Το να αγαπά κανείς τις τέχνες

Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στην αγάπη για τις τέχνες. Όσοι αγαπάνε τις τέχνες έχουν μια έμφυτη αδυναμία στο τραγούδι, στον χορό και στο να παίζουν μουσικά όργανα, κι επίσης τους αρέσει να δίνουν παραστάσεις. Όσο περισσότερος κόσμος υπάρχει, τόσο μεγαλώνει ο ενθουσιασμός τους· και θέλουν να κάνουν και λίγο σόου, με κωμικούς διαλόγους, σκετς, τραγούδι, χορό ή παίζοντας μουσικά όργανα, για να τους χαροποιήσουν όλους και να τους βοηθήσουν να χαλαρώσουν. Τι είδους εκδήλωση είναι η αγάπη για τις τέχνες; Αρχικά, πρέπει να δούμε αν οι τέχνες αποτελούνται από θετικά ή αρνητικά πράγματα. Αν δεν το καταλαβαίνετε ξεκάθαρα αυτό, τότε θα σας ρωτήσω το εξής: Θεωρείτε ότι το τραγούδι και ο χορός είναι θεμιτές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης; (Ναι.) Είναι θεμιτές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης. Δηλαδή, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη φωνή τους όταν τραγουδούν, τη γλώσσα του σώματος ή κάποιου είδους καλλιτεχνική μέθοδο για να κάνουν τη ζωή διασκεδαστική, να φέρουν περισσότερη χαρά στη ζωή ή να εκφράσουν μία από τις ψυχικές τους διαθέσεις. Μπορεί να θεωρηθεί θεμιτό αυτό; (Ναι.) Ας επιστρέψουμε τώρα στο αρχικό θέμα, δηλαδή την αγάπη για τις τέχνες, την αγάπη για το τραγούδι και τον χορό, για το παίξιμο ενός οργάνου και για τη συμμετοχή σε παραστάσεις. Σε ποια κατηγορία ανήκουν αυτού του είδους οι εκδηλώσεις; (Στα ενδιαφέροντα και στα χόμπι.) Εφόσον είναι ενδιαφέροντα και χόμπι, σε τι εμπίπτουν; (Στις έμφυτες συνθήκες.) Κάποια παιδιά λατρεύουν να ακούνε μουσική και να βλέπουν χορούς από την ηλικία των πέντε ή των έξι και, όταν ακούνε τον ρυθμό της μουσικής, αρχίζουν να κουνιούνται τα χέρια και τα πόδια τους, και νιώθουν την ανάγκη να χορέψουν. Αυτό είναι έμφυτο. Κάποιοι άνθρωποι ακούνε τραγούδια και χορευτική μουσική και, ενώ θέλουν να μάθουν, δεν μπορούν, ακόμα κι όταν φτάσουν στην εφηβεία ή μπουν στα είκοσί τους. Τους είναι υπερβολικά δύσκολο να προσπαθήσουν να μάθουν να χορεύουν και είναι ιδιαιτέρως αδέξιοι. Κι αυτό έμφυτο είναι. Αντίθετα, όσοι λατρεύουν απ’ τη φύση τους το τραγούδι και τον χορό, με το που ακούσουν μουσική, μπορούν να αρχίσουν να χορεύουν χαρούμενα. Όταν ακούσουν κάποιον να τραγουδάει ένα τραγούδι, μπορούν να τραγουδήσουν μαζί του και να μάθουν απ’ αυτόν, και μετά από μερικές μόνο πρόβες, μπορούν να το τραγουδήσουν κι αυτοί. Αυτό αποδεικνύει ότι για τους ανθρώπους αυτού του είδους, αυτά τα πράγματα είναι έμφυτα, κυλάνε στο αίμα τους· τους αρέσουν μέσα απ’ την καρδιά τους και είναι επίσης καλοί σ’ αυτά. Ξέρουν πώς να τα κάνουν χωρίς να τους τα μάθει κανείς. Υπάρχουν μάλιστα κάποια ιδιαιτέρως ξεχωριστά άτομα που μπορούν να τραγουδήσουν κάποιους στίχους από όπερα της περιοχής μόλις στην ηλικία των επτά ή των οκτώ, και το τραγούδι τους έχει αυτήν την αυθεντική αίσθηση, είναι στον σωστό τόνο και στον σωστό ρυθμό —αυτό είναι πραγματικά σπάνιο! Μερικά παιδιά μπορούν ακόμα και να τραγουδούν κάποια ποπ τραγούδια και μερικά μπορούν να χορεύουν στυλ χορών όπως ο ινδικός, ο χορός του Σιντζιάνγκ ή ο μοντέρνος χορός. Όταν ακούνε χορευτικά τραγούδια ή μουσική, τους αρέσουν ενστικτωδώς και γρήγορα αρχίζουν να λικνίζουν το σώμα τους στον ρυθμό της μουσικής. Αν δεν τα αφήσεις να τραγουδήσουν, θα τραγουδάνε κρυφά μέσα τους ή θα βρουν ένα κατάλληλο μέρος για να τραγουδήσουν δυνατά. Απλώς θέλουν να τραγουδήσουν και λατρεύουν το τραγούδι, και δεν μπορεί κανείς να τα εμποδίσει. Δεν επηρεάστηκαν από τους γονείς τους ούτε διδάχτηκαν από κανέναν. Διαθέτουν από μικρά αυτά τα προτερήματα ή τα χόμπι. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια έμφυτη συνθήκη —έχουν ένα έμφυτο ενδιαφέρον για τις τέχνες. Αν αυτά τα παιδιά έχουν ενδιαφέρον για τις τέχνες, πρέπει άραγε να ασχοληθούν με αυτήν τη δουλειά; Πρέπει να εργαστούν σ’ αυτόν τον κλάδο για όλη τους τη ζωή; Όχι απαραίτητα. Εξαρτάται από τον ορισμό του Θεού, από το πώς ασκεί ο Θεός την κυριαρχία Του και κανονίζει τα πράγματα. Αν ο Θεός κανονίσει να εργαστούν στον κλάδο των τεχνών, θα είναι δεσμευμένοι σ’ αυτόν για όλη τους τη ζωή. Αλλά αν ο Θεός δεν έχει κανονίσει και δεν έχει ορίσει να εργαστούν σ’ αυτόν τον κλάδο, θα έχουν απλώς αυτό το ενδιαφέρον και το χόμπι, και ακόμα κι αν τους αρέσει, δεν θα είναι δυνατόν να ασχοληθούν μ’ αυτήν τη δουλειά. Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τις τέχνες από παιδιά. Οι γονείς τους, βλέποντας ότι το παιδί τους έχει αυτό το ενδιαφέρον και το χόμπι, σκέφτονται: «Ας το καλλιεργήσουμε, λοιπόν. Ίσως η οικογένειά μας να βγάλει ένα καλλιτεχνικό ταλέντο. Ίσως το παιδί μας να γίνει ακόμα και διάσημο και να είναι σταρ!» Έτσι, αρχίζουν να καλλιεργούν το παιδί τους με σπουδές χορού και τραγουδιού, και τελικά, το παιδί γίνεται δεκτό σε μια ακαδημία τεχνών. Παρόλο που το ενδιαφέρον και το χόμπι του παιδιού για τις τέχνες παραμένουν έντονα αφότου εκείνο αποφοιτήσει, δεν είναι βέβαιο αν θα μπορέσει να δουλέψει σ’ αυτόν τον κλάδο. Είναι πιθανό, όταν θα είναι έτοιμο να ασχοληθεί μ’ αυτήν τη δουλειά, να αλλάξουν τα κέφια του και κατ’ επέκταση να αλλάξουν η στάση και οι απόψεις του για αυτήν τη δουλειά· είναι επίσης πιθανό, εξαιτίας διαφόρων αντικειμενικών συνθηκών, να χάσει την ευκαιρία να ενταχθεί σ’ αυτόν τον κλάδο. Όλα αυτά είναι πιθανά· εξαρτάται από τον προκαθορισμό του Θεού. Αν, όμως, το εξετάσουμε από τη ρίζα του, το ενδιαφέρον και το χόμπι του παιδιού αποτελεί την έμφυτη συνθήκη του —προτού ακόμα γεννηθεί, ο Θεός τού είχε ήδη κανονίσει αυτό το προτέρημα και είχε προσθέσει συγκεκριμένες ιδιαίτερες ιδιότητες στην ανθρώπινη φύση του, κάνοντάς το απ’ τη φύση του ιδιαίτερα ευαίσθητο και επιδέξιο στη μουσική, τον χορό και άλλες πτυχές των τεχνών. Έτσι, αυτό που αποκαλύπτει στην καθημερινότητά του είναι μια ιδιαίτερη αγάπη για το τραγούδι και τον χορό. Είτε ως προσωπικότητα είναι ζωηρό είτε ντροπαλό, είτε του αρέσει να μιλάει είτε όχι, σε κάθε περίπτωση, κυλάει κάτι στο αίμα του που δεν μπορεί να αφαιρεθεί. Του αρέσει να τραγουδάει, να χορεύει και να δίνει παραστάσεις. Κάποιοι άνθρωποι, παρόλο που, όταν τραγουδάνε, έχουν τεράστια ενέργεια και νιώθουν μια αίσθηση απελευθέρωσης στην ψυχή τους, είναι πολύ ντροπαλοί όταν τους μιλάς και δεν είναι καλοί στο να εκφράζονται και να αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Στις επαφές τους με τους άλλους, είναι εξαιρετικά άκαμπτοι και σφιγμένοι, ακόμα και νευρικοί και φοβισμένοι, και δεν ξέρουν πώς να χειριστούν αυτές τις περιστάσεις. Όταν, όμως, ανεβαίνουν στη σκηνή για να δώσουν παράσταση, το κάνουν με ευκολία· λες κι έχουν γίνει διαφορετικοί άνθρωποι. Οι άπιστοι λένε ότι η «προστάτιδα θεότητα» του κλάδου τους είναι εκείνη που τους χαρίζει αυτήν την ικανότητα να κερδίζουν το