Ⅰ

Αυτήν την όμορφη ώρα, τη συναρπαστική στιγμή,

απ’ τα ουράνια πάνω και κάτω,

όλα τραγουδούν δοξολογίες.

Ποιος μ’ αυτό δεν συναρπάζεται;

Ποιος δεν χαίρεται μ’ αυτό;

Βλέποντάς το, ποιος δάκρυα δεν χύνει;

Ο ουρανός, όχι ο παλιός ο ουρανός,

είναι ο ουρανός της βασιλείας.

Η γη, όχι πια η πρότερη γη

είναι τόπος ιερός.

Μετά από τη βροχή

ο φαύλος κόσμος αλλάζει εντελώς.

Ⅱ

Bουνά και νερά αλλάζουν.

Αλλάζει κι ο άνθρωπος, όλη η πλάση αλλάζει.

Ω, σιωπηλά βουνά, για τον Θεό χορέψτε!

Ω νερά στάσιμα, κυλήστε!

Ω, κοιμώμενοι άνθρωποι, ξυπνήστε!

Ο Θεός ήρθε, είναι Βασιλιάς.

Όλοι θα δουν το πρόσωπο του Θεού,

τη φωνή Του θα ακούσουν

και θα ζήσουν οι ίδιοι τη ζωή της βασιλείας.

Πόσο γλυκό είναι! Υπέροχο. Αξέχαστο.

Ⅲ

Στου Θεού τη φλεγόμενη οργή, ο μεγάλος δράκος σπαρταρά.

Στου Θεού τη μεγαλοπρεπή κρίση, εμφανίζεται ο διάβολος.

Στ’ αυστηρά λόγια του Θεού, ο άνθρωπος νιώθει βαθιά ντροπή,

δεν ξέρει πού να κρυφτεί.

Αναλογίζεται πώς χλεύαζε τον Θεό,

καμαρώνοντας διαρκώς,

παρακούοντας όλη την ώρα τον Θεό.

Κοίτα σήμερα πάλι, ποιος δάκρυα δεν χύνει;

Ποιος δεν κατηγορεί τον εαυτό του;

Σ’ όλο το σύμπαν, δάκρυα όλοι γεμίζουν,

με ήχους χαράς, λόγια γέλιου.

Ατέλειωτη έκσταση.

Ⅳ

Πέφτει ψιλόβροχο· χιόνι βαρύ στροβιλίζεται.

Τρέχουν σύννεφα στον ουρανό.

Oι ωκεανοί της γης φουσκώνουν.

Κυριεύεται ο άνθρωπος από θλίψη και χαρά.

Κάποιοι κλαίνε, κάποιοι γελούν,

κάποιοι φωνάζουν με χαρά.

Όλοι μοιάζουν σαν να έχουν ξεχάσει.

Άραγε, η άνοιξη είναι αυτή;

Ή μέρα καλοκαιρινή;

Φθινοπώρου μέρα με συγκομιδή;

Ή μια κρύα νύχτα χειμωνιάτικη;

Κανείς δεν μπορεί να πει.

Ⅴ

Του Θεού οι γιοι με χαρά χορεύουν·

οι άνθρωποί Του πανηγυρίζουν.

Οι άγγελοι στην εργασία,

οδηγούν το ποίμνιο.

Εντατικά εργάζοντ’ οι άνθρωποι,

τα όντα πολλαπλασιάζονται.

Ο ουρανός, όχι ο παλιός ο ουρανός,

είναι ο ουρανός της βασιλείας.

Η γη, όχι πια η πρότερη γη

είναι τόπος ιερός.

Μετά από τη βροχή

ο φαύλος κόσμος αλλάζει εντελώς.

από το βιβλίο «Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια»