Παράρτημα: Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν οι άνθρωποι καθορίζει αυτό που θα θερίσουν τελικά

Ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο πιστεύει κανείς στον Θεό; Είναι να αποκτήσει χάρη και ευλογίες; Είναι να αποφύγει να ζήσει μια κενή ζωή και να απελευθερωθεί από τα ενδιαφέροντα χαμηλού επιπέδου; (Όχι.) Ποιος είναι, λοιπόν; (Να αποκτήσει την αλήθεια.) Να αποκτήσει την αλήθεια, να κερδίσει τη ζωή. Άραγε, λοιπόν, όλα αυτά που κάνουν οι άνθρωποι κάθε μέρα κατευθύνονται προς αυτόν τον στόχο; Ο χρόνος και η ενέργεια που αφιερώνεις κάθε μέρα στην εκτέλεση του καθήκοντός σου έχουν αποκλειστικά αυτόν τον στόχο; Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό χωρίς τον ξεκάθαρο στόχο της απόκτησης της αλήθειας. Κατά βάθος, δεν έχουν σαφή ιδέα γι’ αυτήν την πτυχή των οραμάτων και δεν ξέρουν ποιος είναι ο σκοπός της πίστης στον Θεό. Είναι λες και στην καρδιά τους γνωρίζουν μόνο ότι ο σκοπός είναι να αποκτήσουν ευλογίες —τι πρέπει να κάνει, όμως, κανείς για να αποκτήσει ευλογίες; Αυτοί δεν ξέρουν ότι για να αποκτήσει κανείς ευλογίες πρέπει να κατανοεί την αλήθεια, να κάνει πράξη την αλήθεια και να επιδιώκει την αλήθεια. Άραγε, λοιπόν, αυτοί είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια; Ούτε γι’ αυτό είναι σίγουροι. Σκέφτονται: «Δεν είναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Πιστεύω ειλικρινά στον Θεό· δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει ο Θεός. Ακόμα κι αν ο κόσμος λέει ότι δεν είμαι κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια, δεν έχει σημασία». Κάποιες φορές, επίσης, όταν βλέπουν άλλους να μοιράζονται τη βιωματική τους μαρτυρία ενώ οι ίδιοι δεν μπορούν να μοιραστούν καμία τέτοια, ταράζονται, τους πιάνει λίγο άγχος και νευρικότητα μέσα τους. Αλλά τις περισσότερες φορές, δεν το θεωρούν μεγάλο πρόβλημα. Έτσι, περνάνε πέντε χρόνια εν ριπή οφθαλμού, περνάνε δέκα χρόνια εν ριπή οφθαλμού —μερικοί έχουν φτάσει πια στα τριάντα ή στα σαράντα, άλλοι έχουν περάσει τα πενήντα· δεν έχουν παντρευτεί και κάνουν συνέχεια το καθήκον τους. Πόση αλήθεια έχουν αποκτήσει μέχρι τώρα; Έχουν ζωή; Ούτε οι ίδιοι δεν είναι σίγουροι. Νιώθουν το εξής: «Φαίνεται ότι έχω καταλάβει αρκετά μεγάλο μέρος της αλήθειας και μπορώ να κάνω πολλά κηρύγματα· λογικά θα έχω ζωή, σωστά;» Είτε κατά τις συναθροίσεις είτε όταν συναντούν προβλήματα στα καθήκοντά τους, μπορούν να μιλούν εκτενώς, λες και καταλαβαίνουν όλες τις αλήθειες, αλλά δεν μπορούν να λύσουν κανένα πραγματικό πρόβλημα. Όσο βαρύγδουπα κι αν ακούγονται τα δόγματα που εκφράζουν, οι ίδιοι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους ακόμα δεν μπορούν να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και μάλιστα ακόμα ακολουθούν τη δική τους βούληση σε πολλά θέματα, χωρίς να κατανοούν ούτε στο ελάχιστο τις αλήθεια-αρχές. Κι έτσι, μέσα τους, νιώθουν μπερδεμένοι: «Είμαι πραγματικά κάποιος που κατανοεί την αλήθεια ή δεν είμαι;» Δεν ξέρουν αν είναι άνθρωποι που κατανοούν την αλήθεια. Τότε, είναι μήπως άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια και κάνουν πράξη την αλήθεια; Οι ίδιοι δεν είναι σίγουροι ούτε γι’ αυτό. Τότε, λοιπόν, έχουν αποκτήσει πραγματικά την αλήθεια ή όχι; Ακόμα έχουν αμφιβολίες γι’ αυτό. Τότε, έχουν ή δεν έχουν πραγματικά ζωή; Τι ακριβώς είναι τελικά η ζωή; Πώς νιώθει κάποιος όταν έχει ζωή; Ποιες αλλαγές θα συμβούν στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου όταν την έχει; Πώς θα αλλάξουν οι σκέψεις του; Τι αλλαγές θα συμβούν στην ανθρώπινη φύση του; Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν τους είναι ξεκάθαρο. