Η πρώτη άσκηση για την επιδίωξη της αλήθειας: να εγκαταλείπεις

Η εγκατάλειψη των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό

I. Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με τον Θεό: Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με το έργο του Θεού

ΣΤ. Το έργο του Θεού δεν αλλάζει τις έμφυτες συνθήκες των ανθρώπων· στοχεύει στο να αλλάξει τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους

Αυτό το διάστημα, το θέμα της συναναστροφής μας έχει να κάνει μ’ ένα σχετικά ευρύ αντικείμενο, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Έχει να κάνει με κάποια πιο συγκεκριμένα ζητήματα της ανθρώπινης φύσης, ενώ παράλληλα αφορά και κάποια ζητήματα της ζωής των ανθρώπων. Στην προηγούμενη συνάθροιση, συναναστραφήκαμε πάνω σε θέματα σχετικά με το επίπεδο, κι έπειτα συναναστραφήκαμε πάνω στον τρόπο διάκρισης των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων. Η συναναστροφή μας πάνω στο θέμα του επιπέδου έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί· στο εξής, μπορείτε με βάση αυτό το περιεχόμενο να κρίνετε με ακρίβεια πώς είναι το επίπεδο ενός ανθρώπου. Κατά τη συναναστροφή μας πάνω σ’ αυτές τις τρεις πτυχές —τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις— συναναστραφήκαμε πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις και αποκαλύψεις των ανθρώπων στην καθημερινή ζωή, προκειμένου να κρίνουμε κατά πόσο αυτές εμπίπτουν στις έμφυτες συνθήκες τους, στην ανθρώπινη φύση τους ή στις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Μέσα από τη συναναστροφή μας πάνω στις τρεις πτυχές, δηλαδή τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις, άραγε κατανοείτε πλέον συγκεκριμένα τη βασική δομή των ανθρώπων ως δημιουργημάτων; (Μπορούμε να την κατανοήσουμε λίγο περισσότερο από πριν.) Ο λόγος για τον οποίο συναναστρεφόμαστε πάνω στις τρεις πτυχές των εκδηλώσεων που αποκαλύπτουν οι άνθρωποι στη ζωή τους είναι ότι το δημιουργημένο ανθρώπινο γένος αποτελείται από έμφυτες συνθήκες, ανθρώπινη φύση και διεφθαρμένες διαθέσεις. Είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα, νέος ή ηλικιωμένος, και ανεξάρτητα από το σε ποια φυλή ανθρώπων ανήκεις ή σε ποια χώρα, σε ποια χρονική περίοδο ή σε τι είδους κοινωνικό περιβάλλον και υπόβαθρο ζεις —εν ολίγοις, όποια κι αν είναι η εξωτερική σου εμφάνιση— εφόσον είσαι δημιουργημένο ανθρώπινο ον, αποτελείσαι από αυτές τις τρεις πτυχές: τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Με άλλα λόγια, κάθε άνθρωπος ο οποίος ανήκει στο διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος αποτελείται από έμφυτες συνθήκες, ανθρώπινη φύση και τη ζωή των διεφθαρμένων διαθέσεων. Δηλαδή, κάθε δημιουργημένο ανθρώπινο ον διαθέτει έμφυτες συνθήκες, ανθρώπινη φύση και διεφθαρμένες διαθέσεις. Ασφαλώς, ο Θεός ορίζει ποιες έμφυτες συνθήκες θα έχει ένας άνθρωπος. Η ανθρώπινη φύση επηρεάζεται εν μέρει από τις έμφυτες συνθήκες και διαμορφώνεται και επηρεάζεται εν μέρει από την ανατροφή από την οικογένεια, από το κοινωνικό περιβάλλον και από την εκπαίδευση