ψωμί τους. Είναι σωστό αυτό; Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τον ορισμό από τον Θεό. Τα προτερήματα, τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι που έχει εκ φύσεως ένας άνθρωπος σχετίζονται με τον προκαθορισμό του Θεού. Όποια προτερήματα και χόμπι κι αν έχει κανείς, όλα είναι προκαθορισμένα από τον Θεό. Αν ο Θεός σού δώσει ένα ενδιαφέρον κι ένα χόμπι, εσένα σου αρέσει και το εκτιμάς από τα βάθη της καρδιάς σου, και νιώθεις τεράστιο πάθος γι’ αυτό. Όταν εμπλέκεσαι σ’ αυτό το έργο ή κάνεις κάτι σχετικό μ’ αυτό, νιώθεις ιδιαίτερα γαλήνιος και ήρεμος μέσα σου, κι επίσης σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Επομένως, αν έχεις κάποιου είδους προτέρημα, όταν υπάρχει ανάγκη γι’ αυτό στο έργο του οίκου του Θεού, πρέπει να κάνεις το αντίστοιχο καθήκον. Για σένα, αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία να αξιοποιήσεις το προτέρημά σου. Ομοίως, δεδομένου ότι αυτό το προτέρημα σου δόθηκε από τον Θεό, δεν αποτελεί ιδιωτικό σου κτήμα· δεν μπορείς να το καταχραστείς κατά βούληση. Όταν είναι απαραίτητο για το έργο του οίκου του Θεού, πρέπει να το αξιοποιήσεις και να το προσφέρεις στον Θεό, χρησιμοποιώντας το στο καθήκον σου. Αυτή είναι μια ευνοϊκή συνθήκη για να φτάσεις στη σωτηρία και είναι επίσης μια ανώτερη συνθήκη που σου έχει δώσει ο Θεός —πρέπει να το αξιοποιήσεις καλά και να το εφαρμόσεις καλά, χωρίς να κρατήσεις τίποτα πίσω. Μ’ αυτόν τον τρόπο, απ’ τη μία πλευρά μπορείς να αξιοποιήσεις το προτέρημά σου και απ’ την άλλη μπορείς επίσης να εκπληρώσεις το καθήκον σου να ανταποδώσεις την αγάπη του Θεού. Δεν είναι σπουδαίο αυτό; (Ναι.)

Ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους συγκεκριμένου είδους προτερήματα και, είτε στην αρχαιότητα είτε στη σύγχρονη εποχή, ένα απ’ αυτά —οι τέχνες— δεν έχει ληφθεί ποτέ σοβαρά υπόψη και πάντα συγκαταλέγεται στα πράγματα των κατώτερων τάξεων. Ειδικότερα, σε κάποια σχετικά παραδοσιακά και φεουδαρχικά κοινωνικά περιβάλλοντα, όλοι οι άνθρωποι βλέπουν τις τέχνες μέσα από έναν παραμορφωτικό φακό και οι τέχνες είναι πάντοτε αντικείμενο διακρίσεων από κάποιους. Ανάμεσα στους ανθρώπους, οι τέχνες χαρακτηρίζονται μ’ αυτόν τον τρόπο και έχουν αυτό το είδος της ιεραρχίας, της θέσης ή του ορισμού, εξαιτίας των αντιλήψεων των ανθρώπων, των φεουδαρχικών ιδεών τους ή εκείνων των στρεβλών, παράλογων σκέψεων και απόψεων που τους εμφυτεύει ο Σατανάς. Υπάρχει κι άλλος ένας παράγοντας, ότι, δηλαδή, έχει καλλιεργηθεί σε αυτόν τον κλάδο ένα κακό κλίμα εξαιτίας της επιρροής της κακής κοινωνίας και των κακών τάσεων, κι έτσι οι άνθρωποι αξιολογούν αρνητικά τον κλάδο των τεχνών. Κάποιοι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτόν τον κλάδο έχουν χρησιμοποιήσει το ενδιαφέρον και τα προτερήματά τους στις τέχνες για να κάνουν πολλά αρνητικά και μοχθηρά πράγματα, γεγονός που έχει αμαυρώσει τις τέχνες και έχει διαστρεβλώσει τη φύση τους. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι άνθρωποι έχουν διαμορφώσει πολλές αρνητικές γνώμες για τον κόσμο των τεχνών και θεωρούν αρνητικές φιγούρες όσους εργάζονται στις τέχνες ή έχουν ενδιαφέροντα και χόμπι σχετικά μ’ αυτόν τον τομέα. Ωστόσο, όπως κι αν βλέπει αυτή η κοινωνία και η ανθρωπότητα ένα τέτοιου είδους προτέρημα, εν συντομία, αν οποιοσδήποτε άνθρωπος —είτε είναι μέλος του οίκου του Θεού είτε είναι άνθρωπος που βρίσκεται έξω από τον οίκο του Θεού— έχει ένα προτέρημα ή ενδιαφέρον και χόμπι σ’ αυτόν τον κλάδο, είναι αναμφισβήτητο πως αυτό το προτέρημα και το χόμπι αποτελούν έμφυτες συνθήκες. Ακριβώς επειδή είναι έμφυτες συνθήκες, δεν είναι ούτε αρνητικά ούτε μοχθηρά πράγματα. Μόνο εξαιτίας της κατεύθυνσης συγκεκριμένων λανθασμένων σκέψεων και θεωριών σε συγκεκριμένες εποχές έχουν χαρακτηριστεί οι τέχνες και όσοι ασχολούνται μ’ αυτές ως μοχθηρά και αρνητικά πράγματα. Αυτό είναι κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας. Σαν τη σόγια, που μπορεί να μετατραπεί σε μυρωδάτο τόφου που αρέσει στους ανθρώπους να το τρώνε, αλλά μπορεί και να υποστεί ζύμωση από μικροοργανισμούς όπως η μούχλα για να γίνει βρομερό τόφου. Δεν μπορείς να πεις ότι η σόγια είναι κακή μόνο και μόνο επειδή δεν σου αρέσει να τρως βρομερό τόφου. Είναι σωστή αυτή η συλλογιστική; (Όχι.) Είναι προφανώς λανθασμένη· είναι στρεβλή. Επομένως, αν και υπάρχουν κάποια βρόμικα και άσχημα πράγματα μέσα στις καλλιτεχνικές ομάδες της κοινωνίας, δεν μπορείς να πεις ότι οι τέχνες αυτές καθαυτές είναι βρόμικες, άσχημες και αρνητικές, πόσο μάλλον να πεις ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αρέσκονται και είναι επιδέξιοι στις τέχνες είναι μοχθηρές και άσχημες αρνητικές φιγούρες. Αυτή είναι λανθασμένη συλλογιστική· δεν είναι σωστή κατανόηση. Αν, επειδή μερικοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι μοχθηροί, λες ότι οι τέχνες στις οποίες είναι καλοί είναι κι αυτές μοχθηρές, τότε πρόκειται για σοβαρό λάθος. Τα διάφορα προτερήματα που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους προορίζονται να υπηρετήσουν τον ανθρώπινο κόσμο. Αν η ανθρωπότητα δεν είχε πολιτιστική ζωή, κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ βαρετό. Δεν είναι λάθος που ο Θεός κανονίζει οι άνθρωποι να έχουν πολιτιστική ζωή. Όλα αυτά τα μοχθηρά πράγματα προκαλούνται από τους διαβόλους και τον Σατανά που εκμεταλλεύονται ευκαιρίες για να δημιουργήσουν αναστάτωση. Παρόλο που, σε σύγκριση με την τέλεια ανθρωπότητα —αυτή που θα ολοκληρωθεί τελικά— η ανθρωπότητα που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι τέλεια και έχει ελαττώματα σήμερα, αυτό δεν σημαίνει ότι η ανθρωπότητα που δημιούργησε ο Θεός είναι μοχθηρή ή αρνητική. Πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες. Καταλαβαίνετε; (Ναι.) Όπως κι αν ορίζουν αυτή η κακή εποχή και αυτός ο κακός κόσμος τις τέχνες, καθώς και τα ενδιαφέροντα, τα χόμπι ή τα προτερήματα στο τραγούδι και τον χορό, σε κάθε περίπτωση, είναι αναμφισβήτητο ότι αποτελούν ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, και ότι είναι επίσης ενδιαφέροντα και χόμπι που έχουν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι. Εφόσον πρόκειται για ενδιαφέροντα και χόμπι, είναι έμφυτα στους ανθρώπους και είναι κάτι με το οποίο γεννιούνται, πράγμα που σημαίνει ότι προέρχονται από τον Θεό και δίνονται από τον Θεό. Πριν γεννηθούν καν οι άνθρωποι, ο Θεός έχει ήδη προορίσει το επάγγελμα που θα κάνει ο καθένας: Μερικοί τοποθετούνται στον κλάδο του εμπορίου για να ασχοληθούν με τις επιχειρήσεις, άλλοι στα εργοστάσια για να γίνουν εργάτες, άλλοι στη γεωργία για να ασχοληθούν με αγροτικές εργασίες, άλλοι στην εκπαίδευση για να γίνουν δάσκαλοι και άλλοι στις τέχνες για να γίνουν καλλιτέχνες. Ο Θεός έχει ήδη δώσει διάφορων ειδών προτερήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους μέχρι τη στιγμή που θα γεννηθούν. Δηλαδή, στη σαρκική ζωή του καθενός, τα ενδιαφέροντα, τα χόμπι και τα προτερήματά τους είναι διαφορετικά. Πριν γεννηθείς, ο Θεός σού είχε ήδη προσθέσει κάποια ξεχωριστά και διαφορετικά πράγματα. Αν δεν έχεις ενδιαφέροντα και χόμπι ή προτερήματα, δεν πρέπει να παραπονιέσαι ότι δεν σου τα πρόσθεσε ο Θεός. Και χωρίς αυτά, μπορείς ακόμα να ζήσεις και να κάνεις το καθήκον σου. Δεν σου λείπει τίποτα σε σύγκριση με τους άλλους, γιατί έχεις την ίδια ευκαιρία με τους άλλους να κάνεις κάποιο καθήκον. Οι διεφθαρμένες σου διαθέσεις είναι ίδιες με των άλλων· απλώς οι έμφυτες συνθήκες των ανθρώπων είναι διαφορετικές —καθένας έχει τα δικά του προτερήματα και τις δικές του αδυναμίες. Ποιο είναι, λοιπόν, το κλειδί; Το κλειδί είναι οι διαφορές ως προς την ανθρώπινη φύση. Ένας άνθρωπος που διαθέτει κάποια ξεχωριστά ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα μέσα στις έμφυτες συνθήκες του δεν είναι κάποιου είδους εξαίρετο ταλέντο, ενώ κάποιος που δεν διαθέτει κανένα ενδιαφέρον, χόμπι ή προτέρημα μέσα στις έμφυτες συνθήκες του δεν είναι ένας μέτριος άνθρωπος. Όλοι είναι πάνω-κάτω ίδιοι. Απλώς, ό,τι κι αν σου δίνει ο Θεός, το απαιτεί από σένα και πρέπει να το χρησιμοποιήσεις για το καθήκον σου, ενώ ό,τι δεν σου δίνει, δεν το απαιτεί πρόσθετα από σένα. Αν και ο Θεός μπορεί να μη σου έχει δώσει ενδιαφέροντα και χόμπι ή προτερήματα, τα διάφορα πράγματα ή οι συνθήκες που διαθέτεις στην ανθρώπινη φύση σου αρκούν για να αναλάβεις ένα αντικείμενο του έργου ή ένα καθήκον. Αν δεν μπορείς να το αναλάβεις, τότε πιθανόν να είσαι κάποιος που δεν ανήκει σ’ αυτούς που κάνουν καθήκον, και αυτό θα ήταν ένα τελείως άλλο ζήτημα.

Θα ολοκληρώσουμε εδώ τη συζήτησή μας σχετικά με το θέμα του να αγαπά κανείς τις τέχνες. Τώρα λογικά θα σας είναι πιο ξεκάθαρος ο χαρακτηρισμός ενός τέτοιου είδους προτερήματος. Μη νομίζετε ότι όσοι αγαπούν τις τέχνες είναι παράξενοι ή μοχθηροί. Αν έχετε αυτήν τη γνώμη, τότε η κατανόησή σας είναι πολύ στρεβλή. Πρέπει να μεταχειρίζεστε σωστά αυτούς τους ανθρώπους, να αλληλεπιδράτε σωστά μαζί τους και να τους ενθαρρύνετε να εφαρμόζουν στα καθήκοντά τους τις επαγγελματικές τεχνικές στις οποίες είναι επιδέξιοι και τις οποίες κατανοούν. Εάν είσαι επικεφαλής ή εργάτης, πρέπει να μάθεις να χρησιμοποιείς τη σωστή προσέγγιση για να βοηθάς, να καθοδηγείς και να κατευθύνεις αυτούς τους ανθρώπους ώστε να αξιοποιούν τα προτερήματά τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να μπουν στον σωστό δρόμο και να αναλάβουν ένα καθήκον που συνδέεται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους, κι έτσι να γίνουν δημιουργημένα όντα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα και που αξίζουν τα διάφορα ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα που τους έχει δώσει ο Θεός. Εάν δεν μπορούν να αναλάβουν ένα καθήκον που σχετίζεται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους, δεν υπάρχει πρόβλημα να αναλάβουν ένα άλλο καθήκον. Ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζονται από το να έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα και χόμπι, επειδή κάτι τέτοιο αποτελεί κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Μιας που το αναφέραμε, θυμήθηκα κάτι. Αυτήν τη στιγμή, στον οίκο του Θεού, έχουν ηχογραφήσει τραγούδια κάποιοι καινούριοι τραγουδιστές. Αυτοί οι καινούριοι τραγουδιστές, αφότου δούλεψαν σκληρά κι απέκτησαν επαγγελματικές γνώσεις και εξασκήθηκαν στο τραγούδι, κατάφεραν τελικά να ηχογραφήσουν ολοκληρωμένα τραγούδια, κι έτσι πέρασαν από το να εργάζονται στα παρασκήνια στο να εμφανίζονται στην κεντρική σκηνή. Παρόλο που το τραγούδι τους υστερεί σε σχέση με τα επαγγελματικά πρότυπα και δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο των επαγγελματιών τραγουδιστών, και υπάρχει περιθώριο βελτίωσης —καθώς κάποιοι απ’ αυτούς τραγουδούν χωρίς ιδιαίτερη ωριμότητα και μαεστρία, άλλοι δεν έχουν τόσο μελωδική φωνή και η σκηνική τους παρουσία δεν είναι τόσο ωραία— η στάση τους στην εκτέλεση του καθήκοντός τους αξίζει ενθάρρυνση. Το να περάσει κανείς από το στάδιο του ερασιτέχνη στο να εμφανιστεί στην οθόνη ως νέος τραγουδιστής, ως άπειρος τραγουδιστής, είναι κάτι που αξίζει ενθάρρυνση. Τι θέλω, λοιπόν, να σας πω σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα; Ότι όταν αναρτηθούν στο διαδίκτυο τα βίντεο με τους ύμνους που ηχογραφούν αυτοί οι νέοι τραγουδιστές, θα πρέπει να τους ενθαρρύνετε λιγάκι. Μπορείτε επίσης να τους κάνετε κάποιες καλές υποδείξεις από τις οποίες μπορούν να επωφεληθούν, αλλά μην κολλήσετε σε τυχόν μικρολαθάκια, μην τους υποτιμήσετε με περιφρονητικό τρόπο και μην είστε υπερβολικά επικριτικοί. Αυτή η στάση δεν είναι καλή· το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι δεν υπάρχει σ’ αυτήν αγάπη και ανεκτικότητα, και δεν είναι η στάση που πρέπει να τηρεί κανείς απέναντι στους αδελφούς και τις αδελφές του. Ποιος είναι, λοιπόν, ο κατάλληλος τρόπος μεταχείρισής τους; Πρέπει να τους ενθαρρύνετε και να τους επευφημείτε λίγο, και μετά να τους κάνετε μερικές κατάλληλες υποδείξεις· μόνο αυτό τους ωφελεί. Τουλάχιστον, έχουν το θάρρος να ανέβουν στη σκηνή και να τραγουδήσουν ύμνους για να δοξολογήσουν τον Θεό, κάτι που είναι ωφέλιμο για τον εκλεκτό λαό του Θεού. Επομένως, όλοι πρέπει να τους βοηθήσουν να κάνουν καλά το καθήκον τους και κανείς δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κάνει ανεύθυνα σχόλια ούτε να τους ζηλεύει. Πρέπει να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχείς που ο οίκος του Θεού έχει περισσότερους ανθρώπους που είναι ταλαντούχοι στο τραγούδι —είναι καλό αυτό. Όλοι όσοι έχουν προτερήματα σε αυτόν τον τομέα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να τα αξιοποιήσουν· πρέπει να τους δοθούν ευκαιρίες. Οι ίδιοι δεν έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση και δεν έχουν τρόπο να αξιοποιήσουν τα λίγα ενδιαφέροντα και χόμπι που έχουν. Αν έχουν την προθυμία να κάνουν καλά αυτό το καθήκον και έχουν ηχογραφήσει βίντεο με ύμνους, όταν τα βλέπεις, πρέπει να τα ακούς τουλάχιστον δύο με τρεις φορές, δηλαδή να τα ακούς επιμελώς και προσεκτικά, και να τους ενθαρρύνεις κάπως. Μην τους υπονομεύεις πίσω απ’ την πλάτη τους. Πρέπει να λες στους άλλους αδελφούς και αδελφές να ακούνε περισσότερο τα τραγούδια που λένε εκείνοι και να τους κάνουν περισσότερα «like». Μερικοί απ’ αυτούς τραγουδούν αρκετά καλά, με αληθινό συναίσθημα, και προφέρουν κάθε στίχο πολύ καθαρά· η ενδυμασία και η διαγωγή τους είναι αξιοπρεπείς και πρέπουσες, με αποτέλεσμα να φαίνονται κατάλληλοι στα μάτια των άλλων. Άλλοι, ωστόσο, μπορεί να υστερούν λίγο όσον αφορά τη φωνή τους και την ωριμότητά τους από τεχνική άποψη. Αν έχεις λίγες μουσικές γνώσεις και μπορείς να διακρίνεις