Όχι.) Δεν τα κάνει σε καμία περίπτωση; (Όταν οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια, ο Θεός μπορεί να τους πειθαρχήσει και να τους επιπλήξει λίγο ανάλογα με το ανάστημά τους, ώστε να μπορέσουν να κάνουν αυτοκριτική και να εισέλθουν στην αλήθεια. Ωστόσο, όταν οι άνθρωποι κατανοούν την αλήθεια και γνωρίζουν ξεκάθαρα μέσα τους ότι αυτό που έχουν κάνει είναι λάθος, ο Θεός δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τους πειθαρχήσει, επειδή ελπίζει ότι μπορούν ν’ αναζητήσουν την αλήθεια και να χρησιμοποιήσουν τα λόγια Του και την αλήθεια για να αξιολογήσουν τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους.) Συναναστραφήκατε πολύ καλά πάνω σ’ αυτό. Με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι όποτε αποκαλύπτουν διαφθορά και επαναστατικότητα, ο Θεός πρέπει να τους πειθαρχεί και ότι, ιδίως όταν κακοί άνθρωποι κάνουν κακό, θα πρέπει να πέφτει αμέσως επάνω τους η τιμωρία του Θεού, έτσι ώστε οι κακοί άνθρωποι να τιμωρούνται οπωσδήποτε. Όμως, στην αληθινή ζωή, σπάνια βλέπουν να συμβαίνουν τέτοιες τιμωρίες. Αφενός, όταν οι άνθρωποι αποκαλύπτουν διάφορα είδη διαφθοράς και επαναστατικότητας, δεν πειθαρχούνται ούτε συμμορφώνονται και, αφετέρου, όταν κακοί άνθρωποι κάνουν κακό, δεν τιμωρούνται. Αυτό γεννά στα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων ορισμένες αντιλήψεις σχετικά με το έργο του Θεού, και μάλιστα κάποιοι άνθρωποι χάνουν ακόμα και την πίστη τους, αξιολογούν το έργο του Θεού με βάση αυτά τα εξωτερικά πράγματα και κρίνουν το έργο Του. Αυτά είναι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, έτσι δεν είναι; Όταν οι άνθρωποι αποκαλύπτουν διαφθορά και επαναστατικότητα, πρέπει ο Θεός να τους πειθαρχήσει ή να τους παιδεύσει και να τους κρίνει; (Όχι.) Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Όταν ο Θεός σώζει τους ανθρώπους, πρέπει να τους σώζει ολοκληρωτικά. Ποιος είναι ο σκοπός του έργου του Θεού; Δεν είναι να εξαγνίσει τους ανθρώπους; Όταν, λοιπόν, οι άνθρωποι αποκαλύπτουν διαφθορά και επαναστατικότητα, ο Θεός πρέπει να τους πειθαρχεί και να τους επιπλήττει· αυτό δείχνει υπευθυνότητα απέναντί τους. Διαφορετικά, ο Θεός δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους, δεν τους αγαπά αληθινά και δεν έχει έλεος γι’ αυτούς». Έτσι δεν σκέφτονται οι άνθρωποι; (Ναι.) Ποιες είναι εδώ οι αλήθειες που θα πρέπει να γίνουν κατανοητές; Άραγε, η πειθαρχία, η συμμόρφωση και η τιμωρία είναι απαραίτητες διαδικασίες για να κατανοήσουν οι άνθρωποι την αλήθεια και να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα; Άραγε, είναι απαραίτητα μέσα και τρόποι για να σώσει ο Θεός τους ανθρώπους και να τους μεταμορφώσει; Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να το καταλάβουν και σκέφτονται: «Αν πράγματι υπάρχει Θεός και κάνει το έργο Του για να σώσει τους ανθρώπους, τότε γιατί δεν πειθαρχεί τους ανθρώπους όταν αποκαλύπτουν διαφθορά ή επαναστατούν εναντίον Του; Γιατί ο Θεός δεν τιμωρεί τους κακούς ανθρώπους που κάνουν κακό;» Όταν ο Θεός δεν πειθαρχεί τους ανθρώπους ή όταν δεν τιμωρούνται οι κακοί άνθρωποι που κάνουν κακό, άραγε κάποιοι άνθρωποι δεν θα καταλήξουν ν’ αμφισβητούν την ύπαρξη του Θεού και τ’ αποτελέσματα του έργου Του; Αν η συχνή πειθαρχία και τιμωρία μπορούσαν ν’ αντικαταστήσουν την αναζήτηση της αλήθειας ή να