Σε ό,τι αφορά τη συνείδηση, σε τι έχουμε πει προηγουμένως ότι αναφέρεται; Είναι το αίσθημα δικαίου και η καλοσύνη της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Ένας άνθρωπος πρέπει να είναι ακέραιος και καλοσυνάτος για να πει κανείς ότι έχει συνείδηση. Πώς μπορούν, λοιπόν, η ακεραιότητα και η καλοσύνη της κανονικής ανθρώπινης φύσης να βελτιστοποιηθούν και να εξυψωθούν αφού αρχίσει κάποιος να πιστεύει στον Θεό; Αυτό θα πρέπει να βασιστεί στο θεμέλιο της κατανόησης της αλήθειας. Με άλλα λόγια, αφού ένας άνθρωπος κατανοήσει την αλήθεια, τα κριτήρια με βάση τα οποία φέρεται και ενεργεί θα είναι ένας θετικός στόχος, που θα έχει θετική επίδραση, αξία και σημασία για τον ίδιο και για όλους τους άλλους. Μόλις κατανοήσει την αλήθεια, θα βλέπει και θα χειρίζεται τα πάντα με βάση τις αλήθεια-αρχές που διδάσκει ο Θεός. Στα μάτια των άλλων, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αρκετά ακέραιος. Τι σημαίνει ακεραιότητα; Ακεραιότητα σημαίνει να μην παραστρατίζει κανείς προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, να μην κλίνει προς την παρορμητικότητα, τα αισθήματα, τα προσωπικά συμφέροντα, τις προσωπικές σχέσεις ή τις προσωπικές προθέσεις, αλλά να ασκείται προς τον πιο σωστό, τον πιο κατάλληλο στόχο, εκείνον που αξίζει περισσότερο τον σεβασμό, τον θαυμασμό και την εκτίμηση των ανθρώπων· ή, θα μπορούσε να πει κανείς, προς έναν στόχο τον οποίο ο Θεός θεωρεί καλό και τον εγκρίνει. Δεν είναι αυτό ανώτερο σε σχέση με την «ακεραιότητα» όπως τη βλέπει το συνηθισμένο διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος; (Ναι.) Τι σημαίνει αυτή η ακεραιότητα; Συνάδει απολύτως με τις αλήθεια-αρχές, βασίζεται εξ ολοκλήρου στα λόγια του Θεού και στηρίζεται στο θεμέλιο της συνείδησης. Όταν ένας άνθρωπος κατανοεί την αλήθεια, έχει τους τρόπους και τις αρχές για να λύνει προβλήματα και να χειρίζεται ζητήματα· δεν είναι, λοιπόν, τέλεια η συνείδηση αυτού του ανθρώπου; Δεν έχει βελτιστοποιηθεί; (Ναι.) Τότε, δεν θα πρέπει ένας αληθινός άνθρωπος, ένα αληθινό δημιουργημένο ον, να διαθέτει τέτοια συνείδηση; Δεν θα πρέπει να διαθέτει ακεραιότητα μ’ αυτήν την έννοια; (Ναι.) Ένας αληθινός άνθρωπος θα πρέπει να διαθέτει ακεραιότητα μ’ αυτήν την έννοια που συνάδει με την αλήθεια, αντί για την ακεραιότητα στην οποία αναφέρονται οι άνθρωποι, λέγοντας ότι κάποιος πρέπει να είναι αποφασιστικά ακέραιος και αμερόληπτος, ανοιχτός και ευθύς ή ότι «ένας αληθινός άνδρας δεν κρύβει τίποτα και υπερασπίζεται πάντα τις πράξεις του». Αυτό είναι παρορμητικότητα, δεν έχει πραγματικό περιεχόμενο και είναι εντελώς προσποιητό. Η ακεραιότητα έχει ως βάση της την αλήθεια· σχετίζεται με πραγματικούς τρόπους άσκησης που βιώνει κανείς. Σημαίνει ότι ένας άνθρωπος με κανονική ανθρώπινη φύση έχει την αλήθεια ως πηγή και αφετηρία του, καθώς κι ότι είναι σε θέση ν’ αντιμετωπίζει και να χειρίζεται διάφορα ζητήματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού· αυτό ονομάζεται ακεραιότητα. Η καλοσύνη, ακόμη περισσότερο, είναι αυτονόητη· αν μη τι άλλο, υπερβαίνει το πρότυπο της συνείδησης και της λογικής. Η καλοσύνη δεν εμπεριέχει υποκρισία, πόσο μάλλον φαυλότητα. Είναι το να ενεργεί κανείς βασιζόμενος αποκλειστικά σε τρόπους που είναι ωφέλιμοι και εποικοδομητικοί για τους ανθρώπους, και που, ταυτόχρονα, συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του Θεού· είναι να ενεργεί κανείς έχοντας αποκλειστικά ως στόχο και κριτήρια το να έχει φόβο Θεού και ν’ αποφεύγει το κακό, να ικανοποιεί τον Θεό και ν’ ακολουθεί την οδό του Θεού. Αυτό είναι το πιο καλοσυνάτο, το πιο υπέροχο πράγμα κάτω από τον ουρανό, σε ολόκληρο το σύμπαν. Ένας άνθρωπος που έχει τα λόγια του Θεού ή την αλήθεια ως ζωή του οπωσδήποτε έχει την πιο καλοσυνάτη καρδιά, επειδή είναι σε θέση ν’ αποδεχθεί