Όλοι θέλουν να κερδίσουν ευλογίες. Κανείς δεν θέλει να καταστραφεί και να σταλεί στην κόλαση, αλλά πολλοί άνθρωποι, άθελά τους, κάνουν κακό ξανά και ξανά, κατεβαίνοντας με μεγάλη ταχύτητα το μονοπάτι που οδηγεί στην κόλαση. Κάποιοι άνθρωποι αγνοούν ξανά και ξανά τις ευκαιρίες που τους δίνει ο οίκος του Θεού να κάνουν το καθήκον τους, αγνοούν το Άγιο Πνεύμα όταν τους συγκινεί και τους επιπλήττει, και αγνοούν τη βοήθεια και τις προσδοκίες του οίκου του Θεού. Επιμένουν να ενεργούν επιπόλαια, να δρουν αχαλίνωτα κάνοντας κακά πράγματα, να ενεργούν αυθαίρετα και ασύδοτα, και να προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, ενώ δεν κάνουν αυτοκριτική ούτε στο ελάχιστο. Δεν είναι αδιόρθωτοι και ξεδιάντροποι; Συνεχώς διαπράττεις το κακό μ’ αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι ότι σε αναγκάζουν άλλοι να το κάνεις —προφανώς πρόκειται για δική σου επιλογή, για κάτι που σου αρέσει προσωπικά και που κάνεις με χαρά. Αν κάποιος πει ότι το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις είναι μονοπάτι αντίστασης στον Θεό και μονοπάτι που οδηγεί στην κόλαση, στενοχωριέσαι και νιώθεις αρνητικός. Γιατί νιώθεις αρνητικός; Δεν το προκάλεσες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου αυτό και δεν θερίζεις ό,τι έσπειρες; Δεν σου αξίζει; Κάποιοι λένε: «Διαπράττω το κακό χωρίς να το θέλω. Κάθε φορά θέλω να κάνω τα πράγματα καλά, αλλά όταν τελειώσω, διαπιστώνω ότι οι συνέπειες των πράξεών μου δεν είναι και πολύ καλές». Έχεις διαπράξει το κακό, έχεις προκαλέσει διαταράξεις και αναστάτωση, και έχεις προκαλέσει απώλειες στο έργο της εκκλησίας. Ακόμα κι αν δεν βρεθείς υπόλογος για τις παραβάσεις σου, αυτές έχουν αφήσει κρυφούς κινδύνους στο πέρασμά τους και θα μπορούσες στο μέλλον να τις διαπράξεις ξανά. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι ακριβώς όπως ένα μονοπάτι στο οποίο έχει βαδίσει κάποιος —όπου κι αν έχει πατήσει, είναι βέβαιο ότι θα αφήσει ίχνη. Αναγνωρίζεις τις παραβάσεις που έχεις διαπράξει; Νιώθεις μεταμέλεια γι’ αυτές; Νιώθεις υπόχρεος και λυπημένος; Κλαις πικρά εξαιτίας τους; Έχεις μεταστραφεί; Μισείς πραγματικά τις κακές σου πράξεις; Έχεις εγκαταλείψει το κακό που βρίσκεται στα χέρια σου και έχεις μετανοήσει πραγματικά στον Θεό; Κάποιοι λένε: «Κι εγώ μισώ τον εαυτό μου. Έχω αυτοχαστουκιστεί αμέτρητες φορές όταν ήμουν μόνος μου και επίσης έχω γονατίσει ενώπιον του Θεού, κλαίγοντας γοερά ενώ προσευχόμουν». Μπορεί να έχεις περάσει από αυτές τις διαδικασίες, αλλά ο Θεός δεν κοιτάζει αυτές τις διαδικασίες. Αυτό που κοιτάζει ο Θεός είναι οι εκδηλώσεις σου. Όταν προκύψει ξανά η ίδια περίσταση ή σου ανατεθεί ξανά το ίδιο καθήκον, πώς το μεταχειρίζεσαι; Έχεις ειλικρίνεια και αφοσίωση; Μπορείς να πληρώσεις το τίμημα; Μπορείς να ενεργήσεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού; Ποιες είναι οι εκδηλώσεις της μεταστροφής σου; Έχεις εγκαταλείψει το κακό που βρίσκεται στα χέρια σου; Συνεχίζεις ακόμα να κάνεις τα κακά πράγματα που έκανες στο παρελθόν; Συνεχίζεις να λες ψέματα, να ενεργείς αυθαίρετα και ασύδοτα, να πηγαίνεις κόντρα στις εργασιακές ρυθμίσεις και τις αλήθεια-αρχές, να ενεργείς σύμφωνα με τις δικές σου φιλοδοξίες και επιθυμίες, και να συνωμοτείς με κακούς ανθρώπους για να προκαλέσεις διατάραξη και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας; Αν συνεχίζεις να ενεργείς μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε η μετάνοιά σου και το γοερό σου κλάμα είναι ψεύτικα και επιπόλαια. Πώς χαρακτηρίζεται η επιπόλαιη, ψεύτικη μετάνοια; (Ως υποκρισία.) Χαρακτηρίζεται ως υποκρισία; Χαρακτηρίζεται ως εξαπάτηση. Είναι ακριβής αυτή η δήλωση; (Ναι.) Στα μάτια του Θεού, τέτοια γοερά κλάματα και τέτοια μετάνοια αποτελούν εξαπάτηση. Για παράδειγμα, ο Θεός λέει: «Προσφέρετέ Μου πέντε κιλά ρύζι από τη φετινή συγκομιδή». Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να τα προσφέρουν και θέλουν να τα κρατήσουν για να τα φάνε αυτοί, οπότε παίρνουν πέντε κιλά από σκύβαλα ρυζιού και τα βάζουν στον βωμό. Όταν ρωτηθούν τι είναι αυτό, λένε ότι είναι ακατέργαστο ρύζι. Ο Θεός λέει: «Δεν σου ζήτησα ρύζι;» Αυτοί λένε: «Ρύζι είναι και το ακατέργαστο». Είναι εξαπάτηση αυτό; (Ναι.) Είναι θρασύτατη εξαπάτηση. Αφότου κάνεις το κακό, εξομολογείσαι την αμαρτία σου, λες επανειλημμένα ότι έχεις χρέος προς τον Θεό, και μάλιστα κλαις γοερά, αλλά μετά συμπεριφέρεσαι λες και δεν συνέβη τίποτα και συνεχίζεις να ενεργείς όπως πριν. Ο Θεός χαρακτηρίζει αυτού του είδους τη συμπεριφορά ως εξαπάτηση. Στα μάτια του Θεού, αυτού του είδους η συμπεριφορά εξαπάτησης ισοδυναμεί με κακές πράξεις. Αν έχεις πραγματικά την αποφασιστικότητα ν’ αλλάξεις και να ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, δεν χρειάζεται να παίρνεις αποφάσεις ούτε να κλαις γοερά. Κάν’ το πρώτα. Δώσε έναν όρκο στον Θεό όταν μπορείς να το κάνεις. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, τότε δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δώσεις όρκο. Αν δώσεις όρκο, ο Θεός θα τον πάρει σοβαρά και θα απαιτήσει το αποτέλεσμα αυτού που ορκίστηκες. Αν δεν μπορείς να τον εκπληρώσεις, στα μάτια του Θεού αυτό είναι εξαπάτηση —η εξαπάτηση προς τον Θεό γίνεται ακόμα μια κακή πράξη που καταγράφεται εις βάρος σου. Αν, λοιπόν, δεν μπορείς να μετανοήσεις πραγματικά και αντ’ αυτού εξαπατάς τον Θεό με τους όρκους σου, τότε το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις οδηγεί στην καταστροφή. Καθεμία από τις κακές σου πράξεις είναι ένα χτύπημα στις πύλες της κόλασης· ίσως ένα από αυτά τα χτυπήματα να τις ανοίξει τελικά, και τότε θα έχει έρθει η ώρα να πεθάνεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για κάποιους ανθρώπους, από τη στιγμή που άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό έως τώρα, όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές τους ήταν να συσσωρεύουν διαρκώς κακές πράξεις και να χτυπάνε τις πύλες της κόλασης, και ταυτόχρονα να συσσωρεύουν τον θυμό του Θεού· περιμένουν να πέσει πάνω τους η τιμωρία του Θεού. Άλλοι, ωστόσο, προχωράνε προς μια θετική και σωστή κατεύθυνση στη διαδικασία της πίστης στον Θεό. Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι ο δρόμος προς τη βασιλεία των ουρανών. Κατά την περίοδο αυτή, παρόλο που είναι επαναστατικοί και αποκαλύπτουν διεφθαρμένες διαθέσεις, και φυσικά έχουν επίσης αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με τον Θεό, καθώς και τη δική τους βούληση καθώς κάνουν το καθήκον τους, ενώ αποκαλύπτουν αυτές τις εκδηλώσεις ή επιδίδονται σε αυτές τις συμπεριφορές, ταυτόχρονα αποδέχονται συνεχώς την αλήθεια, αποβάλλουν συνεχώς τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους και τις μεταμορφώνουν· έχουν πραγματικά μεταστραφεί, και παρουσιάζουν τις εκδηλώσεις και την πραγματικότητα της αποδοχής της αλήθειας και της υποταγής σ’ αυτή. Αυτού του είδους οι άνθρωποι, αν και κάποτε διέπραξαν πολλές παραβάσεις και έκαναν κάποια πράγματα που ο Θεός απεχθάνεται και καταδικάζει, αφότου κατανόησαν την αλήθεια και μεταστράφηκαν, σταδιακά αποτίναξαν τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις και δεν πράττουν πλέον το κακό. Με τη μεταστροφή τους, καθώς και με την αποφασιστικότητα και την απόφαση που έχουν πάρει να υπομείνουν τις κακουχίες και να πληρώσουν το τίμημα για την αλήθεια, συγκινούν τον Θεό. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειές τους και οι πράξεις τους, καθώς και οι καλές πράξεις που προετοιμάζουν κερδίζουν σταδιακά την αποδοχή και την έγκριση του Θεού, κι επιπλέον αυτά τα πράγματα τα θυμάται ο Θεός. Αν κρίνουμε από τις συνολικές εκδηλώσεις αυτού του είδους ανθρώπων, εκείνοι είναι, όπως λέτε συχνά, κατά βάση σωστοί άνθρωποι. Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν αυτοί οι σωστοί άνθρωποι είναι το μονοπάτι που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, το μονοπάτι που οδηγεί στη σωτηρία. Οι άνθρωποι αυτού του είδους βαδίζουν στο μονοπάτι της σωτηρίας. Φυσικά, οι εκδηλώσεις τους ουσιαστικά δεν είναι το αποτέλεσμα της πίεσης, της επίβλεψης, της διαχείρισης ή του κλαδέματος από άλλους ούτε της ρύθμισης των διοικητικών διαταγμάτων της εκκλησίας. Αντίθετα, μεταστρέφονται με δική τους πρωτοβουλία και, στη ζωή-είσοδό τους, έχουν τα δικά τους προσωπικά πλάνα και σχέδια, καθώς και τη δική τους ενεργητική αποφασιστικότητα. Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι το σωστό μονοπάτι. Με αυτές τις θετικές, ενεργές εκδηλώσεις, προετοιμάζουν καλές πράξεις για τον δικό τους προορισμό. Η προσωπική, υποκειμενική τους επιδίωξη είναι αυτή που καθορίζει το μονοπάτι που ακολουθούν και που καθορίζει τη στάση του Θεού απέναντί τους. Τελικά, λόγω της προσωπικής, υποκειμενικής τους επιδίωξης, μπορούν να λάβουν από τον Θεό μια κατάλληλη ετυμηγορία κι έναν κατάλληλο προορισμό.