δώσουν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα, τότε η πειθαρχία και η τιμωρία θα ήταν ο κύριος τρόπος με τον οποίο εργάζεται ο Θεός για να σώσει τους ανθρώπους και ένα απαραίτητο μέσο για να το κάνει. Δεδομένου, όμως, του υφιστάμενου επιπέδου διαφθοράς των ανθρώπων, θα μπορούσε η σατανική τους φύση να μεταμορφωθεί αμέσως μέσα από την πειθαρχία και την τιμωρία που επιβάλλει ο Θεός; Θα μπορούσαν οι άνθρωποι να καταφέρουν αμέσως να δείξουν αληθινή μετάνοια; Θα μπορούσαν να εισέλθουν αμέσως στην αλήθεια-πραγματικότητα; (Όχι.) Αυτό θα ξεπερνούσε τις δυνατότητές τους. Επομένως, σ’ αυτό το στάδιο του έργου του Θεού, όταν ο Θεός εκφράζει αλήθειες για να παρέχει ζωή στους ανθρώπους, ταυτόχρονα δεν κάνει κάτι υπερφυσικό —με εξαίρεση το έργο της διαφώτισης και της καθοδήγησης των ανθρώπων από το Άγιο Πνεύμα— και σπάνια συμμορφώνει, πειθαρχεί ή τιμωρεί τους ανθρώπους. Η συμμόρφωση, η πειθαρχία και η τιμωρία των ανθρώπων δεν είναι κυρίαρχο μέρος του έργου του Θεού, αλλά και πάλι τα κάνει αυτά τα πράγματα. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση κάποιων ιδιαίτερων ανθρώπων ή ιδιαίτερων ζητημάτων ή σε κάποια ιδιαίτερα περιβάλλοντα, για να πετύχει κάποια ιδιαίτερα αποτελέσματα ή για κάποιους ιδιαίτερους λόγους, ο Θεός θα κάνει το έργο της πειθαρχίας, της συμμόρφωσης ή της τιμωρίας των ανθρώπων. Όμως, γενικά, σ’ αυτό το στάδιο του έργου Του, ο κύριος τρόπος με τον οποίο εργάζεται ο Θεός είναι μιλώντας και εκφράζοντας την αλήθεια για να παρέχει αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, και ο σκοπός είναι να τους δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσουν τις αλήθεια-αρχές και να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα. Τώρα που ο Θεός έχει εκφράσει πολλές αλήθειες, σπάνια κάνει το έργο της πειθαρχίας, της συμμόρφωσης ή ακόμα και της τιμωρίας που έκανε στο παρελθόν. Οι άνθρωποι, λοιπόν, οφείλουν να εστιάσουν περισσότερο στις διάφορες αλήθεια-αρχές που θα πρέπει να κάνουν πράξη όταν έρχονται αντιμέτωποι με ζητήματα στην καθημερινή ζωή, αντί να εστιάζουν στο κατά πόσο ο Θεός τούς πειθαρχεί, τους εμποδίζει ή κάνει τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά γι’ αυτούς σ’ ένα συγκεκριμένο ζήτημα, και σε άλλους τέτοιους τρόπους και πρακτικές. Εφόσον ο Θεός σπάνια χρησιμοποιεί μεθόδους όπως η πειθαρχία, η συμμόρφωση και η τιμωρία, δεν ισχύει ότι δεν τις χρησιμοποιεί ποτέ· απλώς τις χρησιμοποιεί σπάνια. Τι εννοώ όταν λέω «τις χρησιμοποιεί σπάνια»; Κατά καιρούς, σε κάποιες ιδιαίτερες περιστάσεις, ο Θεός θα χρησιμοποιήσει τις μεθόδους της πειθαρχίας, της συμμόρφωσης ή της τιμωρίας —με ελαφρύ ή αντιπροσωπευτικό και συμβολικό τρόπο— για να κάνει κάποιο έργο που βοηθά τους ανθρώπους να κατανοήσουν την αλήθεια και ν’ ασκούνται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Με άλλα λόγια, χρησιμοποιεί αυτούς τους τρόπους για να βοηθήσει τους ανθρώπους να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα, αλλά αυτό είναι όλο. Γιατί, λοιπόν, ο Θεός δεν χρησιμοποιεί πολύ αυτές τις μεθόδους στο έργο Του; Γιατί δεν εργάζεται κυρίως μ’ αυτούς τους τρόπους; Από τη μία πλευρά, επειδή σ’ αυτό το στάδιο του έργου Του έχει ήδη πει και δώσει στους ανθρώπους τις διάφορες αλήθειες που πρέπει να κατανοήσουν κι έχουν ήδη ακούσει αυτές τις αλήθειες κι έχουν ήδη μια