την αλήθεια, κι αυτό ανταποκρίνεται πλήρως στα πρότυπα που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους. Εφόσον έχει μια τέτοια ανθρώπινη φύση, μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι είναι ακέραιος και παράλληλα ότι είναι καλοσυνάτος. Ο λόγος είναι ότι μπορεί ν’ αποδεχθεί και να κάνει πράξη την αλήθεια, κι ότι δεν παρασύρεται από τα αισθήματά του ούτε έχει φιλοδοξίες ή επιθυμίες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, δεν διατηρεί μέσα του τα δηλητήρια της παραδοσιακής κουλτούρας, και το πρότυπο με το οποίο αξιολογεί την ηθική και την ανθρώπινη φύση δεν έχει νοθευτεί από οποιεσδήποτε φιλοσοφίες, σκέψεις ή απόψεις του Σατανά· συμμορφώνεται απόλυτα με την αλήθεια. Πείτε Μου, λοιπόν, δεν είναι ήδη πολύ βελτιστοποιημένη η ανθρώπινη φύση που εμπεριέχει τέτοια συνείδηση και λογική; (Ναι.) Ένας τέτοιος άνθρωπος, επειδή κατέχει την αλήθεια κι επειδή η ουσία της ζωής που βιώνει είναι η αλήθεια, έχει και ανθρώπινη φύση που διαθέτει τέτοια ζωή-ουσία, με αποτέλεσμα να είναι τέλεια. Αν δεν σας αρέσει ν’ ακούτε τη λέξη «τέλεια», τότε μπορώ να την αποκαλώ «βελτιστοποιημένη». Αν μη τι άλλο, στα μάτια του Θεού, ο άνθρωπος αυτός είναι βελτιστοποιημένος κι ο Θεός τον αγαπάει. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη λίγη επίγνωση της συνείδησης, τη λίγη λογική και το λίγο αίσθημα ντροπής που έχουν οι άνθρωποι για να θεμελιώσει μέσα τους τα λόγια Του και την αλήθεια. Όταν η αλήθεια των λόγων του Θεού θεμελιώνεται μέσα σου, όχι μόνο δεν εξασθενούν ή δεν συγκαλύπτονται η συνείδηση και η λογική σου, αλλά αντιθέτως γίνονται πιο κανονικές και βελτιστοποιημένες. Αυτό είναι το ανθρώπινο γένος που θέλει ο Θεός. Ας μη λέμε «τέλειος», ας λέμε «βελτιστοποιημένος». Γιατί να μη λέμε «τέλειος»; Αν πω «τέλειος», κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν πνευματική κατανόηση θα πουν: «Δεν είπες να μην είμαστε τέλειοι άνθρωποι;» Πρέπει, λοιπόν, ν’ αποφεύγω αυτήν τη λέξη, σε περίπτωση που κάποιοι άνθρωποι την παρερμηνεύσουν. Στην πραγματικότητα, αν κάτι είναι βελτιστοποιημένο στα μάτια του Θεού, τότε ανάμεσα στο δημιουργημένο ανθρώπινο γένος μπορεί να ειπωθεί ότι είναι τέλειο. Αυτή η τελειότητα δεν είναι η τελειότητα που αντιστοιχεί στις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, αλλά ένα όμορφο και καλό πράγμα, μια δύναμη δικαιοσύνης και παράλληλα κάτι θετικό που αξίζει να το επαινούν οι άνθρωποι, να το λαχταρούν, να το φυλάνε ως κάτι πολύτιμο, να το σέβονται και να το υπεραγαπούν. Επομένως, αν θέλεις η συνείδησή σου να μη μείνει απλώς κολλημένη στο να μην πέφτει κάτω από το κατώτατο όριο της ανθρώπινης φύσης ως προς τη διαγωγή σου, αλλά θέλεις η συνείδησή σου να αποκτήσει περισσότερη ευαισθησία και επίγνωση και η λογική σου ν’ ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του Θεού, τότε έχεις μόνο ένα μονοπάτι. Αυτό το μονοπάτι δεν είναι να ξεπεράσεις τα διάφορα ελαττώματα και τις διάφορες ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, αλλά να επιδιώκεις την αλήθεια, να καταβάλλεις προσπάθεια για τις διάφορες αλήθειες που διδάσκει ο Θεός στους ανθρώπους και να κατανοήσεις ποια είναι τα απαιτούμενα πρότυπα του Θεού για σένα σε ό,τι έχει να κάνει με τα διάφορα είδη ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων, καθώς και το πώς θα πρέπει να βλέπεις, ν’ αντιμετωπίζεις και να χειρίζεσαι αυτούς τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα. Ο Θεός έχει απαιτούμενες αρχές και πρότυπα για όλες αυτές τις πτυχές. Ποια είναι η δική σου δουλειά; Είναι να ασκείσαι προς αυτήν την κατεύθυνση, προς αυτόν τον στόχο, σύμφωνα μ’ αυτά τα πρότυπα. Πρώτα, αναζήτησε και κατανόησε ποια είναι τα πρότυπα άσκησης της αλήθειας. Έπειτα, θέσε απαιτήσεις στον εαυτό σου σύμφωνα με τα πρότυπα που