του Σατανά. Στο μεταξύ, οι διεφθαρμένες διαθέσεις είναι οι σατανικές διαθέσεις και η σατανική φύση ενός ανθρώπου, που είναι αποτέλεσμα της παραπλάνησης και της διαφθοράς του από τον Σατανά. Αυτή η διεφθαρμένη φύση προέρχεται κατά ένα μέρος από την οικογένεια κάποιου, κατά ένα μέρος από την κοινωνία και κατά ένα μέρος από τις επιδράσεις και τις διαμορφωτικές επιρροές που βιώνει ένας άνθρωπος σε διάφορα περιβάλλοντα. Από αυτήν την οπτική, στην πραγματικότητα κανένας δημιουργημένος άνθρωπος δεν αποτελεί κάποιου είδους μυστήριο, αφού όλοι αποτελούνται από αυτές τις τρεις πτυχές: τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Επομένως, στην πραγματικότητα θα πρέπει να είναι εύκολο να διακρίνει κανείς το είδος ενός ανθρώπου. Αφήνοντας κατά μέρος τις έμφυτες συνθήκες που ορίζονται και δίνονται από τον Θεό, αυτό που μένει είναι να διακρίνει κανείς πώς είναι η ανθρώπινη φύση κάποιου και τι διεφθαρμένες διαθέσεις έχει· αυτά καθορίζουν πώς είναι η ουσία ενός ανθρώπου. Όταν γίνεται διάκριση μ’ αυτόν τον τρόπο, τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την ουσία ενός ανθρώπου με βάση αυτά τα πράγματα. Όταν γίνεται διάκριση μ’ αυτόν τον τρόπο, υπάρχει μια βάση και παράλληλα ένα πρότυπο αξιολόγησης.

6. Διάφορες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων

Προηγουμένως, απαριθμήσαμε κάποιες συγκεκριμένες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Οι έμφυτες συνθήκες είναι το θεμέλιο στο οποίο βασίζονται οι άνθρωποι για την επιβίωση και είναι συνθήκες που θα πρέπει να διαθέτει το δημιουργημένο ανθρώπινο γένος. Είτε πρόκειται για συνθήκες που σχετίζονται με τη γέννηση ενός ανθρώπου, όπως η χρονική περίοδος, το περιβάλλον και ο τόπος γέννησης, είτε για πτυχές όπως η εμφάνιση, το επίπεδο, τα προτερήματα, τα ένστικτα, τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι, και η προσωπικότητα ενός ανθρώπου, όλα αυτά είναι μέρος των έμφυτων συνθηκών του. Αυτές οι έμφυτες συνθήκες δεν διαφθείρουν τους ανθρώπους και, ασφαλώς, αυτές οι έμφυτες συνθήκες δεν εμπεριέχουν διεφθαρμένες διαθέσεις. Γενικά μιλώντας, οι έμφυτες συνθήκες είναι κάποιες βασικές συνθήκες που πρέπει να διαθέτει ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον προκειμένου να επιβιώσει και να ζήσει. Η ανθρώπινη φύση αναφέρεται σε αυτό το οποίο βιώνεται με τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης που αποκαλύπτει ένα σώμα το οποίο διαθέτει έμφυτες συνθήκες. Όσο για τις διεφθαρμένες διαθέσεις, αυτό είναι απλό: οι διεφθαρμένες διαθέσεις είναι το αποτέλεσμα της διαφθοράς της ζωής αυτού του σώματος που διαθέτει έμφυτες συνθήκες και ανθρώπινη φύση από τον Σατανά. Μήπως είναι λίγο αφηρημένο αυτό; Γενικά, οι δημιουργημένοι άνθρωποι είναι δημιουργημένα όντα που είναι κυριευμένα από διεφθαρμένες διαθέσεις και διαθέτουν τη βασική συνείδηση και λογική της ανθρώπινης φύσης. Αυτά τα δημιουργημένα όντα έχουν διάφορες έμφυτες συνθήκες που ορίζονται από τον Θεό. Αυτή είναι η βασική δομή του ανθρώπινου γένους που έχει δημιουργήσει ο Θεός. Σε αυτήν, τις