αντίληψη και γνώση γι’ αυτές στο εύρος της κατανόησής τους. Αυτός είναι ο ένας λόγος. Ο άλλος λόγος σχετίζεται με υποκειμενικούς παράγοντες των ανθρώπων. Οι άνθρωποι έχουν τη συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης και, υπό την επίδραση αυτής της συνείδησης, θα αξιολογούν κατά πόσο οι διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν ή οι πράξεις, οι σκέψεις και οι απόψεις τους είναι θετικές ή αρνητικές. Στους ανθρώπους ενυπάρχει, αν μη τι άλλο, το πρότυπο της συνείδησης με το οποίο αξιολογούν όλα αυτά. Αν χρησιμοποιήσεις τη συνείδησή σου για να αξιολογήσεις ένα πράγμα και αποφανθείς ότι είναι θετικό, τότε πρέπει να προχωρήσεις και να το κάνεις και δεν χρειάζεται να κατακρίνεις τον εαυτό σου αν είσαι λίγο αργός όταν το κάνεις ή αν καθυστερήσεις να το κάνεις. Αν χρησιμοποιήσεις τη συνείδησή σου για ν’ αξιολογήσεις αυτό το πράγμα και αποφανθείς ότι είναι αρνητικό κι ότι είναι κάτι που δεν πρέπει να γίνει, τότε πρέπει να συγκρατηθείς και να μην το πεις ή το κάνεις. Ωστόσο, αν δεν έχεις συναισθήματα που ωθούνται από τη συνείδησή σου και τη λογική σου, τότε δεν είσαι ανθρώπινο ον. Αν δεν έχεις καν συνείδηση και λογική, τότε δεν είναι δυνατόν ν’ αξιολογήσεις κατά πόσο κάτι είναι σωστό ή λάθος, θετικό ή αρνητικό, κι επομένως θα ήταν ανούσιο να σε πειθαρχήσει και να σε τιμωρήσει ο Θεός. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν εργάζεται σε όσους δεν έχουν τις επιδράσεις της συνείδησης και δεν σώζει τέτοιους ανθρώπους. Τι περιλαμβάνει το γεγονός ότι δεν τους σώζει; Δεν θέλει καν να τους πειθαρχήσει· δεν τους πειθαρχεί ούτε τους συμμορφώνει. Είναι κάποιοι που ρωτάνε: «Αν κάποιος κάνει κακό, θα τον τιμωρήσει ο Θεός;» Ο Θεός δεν θα τον τιμωρήσει ευθέως, επειδή η εκκλησία έχει διοικητικά διατάγματα. Αν είναι κακός άνθρωπος που προκαλεί αναστάτωση ή διατάραξη, τότε το ζήτημα θα λήξει με την αποπομπή του ή την αποβολή του. Ακόμη κι αν δεν πληροί τις προϋποθέσεις για ν’ αποπεμφθεί ή ν’ αποβληθεί, θα σταλεί σε μια ομάδα Β. Αν κάποιος διασπαθίζει τις προσφορές του Θεού, αυτό είναι πιο σοβαρό· πρέπει να επιστρέψει αυτά που οφείλει κι έπειτα ν’ αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Αυτή είναι η αρχή του έργου του Θεού και η αρχή με βάση την οποία φέρεται στους ανθρώπους ο Θεός. Είναι απλό, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Μήπως πιστεύεις ότι το γεγονός πως σε επέλεξε ο Θεός σημαίνει ότι πρέπει να σε ολοκληρώσει και ότι δεν θα σταματήσει μέχρι να το κάνει; Αυτό ισχύει μόνο για εκείνους που έχουν συνείδηση και λογική και που επιδιώκουν την αλήθεια· ισχύει μόνο για εκείνους που μπορούν να σωθούν. Όσο για εκείνους που δεν έχουν καν την επίγνωση της συνείδησης, ο χειρισμός τους και η αντιμετώπισή τους πρέπει να γίνονται μόνο σύμφωνα με τα διοικητικά διατάγματα της εκκλησίας· ο Θεός δεν πρόκειται να τους πειθαρχήσει. Τι νόημα έχει να τους πειθαρχήσει; Το να πειθαρχήσει ανθρώπους που δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση και συνείδηση είναι σαν να προσπαθεί να κάνει ένα ψάρι να ζήσει έξω από το νερό ή να κάνει έναν γάιδαρο να πετάξει, είναι σαν να πετάει μαργαριτάρια στα γουρούνια και να ρίχνει άγια πράγματα στους ακάθαρτους για να φάνε· ο Θεός σίγουρα δεν το κάνει αυτό. Επομένως, σ’ αυτό το ζήτημα οι άνθρωποι δεν πρέπει να σκέφτονται: «Με επέλεξε