απαιτεί ο Θεός, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα τις διάφορες σκέψεις και απόψεις, τους κανόνες, τους κανονισμούς και οτιδήποτε αντίστοιχο εμπεριέχουν οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες σου και δεν συνάδει με τα λόγια του Θεού και την αλήθεια. Στη συνέχεια, άφησε τα λόγια του Θεού να γίνουν βαθμιαία οι αρχές άσκησής σου. Ενώ μαθαίνεις να εγκαταλείπεις αυτά τα πράγματα, μην ξεχνάς το εξής: Ο σκοπός της εγκατάλειψης δεν είναι να γίνεις ένας άνθρωπος με άδεια καρδιά· ο Θεός θέλει η ζωή σου να έχει περιεχόμενο. Σε τι αναφέρεται αυτό το περιεχόμενο; Αναφέρεται στις απαιτούμενες αρχές του Θεού για διάφορα ζητήματα. Ασφαλώς, ο Θεός δεν θέλει να μετατρέψουν οι άνθρωποι τις διάφορες αρχές άσκησης σε κενές θεωρίες, μιλώντας μόνο γι’ αυτές χωρίς να τις κάνουν πράξη. Αντιθέτως, ελπίζει να μπορέσουν οι άνθρωποι να μετατρέψουν σταθερά αυτές τις αλήθεια-αρχές σε κομμάτι της ζωής τους και να μεταφέρουν τα λόγια του Θεού στην αληθινή τους ζωή. Ας πάρουμε για παράδειγμα την εκτέλεση ενός καθήκοντος· ποιο πρότυπο απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους ως προς αυτό; Να φέρονται προσγειωμένα και σύμφωνα με τη θέση που τους αναλογεί. Με άλλα λόγια, όταν κάνεις το καθήκον σου, πρέπει να είσαι προσγειωμένος, δεν πρέπει να είσαι επιπόλαιος ή να το παίρνεις αψήφιστα, δεν πρέπει ν’ ακολουθείς απλώς τις τυπικές διαδικασίες ή να το εκτελείς μόνο για να το βλέπουν οι άλλοι, και δεν πρέπει να κάνεις επίδειξη· ασφαλώς, αυτό που είναι ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Θα πρέπει να ενεργείς με τον τρόπο που σου λέει ο Θεός, και θα πρέπει ν’ αποφεύγεις να κάνεις τα πράγματα που σου λέει να μην κάνεις ο Θεός. Αν δεν μπορείς ν’ αποφύγεις εντελώς να κάνεις αυτά τα πράγματα, τότε άρχισε να τα κάνεις λιγότερο, επαναστάτησε ενάντια στις επιθυμίες σου και στις προτιμήσεις σου, ώσπου σταδιακά να πάψεις εντελώς να τα κάνεις· δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί αυτό; (Ναι.) Κατά τη διαδικασία επιδίωξης της σωτηρίας, θα πρέπει να διορθώσεις και να εγκαταλείψεις τις διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις τις οποίες εκθέτουν τα λόγια του Θεού. Ασφαλώς, το να εγκαταλείψεις αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις δεν είναι ο απώτερος στόχος. Ο απώτερος στόχος είναι, με την προϋπόθεση ότι εγκαταλείπεις αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις, ν’ αποδεχθείς τα λόγια και τις απαιτήσεις του Θεού. Δεν θα τα αποδεχθείς προκειμένου ν’ αλλάξει η ψυχολογία σου ούτε προκειμένου να μπορέσεις να ζήσεις με αξιοπρέπεια· θα τα αποδεχθείς προκειμένου ν’ αποβάλλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος, δεδομένου ότι μπορείς να φτάσεις στη σωτηρία μόνο αφού έχεις αποβάλει τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο που δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να φτάσουν στη σωτηρία είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Το χαμηλό μορφωτικό σου επίπεδο, η προχωρημένη ηλικία σου ή η αδεξιότητά σου όταν μιλάς και η αδυναμία σου να εκφράζεσαι δεν είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια για τη σωτηρία. Ούτε οι ανεπαρκείς επαγγελματικές σου δεξιότητες σε σχέση με το καθήκον σου και η ανικανότητά σου να το καταλάβεις είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη σωτηρία σου. Ποιο είναι, λοιπόν, το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη σωτηρία; Οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Ασφαλώς, δεν είναι εύκολο να διορθώσουν οι άνθρωποι τις διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις τους τις οποίες εκθέτουν τα λόγια του Θεού. Ο λόγος δεν είναι ότι οι άνθρωποι είναι απρόθυμοι να εγκαταλείψουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους ούτε ότι οι σκέψεις και οι απόψεις τους είναι απαρχαιωμένες και, ασφαλώς, ακόμη περισσότερο δεν είναι το γεγονός ότι έχουν ατέλειες ή ελαττώματα στην ανθρώπινη φύση τους ούτε το γεγονός ότι είναι μουδιασμένοι, αργοί στις αντιδράσεις τους και ούτω καθεξής· κανένα από αυτά δεν είναι η ρίζα του προβλήματος. Τότε, ποιος είναι ο λόγος; Πολύ απλά, ο λόγος είναι ότι οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων έχουν ριζώσει μέσα τους, κι έτσι δεν μπορούν να τις αποβάλουν μόνο και μόνο επειδή το επιθυμούν, με αποτέλεσμα αυτές οι διεφθαρμένες διαθέσεις να βγαίνουν συχνά στην επιφάνεια για να τους προκαλέσουν αναστάτωση και προβλήματα όσο κάνουν τα καθήκοντά τους. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι είσαι επικεφαλής εκκλησίας κι ότι έκανες κάτι λάθος και κλαδεύτηκες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να το αποδεχθείς, να παραδεχτείς ότι έκανες κάτι λάθος, να δείξεις πρόθυμος να μετανοήσεις, ν’ αντιστρέψεις τη λανθασμένη προσέγγιση και να ενεργήσεις σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Είναι ένα πολύ απλό ζήτημα, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις. Συλλογίζεσαι: «Μήπως κλαδεύτηκα μ’ αυτόν τον τρόπο επειδή δεν με συμπαθούν και θέλουν να με απαλλάξουν από τα καθήκοντά μου;» Αναδύονται παράπονα και παρερμηνείες μέσα σου, και μάλιστα προσπαθείς ακόμα και να επιχειρηματολογήσεις απέναντι στον Θεό: «Εφόσον με αντιπαθείς και θέλεις να με απαλλάξεις από τα καθήκοντά μου και να με αποκλείσεις, τότε δεν πειράζει, ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Άρχισα να πιστεύω στον Θεό στα δεκαοκτώ μου, ήμουν επικεφαλής όλα αυτά τα χρόνια, απαρνήθηκα οικογένεια και καριέρα, εγκατέλειψα τον γάμο και την οικογένεια· ως τι υπολογίζονται όλα αυτά;» Όσους περισσότερους υπολογισμούς κάνεις τόσο περισσότερο πωρώνεσαι. Είναι αυτό απλώς και μόνο αδυναμία να αφήσεις κάτι πίσω σου; Όχι. Γιατί δεν μπορείς να αφήσεις πίσω σου αυτά τα πράγματα; Εδώ βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος. Όταν κλαδεύεσαι, νιώθεις αδικημένος, παραπονιέσαι και νιώθεις απείθεια μέσα σου, κι επίσης προσπαθείς να επιχειρηματολογήσεις και να δικαιολογηθείς, και μάλιστα ζητάς από τους άλλους να σε υπερασπιστούν. Γιατί ενεργείς έτσι; (Επειδή έχουμε διεφθαρμένες διαθέσεις.) Υπάρχει μόνο ένας λόγος, μια βαθύτερη αιτία: έχεις αδιόρθωτες διεφθαρμένες διαθέσεις. Κάποιοι από εσάς θα πουν: «Μήπως ο λόγος είναι ότι το έμφυτο επίπεδό μου και η έμφυτη ικανότητά μου δεν επαρκούν και δεν μπορώ να κάνω το έργο;» Είναι πιθανό, για κάποιους από εσάς, αυτός να είναι ένας από τους λόγους· λόγω χαμηλού επιπέδου είστε ανίκανοι για το έργο, και παράλληλα δεν κατανοείτε την αλήθεια, οπότε κάνετε πράγματα που προκαλούν διατάραξη και αναστάτωση. Όντως οφείλεται αυτό μόνο στο γεγονός ότι είναι χαμηλό το επίπεδό σου; Αυτή είναι μόνο μία πτυχή. Η ρίζα είναι ότι υπάρχει θέμα με τη συνείδησή σου. Αυτό το θέμα που υπάρχει με τη συνείδησή σου σχετίζεται άμεσα με τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Έκανες πράγματα που προκάλεσαν διατάραξη και αναστάτωση και κλαδεύτηκες· πώς θα πρέπει να το προσεγγίσεις αυτό; Πώς προσεγγίζεις το γεγονός ότι είσαι ανίκανος για το έργο; Αν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, αυτά δεν είναι προβλήματα και μπορείς να τα προσεγγίζεις σωστά. Πώς, όμως, συμπεριφέρονται οι περισσότεροι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι μ’ αυτά τα πράγματα; Προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν, παραπονιούνται, γίνονται αρνητικοί, και μάλιστα μιλάνε με παρορμητικότητα: «Δεν είναι απλώς και μόνο επειδή πιστεύεις ότι το επίπεδό μου είναι χαμηλό κι ότι δεν είμαι ικανός; Ο Θεός δεν μου έδωσε αυτό το επίπεδο; Κι ωστόσο, παραπονιέσαι ότι δεν μπορώ να κάνω