έμφυτες συνθήκες και τις διεφθαρμένες διαθέσεις μπορεί κανείς να τις κατανοήσει πιο εύκολα, αλλά η ανθρώπινη φύση μπορεί να είναι σχετικά αφηρημένη. Με απλά λόγια, η ανθρώπινη φύση είναι μια μοναδική ιδιότητα του δημιουργημένου ανθρώπινου γένους που το διαφοροποιεί από τα άλλα έμβια όντα. Τα δημιουργημένα όντα, τα οποία έχουν αυτήν τη μοναδική ιδιότητα, διαθέτουν συνείδηση και λογική, χαρακτήρα, καθώς και την ικανότητα να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Αυτές οι μοναδικές ιδιότητες, οι οποίες διαφοροποιούν το ανθρώπινο γένος από τα άλλα έμβια όντα, συνιστούν την ανθρώπινη φύση. Ασφαλώς, αυτή η ανθρώπινη φύση περιλαμβάνει την ικανότητα έκφρασης μέσω της γλώσσας, την ικανότητα να ξεχωρίζει κανείς το σωστό από το λάθος, την ικανότητα κατανόησης, την ικανότητα αποδοχής νέων πραγμάτων, την ικανότητα αποδοχής των λόγων του Δημιουργού και την ικανότητα αποδοχής της ανάθεσης από τον Θεό και χειρισμού οποιουδήποτε ζητήματος. Αυτό είναι η ανθρώπινη φύση. Η απλούστερη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης είναι ότι αποτελεί μια έμφυτη ιδιότητα του δημιουργημένου ανθρώπινου γένους που το διαφοροποιεί από τα άλλα έμβια όντα. Τα βασικότερα χαρακτηριστικά αυτής της ιδιότητας είναι η συνείδηση και η λογική. Αυτός είναι ο απλούστερος τρόπος να την κατανοήσετε. Εμπεριέχονται κάποιες λεπτομέρειες σ’ αυτό, όπως η ακεραιότητα και ο χαρακτήρας που θα πρέπει να διαθέτει η ανθρώπινη φύση, ο διαχωρισμός ανάμεσα στα θετικά και τα αρνητικά πράγματα και η επιλογή και εκτέλεση των θετικών πραγμάτων. Κατά βάση, αυτά είναι τα πράγματα που θα πρέπει να κατανοούν και να γνωρίζουν οι άνθρωποι σε σχέση με τις τρεις πτυχές, δηλαδή τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Έχετε σκεφτεί ποτέ αυτά τα ζητήματα; (Δεν τα έχουμε σκεφτεί ποτέ.) Δεδομένου ότι έρχεστε για πρώτη φορά αντιμέτωποι μ’ αυτά τα ζητήματα, μπορείτε να τα κατανοήσετε; Μπορείτε να τα συλλάβετε; (Μπορούμε να τα κατανοήσουμε κάπως.) Μήπως θεωρεί κανείς ότι το θέμα για το οποίο συζητάμε είναι πολύ βαθυστόχαστο και κάπως αφηρημένο, καθώς και λίγο ακατανόητο, όπως όταν συζητάει κανείς για φιλοσοφία; Με βάση τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτών των τριών πτυχών, δηλαδή των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων, πάνω στις οποίες συναναστρεφόμαστε αυτές τις μέρες, αυτό για το οποίο μιλήσαμε μόλις τώρα δεν θα έπρεπε να σας φαίνεται αφηρημένο. Οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτών των τριών πτυχών θα πρέπει να σας είναι κατανοητές. Επιπλέον, δεν θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρες και οι σχέσεις ανάμεσα σ’ αυτές τις τρεις πτυχές; Η ανθρώπινη φύση είναι η ακεραιότητα, ο χαρακτήρας, η συνείδηση και η λογική που αποκαλύπτει ένας άνθρωπος με βάση το γεγονός ότι έχει βασικές έμφυτες συνθήκες. Οι διεφθαρμένες διαθέσεις είναι αυτό που βιώνεται στο πλαίσιο της ανθρώπινης φύσης μέσα από τις έμφυτες συνθήκες, και είναι οι διάφορες διαθέσεις που βιώνουν οι άνθρωποι οι οποίοι είναι κυριευμένοι από τη ζωή που