ο Θεός, είμαι ένας από τους αμνούς του Θεού και, ακόμη κι αν κάνω λάθη και κάνω κακό, ο Θεός δεν θα με εγκαταλείψει». Αυτή η δήλωση δεν στέκει· είναι δύσκολο να πει κανείς αν είσαι αμνός ή λύκος. Πώς αξιολογείς αν είσαι ένας από τους αμνούς του Θεού; Εξαρτάται από το κατά πόσο έχεις σχετική επίγνωση και κατά πόσο νιώθεις τύψεις στη συνείδησή σου και επιπλήττεις τον εαυτό σου όταν έχεις κάνει κάτι που αντιτίθεται στην ανθρώπινη φύση και τη συνείδηση. Αν επιπλήττεις τον εαυτό σου, θα μεταστραφείς και, ακόμη κι αν δεν κατανοείς την αλήθεια, θα είσαι σε θέση να ενεργείς σύμφωνα με το πρότυπο της συνείδησης. Αν μη τι άλλο, θα είσαι σε θέση να ενεργείς σύμφωνα με την κανονική ανθρώπινη φύση. Αν έχεις αυτές τις εκδηλώσεις, τότε είσαι ένας από τους αμνούς του Θεού. Αν, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κάτι που αντιτίθεται στη συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης και παραβαίνει την ηθική δικαιοσύνη, δεν έχεις το παραμικρό αίσθημα δικαίου και δεν νιώθεις απέχθεια ή μίσος για το κακό που έχεις κάνει ή για την αναστάτωση που προκλήθηκε από κακούς ανθρώπους, και δεν νιώθεις καθόλου τύψεις στη συνείδησή σου, τότε δεν είσαι ένας από τους αμνούς του Θεού· είσαι λύκος, είσαι κτήνος και διάβολος. Αυτό είναι το πρότυπο με το οποίο πρέπει ν’ αξιολογείς αν είσαι ένας από τους αμνούς του Θεού ή αν είσαι λύκος. Αν δεν είσαι ένας από τους αμνούς του Θεού, κι ωστόσο και πάλι αξιολογείς διαρκώς το έργο του Θεού με βάση ιδέες, αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες όπως «έχω αποκαλύψει διαφθορά και επαναστατικότητα, αλλά ο Θεός δεν με έχει πειθαρχήσει· ο Θεός θα πρέπει να με πειθαρχήσει», τότε είσαι ηλίθιος. Δεν είσαι σε καμία περίπτωση ένας από τους αμνούς του Θεού και ο Θεός δεν έχει καμία πρόθεση να σε σώσει· έχεις, λοιπόν, τα προσόντα ν’ αξιολογείς και να κρίνεις το έργο του Θεού; Αν αυτό δεν είναι ηλιθιότητα, τότε τι είναι; Μπορείς να το αξιολογήσεις αυτό το ζήτημα, έτσι δεν είναι; (Πλέον μπορώ.)

Ποιο είναι το πρότυπο για να έχει κανείς συνείδηση; Πώς θα πρέπει ν’ αξιολογείς κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει συνείδηση ή όχι; (Εξαρτάται από το κατά πόσο έχει αίσθημα δικαίου μέσα του όταν βλέπει κακούς ανθρώπους να κάνουν κακό ή όταν βλέπει πράγματα που βλάπτουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, και από το κατά πόσο είναι σε θέση να μισεί αυτά τα πράγματα. Αν δεν έχει καθόλου επίγνωση μέσα του, τότε δεν έχει καθόλου συνείδηση. Επίσης, αν ένας άνθρωπος δεν έχει μέσα του καθόλου επίγνωση του κακού που έχει κάνει ή των πραγμάτων που έχει κάνει τα οποία παραβιάζουν ξεκάθαρα τις αρχές, τότε ούτε αυτός ο άνθρωπος έχει συνείδηση.) Αν δεν έχεις συνείδηση, δεν είσαι άνθρωπος. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα σε σώσει και πάλι ο Θεός; Αν δεν πρόκειται να σε σώσει ο Θεός, και πάλι θα σε πειθαρχήσει; Η πειθαρχία και η συμμόρφωση είναι ένα μηδαμινό κομμάτι του έργου του Θεού. Όταν λέω «μηδαμινό», εννοώ ότι ο Θεός χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους μόνο αραιά και πού, αλλά εξακολουθούν να είναι ένα κομμάτι του έργου του Θεού. Αν δεν έχεις καν συνείδηση ή λογική, έχει κανένα όφελος να σε πειθαρχήσει ο Θεός; Αν δεν έχεις αίσθημα δικαίου και δεν νιώθεις τίποτε απέναντι σε όλα όσα είναι μοχθηρά, σε όλα