το έργο! Αν δεν με συμπαθείς, θα έπρεπε να το έχεις πει νωρίτερα!» Αν χρησιμοποιηθούν κάπως πιο σκληρά λόγια όταν κλαδεύονται, σκέφτονται: «Χάθηκε η ελπίδα μου να λάβω ευλογίες; Η θέση μου σ’ αυτήν τη ζωή κινδυνεύει, και ίσως να μην έχω καμία ελπίδα ούτε στον κόσμο που θα έρθει». Έχουν καμία πρόθεση ν’ αναζητήσουν την αλήθεια; Μπορούν μέσα τους να υποταχθούν; Δεν τους είναι εύκολο να υποταχθούν. Σε τελική ανάλυση, όλες αυτές οι εκδηλώσεις οφείλονται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις. Το επίπεδό σου είναι χαμηλό και είσαι ανίκανος για το έργο· αυτό είναι απλώς ένα από τα φυσικά ελαττώματα ή τις φυσικές ατέλειες της ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι πρόβλημα. Ακόμη κι αν έχεις μεγάλα φυσικά ελαττώματα και μεγάλες φυσικές ατέλειες και είσαι ανίκανος για το έργο, ο Θεός δεν νιώθει καμία αποστροφή ή απέχθεια απέναντί σου. Όμως, πέρα από το γεγονός ότι είσαι ανίκανος για το έργο, δεν αναγνωρίζεις τα προβλήματα που έχεις, και μάλιστα παραπονιέσαι, νιώθεις αντίσταση και στο τέλος γίνεσαι αρνητικός κι εγκαταλείπεις το έργο σου· τι είναι αυτό; Αυτό είναι διεφθαρμένες διαθέσεις. Αυτό είναι που πρέπει να λύσεις. Σωστά; (Ναι.) Αφού διορθωθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου, θα γίνεις κατάλληλος για χρήση στο έργο για το οποίο είσαι ικανός σύμφωνα με το επίπεδό σου και τις συνθήκες της ανθρώπινης φύσης σου. Αν, όμως, δεν διορθώσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και δεν μπορείς ν’ ασκείσαι σύμφωνα με την αλήθεια, αν δεν μπορείς να υποταχθείς στο κλάδεμα ή στην έκθεση, τότε, όσο καλό κι αν είναι το επίπεδό σου, όσο ανώτερες κι αν είναι οι συνθήκες της ανθρώπινης φύσης σου, δεν πρόκειται να είσαι κατάλληλος για χρήση. Είναι κατανοητό αυτό; (Είναι κατανοητό.) Πείτε Μου, ποιο ήταν το νόημα αυτού πάνω στο οποίο συναναστραφήκαμε πριν από λίγο; (Στην πίστη στον Θεό, το πιο σημαντικό πράγμα είναι να γνωρίζει κανείς τις διεφθαρμένες διαθέσεις του. Θα πρέπει να δίνει κανείς έμφαση στη διόρθωση των διεφθαρμένων διαθέσεών του κι όχι των εξωτερικών ατελειών ή ελλείψεων της ανθρώπινης φύσης του. Όταν αντιμετωπίζουμε διάφορες περιστάσεις, πάντα εγκλωβιζόμαστε σε εξωτερικά ζητήματα, είμαστε κατά βάση ανίκανοι να λύσουμε ουσιαστικά προβλήματα και παράλληλα δεν είμαστε σε θέση να υποταχθούμε στο κλάδεμα ή στα περιβάλλοντα που διαμορφώνει ο Θεός.) Αν διορθωθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου και, στα ζητήματα που αντιμετωπίζεις, μπορείς να συλλάβεις τις αλήθεια-αρχές και ξέρεις πώς να τα χειριστείς σύμφωνα με τις αρχές, τότε θα είσαι κατάλληλος για χρήση όταν κάνεις το καθήκον σου. Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό, και όσο ταλέντο κι αν έχεις, αν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου δεν έχουν διορθωθεί, τότε σε όποια θέση κι αν τοποθετηθείς, δεν θα είσαι κατάλληλος για χρήση. Αντιστρόφως, αν το επίπεδό σου και οι ικανότητές σου είναι περιορισμένα, αλλά κατανοείς τις διάφορες αλήθεια-αρχές, συμπεριλαμβανομένων των αλήθεια-αρχών που θα πρέπει να κατανοήσεις και να συλλάβεις εντός του πεδίου του έργου σου, κι έχουν διορθωθεί οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε θα είσαι κατάλληλος για χρήση. Είναι κατανοητό αυτό; Ίσως πρέπει ν’ αφομοιώσετε για λίγο αυτά τα λόγια, ώστε να τα κατανοήσετε πλήρως.