Πείτε Μου, πώς θα πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι δίκαιες πράξεις και σε ποια κατάσταση και σε ποιες συνθήκες θα πρέπει να το κάνουν αυτό, προκειμένου να θεωρηθεί ότι προετοιμάζουν καλές πράξεις; Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να έχουν θετική και ενεργητική στάση και, όσο κάνουν το καθήκον τους, να δείχνουν αφοσίωση, να μπορούν να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και να διαφυλάττουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Το πιο σημαντικό είναι να είναι κανείς θετικός και ενεργητικός. Αν είσαι πάντα παθητικός, αυτό αποτελεί πρόβλημα. Είναι σαν να μην είσαι μέλος του οίκου του Θεού· δεν κάνεις το καθήκον σου, αλλά, αντιθέτως, δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να το κάνεις κατ’ απαίτηση ενός εργοδότη για να πάρεις τον μισθό σου· δεν το κάνεις εθελοντικά. Ακόμα κι αν κάνεις ένα μέρος του, το κάνεις επειδή πρέπει και το κάνεις παθητικά. Αν δεν εμπλέκονταν τα συμφέροντά σου, απλούστατα δεν θα το έκανες, ή αν δεν σε επέβλεπε κανείς, σίγουρα δεν θα το έκανες. Τέτοιου είδους αρνητικές και παθητικές ενέργειες δεν είναι καλές πράξεις. Επομένως, ένας τέτοιου είδους άνθρωπος είναι πολύ ανόητος. Είναι πολύ παθητικός ως προς το να κάνει θετικά πράγματα και να κάνει αυτά που πρέπει —δεν κάνει αυτά που μπορεί να σκεφτεί ούτε κάνει πράγματα για τα οποία είναι ικανός και τα οποία απαιτούν χρόνο και ενέργεια. Απλώς περιμένει και παρακολουθεί αμέτοχος, καθώς θεωρεί ότι είναι καλύτερο να τα κάνουν άλλοι. Αυτό είναι προβληματικό και είναι πολύ δύσκολο αυτός ο άνθρωπος να κάνει καλά το καθήκον του. Πρώτον, δεν είναι ότι το επίπεδό σου είναι ανεπαρκές· δεύτερον, δεν είναι ότι η εμπειρία σου είναι ανεπαρκής· τρίτον, δεν είναι ότι δεν έχεις τις σωστές καταστάσεις για να το κάνεις. Διαθέτεις το επίπεδο για να κάνεις αυτό το έργο και, αν δαπανήσεις τον χρόνο και την ενέργεια που χρειάζονται, θα μπορέσεις να το κάνεις, αλλά δεν το κάνεις, αδυνατείς να προετοιμάσεις καλές πράξεις. Αυτό είναι πολύ λυπηρό. Γιατί λέω ότι είναι λυπηρό; Διότι αν το αναλογιστείς μετά από πολλά χρόνια, θα το μετανιώσεις, και αν θελήσεις να επιστρέψεις σε εκείνο το έτος, εκείνον τον μήνα και εκείνη την ημέρα για να κάνεις αυτό το έργο, τα πράγματα θα έχουν αλλάξει και εκείνη η στιγμή θα έχει ήδη παρέλθει. Δεν θα σου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία όπως εκείνη· όταν περάσει εκείνη η ευκαιρία, πέρασε, όταν χαθεί, χάθηκε. Δεν έχει και μεγάλη σημασία αν χάσεις κάποιες σαρκικές απολαύσεις, όπως το να τρως καλό φαγητό ή να φοράς ωραία ρούχα, επειδή αυτά τα πράγματα είναι ανούσια και δεν έχουν κανέναν αντίκτυπο στη ζωή-είσοδό σου, στην προετοιμασία καλών πράξεων ή στον προορισμό σου. Ωστόσο, αν κάτι σχετίζεται με τη στάση που έχει ο Θεός απέναντί σου και το πώς σε αξιολογεί ή ακόμη και με το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις και τον προορισμό σου, τότε είναι πολύ λυπηρό να χάσεις την ευκαιρία να το κάνεις. Ο λόγος είναι ότι θ’ αφήσει πίσω ένα στίγμα και θα οδηγήσει σε τύψεις στο μελλοντικό μονοπάτι της ύπαρξής σου, και σε όλη σου τη ζωή δεν θα έχεις ποτέ άλλη ευκαιρία να επανορθώσεις. Δεν είναι λυπηρό αυτό; Δεν είναι λυπηρό αν έχεις πολύ χαμηλό επίπεδο και δεν μπορείς ν’ αναλάβεις αυτό το έργο· ο οίκος του Θεού μπορεί τότε να το αναθέσει σε κάποιον άλλο. Αν, όμως, είσαι ικανός να το κάνεις καλά, αλλά δεν το κάνεις, τότε αυτό είναι εξαιρετικά λυπηρό. Είναι μια ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός, αλλά εσύ δεν την παίρνεις στα σοβαρά, δεν αρπάζεις αυτήν την ευκαιρία και την αφήνεις να σου ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια· αυτό είναι πολύ λυπηρό! Για σένα, είναι λυπηρό· για τον Θεό, είναι απογοητευτικό. Ο Θεός σού έχει δώσει επαρκές επίπεδο και ανώτερες συνθήκες, επιτρέποντάς σου να βλέπεις κάποια πράγματα καθαρά και να είσαι ικανός γι’ αυτό το έργο. Ωστόσο, δεν έχεις τη σωστή στάση απέναντι στο καθήκον σου, δεν έχεις ειλικρίνεια, πόσο μάλλον αφοσίωση, και δεν θέλεις να βάλεις τα δυνατά σου για να το κάνεις καλά. Αυτό απογοητεύει σφόδρα τον Θεό. Έτσι, αν τεμπελιάζεις και νιώθεις πάντα ότι το έργο που σου ανατέθηκε είναι μπελάς και δεν θέλεις να το κάνεις, και γκρινιάζεις μέσα σου: «Γιατί ζητούν από εμένα να το κάνω και όχι από κάποιον άλλον;» τότε αυτή είναι μια ανόητη σκέψη. Όταν σου ανατίθεται ένα καθήκον, δεν είναι ένα ατυχές γεγονός, είναι τιμή και είναι εξύψωση του Θεού. Θα πρέπει να το αποδεχθείς με χαρά και να κάνεις το καθήκον που οφείλεις να κάνεις· δεν πρόκειται να σε εξαντλήσει. Αντιθέτως, αν κάνεις το καθήκον σου καλά, κατανοείς την αλήθεια και λύνεις προβλήματα, θα νιώθεις γαλήνη και σιγουριά στην καρδιά σου και δεν θα έχεις απογοητεύσει τον Θεό. Ενώπιον του Θεού, θα έχεις πίστη και θα μπορείς να φέρεσαι με το κεφάλι ψηλά. Αν δεν έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου και είσαι πάντα επιπόλαιος, τότε αυτό αποτελεί παράβαση και, ακόμη κι αν δεν έχεις προκαλέσει απώλειες, αυτή η παράβαση θα αφήσει μια ισόβια