όσα αντιτίθενται στην αλήθεια, σε όλα όσα αντιτίθενται στην ηθική δικαιοσύνη ή ακόμη και σε όσα αντιτίθενται στη συνείδησή σου, κι αν δεν μισείς αυτά τα πράγματα και δεν μπορείς να σταθείς στο πλευρό του Θεού για να υπερασπίσεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν μπορείς να υψώσεις το ανάστημά σου και να πεις μία κουβέντα προς υπεράσπιση του εκκλησιαστικού έργου —ούτε μία έντιμη δήλωση— τότε δεν είσαι άνθρωπος. Δεν είσαι άνθρωπος, κι ωστόσο έχεις την εξωφρενική ελπίδα να σε πειθαρχήσει ο Θεός. Πραγματικά εξυψώνεις τον εαυτό σου και δεν τον βλέπεις σαν κάποιο ξένο! Είναι κάποιοι που λένε: «Αν κάποιος δεν είναι ένας από τους αμνούς του Θεού, αλλά είναι λύκος, τότε ο Θεός δεν θα τον πειθαρχήσει. Άρα, αν είναι ένας από τους αμνούς του Θεού, ο Θεός θα τον πειθαρχήσει;» Υπό ειδικές συνθήκες, ο Θεός κατά καιρούς θα σε πειθαρχεί και θ’ αναλαμβάνει την ευθύνη για σένα. Ακόμη κι αν είσαι μουδιασμένος και δεν έχεις επίγνωση, ο Θεός θα σε παροτρύνει, θα σε πειθαρχήσει και θα σε επιπλήξει. Το έργο του Θεού γίνεται στον κατάλληλο βαθμό· ας λήξει εκεί το ζήτημα. Γιατί εργάζεται μ’ αυτόν τον τρόπο ο Θεός; Επειδή, αν έχεις συνείδηση, τότε όταν ο Θεός σε επιπλήξει μ’ αυτόν τον τρόπο, η συνείδησή σου γρήγορα θ’ αποκτήσει επίγνωση και θα κατηγορήσεις τον εαυτό σου και θα νιώσεις χρέος απέναντί Του· θα νιώσεις μεταμέλεια, θλίψη και οδύνη και θα είσαι σε θέση να μεταστραφείς και τελικά ν’ αναζητήσεις τις αλήθεια-αρχές και ν’ ασκείσαι σύμφωνα με την αλήθεια —αυτό είναι το αποτέλεσμα που θέλει ο Θεός. Αν έχεις ευαίσθητη συνείδηση και κατανοείς πολλές αλήθειες και, ακόμη κι αν ο Θεός δεν σε πειθαρχεί, δεν σε συμμορφώνει ούτε σε παροτρύνει, είσαι και πάλι σε θέση να συνειδητοποιήσεις το πρόβλημα και η συνείδησή σου εξακολουθεί να έχει επίγνωση και νιώθει αποδοκιμασία και επίπληξη, τότε αυτό είναι ακόμη καλύτερο και δεν χρειάζεται πειθαρχία από τον Θεό. Ακόμη κι αν ο Θεός δεν σε πειθαρχήσει, η συνείδησή σου είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και αισθάνεται επίπληξη και εσύ νιώθεις μεταμέλεια, θλίψη, χρέος απέναντι στον Θεό και ότι Τον έχεις αδικήσει, Τον έχεις απογοητεύσει και Τον έχεις δυσαρεστήσει, και είσαι σε θέση ν’ αναζητήσεις ενεργά τις αλήθεια-αρχές και να ενεργείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του. Αυτή είναι η επίδραση που ασκεί στους ανθρώπους η συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης και είναι επίσης η επίδραση που οφείλει να ασκεί στους ανθρώπους. Επομένως, το κατά πόσο ένας άνθρωπος είναι ένας από τους αμνούς του Θεού ή όχι και το κατά πόσο μπορεί να σωθεί ή όχι εξαρτάται από το κατά πόσο έχει κανονική ανθρώπινη φύση και συνείδηση. Αυτό είναι καίριο και σημαντικό. Αν λες ότι κατανοείς πολλές αλήθειες, τότε όταν είσαι εσύ ο ίδιος επαναστατικός ή όταν συναντάς κακούς ανθρώπους που κάνουν κακό, επιδρούν οι αλήθειες που κατανοείς; Καταφέρνουν να σε επιβλέψουν, να σε διαφωτίσουν, να σε κάνουν να νιώσεις αποδοκιμασία και να αφυπνίσουν τη συνείδησή σου; Αν δεν έχεις καθόλου επίγνωση συνείδησης, τότε σου λείπει η συνείδηση και η κανονική ανθρώπινη φύση κι αυτό που κατανοείς είναι δόγμα και όχι η αλήθεια. Αν κατανοείς μόνο δόγμα, τότε δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια και δεν είσαι ένας από αυτούς που θα σωθούν. Το καταλαβαίνετε