Αυτήν τη στιγμή, οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να βασίζονται στα χαρίσματα και ν’ ακολουθούν κανονισμούς όταν κάνουν το καθήκον τους. Εφόσον δεν αμαρτάνουν ή δεν κάνουν κακό, πιστεύουν ότι έχουν εκπληρώσει το καθήκον τους. Δεν εστιάζουν στο να επιδιώκουν την αλήθεια και να κάνουν αυτοκριτική για να λύσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς παγιδεύονται και εγκλωβίζονται σε προσεγγίσεις και συμπεριφορές, αλλά δεν εστιάζουν στην αναζήτηση της αλήθειας και στο να ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές. Τους αρκεί να κάνουν απλώς ό,τι μπορούν, προσπαθώντας να μην προκαλούν διατάραξη ή αναστάτωση και να μη σαμποτάρουν τα πράγματα, κι αυτό είναι όλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν έρθει ακόμη αντιμέτωποι με κλάδεμα ή έκθεση ούτε έχουν βιώσει παίδευση και κρίση, πόσο μάλλον το στάδιο των σοβαρών δοκιμασιών, οπότε οι διεφθαρμένες διαθέσεις των περισσότερων ανθρώπων δεν έχουν αρχίσει ν’ αλλάζουν. Δεν είναι καλά νέα αυτά, αλλά είναι γεγονός. Θα δώσω ένα παράδειγμα, κι έτσι θα καταλάβετε τι συμβαίνει. Όπως βλέπεις, οι περισσότεροι άνθρωποι που κάνουν καθήκοντα αυτήν τη στιγμή είναι συνηθισμένοι ακόλουθοι· δεν έχουν κάποια θέση και δεν έχουν φτάσει στο σημείο να εκτελούν ένα αντικείμενο του έργου έχοντας παράλληλα θέση και δύναμη. Η βασική αρχή που κάνουν πράξη οι περισσότεροι άνθρωποι είναι η υπακοή και η υποταγή. Νομίζουν ότι, σε κάθε περίπτωση, οι επικεφαλής συναναστρέφονται σύμφωνα με τις εργασιακές ρυθμίσεις του Άνωθεν, οπότε απλώς κάνουν ό,τι τους ζητήσουν οι επικεφαλής, με τον τρόπο που τους ζητούν να το κάνουν, και θεωρούν ότι δεν είναι απαραίτητο να διακρίνουν το σωστό και το λάθος ή να ερευνήσουν κατά πόσο αυτό συνάδει με την αλήθεια, καθώς και ότι, εφόσον δεν κάνουν λάθη, όλα είναι καλά. Δείχνει αυτό ότι έχουν τις αλήθεια-αρχές ως ζωή τους; (Όχι.) Υπό ποιες συνθήκες, λοιπόν, μπορεί να εξακριβωθεί αν έχεις την αλήθεια ως ζωή σου; Όταν επιλέγεσαι ως επικεφαλής για να κάνεις εκκλησιαστικό έργο· αυτό αποκαλύπτει τους ανθρώπους περισσότερο απ’ οτιδήποτε. Το αν έχεις αρχές όταν χειρίζεσαι ζητήματα και το πόσο μεγάλο μέρος των διεφθαρμένων διαθέσεών σου αποκαλύπτεις μπορούν να αποδείξουν αν έχεις την αλήθεια-πραγματικότητα και αν είσαι κατάλληλος για επικεφαλής ή εργάτης. Αν αποκαλύψεις διεφθαρμένες διαθέσεις, πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις αυτό; Θα πρέπει ν’ ανοιχτείς και να συναναστραφείς πάνω στην αλήθεια ή να το συγκαλύψεις και να προσποιηθείς; Αυτή είναι και η περίπτωση κατά την οποία αποκαλύπτονται περισσότερο οι άνθρωποι. Οι περισσότεροι άνθρωποι στην εκκλησία δεν μπορούν να βλέπουν τα πράγματα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές· αντ’ αυτού, βλέπουν και σχολιάζουν τα πράγματα σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες και με βάση τις προτιμήσεις τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται: «Εφόσον δεν κάνω σημαντικά λάθη στο καθήκον μου και καταφέρνω να προχωράει έτσι το έργο, αυτό αρκεί. Αν κάνω ένα μεγάλο λάθος και με απομονώσουν για να κάνω αυτοκριτική ή με μεταφέρουν σε μια ομάδα Β, τότε θα φταίει απλώς η κακή μου τύχη». Τι δείχνει αυτή η περίπτωση; Παρόλο που μπορείς να είσαι υπάκουος και υποτακτικός όσο κάνεις το καθήκον σου, κάνοντας ό,τι σου ζητείται, αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις την αλήθεια ως ζωή σου ούτε σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος που υποτάσσεται στον Θεό. Όταν επιλεγείς ως επικεφαλής κι αποκτήσεις αυτήν τη θέση, θα αποκαλυφθείς. Γιατί; Μόλις αποκτήσεις θέση, θα κάνεις ό,τι σου αρέσει, θα αναλάβεις τα ηνία στα πάντα, θα ασκείς απόλυτη κυριαρχία και θα εγκαθιδρύσεις ένα ανεξάρτητο βασίλειο· θα ενεργείς με βάση την παρορμητικότητα, με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και με βάση τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες σου. Επομένως, εξακολουθείς να μην είσαι κατάλληλος για χρήση. Έως τώρα, μπορεί να πει κανείς ότι το ενενήντα εννιά τοις εκατό των ανθρώπων βρίσκονται σε μια τέτοια κατάσταση και συνθήκη μέσα τους. Παρόλο που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάνει το καθήκον τους για πολλά χρόνια και, φαινομενικά, έχουν