μεταμέλεια στην καρδιά σου. Αυτή η παράβαση θα είναι σαν μια μαύρη τρύπα δίχως πάτο· όποτε τη σκέφτεσαι, θα νιώθεις πόνο και ανησυχία, μια οδύνη που τρυπάει την καρδιά. Όχι μόνο δεν θα έχεις γαλήνη ή χαρά, αλλά αντιθέτως, ο πόνος της μεταμέλειας και το μαρτύριο θα σε συνοδεύουν σε όλη σου τη ζωή και δεν θα μπορέσουν ποτέ να σβηστούν. Δεν είναι αυτό κάτι που θα μετανιώνεις αιώνια; Και τι γίνεται από την οπτική του Θεού; Ο Θεός χρησιμοποιεί τις αλήθεια-αρχές για να χαρακτηρίσει αυτό το ζήτημα, επομένως η φύση του είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο νομίζεις. Καταλάβατε; (Ναι.) Ο Θεός, λοιπόν, θα εξετάζει ολοκληρωμένα τις συνήθεις επιδόσεις σου και τη στάση σου απέναντι στην αλήθεια και στο καθήκον σου, για να δει σε ποιο μονοπάτι βαδίζεις. Ας υποθέσουμε ότι η στάση σου απέναντι στην αλήθεια και το καθήκον σου είναι πάντα επιπόλαιη και ότι δίνεις επιφανειακές υποσχέσεις, αλλά παρασκηνιακά δεν τις κάνεις πράξη, χασομεράς και σέρνεσαι, και δεν έχεις μια θετική στάση κατά την οποία λαμβάνεις υπόψη τις προθέσεις του Θεού. Παρόλο που προς τα έξω δεν προκαλείς διατάραξη και αναστάτωση, δεν κάνεις κακό, δεν ενεργείς αυθαίρετα και απρόσεκτα ούτε διαπράττεις παραπτώματα ανεξέλεγκτα, και φαίνεσαι άνθρωπος που τηρεί τους κανόνες και έχει αρκετά καλή συμπεριφορά, δεν κάνεις με θετικότητα και ενεργητικότητα αυτό που σου ζητάει ο Θεός, αλλά αντιθέτως, είσαι πανούργος, λουφάρεις και αποφεύγεις να κάνεις αληθινό έργο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, σε ποιο ακριβώς μονοπάτι βαδίζεις πραγματικά; Ακόμη κι αν δεν είναι το μονοπάτι ενός αντίχριστου, αν μη τι άλλο είναι το μονοπάτι ενός ψευδοεπικεφαλής.

Κάποιοι άνθρωποι δείχνουν να έχουν υποταγή όταν κάνουν το καθήκον τους, κάνοντας ό,τι τους αναθέτει ο Άνωθεν. Όταν, όμως, τους ρωτάνε: «Κάνεις το καθήκον σου επιπόλαια; Το κάνεις σύμφωνα με τις αρχές;» δεν μπορούν να δώσουν καμία οριστική απάντηση και λένε μόνο αυτό: «Ενεργώ με βάση ό,τι οδηγίες μου δίνει ο Άνωθεν και δεν τολμώ να ενεργήσω ανεξέλεγκτα διαπράττοντας παραπτώματα». Όταν τους ρωτάνε αν έχουν εκπληρώσει την ευθύνη τους, εκείνοι απαντούν: «Λοιπόν, κάνω αυτά που πρέπει να κάνω». Έχουν συνέχεια μια τέτοια στάση στην εκτέλεση του καθήκοντός τους, δεν βιάζονται και είναι αδιάφοροι. Ναι μεν δεν έχουν προκύψει εμφανή προβλήματα, αλλά αν αξιολογηθεί σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, η εκτέλεση του καθήκοντός τους δεν είναι αποδοτική και δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Αλλά αυτούς δεν τους νοιάζει. Συνεχίζουν να ενεργούν με τον ίδιο επιπόλαιο τρόπο όπως και στο παρελθόν, και παραμένουν εξίσου παθητικοί σε πράγματα τα οποία θα έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία να κάνουν· δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Δεν είναι αγύριστα κεφάλια; Πάντα τέτοια στάση τηρούν: «Μπορεί εσύ να έχεις χίλια σχέδια, αλλά εγώ έχω έναν κανόνα. Έτσι είμαι εγώ. Για να δούμε τι μπορείς να μου κάνεις. Αυτή είναι η στάση μου!» Δεν έχουν κάνει τίποτα τρομερά ύπουλο ή κακό, αλλά έχουν κάνει και λίγες καλές πράξεις. Σε ποιο μονοπάτι θα έλεγες ότι βαδίζουν; Είναι καλή μια τέτοια στάση απέναντι στην πίστη στον Θεό και στο καθήκον; (Όχι.) Στο Βιβλίο της Αποκάλυψης στη Βίβλο, ο Θεός λέει το εξής: «Ούτως, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός Μου» (Αποκάλυψη 3:16). Είναι καλή μια τέτοια στάση, δηλαδή να είναι κανείς χλιαρός, κι ούτε ψυχρός ούτε ζεστός; (Όχι.) Και ένας άνθρωπος αυτού του είδους έχει στο μυαλό του τους δικούς του υπολογισμούς: «Εφόσον δεν διαπράττω κακό ούτε διαταράσσω το έργο της εκκλησίας κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου, δεν πρόκειται να καταδικαστώ. Αν είναι πολύ κουραστικό και απαιτεί υπερβολική ταλαιπωρία το να κάνω καλά το καθήκον μου, τότε δεν θα το κάνω. Δεν θα εξαντληθώ, αλλά ούτε και θα κάνω μεγάλα λάθη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα αποπεμφθώ ούτε θα αποκλειστώ, και παραμένω πολύ καλύτερος από εκείνους που δεν κάνουν κάποιο καθήκον. Έτσι, μένω χλιαρός, ούτε ψυχρός ούτε ζεστός. Ό,τι μου ζητήσεις να κάνω, θα το κάνω. Αλλά αν δεν μου πεις να κάνω κάτι, δεν θα παρέμβω. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα κουραστώ και, επιπλέον, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να μου βρουν τυχόν λάθη. Η προσέγγιση αυτή είναι υπέροχη!» Είναι καλός αυτός ο τρόπος διαγωγής; (Όχι.) Εφόσον ξέρεις ότι δεν είναι καλός, πώς πρέπει να αλλάξει η άσκησή σου; Αν δεν επιζητάς ποτέ να βαδίσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και επιμένεις ακόμα να ζεις σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά, τότε είσαι καταδικασμένος να μην έχεις καμία ελπίδα να φτάσεις στη σωτηρία. Αν φέρεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο στον κόσμο, τότε θα έχεις πράγματι ένα πλεονέκτημα. Η φιλοσοφία σου και η στάση σου απέναντι στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις θα σε προστατεύουν και, επίσης, δεν θα προσβάλλεις τους ανθρώπους. Επιπλέον, εκείνοι οι άνθρωποι