τους ενσταλάζει ο Σατανάς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όποιες έμφυτες συνθήκες κι αν έχει ένας άνθρωπος, αυτές είναι απλώς το στοιχειώδες εξωτερικό κέλυφος, ενώ η ζωή που μπορεί πραγματικά να κυριεύσει την ουσία ενός ανθρώπου είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις που του ενσταλάζει ο Σατανάς. Με άλλα λόγια, για να διακρίνεις ποια είναι η ουσία ενός ανθρώπου, κοίταξε τις διαθέσεις που αποκαλύπτει. Αν οι διαθέσεις που αποκαλύπτει είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις της αλαζονείας, της αδιαλλαξίας, της δολιότητας, της μοχθηρίας ή της φαυλότητας, τότε είτε ο χαρακτήρας του είναι καλός είτε κακός, αυτός ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά του Σατανά, επειδή η ζωή του είναι η διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά. Επομένως, η ιδιότητα ενός ανθρώπου εξαρτάται από τη ζωή που έχει μέσα του κι όχι από τις έμφυτες συνθήκες του. Αν η ζωή του είναι η διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά, τότε όσο ευγενείς ή σπουδαίες κι αν φαίνονται προς τα έξω οι έμφυτες συνθήκες του, ουσιαστικά ο άνθρωπος αυτός είναι του Σατανά και είναι μέλος του διεφθαρμένου ανθρώπινου γένους. Αν ένας άνθρωπος ζει με τρόπο ώστε η αλήθεια να είναι η ζωή του, τότε όσο συνηθισμένες, κανονικές ή υποτιμημένες κι αν φαίνονται προς τα έξω οι έμφυτες συνθήκες του —κι ακόμα και αν επιδεικνύει προς τα έξω κάποιες αδυναμίες, ανεπάρκειες και ατέλειες στην ανθρώπινη φύση του— εξακολουθεί να είναι μέρος του ανθρώπινου γένους που έχει σωθεί. Ουσιαστικά ανήκει στον Θεό και δεν είναι του Σατανά. Η ουσία του αλλάζει. Μόλις αλλάξει η ουσία του, αλλάζει και το πού ανήκει· ανήκει στην αλήθεια και στον Θεό. Επομένως, ο καθοριστικός παράγοντας για το πού ανήκει ένας άνθρωπος, ποια είναι η ουσία του και ποια θα είναι η τελική του έκβαση δεν είναι οι έμφυτες συνθήκες του και, ασφαλώς, δεν είναι εξ ολοκλήρου ούτε η ανθρώπινη φύση του, αλλά το ποια είναι η ζωή του. Αν, από την αρχή ως το τέλος, ένας άνθρωπος ζει με τρόπο ώστε η ζωή του να είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις, και είναι του Σατανά, τότε θα ανήκει στον Σατανά· κι αν έχει την αλήθεια ως ζωή του, ανήκει στον Θεό, κι έτσι θα είναι μαζί με τον Θεό στον όμορφο προορισμό που έχει ετοιμάσει ο Θεός για το ανθρώπινο γένος. Με βάση τις διάφορες εκδηλώσεις και την ουσία των ανθρώπων σε όλες τις πτυχές, πού ανήκουν αυτήν τη στιγμή οι άνθρωποι; Ζουν με τρόπο ώστε η αλήθεια να είναι η ζωή τους; (Όχι.) Τότε από τι ακριβώς εξαρτάται η ουσία ενός ανθρώπου; (Από το τι έχει ως ζωή του.) Ακριβώς· η ουσία σου είναι αυτό που είναι η ζωή σου μέσα σου. Αν η ζωή μέσα σου αλλάξει και η ζωή σου είναι πλέον η αλήθεια κι όχι οι διεφθαρμένες διαθέσεις, τότε ως προς την ουσία σου ανήκεις στον Θεό κι ανήκεις στην αλήθεια. Ασφαλώς, η ανθρώπινη ιδιότητα των ανθρώπων δεν αλλάζει· οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι άνθρωποι και ως προς την ιδιότητά τους παραμένουν δημιουργημένοι άνθρωποι. Ωστόσο, επειδή έχει αλλάξει η