αυτό, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Επομένως, στο έργο του Θεού, οι άνθρωποι δεν πρέπει να οριοθετούν με βάση τις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες ό,τι έχει να κάνει με κάποιους από τους πιο θεμελιώδεις τρόπους με τους οποίους εργάζεται ο Θεός. Είτε σε έχει πειθαρχήσει, συμμορφώσει και τιμωρήσει ο Θεός είτε δεν σε έχει πειθαρχήσει, συμμορφώσει ή τιμωρήσει ποτέ, αυτό δεν είναι ένδειξη για το πόσες αλήθεια-αρχές έχεις κατανοήσει ούτε υποδηλώνει ότι είσαι άνθρωπος που έχει επιλέξει ο Θεός. Μπορεί να είσαι άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό για πολλά χρόνια και έχει πειθαρχηθεί και συμμορφωθεί αμέτρητες φορές, αλλά να μην έχεις ενεργήσει ποτέ σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές· σ’ αυτήν την περίπτωση, όταν στο τέλος δεν σωθείς, θα είναι εξολοκλήρου δικό σου το λάθος και θα πάρεις ακριβώς ό,τι σου αξίζει. Μπορεί, επίσης, στο πλαίσιο της πίστης σου στον Θεό, να έχεις πειθαρχηθεί και τιμωρηθεί σπάνια, αλλά, επειδή έχεις συνείδηση, να νιώθεις συχνά επίπληξη και αποδοκιμασία, και, όταν διαπράττεις παραβάσεις, να νιώθεις μεταμέλεια και να μεταστρέφεσαι και να είσαι σε θέση ν’ αναζητήσεις τις αλήθεια-αρχές, να κάνεις πράξη την αλήθεια και να ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές· σ’ αυτήν την περίπτωση, είσαι ένας από αυτούς που θα σωθούν. Καταλάβατε; (Ναι.) Ανέφερα δύο περιπτώσεις. Ποιες είναι συγκεκριμένα; (Η μία περίπτωση είναι όταν οι άνθρωποι έχουν πειθαρχηθεί και τιμωρηθεί πολύ, αλλά στο τέλος και πάλι δεν μπορούν να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και δεν έχουν αποκτήσει την αλήθεια, κι έτσι δεν σώζονται και για όλα αυτά το φταίξιμο είναι δικό τους. Η άλλη περίπτωση είναι όταν κάποιοι άνθρωποι είναι σε θέση να χρησιμοποιούν τη συνείδησή τους για να συγκρατούνται, χωρίς να χρειάζεται να τους πειθαρχήσει ή να τους συμμορφώσει πολύ ο Θεός, κι όποτε παραβιάζουν τις αρχές ή αποκαλύπτουν επαναστατικότητα, νιώθουν επίπληξη στη συνείδησή τους και μπορούν ν’ αναζητήσουν ενεργά την αλήθεια και να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και, τουλάχιστον, μπορούν να κάνουν κάποια θετικά πράγματα, κι έτσι είναι ανάμεσα σ’ εκείνους που θα σωθούν. Μόλις τώρα, Θεέ μου, ανέφερες αυτές τις δύο περιπτώσεις.) Το κατά πόσο μπορούν να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές είναι το πρότυπο αξιολόγησης αυτών των δύο ειδών ανθρώπων. Κάποιοι άνθρωποι είναι ανίκανοι να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και, όσο δόγμα κι αν κατανοούν ή όσο κι αν πειθαρχηθούν και τιμωρηθούν, δεν πρόκειται να σωθούν. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι άλλοι άνθρωποι σπάνια πειθαρχούνται και τιμωρούνται ή συμμορφώνονται και αποδοκιμάζονται από τον Θεό, αλλά είναι συχνά σε θέση να κάνουν αυτοκριτική και, όποτε ενεργούν παραβιάζοντας τις αρχές ή όποτε αποκαλύπτουν επαναστατικότητα, μπορούν να νιώσουν επίπληξη και αποδοκιμασία στη συνείδησή τους, κι έπειτα νιώθουν μεταμέλεια και μπορούν ν’ ασκούνται ενεργά σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Παρόλο που σπάνια πειθαρχούνται ή συμμορφώνονται από τον Θεό, οι άνθρωποι αυτού του είδους πρόκειται να σωθούν. Η πειθαρχία και η τιμωρία στις οποίες αναφέρομαι εδώ δεν έχουν καμία σχέση με