της ανώτερης τάξης που έχουν κύρος και υπόληψη δεν θα νιώθουν ότι αποτελείς απειλή γι’ αυτούς και θα σε εκτιμούν πολύ όλοι τους. Ούτε οι άνθρωποι της κατώτερης τάξης που δεν έχουν θέση θα τολμάνε να σε προσβάλλουν. Έτσι, θα είσαι πολύ δημοφιλής —και στους ανθρώπους της κατώτερης τάξης και στους ανθρώπους της ανώτερης τάξης, θα είσαι κάποιος που θα επιζητούν να πάρουν με το μέρος τους, θα είσαι περιζήτητος και θα μπορείς να κινείσαι με ευκολία σε όλους τους κύκλους, υψηλούς και χαμηλούς, καλούς και κακούς. Ωστόσο, αν συνεχίσεις να τηρείς αυτήν τη στάση στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις μέσα στον οίκο του Θεού και ενώπιον του Θεού, αυτό δεν θα λειτουργήσει. Όλες οι διάφορες αρχές που σχετίζονται με την αλήθεια απαιτούν από σένα μια στάση, κι αυτή η στάση είναι είτε σωστή είτε λάθος, είτε άσπρη είτε μαύρη, είτε αληθινή είτε ψευδής —είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρη και ιδιαίτερα βασισμένη σε αρχές. Απαιτούν τη στάση σου και την ακριβή σου οπτική, και όχι να διαλέγεις τη μέση οδό στην προσέγγισή σου. Όσοι υιοθετούν μια προσέγγιση κατά την οποία διαλέγουν τη μέση οδό δεν μπορούν να μείνουν σταθεροί μπροστά στην αλήθεια. Μη σκέφτεσαι: «Κοίτα πόσο έξυπνος είναι ο τρόπος ζωής μου. Έμαθα να προστατεύω τον εαυτό μου χρησιμοποιώντας τη μέθοδο αυτή από παιδί και, όσο σκέφτομαι τη ζωή μου μέχρι τώρα, νιώθω ότι αυτή η μέθοδος είναι πολύ πρακτική. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, συνεχίζω να ζω σύμφωνα μ’ αυτήν τη μέθοδο. Στα χρόνια που πιστεύω στον Θεό, δεν έχω κλαδευτεί, δεν έχω αποτύχει σημαντικά κάνοντας το καθήκον μου, δεν έχω υποβληθεί σε κανέναν σοβαρό εξευγενισμό ή δοκιμασία, και ο Θεός δεν με έχει καταδικάσει ούτε με έχει αποστραφεί και απορρίψει ποτέ. Κοιτάξτε πόσο επιτυχημένος είμαι στη διαγωγή μου, πόσο επιδέξια φέρομαι!» Κάνεις λάθος! Δεν ξέρεις πώς να φέρεσαι —προσεγγίζεις το κάθε ζήτημα και την αλήθεια με μια επιτήδεια μέθοδο. Αυτή η μέθοδος είναι τελείως λανθασμένη και με το να το κάνεις αυτό δεν μπορείς να μείνεις σταθερός. Μην έχεις τη νοοτροπία να βασίζεσαι στην τύχη, με τη σκέψη: «Παλιά το έκανα αυτό και πάντα πετύχαινα. Ποτέ δεν απέτυχα και ποτέ δεν ρεζιλεύτηκα ούτε έδειξα την άγνοιά μου. Τώρα που πιστεύω στον Θεό, θα επιμείνω ακόμα σε αυτήν την εξαιρετικά εξεζητημένη στρατηγική για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις». Σ’ το λέω, αυτό είναι ανοησία εκ μέρους σου! Για ποιον λόγο λέει ο Θεός τόσο πολλά λόγια για να σώσει τους ανθρώπους; Ακριβώς για να τους δώσει τη δυνατότητα, υπό την καθοδήγηση αυτών των λόγων, να κατανοήσουν ποιο είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή και σε ποιο μονοπάτι πρέπει να βαδίσουν· για να σε αφήσει να διαλέξεις, όχι για να σε αφήσει να λουφάρεις εδώ ευκαιριακά. Αν ήταν για να σε αφήσει να λουφάρεις ευκαιριακά, τότε ο Θεός δεν θα έλεγε αυτά τα λόγια ούτε θα έκανε αυτό το έργο. Για ποιον λόγο, στη συναναστροφή μας σχετικά με διάφορα ζητήματα, ξεκαθαρίζονται απόλυτα όλα όσα αντιτίθενται στην αλήθεια; Ακριβώς για να σου γνωστοποιηθεί ποια είναι τα θετικά πράγματα και ποια τα αρνητικά, ώστε να τα ξεχωρίζεις καθαρά και να τα βλέπεις ξεκάθαρα. Τα θετικά και τα αρνητικά πράγματα είναι εντελώς φανερά, αποκαλυμμένα και διαυγή ενώπιον του Θεού —δεν είναι θολά. Επομένως, ο Θεός απαιτεί να είσαι ξεκάθαρος όταν κάνεις το οτιδήποτε και όταν επιλέγεις το μονοπάτι σου. Η στάση σου πρέπει να είναι ξεκάθαρη, και οι σκέψεις και οι απόψεις σου πρέπει να είναι ξεκάθαρες· δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα το διφορούμενο. Ό,τι αφορά την αλήθεια και τις αλήθεια-αρχές δεν περιλαμβάνει τίποτα το διφορούμενο —το μαύρο είναι μαύρο, το άσπρο είναι άσπρο, το ναι είναι ναι, το όχι είναι όχι. Ένα ψέμα, ακόμα κι αν το πει κανείς χίλιες φορές, παραμένει ψέμα και δεν μπορεί ποτέ να γίνει η αλήθεια. Η αλήθεια, ακόμα κι αν ελάχιστοι στον κόσμο την αποδέχονται ή αν πολλά έθνη την απορρίπτουν και την καταδικάζουν, δεν παύει να είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι πάντα η αλήθεια και σε καμία περίπτωση δεν θα γίνει πλάνη ή αίρεση. Όσοι άνθρωποι κι αν ακολουθούν αρνητικά πράγματα που είναι του Σατανά και όσα χρόνια κι αν αποτελούν αυτά κοσμική τάση, δεν παύουν να είναι αρνητικά πράγματα και δεν παύουν να είναι του Σατανά —δεν πρόκειται ποτέ να μετατραπούν σε θετικά πράγματα. Αντίθετα, τα θετικά πράγματα, ακόμα κι αν σ’ αυτόν τον κόσμο δέχονται επιθέσεις, καταπίεση και καταδίκη, δεν παύουν να είναι θετικά πράγματα και δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν αρνητικά. Ο Θεός είναι για πάντα Θεός, είναι για πάντα η ενσάρκωση της δικαιοσύνης και είναι για πάντα ο εκπρόσωπος όλων των θετικών πραγμάτων. Η θέση του Θεού είναι αμετάβλητη και η ουσία Του είναι αμετάβλητη. Ο Σατανάς, στο μεταξύ, είναι για πάντα ο Σατανάς, είναι για πάντα η ενσάρκωση του κακού, είναι για πάντα ο εκπρόσωπος του άξονα του κακού, είναι για πάντα αρνητικός και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει θετικό πράγμα.