γίνει σχετικά υπάκουοι και καλότροποι, σημαίνει αυτό ότι δεν έχουν πλέον διεφθαρμένες διαθέσεις; (Όχι.) Η συμπεριφορά τους δεν είναι πλέον έκλυτη, προς τα έξω είναι καλότροποι και φαίνεται να έχουν λίγη από την κοσμιότητα ενός αγίου, αλλά οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο, επειδή δεν αναζητούν ενεργά την αλήθεια για να διορθώσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Όταν προκύπτουν προβλήματα στο έργο τους, είτε κλαδεύονται από τους επικεφαλής είτε από τον Άνωθεν, στην καλύτερη περίπτωση σκέφτονται: «Εντάξει, εφόσον μου λένε να το διορθώσω, θα το διορθώσω. Απλώς θα υπομείνω λίγες παραπάνω κακουχίες, θα δαπανήσω λίγο περισσότερο χρόνο και θα σπεύσω να το ξανακάνω». Έχουν απλώς αυτήν τη στάση και νοοτροπία. Αυτό δεν αντικατοπτρίζει υποταγή στην αλήθεια ούτε αληθινή υποταγή. Από πού προέρχεται αυτή η νοοτροπία; Προέρχεται από το γεγονός ότι, στην πίστη τους στον Θεό, οι άνθρωποι έχουν μια θετική λαχτάρα: λαχταρούν να είναι καλοί άνθρωποι, λαχταρούν να είναι δημιουργημένα όντα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα. Αυτή η επιθυμία επιφέρει μια τέτοια νοοτροπία στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και στην εκτέλεση του καθήκοντός τους· με ανθρώπινους όρους, είναι η εξής νοοτροπία: «Ας μην προκαλούμε μπελάδες, ας συμπεριφερόμαστε όλοι σωστά». Σε τι αναφέρεται ο όρος «συμπεριφερόμαστε σωστά»; Είναι αυτό μια αλήθεια-αρχή; Αυτό απλώς σε κάνει να υπακούς, να τηρείς κανόνες και να μην προκαλείς μπελάδες. Αυτή είναι η ελάχιστη απαίτηση από τους ανθρώπους και απέχει από το να αποτελεί αλήθεια-αρχή. Ποια είναι, λοιπόν, η αλήθεια-αρχή; Ότι πρέπει να αναζητάς ενεργά τις προθέσεις του Θεού. Όταν αποκαλύπτεις διεφθαρμένες διαθέσεις, όταν έχεις εγωιστικές επιθυμίες ή αποκαλύπτεις παρορμητικότητα, όταν οι διεφθαρμένες διαθέσεις προκαλούν την εμφάνιση μιας κατάστασης μέσα σου, πρέπει να συγκρίνεις ενεργά αυτές τις εκδηλώσεις με τα λόγια του Θεού. Με τη διαφώτιση, την καθοδήγηση, τη βοήθεια και την υποστήριξη του Θεού, και ακόμα και την αυστηρή κρίση και παίδευση των λόγων του Θεού, λίγο λίγο αλλάζεις τη στάση σου απέναντι στα λόγια του Θεού, ο βαθμός στον οποίο αποδέχεσαι τα λόγια του Θεού μεγαλώνει διαρκώς και αναγνωρίζεις και λες «Αμήν» στα λόγια του Θεού ολοένα και περισσότερο. Έπειτα, αποδέχεσαι τα λόγια του Θεού μέσα σου, εγκαταλείπεις τις παράλογες σκέψεις και απόψεις και δεν παραμένεις πλέον προσκολλημένος στην κληρονομιά του ανθρώπου· είσαι σε θέση ν’ αποδεχθείς την αλήθεια και να χειρίζεσαι τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα γύρω σου, ν’ αλλάξεις την οπτική σου, τη στάση σου και την άποψή σου απέναντι στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές. Αυτό είναι το μονοπάτι για να διορθώσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Ασκείστε, λοιπόν, αυτήν τη στιγμή ενεργά προς αυτήν την κατεύθυνση; Νομίζω ότι το ενενήντα εννιά τοις εκατό των ανθρώπων δεν το κάνουν. Τα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας των περισσότερων ανθρώπων αναφέρονται στο πώς βίωσαν ένα περιβάλλον που τους ανάγκασε να ενεργήσουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και πέτυχαν «την υποταγή στον Θεό» μέσα από τις ενέργειές τους. Νιώθουν αρκετά ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους, θεωρώντας ότι κατέχουν την αλήθεια-πραγματικότητα. Παρόλο που έγραψες ένα άρθρο μαρτυρίας, ουσιαστικά το έκανες για να καυχηθείς, για να καταθέσεις μαρτυρία για τον εαυτό σου και για να εδραιωθείς: «Κοίτα, έχω μια μαρτυρία. Δεν απογοήτευσα τον Θεό. Παρέμεινα ακλόνητος στο καθήκον μου σ’ αυτό το περιβάλλον!» Τα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας κάποιων άλλων ανθρώπων αναφέρουν πώς, αφού κλαδευτούν, κάνουν αυτοκριτική και καταφέρνουν