ζωή σου, έχει αλλάξει και το πού ανήκεις. Συνοπτικά, οι έμφυτες συνθήκες είναι οι βασικές συνθήκες που συνιστούν το δημιουργημένο ανθρώπινο γένος. Με άλλα λόγια, εφόσον αποκαλείσαι δημιουργημένος άνθρωπος, θα πρέπει να υπάρχουν μέσα σου αυτές οι έμφυτες συνθήκες· είναι οι βασικές συνθήκες. Η ανθρώπινη φύση είναι αυτό που αποκαλύπτεται και βιώνεται από την κανονική ανθρώπινη φύση ενός ανθρώπου όσο εκείνος ζει με βάση τις έμφυτες συνθήκες του. Οι διεφθαρμένες διαθέσεις είναι η ζωή που είναι σύμφυτη στο διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος και είναι κρυμμένη κάτω από τις έμφυτες συνθήκες και το κέλυφος της ανθρώπινης φύσης. Οι σχέσεις ανάμεσα σ’ αυτές τις τρεις πτυχές και οι διαχωρισμοί μεταξύ τους, καθώς και οι ρόλοι που παίζει η καθεμία ή οι λειτουργίες που επιτελεί η καθεμία στο δημιουργημένο ανθρώπινο γένος είναι ακριβώς όπως περιγράφονται. Προηγουμένως, συναναστραφήκαμε πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις που σχετίζονται μ’ αυτές τις τρεις πτυχές: τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν οι άνθρωποι. Ωστόσο, το περιεχόμενο που αφορά σ’ αυτές τις τρεις πτυχές υπερβαίνει κατά πολύ αυτά πάνω στα οποία έχουμε συναναστραφεί, οπότε πρέπει να συνεχίσουμε σήμερα τη συναναστροφή μας πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Τραύλισμα και κεκέδισμα

Πού σταματήσαμε την προηγούμενη φορά σε σχέση με τις διάφορες αποκαλύψεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων; Στη δειλία και την τόλμη, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Αυτή η συναναστροφή ολοκληρώθηκε. Ας εξετάσουμε τώρα το τραύλισμα και το κεκέδισμα όταν μιλάει κάποιος· τι είδους πρόβλημα είναι αυτό; (Μια έμφυτη συνθήκη.) Είναι μια έμφυτη συνθήκη και παράλληλα ένα είδος σωματικής ατέλειας. Ασφαλώς, οι μορφές τραυλίσματος διαφέρουν. Κάποιοι άνθρωποι που τραυλίζουν επιμηκύνουν μία συγκεκριμένη συλλαβή, ενώ άλλοι επαναλαμβάνουν συνεχώς μία συγκεκριμένη συλλαβή, και πασχίζουν όλη μέρα να εκφέρουν μία ολοκληρωμένη πρόταση, χωρίς να τα καταφέρνουν. Με λίγα λόγια, είναι μια έμφυτη συνθήκη και, ασφαλώς, είναι παράλληλα και ένα είδος σωματικής ατέλειας. Μήπως έχει να κάνει με μια διεφθαρμένη διάθεση; (Όχι.) Δεν έχει να κάνει με μια διεφθαρμένη διάθεση. Αν κάποιος πει: «Τραυλίζεις όταν μιλάς· σίγουρα είσαι πονηρός!» ή «Εδώ εσύ μιλάς και τραυλίζεις· πώς μπορείς να είσαι τόσο αλαζόνας;»· είναι ακριβείς αυτές οι δηλώσεις; (Όχι.) Το τραύλισμα, ως ατέλεια ή ελάττωμα, δεν σχετίζεται με καμία πτυχή των διεφθαρμένων διαθέσεων ενός ανθρώπου. Επομένως, το τραύλισμα είναι μια έμφυτη συνθήκη και παράλληλα ένα είδος σωματικής ατέλειας. Είναι σαφές ότι δεν έχει να κάνει με τις διεφθαρμένες διαθέσεις ενός ανθρώπου και ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτές. Υπάρχει άλλη μια περίπτωση που έχει να κάνει με το τραύλισμα: Κάποιοι άνθρωποι συνήθως δεν τραυλίζουν όταν μιλάνε, αλλά όταν τους κάνεις μια ερώτηση, διστάζουν και κομπιάζουν· πασχίζουν όλη μέρα να πουν μία πρόταση, κι εσύ και πάλι δεν μπορείς να καταλάβεις