την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού· είναι απλώς αυτό που θεωρούν οι άνθρωποι πειθαρχία και τιμωρία με βάση τις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν πειθαρχούνται και τιμωρούνται τακτικά, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουν βιωματική μαρτυρία κι ότι είναι πνευματικοί άνθρωποι. Επίσης, οι άνθρωποι συχνά συνδέουν το γεγονός ότι πειθαρχούνται και τιμωρούνται με το έργο του Αγίου Πνεύματος και νομίζουν ότι συνδέονται με το ρεύμα του Αγίου Πνεύματος. Είναι κάποιοι άνθρωποι που λένε συχνά: «Δεν έκανα καλά το καθήκον μου και κλαδεύτηκα για άλλη μία φορά. Τώρα έχω βγάλει φουσκάλες στο στόμα μου και αρρώστησα· έτσι με πειθαρχεί ο Θεός». Πολλοί άνθρωποι συναναστρέφονται συχνά πάνω σ’ αυτές τις εμπειρίες, αλλά θα πρέπει να εξετάσεις ποιες είναι οι εκδηλώσεις τους όταν αντιμετωπίζουν ζητήματα· να δεις κατά πόσο τους επιπλήττει η συνείδησή τους όταν κάνουν κάτι λάθος και κατά πόσο είναι σε θέση να υψώσουν το ανάστημά τους και να υποστηρίξουν τις αλήθεια-αρχές και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού όταν έρχονται αντιμέτωποι με κακούς ανθρώπους που κάνουν κακό ή όταν έρχονται αντιμέτωποι με μοχθηρά πράγματα. Αν δεν το κάνουν, τότε αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση και δεν είναι άνθρωποι! Λένε λόγια που ακούγονται ευχάριστα και μιλάνε πολύ επιδέξια για τις πολλές βιωματικές μαρτυρίες που έχουν· είναι λες κι ο Θεός τούς έχει δείξει πολύ μεγάλη χάρη και έχει εργαστεί πάρα πολύ σ’ αυτούς και τους έχει πει πάρα πολλά λόγια, κι αυτό φαίνεται να υποδηλώνει ότι έχουν ήδη φτάσει στη σωτηρία. Ωστόσο, στην καθημερινή τους ζωή, όποτε έρχονται αντιμέτωποι με προβλήματα που σχετίζονται με τις αρχές, ποτέ δεν τηρούν τις αλήθεια-αρχές και μονίμως ζαρώνουν όπως μια χελώνα που κρύβεται στο καβούκι της κι αποφεύγουν το ζήτημα. Και κάθε φορά που τους ζητείται να μιλήσουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους και την οπτική τους γωνία, απέχουν, το παίζουν χαζοί και παραμένουν σιωπηλοί. Δεν τηρούν καθόλου τις αλήθεια-αρχές ούτε κάνουν πράξη την αλήθεια. Τι άνθρωποι είναι αυτοί; Είναι υποκριτές. Όταν ποτίζουν και βοηθάνε τους άλλους, αναφέρουν πνευματικές θεωρίες με πολύ συστηματικό και λογικό τρόπο και συνεχίζουν για ώρες ολόκληρες, συγκινώντας κάποιους ανθρώπους μέχρι δακρύων, κι ωστόσο ποτέ δεν κάνουν πράξη την αλήθεια όταν ενεργούν οι ίδιοι· είναι Φαρισαίοι. Όσες δήθεν πνευματικές εμπειρίες και όσα δήθεν πνευματικά δόγματα κι αν αναφέρουν ή όσα κενά και υπερβολικά λόγια κι αν πουν, δεν τους αποδοκιμάζει η συνείδησή τους· σε ό,τι έχει να κάνει με κομβικά ζητήματα σωστού και λάθους ή ζητήματα αρχής, δεν παρατάσσονται στο πλευρό της αλήθειας ούτε τηρούν τις αλήθεια-αρχές και η συνείδησή τους δεν τους αποδοκιμάζει καθόλου, αλλά, κατόπιν, μπορούν και πάλι να καυχιούνται ξεδιάντροπα ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και μπορούν και πάλι ν’ αραδιάζουν πολλά δόγματα που ακούγονται ευχάριστα. Αυτό δείχνει ότι είναι υποκριτές και ότι τους λείπει η επίγνωση της συνείδησης. Αποτυγχάνουν πάρα πολλές φορές να κάνουν πράξη την αλήθεια, παραβιάζουν πάρα πολλές φορές την αλήθεια, εξαπατούν και παραπλανούν πάρα πολλές φορές τους ανθρώπους, κι ωστόσο η συνείδησή τους δεν τους αποδοκιμάζει καθόλου και μπορούν και πάλι να κάνουν επίδειξη με τόσο