Κάποιοι λένε: «Πρέπει να είσαι ευέλικτος όταν ζεις στην εκκλησία. Μην κλίνεις υπερβολικά προς καμία απ’ τις δύο κατευθύνσεις. Μην αποδέχεσαι την αλήθεια, αλλά ούτε να την αποστρέφεσαι· μην προσβάλλεις ούτε τις θετικές ούτε τις αρνητικές προσωπικότητες. Το καλύτερο είναι απλώς να το παίζεις ουδέτερος. Δεν αντιτίθεμαι στα θετικά πράγματα και δεν κατακρίνω τα αρνητικά. Ούτε γλείφω αυτούς που επιδιώκουν την αλήθεια ούτε προσπαθώ να κερδίσω την εύνοιά τους, ούτε τους πλησιάζω υπερβολικά. Ούτε από τους αντίχριστους απομακρύνομαι. Τι μπορείς να μου κάνεις; Κοίτα πόσο ξεκάθαρα καταλαβαίνω τη ζωή!» Είναι αυτό ξεκάθαρη κατανόηση; Δεν είναι ξεκάθαρη κατανόηση· είναι ανοησία. Είναι μπέρδεμα και ανικανότητα να ξεχωρίσεις το σωστό από το λάθος. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ένας μπερδεμένος άνθρωπος. Σου το λέω, αυτού του είδους οι διπρόσωποι, απλούστατα, δεν είναι καλοί. Ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας ζωής; (Δεν θα έχουν καμία έκβαση και κανέναν προορισμό.) Θα έχουν καταστρέψει τον ίδιο τους τον προορισμό. Αν και δεν αντιτίθενται στα θετικά πράγματα, ουσιαστικά, δεν τα έχουν αποδεχτεί ούτε αυτά. Το να μην αντιτίθεσαι δεν είναι το ίδιο με το να αποδέχεσαι, και το να μην κατακρίνεις τα αρνητικά πράγματα δεν είναι το ίδιο με το να τα εγκαταλείπεις. Μήπως νομίζεις ότι, με το να μην αποδέχεσαι τα θετικά πράγματα και να μην κατακρίνεις τα αρνητικά, έχεις εγκαταλείψει τα αρνητικά πράγματα και τις αρνητικές οπτικές; Δεν μπορείς να τα εγκαταλείψεις. Μόνο με την αποδοχή των θετικών πραγμάτων και με την αποδοχή της αλήθειας μπορούν σταδιακά να εγκαταλειφθούν και να διαλυθούν οι αρνητικές σκέψεις και απόψεις των ανθρώπων, καθώς και οι μοχθηρές σκέψεις και απόψεις που είναι του Σατανά· μόνο τότε μπορούν οι άνθρωποι να αποδεχτούν θετικές σκέψεις και απόψεις, μαζί με τους τρόπους άσκησης, τη διορατικότητα, την κατανόηση και τα κριτήρια που ευθυγραμμίζονται με τις αλήθεια-αρχές. Με άλλα λόγια, αν θέλεις να αποδεχτείς θετικές σκέψεις και απόψεις, αν θέλεις να αποδεχτείς την αλήθεια, αν θέλεις να εισέλθει μέσα σου η αλήθεια και να γίνει η ζωή σου, πρέπει πρώτα να αδειάσεις τον εαυτό σου από ό,τι έχει μέσα και μετά να αποδεχτείς την αλήθεια, και να επιτρέψεις στην αλήθεια να εισέλθει μέσα σου και να κατέχει εξουσία στην καρδιά σου. Αυτό σημαίνει να έχεις την αλήθεια ως ζωή. Έτσι γίνεται πράξη η επιδίωξη της αλήθειας. Ο πρωταρχικός σκοπός της πίστης στον Θεό είναι να αποκτήσεις την αλήθεια. Πρέπει να μπορείς να διακρίνεις διάφορες σκέψεις και απόψεις που πηγαίνουν κόντρα στην αλήθεια. Ειδικά αν είσαι το είδος του ανθρώπου που ακολουθεί τη φιλοσοφία του Σατανά, πρέπει να εγκαταλείψεις τις επιτήδειες σκέψεις και απόψεις κατά τις οποίες ακολουθείς τη μέση οδό ως προσέγγιση και να επαναστατήσεις συνειδητά εναντίον τους. Όταν ανακύπτουν τέτοιες σκέψεις και απόψεις στις περιστάσεις που συναντάς, πρέπει να συνειδητοποιείς ότι είναι εσφαλμένες και να σκέφτεσαι: «Τι λένε τα λόγια του Θεού; Τι απαιτεί ο Θεός; Όποιος απ’ τους τρόπους δράσης συμφωνεί με τις αλήθεια-αρχές, θα πάρω την πρωτοβουλία και θα πασχίσω να πράξω ανάλογα, χωρίς να αφήσω τις σκέψεις και τις απόψεις της προσέγγισης της μέσης οδού να με κυβερνούν ή να με εμποδίζουν να κάνω πράξη την αλήθεια. Αντίθετα, πρέπει να αφήσω τα λόγια του Θεού, την αλήθεια, να γίνουν τα κριτήρια για τη διαγωγή και τις πράξεις μου, καθώς και για την εκτέλεση του καθήκοντός μου». Μια τέτοια άσκηση θα φέρει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακόμα κι αν πρόκειται για ένα πολύ μικρό ζήτημα που δεν αξίζει να το θυμηθεί ο Θεός, αν μη τι άλλο, ο Θεός δεν θα το καταδικάσει. Καθώς σιγά σιγά οι πράξεις σου συσσωρεύονται μ’ αυτόν τον τρόπο, θα προετοιμάζονται λίγο λίγο οι καλές σου πράξεις. Αν οι πράξεις σου μπορούν να θεωρηθούν καλές πράξεις στα μάτια του Θεού, τότε θα έχεις ελπίδα. Θα αρχίσεις να έχεις σωστή και θετική κατεύθυνση και στόχο, και θα αρχίσεις να γίνεσαι θετικός άνθρωπος, σωστός άνθρωπος. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα έχεις απομακρυνθεί από το μονοπάτι της καταστροφής που οδηγεί στην κόλαση και σταδιακά θα έχεις στραφεί προς το μονοπάτι που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών. Αυτό είναι ένα καλό αποτέλεσμα που προκύπτει όταν μπορεί κάποιος να μεταστραφεί. Είναι εύκολο να το πετύχει κανείς αυτό; Εξαρτάται από τον βαθμό στον οποίο αγαπά την αλήθεια. Αν κάνεις ένα λάθος και το μόνο που λες είναι: «Πραγματικά, μισώ τον εαυτό μου! Πώς μπόρεσα να κάνω κάτι τόσο ευτελές και ελεεινό; Πραγματικά μου ’ρχεται να μου δώσω δυο σφαλιάρες!» και απλώς μισείς τον εαυτό σου, αυτό θα είναι εντελώς ανώφελο. Όταν κάνεις ένα λάθος, το κυριότερο είναι ότι θα πρέπει να μπορείς να διακρίνεις πού έγκειται το λάθος, τι σε οδήγησε στο να το κάνεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, ποια είναι η κύρια αιτία και ποια είναι η βάση και οι αρχές των πράξεών σου. Το κυριότερο, επίσης, είναι αν, όταν αντιμετωπίζεις κάποιο ζήτημα, ενεργείς συνειδητά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και επαναστατείς συνειδητά ενάντια στις σατανικές σου σκέψεις και απόψεις, στις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες σου, στις προθέσεις και τα σχέδιά σου. Αν έχεις κάνει συνειδητά όλα αυτά τα πράγματα, τότε έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις, κι αυτό είναι υπέροχο και έχεις αποκομίσει κάτι. Είναι καλό ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιθυμείτε να δείτε; Αυτό είναι που θέλετε να επιδιώξετε; (Ναι.) Τι άποψη έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα; Την εξής: «Δεν διαπράττω κακό ούτε προκαλώ διαταράξεις και αναστάτωση. Εφόσον δεν αποπέμπομαι από την εκκλησία πλήρους απασχόλησης, όλα καλά. Αν και δεν έχω προετοιμάσει πολλές καλές πράξεις, και στο καθήκον μου δεν είμαι πολύ αφοσιωμένος, δεν έχω μεγάλη ειλικρίνεια και δεν ασκούμαι ειλικρινά σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, από τη στιγμή που δεν κάνω κακό ούτε προκαλώ διαταράξεις και αναστάτωση, δεν αρκεί αυτό;» Τι άποψη είναι αυτή; Είναι μια εκφυλισμένη σκέψη και άποψη, κάποια που δεν επιζητά την πρόοδο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νομίζεις ότι, εφόσον δεν κάνεις κακό και δεν προκαλείς διαταράξεις και αναστάτωση, είσαι καλός άνθρωπος, είσαι ευγενής άνθρωπος, μπορείς να μείνεις σταθερός και ό,τι κάνεις ευθυγραμμίζεται με την αλήθεια. Σου το λέω, αυτό είναι λάθος —είναι ένας ανόητος τρόπος σκέψης! Το να μην κάνεις κακό δεν είναι το ίδιο με το να προετοιμάζεις καλές πράξεις. Το να μην κάνεις κακό και το να προετοιμάζεις καλές πράξεις είναι δύο διαφορετικές έννοιες. Το να κάνεις το καθήκον σου χωρίς να κάνεις κακό είναι αυτό που οφείλει να κάνει ένα δημιουργημένο ον· είναι μια εκδήλωση που θα πρέπει να έχουν όσοι διαθέτουν τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι λένε: «Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν φόνο, αλλά εγώ δεν το έχω κάνει αυτό· αυτός ο άνθρωπος έκλεψε πράγματα από άλλους ανθρώπους, αλλά εγώ δεν το έχω κάνει αυτό. Αυτό σημαίνει ότι είμαι καλός άνθρωπος». Αξίζει να καυχιέται κανείς γι’ αυτό; Είναι σωστός ο ισχυρισμός τους; (Όχι.) Αυτό είναι σύγχυση διαφορετικών εννοιών. Το να μην είναι κανείς κλέφτης, να μη διαπράττει φόνο ή εμπρησμό και να μην επιδίδεται σε παράνομες σεξουαλικές σχέσεις δεν είναι το ίδιο με το να είναι καλός άνθρωπος. Το να μην κάνει κάποιος κακό ή να μην παραβιάζει τον νόμο είναι διαφορετική έννοια από το να είναι καλός άνθρωπος. Το να είναι κανείς καλός άνθρωπος έχει τα δικά του πρότυπα. Το να μην κάνεις κακό και το να προετοιμάζεις καλές πράξεις είναι επίσης δύο ξεχωριστές έννοιες. Το να κάνεις το καθήκον σου χωρίς να κάνεις κακό είναι κάτι που πρέπει να καταφέρεις ως κανονικός άνθρωπος. Όμως, το να προετοιμάζεις καλές πράξεις σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις πράξη την αλήθεια και να εκπληρώνεις το καθήκον σου με ενεργητικότητα και θετικότητα, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού και τις αλήθεια-αρχές. Πρέπει να έχεις αφοσίωση, να είσαι πρόθυμος να υπομείνεις κακουχίες και να πληρώσεις ένα τίμημα, να είσαι πρόθυμος ν’ αναλάβεις ευθύνες και να μπορείς να ενεργείς με θετικότητα και ενεργητικότητα. Όλες οι πράξεις που γίνονται σύμφωνα μ’ αυτές τις αρχές είναι κατά βάση καλές πράξεις. Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλα ή μικρά ζητήματα, αν είναι αξιομνημόνευτα για τους άλλους ή όχι, αν τα έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι άνθρωποι ή τα θεωρούν ασήμαντα ή αν οι άλλοι τα θεωρούν άξια προσοχής· στα μάτια του Θεού είναι όλα καλές πράξεις. Αν έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις, στο τέλος θα σου φέρουν ευλογίες, όχι συμφορές. Κάποιοι άνθρωποι δεν προετοιμάζουν καθόλου καλές πράξεις και αρκούνται απλώς στα εξής: «Κάνω ό,τι μου λένε να κάνω και πηγαίνω όπου μου λένε να πάω. Ποτέ δεν μιλάω ούτε ενεργώ αυθαίρετα και ποτέ δεν κάνω σκανταλιές ώστε να δημιουργήσω μπελάδες ή να προκαλέσω διατάραξη και αναστάτωση. Είμαι πραγματικά υπάκουος και συμπεριφέρομαι καλά». Πάντα τρέφουν μια τέτοια στάση. Δεν αναζητούν ενεργά την αλήθεια ούτε τηρούν τις αρχές στην εκτέλεση του καθήκοντός τους. Όταν ανακαλύπτουν τις αποκλίσεις και τα λάθη τους, δεν τα διορθώνουν ούτε τα αλλάζουν αμέσως. Όταν συνειδητοποιούν ότι ήταν επαναστατικοί και αποκάλυψαν διεφθαρμένες διαθέσεις, δεν κάνουν ποτέ αυτοκριτική ούτε αναζητούν ενεργά την αλήθεια για να επιλύσουν το πρόβλημα· αντίθετα, απλώς κάνουν ό,τι θέλουν. Αν και δεν έχουν διαπράξει κανένα μεγάλο κακό που θα προκαλούσε απώλειες στα συμφέροντα του οίκου του Θεού, δεν παύουν να έχουν επηρεάσει την πρόοδο του έργου της εκκλησίας. Στην καλύτερη περίπτωση, η εκτέλεση των καθηκόντων τους είναι απλή δουλειά, και η απλή δουλειά, από τη φύση της, απέχει από το να θεωρηθεί καλή πράξη. Άρα, πώς ορίζονται τελικά οι καλές πράξεις; Καλές πράξεις είναι όταν αυτό που κάνεις είναι αν μη τι άλλο χρήσιμο για τη δική σου ζωή-είσοδο και τη ζωή-είσοδο των αδελφών, αλλά και ωφέλιμο για το έργο του οίκου του Θεού. Αν είναι ωφέλιμο για σένα, για τους άλλους και για τον οίκο του Θεού, τότε η απόδοσή σου είναι αποτελεσματική ενώπιον του Θεού και την εγκρίνει ο Θεός. Ο Θεός θα σε βαθμολογήσει. Οπότε, αξιολόγησε τα εξής: Πόσες καλές πράξεις έχεις προετοιμάσει όλα αυτά τα χρόνια; Μπορούν αυτές οι καλές πράξεις ν’ αντισταθμίσουν τις παραβάσεις σου; Αφού τις αντισταθμίσουν, πόσες καλές πράξεις απομένουν; Πρέπει να βαθμολογήσεις τον εαυτό σου και να το καταλάβεις απόλυτα αυτό· δεν πρέπει να είσαι μπερδεμένος γι’ αυτό το ζήτημα.

Πείτε Μου, είναι απαραίτητη η συναναστροφή Μου πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα; (Ναι.) Πρέπει να σας πω αυτά τα λόγια και να σας κάνω κάποιες υποδείξεις. Ο σκοπός για τον οποίο σας κάνω αυτές τις υποδείξεις δεν είναι να σβήσω τον ενθουσιασμό σας ούτε να σας χλευάσω, πόσο μάλλον να σας καταδικάσω, αλλά είναι να σας κάνω μια υπενθύμιση, να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου, ώστε να μάθετε, αυτήν τη στιγμή, τώρα, επί του παρόντος, σε τι περιστάσεις βρίσκεστε, ποια είναι η κατάστασή σας και ποιοι είναι οι πιθανοί κίνδυνοι. Πρέπει να τα ξεκαθαρίσετε αυτά τα πράγματα στην καρδιά σας. Οι άνθρωποι, κατά την πίστη τους στον Θεό, πρέπει να εξετάζουν συνέχεια και συχνά ποια είναι η κατάστασή τους ενώπιον του Θεού. Πρέπει να γνωρίζουν συνέχεια και ξεκάθαρα πώς είναι η σχέση τους με τον Θεό, αν υπάρχουν συγκρούσεις και εμπόδια ανάμεσα στους ίδιους και τον Θεό, αν έχουν αντιλήψεις και παρανοήσεις για τον Θεό, αν έχουν παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό και πώς βλέπει ο Θεός τις συνολικές τους εκδηλώσεις. Οι άνθρωποι πρέπει να τα καταλάβουν και να τα μάθουν αυτά τα πράγματα· κάτι τέτοιο είναι πολύ ωφέλιμο για τη ζωή-είσοδό τους. Ο σκοπός μιας τέτοιας άσκησης είναι να διασφαλιστεί ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να ενεργούν με ακρίβεια σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Να μην παραστρατούν, να μη νιώθουν αυτάρεσκοι, και να μην εξαπατούν τον εαυτό τους και τους άλλους. Το να μην παραστρατείς σημαίνει να μην ακολουθείς το δικό σου μονοπάτι στο οποίο έχεις αποκλίνει. Θεωρείς ότι η απόδοσή σου στην πίστη στον Θεό είναι μια χαρά, οπότε συνεχίζεις να βαδίζεις έτσι. Τελικά, όμως, έχεις αποκλίνει από το σωστό μονοπάτι· ο Θεός σε έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό και το Άγιο Πνεύμα έχει σταματήσει να εργάζεται μέσα σου. Ο Θεός σε απεχθάνεται, όμως εσύ συνεχίζεις να νομίζεις ότι τα πας καλά στην πίστη σου: «Έχω κερδίσει πράγματα από την πίστη μου στον Θεό. Τώρα μπορώ να υπομείνω κακουχίες, τώρα δεν κάνω κακό, ξέρω πώς να αποφεύγω να προκαλώ διαταράξεις, και ξέρω τώρα γιατί αποπέμπονται ή απομονώνονται εκείνοι που προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση και γιατί δεν τους επιτρέπεται να κάνουν καθήκον». Δεν αρκεί να γνωρίζεις αυτά τα πράγματα. Πρέπει να γνωρίζεις πώς να ενεργείς ώστε να ακολουθείς την οδό του Θεού, πώς να ασκείσαι ώστε να βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι και πώς να ενεργείς ώστε να μπορέσεις να φτάσεις στη σωτηρία. Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά· πρέπει να τα επανεξετάζεις και να εξάγεις συμπεράσματα σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτά ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα. Ας συνεχίσουμε τη συναναστροφή σχετικά με το ζήτημα πάνω στο οποίο συναναστρεφόμαστε αυτήν την περίοδο.