τι προσπαθούν να πουν. Τα λόγια τους δεν είναι ποτέ αρκετά συγκεκριμένα και σε αναγκάζουν διαρκώς να μαντεύεις τι εννοούν· ό,τι μαντέψεις θα είναι κι αυτό που εννοούν. Διαφορετικά, αντί να πουν αυτό που εννοούν, χαμογελούν. Με λίγα λόγια, πολύ απλά δεν απαντούν ευθέως στην ερώτησή σου. Για παράδειγμα, τους ρωτάς: «Από πού ήρθες;» Εκείνοι απαντούν: «Εγώ… εγώ… απλώς περιπλανιόμουν και…» Αφού το ακούσεις αυτό, εξακολουθείς να μην ξέρεις από πού ήρθαν. Ή τους ρωτάς: «Πώς αξιολογείς το επίπεδο αυτού του ανθρώπου;» Εκείνοι απαντούν: «Το… επίπεδό τους… κοίτα… όλοι, ξέρεις… όλοι μας… εμ… δεν είναι πραγματικά… ξεκάθαρο». Γιατί μιλάνε με τόσες διακοπές και παύσεις; Είναι αυτό τραύλισμα ή κεκέδισμα; Δεν μοιάζει να είναι τέτοιο πράγμα. Τότε γιατί μιλάνε έτσι; Αν δεν οφείλεται σε τραύλισμα ή κεκέδισμα, τότε ποιος είναι ο λόγος; (Είναι κυριευμένοι από μια διεφθαρμένη διάθεση.) Πρόκειται ξεκάθαρα για αποκάλυψη μιας διάθεσης. Αυτό σημαίνει ότι όταν εκφράζουν ή κάνουν κάτι, κυριεύονται από μια διάθεση, η οποία είναι μέρος της ζωής τους και τους ωθεί να μιλάνε και να ενεργούν προκειμένου να πετύχουν έναν συγκεκριμένο στόχο. Ποιος είναι αυτός ο στόχος; Να συγκαλύψουν τα αληθινά γεγονότα, ν’ αποφύγουν να σου πουν τα αληθινά γεγονότα· δεν θέλουν να εξηγήσουν τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα. Γιατί ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο; Επειδή πιστεύουν ότι αν εξηγήσουν τι πραγματικά συμβαίνει, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες: είτε να προσβάλουν κάποιον είτε να βλάψουν τον εαυτό τους. Δεν θέλουν να υποστούν αυτές τις συνέπειες· δεν θέλουν να γνωρίζεις τα αληθινά γεγονότα. Μιλούν και ενεργούν με αυτόν τον τρόπο και αυτό το ύφος υπό την κυριαρχία μιας διεφθαρμένης διάθεσης. Η ζωή που τους κυριεύει ώστε να ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύει τη φύση τους, και το γεγονός ότι ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει ότι δεν έχουν καμία απολύτως αλήθεια. Δεν μιλάνε σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Πώς, λοιπόν, θα πρέπει να μιλάνε ώστε να μιλάνε σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές; Για να το κάνουν αυτό, θα πρέπει να είναι ειλικρινείς, ακριβώς όπως λέει ο Θεός: «Ας ήναι ο λόγος σας Ναι ναι, Ου, ού». Το κάνουν αυτό; (Όχι.) Τι κάνουν; Δεν λένε «ναι» όταν η απάντηση είναι «ναι» ούτε «όχι» όταν η απάντηση είναι «όχι». Τι μέθοδο χρησιμοποιούν; Μιλάνε διφορούμενα, χρησιμοποιώντας δόλιους και μοχθηρούς τρόπους για να εκφράσουν αυτό που εννοούν, έτσι ώστε να πετύχουν τον στόχο τους, ο οποίος είναι να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Για να χειριστούν ένα ζήτημα ή να εκφράσουν κάτι, χρησιμοποιούν τις μεθόδους που τους έχει υποδείξει και ενσταλάξει ο Σατανάς. Αυτό είναι ξεκάθαρα η διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά. Δεν πρόκειται για μια επιφανειακή αποκάλυψη της ανθρώπινης φύσης, αλλά για μια αποκάλυψη ενός τρόπου με τον οποίο ενεργεί κανείς υπό την κυριαρχία της διεφθαρμένης διάθεσης του Σατανά.