θράσος· αυτό δείχνει ότι τους λείπει η ανθρώπινη φύση! Κομπάζουν και εξαπατούν μ’ αυτόν τον τρόπο από εδώ κι από εκεί και δεν νιώθουν καν ντροπή· δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, κι ωστόσο καυχιούνται και πάλι ότι είναι πνευματικοί άνθρωποι, ότι είναι άνθρωποι που έχουν σωθεί και έχουν οδηγηθεί στην τελείωση από τον Θεό και που αγαπούν τον Θεό περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό δείχνει ότι τους λείπει η επίγνωση της συνείδησης, κι αυτοί δεν είναι άνθρωποι που έχουν σωθεί. Είναι δυνατόν αυτοί που έχουν σωθεί να μην έχουν κανονική ανθρώπινη φύση και επίγνωση της συνείδησης; Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν τους αρέσει τόσο πολύ η αλήθεια, κι όποτε έρχονται αντιμέτωποι με προβλήματα που έχουν να κάνουν με τις αλήθεια-αρχές ή με κομβικά ζητήματα σωστού και λάθους, γίνονται ανθρωπάρεσκοι, προσπαθούν να τα κουτσοβολεύουν και δεν είναι ποτέ σε θέση να τηρήσουν τις αλήθεια-αρχές, κι έτσι νιώθουν αποδοκιμασία μέσα τους και συχνά προσεύχονται ενώπιον του Θεού και νιώθουν χρέος απέναντί Του. Παρόλο που είναι συχνά αδύναμοι και ανίκανοι να σπάσουν αυτόν τον φραγμό, ξέρουν μέσα τους ότι δεν έχουν ακολουθήσει την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, ότι δεν έχουν παραμείνει ακλόνητοι στη μαρτυρία τους για τον Θεό και ότι είναι απλώς ανθρωπάρεσκοι, οπότε θα ένιωθαν μεγάλη ντροπή να πουν ότι έχουν οποιαδήποτε μαρτυρία. Ο λόγος είναι ότι δεν έχουν τηρήσει τις αλήθεια-αρχές και δεν έχουν αυθεντική βιωματική μαρτυρία και ότι είναι εξαθλιωμένοι και τυφλοί και δεν έχουν ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Θεού· το ξέρουν αυτό μέσα τους και συχνά νιώθουν επίπληξη στη συνείδησή τους γι’ αυτό, αισθάνονται ότι έχουν χρέος απέναντι στον Θεό και θλίβονται. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμα ελπίδα και περιθώριο να φτάσουν στη σωτηρία. Αντιθέτως, είναι και εκείνοι που προς τα έξω φαίνονται να κατανοούν πολύ καλά την αλήθεια και να είναι σε θέση να ποτίζουν, να εφοδιάζουν και να βοηθούν τους άλλους, αλλά, όταν έρχονται αντιμέτωποι με προβλήματα που έχουν να κάνουν με τις αλήθεια-αρχές ή με κομβικά ζητήματα σωστού και λάθους, δεν στέκονται ποτέ στο πλευρό του Θεού και δεν ακολουθούν ποτέ τις αλήθεια-αρχές, κι ωστόσο καυχιούνται ότι είναι πνευματικοί άνθρωποι, άνθρωποι που αγαπούν τον Θεό και που είναι πιστοί στον Θεό. Οι άνθρωποι αυτού του είδους έχουν μπλέξει άσχημα. Δεν τολμούν ν’ αντικρίσουν την πραγματικότητα, δεν τολμούν να λύσουν αληθινά προβλήματα, δεν τολμούν να διατυπώσουν τη θέση τους για κύρια ζητήματα και δεν τολμούν ν’ ακολουθήσουν τις αλήθεια-αρχές με ανοιχτό και ειλικρινή τρόπο, αλλά, μετά το γεγονός, καυχιούνται και πάλι ξεδιάντροπα ότι είναι πνευματικοί άνθρωποι και λένε ότι αγαπούν τον Θεό περισσότερο από όλους και ότι μπορούν να συλλάβουν τις προθέσεις του Θεού καλύτερα από όλους. Οι άνθρωποι αυτού του είδους δεν έχουν καμία απολύτως επίγνωση συνείδησης. Μπορεί ν’ ακολουθήσει τις αλήθεια-αρχές ένας άνθρωπος που δεν έχει την επίγνωση της συνείδησης; Τολμά να δηλώσει ανοιχτά τη θέση του και να σταθεί στο πλευρό του Θεού για ν’ αντιμετωπίσει τους κακούς ανθρώπους; Δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα· τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να κάνουν πράξη την αλήθεια.