να συνειδητοποιήσουν ότι ήταν επιπόλαιοι και δεν ικανοποιούσαν τον Θεό, και είναι πλέον πρόθυμοι να μετανοήσουν. Παρόλο που υπάρχει μια περίοδος κατά την οποία δείχνουν μετάνοια και φαίνεται ότι δεν είναι πλέον επιπόλαιοι, έχουν αλλάξει οι διεφθαρμένες τους διαθέσεις; Όχι. Παρασκηνιακά, εξακολουθούν να είναι πολύ αλαζονικοί και αυταρχικοί. Η θεώρηση, η οπτική και η άποψη από τις οποίες βλέπουν και αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους και τα πράγματα δεν βασίζονται καθόλου στα λόγια του Θεού. Οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους, άρα, δεν έχουν αρχίσει καθόλου ν’ αλλάζουν! Για ποια αλλαγή μιλάς, λοιπόν; Πρόκειται απλώς για μια αλλαγή στη συμπεριφορά, στον τρόπο ζωής και ίσως και στον τόνο, στον τρόπο έκφρασης και στο ύφος με το οποίο αλληλεπιδράς με τους άλλους και χειρίζεσαι ζητήματα. Επίσης, έχει ενισχυθεί η πίστη σου· μπορείς ν’ αναζητήσεις την αλήθεια αφού έχεις κλαδευτεί πολλές φορές σε διάφορα περιβάλλοντα, και πλέον κατανοείς πολλές αλήθειες και η αποφασιστικότητά σου ν’ ακολουθήσεις τον Θεό είναι περισσότερο ακλόνητη από παλιά· όλες αυτές οι πτυχές έχουν αλλάξει. Μέσα από αυτές τις αλλαγές, οι άνθρωποι αισθάνονται πιο σίγουροι ότι θα φτάσουν στη σωτηρία, γίνονται πιο πρόθυμοι να επιδιώξουν την αλήθεια και ακολουθούν τον Θεό με μεγαλύτερη ελπίδα και αισιοδοξία. Όποιες δοκιμασίες και όποια δεινά κι αν έρθουν στον δρόμο τους, δεν πρόκειται να γίνουν τόσο αρνητικοί ώστε να εγκαταλείψουν την πίστη τους. Ωστόσο, αυτές είναι απλώς αλλαγές σε ό,τι βιώνει κανείς προς τα έξω στην κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτές οι σχετικά θετικές και ενεργητικές σκέψεις και απόψεις καταλαμβάνουν σταδιακά την καρδιά των ανθρώπων. Αυτές οι αλλαγές είναι σημάδια ότι η καρδιά τους αφυπνίζεται και αναζωογονείται. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι γίνονται πιο ενεργοί, έχουν υψηλότερες βλέψεις και μεγαλύτερη λαχτάρα για τα θετικά πράγματα, αποκτούν μεγαλύτερη σιγουριά για την επιδίωξη των λόγων του Θεού, του έργου Του και των απαιτήσεών Του. Φυσικά, έχουν και πιο ξεκάθαρη εικόνα για το πιο σημαντικό έργο που κάνει ο Θεός: το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων. Με βάση αυτές τις συνθήκες, πολλοί άνθρωποι κάνουν τα καθήκοντά τους με πιο προσγειωμένο τρόπο, τηρώντας περισσότερο τους κανόνες και δείχνοντας μεγαλύτερη υπακοή από πριν. Είναι πιο αποδοτικοί στα καθήκοντά τους, ιδίως στο τεχνικό έργο, το οποίο προχωράει πλέον ταχύτερα. Δεν είναι το ίδιο νωθροί όσο παλιά, τότε που καθήκοντα που θα έπρεπε να ολοκληρωθούν σε μερικές μέρες τρενάρονταν για μία εβδομάδα ή και περισσότερο· πλέον υπάρχουν αποτελέσματα σε λίγες μόνο μέρες. Ασφαλώς, αυτά είναι καλά νέα. Ποια είναι, όμως, τα κακά νέα; Τα κακά νέα είναι ότι αυτό που αποκαλύπτετε και εκδηλώνετε είναι απλώς αλλαγές στη συμπεριφορά, στη σκέψη και στη νοοτροπία, και κάποια σημάδια ότι έχουν αφυπνιστεί στο υποσυνείδητό σας ορισμένα σχετικά θετικά, ενεργητικά και αισιόδοξα στοιχεία. Ωστόσο, αυτά τα σημάδια δεν συνεπάγονται ότι έχουν αρχίσει να αλλάζουν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σας. Αυτά τα νέα δεν είναι και πολύ καλά, έτσι δεν είναι; (Όχι.) Παρόλο που δεν είναι πολύ καλά, αυτή είναι μια αναπόφευκτη διαδικασία ώστε το διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος να πετύχει τη σωτηρία. Οι άνθρωποι είναι πολύ αξιοθρήνητοι και φτωχοί, πολύ ανώριμοι, και η ταχύτητα της ζωή-εισόδου τους και της αποβολής των διεφθαρμένων διαθέσεών τους είναι πολύ αργή. Ο θεμελιώδης λόγος γι’ αυτήν την αργή ταχύτητα είναι ότι αυτό το ανθρώπινο γένος δεν έχει την ικανότητα ν’ αποδεχθεί την αλήθεια και ότι είναι πολύ μουδιασμένο απέναντι στην αλήθεια, τα θετικά πράγματα και οτιδήποτε προέρχεται από τον Θεό.