τυχόν ελαττώματα, μην τους κοροϊδεύεις· να τους μεταχειρίζεσαι σωστά, και να τους ενθαρρύνεις και να τους υποστηρίζεις ούτως ή άλλως. Αυτήν τη στάση πρέπει να έχεις ως μέλος της οικογένειας, ως αδελφός ή αδελφή. Μη μιμείσαι τους κακούς ανθρώπους κάνοντας πράγματα που υποτιμούν τους άλλους ή ρίχνουν το ηθικό τους. Αν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να ανέβεις στη σκηνή, αλλά όταν το κάνει κάποιος άλλος, ζηλεύεις, τον υπονομεύεις και κάνεις μικροπρεπή σχόλια πίσω από την πλάτη του, αυτό είναι έλλειψη ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι καλή αυτή η διαγωγή εκ μέρους σου —είναι ποταπή. Ακόμα κι αν μπορείς να εντοπίσεις τα ελαττώματα των άλλων, πρέπει και πάλι να τους ενθαρρύνεις. Πρέπει να το κάνεις αυτό επειδή είναι αδελφοί και αδελφές, δεν είναι επαγγελματίες ούτε έχουν περάσει επαγγελματική εκπαίδευση, και το ότι μπορούν να τραγουδούν όπως τραγουδούν τώρα είναι καθαρά αποτέλεσμα της δικής τους εξερεύνησης, εξάσκησης και σκληρής δουλειάς. Γιατί, λοιπόν, να μην τους ενθαρρύνεις; Αν μάθεις να δείχνεις ενθάρρυνση και ανεκτικότητα, και μπορείς ακόμα να τους μεταχειρίζεσαι σωστά με αγάπη και ανεκτικότητα ακόμα κι όταν παρατηρείς κάποια ελαττώματα στο τραγούδι τους, τότε αυτό δείχνει ότι έχεις ανθρώπινη φύση. Κάποιοι άνθρωποι συγκρίνουν πάντα τους τραγουδιστές του οίκου του Θεού με επαγγελματίες τραγουδιστές του άπιστου κόσμου, και γι’ αυτό περιφρονούν τους τραγουδιστές στον οίκο του Θεού και κολλάνε στο παραμικρό λαθάκι. Αυτό είναι έλλειψη ανθρώπινης φύσης. Αν συνέχεια επισημαίνεις τα ελαττώματα των άλλων και νομίζεις συνέχεια ότι είσαι καλύτερος και ανώτερος από τους άλλους, τότε γιατί δεν μπορείς να τραγουδήσεις εσύ ένα τραγούδι που να συγκινεί τους ανθρώπους; Μην κολλάς σε τυχόν μικρολαθάκια που κάνουν οι άλλοι. Οι τραγουδιστές της εκκλησίας δεν προέρχονται από επαγγελματικό υπόβαθρο, αλλά έχουν κάτι ξεχωριστό πάνω τους: Κάνοντας αυτό το έργο, δεν κάνουν καριέρα. Κάνουν το καθήκον τους. Το καθήκον τους είναι να χρησιμοποιούν τη φωνή τους για να τραγουδούν τα λόγια του Θεού, και να μαρτυρούν και να διακηρύσσουν τα λόγια του Θεού. Επομένως, πρέπει να τους ενθαρρύνεις. Δεν είναι καλό αυτό; (Ναι.) Αυτό σημαίνει να έχεις ανθρώπινη φύση. Μην κολλάς σε μικρολαθάκια όταν ακούς έναν νέο τραγουδιστή να τραγουδάει, λέγοντας: «Η φωνή αυτού του ανθρώπου δεν είναι καλή. Δεν είναι εξευγενισμένη. Είναι εκτός ρυθμού και η τονικότητά του είναι λάθος —δεν θα ακούσω! Κανείς δεν πρέπει να τον ακούει και κανείς δεν πρέπει να του κάνει “like”!» Γιατί είσαι τόσο ψείρας σ’ αυτό το ζήτημα; Μήπως το να τραγουδάει λίγο εκτός ρυθμού, να μην έχει τόση εμπειρία και μαεστρία στο τραγούδι ή να τραγουδάει με τρόπο μη επαγγελματικό είναι αντίθετο με τις αλήθεια-αρχές; Δεν είναι. Αυτός κάνει το καθήκον του, οπότε θα πρέπει να κρίνεις το τραγούδι του με βάση τις αρχές της εκτέλεσης ενός καθήκοντος, και όχι με βάση τα δικά σου γούστα και τις δικές σου οπτικές. Για να το θέσω ωμά, τι ξέρεις εσύ; Αν ξέρεις τόσο πολλά για το τραγούδι, γιατί δεν έχεις τραγουδήσει ούτε ένα τραγούδι σε υποδειγματικό επίπεδο; Εφόσον δεν έχεις τραγουδήσει σε υποδειγματικό επίπεδο, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κριτικάρεις τους άλλους. Φυσικά, ακόμα κι αν μπορείς να τραγουδήσεις σε υποδειγματικό επίπεδο, και πάλι δεν πρέπει να κριτικάρεις τους άλλους. Η εκτέλεση αυτού