Απόλαυση των έντονων συγκινήσεων

Ας συνεχίσουμε με μια άλλη εκδήλωση: την απόλαυση των έντονων συγκινήσεων και τη δυσαρέσκεια απέναντι στη μονοτονία· ό,τι κι αν κάνει κάποιος και όποιον τρόπο ζωής κι αν επιλέγει, μοναδικός του στόχος να είναι να ζήσει έντονες συγκινήσεις. Τι είδους πρόβλημα είναι αυτό; Κατ’ αρχάς, εμπίπτει αυτό στα ενδιαφέροντα και τα χόμπι που εντάσσονται στις έμφυτες συνθήκες; (Ναι.) Σίγουρα; Σκεφτείτε προσεκτικά· πράγματι εμπίπτει σ’ αυτά; Είναι η απόλαυση των έντονων συγκινήσεων ένα κανονικό χαρακτηριστικό του ορθολογισμού ενός ανθρώπου; (Δεν είναι κανονικό.) Τότε, είναι σωστό να κατηγοριοποιηθεί στις έμφυτες συνθήκες; (Όχι.) Από αυτήν την άποψη, δεν είναι σωστό. Σε τι είδους πρόβλημα εμπίπτει αυτή η εκδήλωση; Αν πούμε ότι η απόλαυση των έντονων συγκινήσεων είναι μια διεφθαρμένη διάθεση, τότε τι είδους διεφθαρμένη διάθεση είναι; Μήπως είναι αλαζονεία, δολιότητα ή φαυλότητα; (Δεν είναι τίποτε από αυτά.) Δεν σχετίζεται με κανενός είδους διεφθαρμένη διάθεση. Τι είδους πρόβλημα είναι, λοιπόν; (Είναι ένα πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης.) Τι είδους πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης είναι; Μήπως είναι το να φέρεται κανείς κάπως αλλοπρόσαλλα; (Ναι.) Είναι να φέρεται κανείς απρεπώς και αλλοπρόσαλλα, ν’ απολαμβάνει τις έντονες συγκινήσεις και να είναι άστατος. Το να είναι κάποιος άστατος υποδηλώνει έλλειψη κανονικής ανθρώπινης φύσης. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη συνείδηση, αλλά πρωτίστως αντικατοπτρίζει έλλειψη ορθολογισμού στην κανονική ανθρώπινη φύση. Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να παραμείνουν σε μία εργασία ούτε να κάνουν τα καθήκοντά τους τηρώντας τους κανόνες και δείχνοντας ευσυνειδησία. Αδυνατούν να ενεργήσουν ως ενήλικες· τους λείπει η ώριμη σκέψη, ο ώριμος τρόπος προσωπικής διαγωγής και ο ώριμος τρόπος να ενεργούν. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης τους. Ασφαλώς, αυτό δεν φτάνει στο σημείο ν’ αποτελεί πρόβλημα του χαρακτήρα τους, αλλά σχετίζεται με μια στάση με την οποία φέρονται και ενεργούν. Το γεγονός ότι απολαμβάνουν οτιδήποτε καινούριο και τις έντονες συγκινήσεις, το ότι δεν έχουν συνέπεια σε οτιδήποτε κάνουν, το ότι αδυνατούν να δείξουν επιμονή, αλλά είναι άστατοι και απρεπείς, και θέλουν μονίμως ν’ αναζητούν τις έντονες συγκινήσεις και να δοκιμάζουν φανταχτερά νέα πράγματα είναι ζητήματα που εμπίπτουν στις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης. Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τις έντονες συγκινήσεις δεν έχουν τον ορθολογισμό της κανονικής ανθρώπινης φύσης· δεν τους είναι εύκολο ν’ αναλαμβάνουν τις ευθύνες και το έργο που οφείλουν ν’ αναλαμβάνουν οι ενήλικες. Όποια δουλειά κι αν κάνουν, αν την κάνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα και πάψει να είναι κάτι καινούριο, τη βρίσκουν βαρετή, χάνουν το ενδιαφέρον τους γι’ αυτήν και θέλουν ν’ αναζητήσουν την αίσθηση του καινούριου και τις έντονες συγκινήσεις. Χωρίς έντονες συγκινήσεις, θεωρούν ότι τα πράγματα είναι μονότονα και μάλιστα μπορεί να βιώσουν ακόμα και μια αίσθηση πνευματικού κενού. Όταν νιώθουν έτσι, η καρδιά τους γίνεται άστατη και θέλουν ν’ αναζητήσουν έντονες συγκινήσεις ή πράγματα που τους ενδιαφέρουν. Θέλουν διαρκώς να κάνουν κάτι αντισυμβατικό. Όποτε βρίσκουν ανιαρά ή αδιάφορα το έργο που κάνουν ή τις υποθέσεις που χειρίζονται, χάνουν την επιθυμία να συνεχίσουν. Ακόμη κι αν πρόκειται για κάποιο έργο που οφείλουν να κάνουν ή για κάποιο ουσιαστικό και πολύτιμο έργο, δεν μπορούν να δείξουν επιμονή. Δείτε πώς ανάμεσα στους άπιστους υπάρχουν πολλοί που κάνουν συχνή χρήση ναρκωτικών. Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι πίσω από αυτό, τους αρέσει να κάνουν χρήση ναρκωτικών αναζητώντας έντονες συγκινήσεις και παράλογες αισθήσεις πέρα από αυτές που διαθέτουν οι κανονικοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τις έντονες συγκινήσεις μοιάζουν μ’ εκείνους που βασίζονται στα ναρκωτικά για να διεγείρουν τις αισθήσεις τους. Τους λείπει ο ορθολογισμός των κανονικών ανθρώπων στον τρόπο με τον οποίο φέρονται, και τους αρέσει μονίμως να επιδιώκουν μη ρεαλιστικές και υπερβατικές αισθήσεις όταν επιλέγουν τον τρόπο ζωής τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Οι άνθρωποι αυτού του είδους συχνά δίνουν προς τα έξω την εντύπωση ότι δεν έχουν σημαντικά προβλήματα. Αν δεν διακρίνεις τέτοιους ανθρώπους ούτε βλέπεις καθαρά την ουσία τους ή την ουσία ενός τέτοιου προβλήματος, ίσως σκεφτείς: «Αυτοί οι άνθρωποι απλώς έχουν ασταθείς διαθέσεις· έχουν φτάσει στην ηλικία των τριάντα ή των σαράντα, αλλά εξακολουθούν να είναι ανώριμοι σαν παιδιά». Στην πραγματικότητα, βαθιά μέσα τους οι άνθρωποι αυτού του είδους αναζητούν συνεχώς έντονες συγκινήσεις. Ό,τι κι αν κάνουν, δεν έχουν τις σκέψεις και την επίγνωση των ενηλίκων ούτε την προσέγγιση και τη στάση με την οποία χειρίζονται ζητήματα οι ενήλικες. Επομένως, τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ προβληματικοί. Ίσως η ανθρώπινη φύση τους να μην είναι κακή κι ο χαρακτήρας τους να μην είναι ιδιαίτερα ελεεινός, αλλά λόγω αυτής της ατέλειας στην ανθρώπινη φύση τους, τους είναι πολύ δύσκολο να είναι ικανοί για βαρυσήμαντο έργο, και ιδίως για ορισμένα σημαντικά αντικείμενα του έργου. Όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους πάνω στην αλήθεια, λένε: «Καταλαβαίνω τα πάντα· απλώς δεν μπορώ να το κάνω». Δεν μπορούν να ζήσουν ούτε να εργαστούν όπως πρέπει και με ευσυνειδησία έχοντας τις σκέψεις και τις στάσεις των κανονικών ανθρώπων. Η καρδιά τους είναι πάντα ανήσυχη. Οι άνθρωποι που έχουν τέτοιες εκδηλώσεις είναι και πολύ προβληματικοί. Εδώ ολοκληρώνεται η συζήτησή μας πάνω στην εκδήλωση της απόλαυσης των έντονων συγκινήσεων.