του έργου εκ μέρους τους δεν αποτελεί από μόνη της ενασχόληση με τον καλλιτεχνικό κλάδο ούτε εργασία στον χώρο των τεχνών —είναι εκτέλεση καθήκοντος και διακήρυξη των λόγων του Θεού, κάτι που είναι διαφορετικής φύσης. Είτε τραγουδάνε καλά είτε όχι, το κάνουν με την καρδιά τους —κάνουν το καθήκον τους. Όσο για το επαγγελματικό τους επίπεδο, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Σε επαγγελματικό επίπεδο μπορεί να φτάσει κανείς μόνο σταδιακά μέσα από τη μάθηση και τη μακροχρόνια εξάσκηση. Οι νέοι τραγουδιστές του οίκου του Θεού βρίσκονται προς το παρόν στο επίπεδο που βρίσκονται. Οι άνθρωποι πρέπει να τους μεταχειρίζονται σωστά —όλοι πρέπει να τους ενθαρρύνουν και να τους υποστηρίζουν. Μην κολλάς σε τυχόν μικρολαθάκια και μην κάνεις επίδειξη. Αν κάνεις επίδειξη, οι άνθρωποι θα σε σιχαθούν. Αν δεν κάνεις επίδειξη και αντίθετα ακούσεις μερικές φορές ακόμα, οι άλλοι θα σκεφτούν ότι είσαι αρκετά καλός άνθρωπος, κάποιος που έχει θεοφοβούμενη καρδιά, που η καρδιά του είναι με τον οίκο του Θεού και που έχει ανεκτικότητα, κι αυτό είναι τότε ένα δυνατό σημείο, μια αρετή της ανθρώπινης φύσης σου. Αν το κάνεις αυτό, οι άνθρωποι θα σε συμπαθήσουν και ο Θεός θα σε συμπαθήσει κι Αυτός. Αν κάνεις επίδειξη, βρίσκοντας πάντα ελαττώματα για να δείξεις ότι είσαι πανέξυπνος και ειδικός, τότε υπονομεύεις και αναστατώνεις το έργο του οίκου του Θεού. Αν υπονομεύεις το έργο, μπορεί να σε συμπαθήσει ο Θεός; (Όχι.) Ο Θεός δεν πρόκειται να σε συμπαθήσει και ούτε πρόκειται να σε συμπαθήσουν οι αδελφοί και οι αδελφές. Σε πρόσβαλαν κάπως οι τραγουδιστές; Γιατί πρέπει να κάνεις επίδειξη και να τους υπονομεύεις έτσι; Έναν άνθρωπο μόνο υπονομεύεις; Όχι, υπονομεύεις το έργο του οίκου του Θεού, υπονομεύεις τον Θεό. Αν το κάνεις αυτό, μπορεί να σε συμπαθήσει ο Θεός; Ακόμα κι αν ακούς λάθη στα τραγούδια που τραγουδούν, δεν πρέπει να τους κρίνεις, γιατί το να φτάσεις σε επαγγελματικό επίπεδο σε οποιοδήποτε εξειδικευμένο έργο δεν είναι κάτι που γίνεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι εύκολο —απαιτεί εξάσκηση και πρακτική, καθώς και καθοδήγηση από επαγγελματίες· επιπλέον, ο καθένας έχει έφεση σε κάτι διαφορετικό. Εφόσον ακόμα κι ο Θεός δεν τους θέτει απαιτήσεις που βασίζονται σε επαγγελματικά πρότυπα, εσύ τι δικαίωμα έχεις να το απαιτείς αυτό από εκείνους; Δεν είναι ορθολογικό να απαιτείς πάντα από τους άλλους να φτάνουν σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο· αυτό είναι αλαζονεία και επίδειξη. Όταν οι άλλοι ξεχωρίζουν, εσύ μέσα σου στενοχωριέσαι και σε πιάνει ατελείωτη ζήλια, και θέλεις πάντα να πεις κάποια σαρκαστικά και αιχμηρά λόγια για να ικανοποιήσεις τη ματαιοδοξία σου. Πόσο ευτελές είναι να το κάνεις αυτό! Είναι ποταπό και ελεεινό, κι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει συνείδηση ούτε λογική. Πρέπει να κάνεις πράγματα που ωφελούν τους άλλους, πράγματα που αξίζουν τον θαυμασμό των άλλων και τα οποία επίσης θυμάται κι ο Θεός. Μην κάνεις πράγματα που υπονομεύουν τους άλλους. Θα το θυμάσαι αυτό; (Ναι.) Αν δεν μπορείς να καταφέρεις να είσαι ανεκτικός, υποστηρικτικός και ενθαρρυντικός, και δεν μπορείς να προστατεύσεις και να διαφυλάξεις το έργο της εκκλησίας, αν δεν έχεις αυτήν την ανθρώπινη φύση, τότε τουλάχιστον μην κάνεις ούτε να λες πράγματα που υπονομεύουν τους άλλους. Αυτό είναι το ελάχιστο που πρέπει να γίνει —αυτό είναι το όριο.