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, όταν μιλάνε για κάποια πτυχή της αλήθειας, μπορούν να κηρύξουν κάποια λόγια και δόγματα· αλλά όταν πρόκειται για τις αρχές της άσκησης της αλήθειας, δεν μπορούν να τις εξηγήσουν ξεκάθαρα. Κάποιοι άνθρωποι, ιδιαίτερα, αφότου κλαδευτούν επειδή ενήργησαν κόντρα στις αρχές, όχι μόνο γίνονται αρνητικοί, αλλά και σαστίζουν και αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους, λέγοντας: «Έχω ή δεν έχω κερδίσει πραγματικά ζωή; Έχει θέση η αλήθεια στην καρδιά μου, έχει γίνει η ζωή μου; Μπορώ πραγματικά να φτάσω ακόμα στη σωτηρία;» Βρίσκονται σε σύγχυση όσον αφορά όλα αυτά τα ζητήματα που έχουν σχέση με την αλήθεια, αλλά όταν πρόκειται για εξωτερικά ζητήματα που δεν έχουν σχέση με την αλήθεια, τα θυμούνται πολύ καθαρά. Για παράδειγμα, πόσα χρόνια, πόσους μήνες και πόσες μέρες πιστεύουν στον Θεό, ως τι επιπέδου επικεφαλής ή εργάτης έχουν υπηρετήσει, ποια καθήκοντα έχουν κάνει, πόσο εκκλησιαστικό έργο έχουν κάνει, σε πόσα μέρη έχουν ταξιδέψει, πόσους ανθρώπους έχουν κερδίσει κηρύττοντας το ευαγγέλιο, πόσες εκκλησίες έχουν ποτίσει, πόσο έχουν υποφέρει δαπανώντας τον εαυτό τους για τον Θεό, πόσα χρήματα έχουν προσφέρει, τι πράγματα έχουν δωρίσει στους αδελφούς και τις αδελφές, για πόσο καιρό έχουν συλληφθεί και μπει φυλακή, πόσες φορές έχουν ξυλοκοπηθεί, πόσα βασανιστήρια έχουν υποστεί, πόσες φορές έχουν μείνει σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό και ούτω καθεξής —όλα αυτά τα εξωτερικά ζητήματα τα έχουν αποτυπωμένα στη μνήμη τους και τα φέρνουν συχνά στο μυαλό τους. Στο μυαλό τους κρατάνε λογαριασμό για όλα αυτά και θυμούνται κάθε λεπτομέρεια ξεκάθαρα, χωρίς να την ξεχνούν ποτέ. Όσον αφορά, όμως, το πόσες αλήθειες κατανοούν και πόση πραγματικότητα διαθέτουν, γι’ αυτά έχουν πάντα μια μπερδεμένη εντύπωση. Ποτέ δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα στο μυαλό τους σχετικά με τις αλήθειες που κατανοούν, τις αλήθειες που έχουν κάνει πράξη, και το αν μπορούν να τηρούν την αλήθεια και να ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές όταν τους συμβαίνει κάτι· για όλα αυτά έχουν μια μπερδεμένη εντύπωση. Επίσης, δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα στο μυαλό τους ως προς το ποιες από τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις έχουν κατανοήσει πραγματικά, αν τις έχουν αποτινάξει, καθώς και ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκαλύπτουν συχνά αλλά δεν τις έχουν αποτινάξει· έχουν μια μπερδεμένη εντύπωση για όλα αυτά. Μετά από τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, έχουν μια μπερδεμένη εντύπωση για όλα τα παρακάτω: ποιες αλήθειες μπορούν να κάνουν πράξη και ποιες δεν έχουν κάνει πράξη, σε ποιες πτυχές της αλήθειας έχουν σημειώσει πρόοδο και πόση πρόοδο έχουν σημειώσει. Ως προς το τι ακριβώς βιώνουν όσον αφορά την ανθρώπινη φύση τους, δηλαδή αν διαθέτουν συνείδηση και λογική κι αν έχουν βιώσει την κανονική ανθρώπινη φύση, έχουν μια μπερδεμένη εντύπωση για όλα αυτά. Πόσα από τα καθήκοντά τους έχουν κάνει με ειλικρίνεια και αφοσίωση, πόσα καθήκοντα έγιναν σκόπιμα με επιπολαιότητα, πόσα έγιναν σύμφωνα με τα πρότυπα και πόσα δεν έχουν ακόμα γίνει σύμφωνα με τα πρότυπα, σε ποια καθήκοντα μπόρεσαν να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές, έτσι ώστε η εκτέλεση αυτών των καθηκόντων εκ μέρους τους να ικανοποιεί τον Θεό και να συμφωνεί με τις προθέσεις Του, και σε ποια καθήκοντα δεν έχουν ακόμα συλλάβει τις αλήθεια-αρχές και δεν έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν τον Θεό —έχουν μια μπερδεμένη εντύπωση για όλα αυτά. Σε ποιες ακριβώς πτυχές μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Θεού και να υποταχθούν στον Θεό, σε ποιον βαθμό έχουν υποταχθεί στον Θεό, σε ποιες πτυχές δεν μπορούν ακόμα να υποταχθούν στον Θεό, τι έχει προκαλέσει την ανικανότητά τους να υποταχθούν στον Θεό και πώς πρέπει να εισέρχονται στο εξής —σχετικά με όλα αυτά τα πράγματα, δεν έχουν το παραμικρό σχέδιο και την παραμικρή σκέψη· πολύ λιγότερο δε, φυσικά, έχουν ένα ξεκάθαρο μονοπάτι. Μετά από τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, δεν ξέρουν πόσα πράγματα έχουν κάνει για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού ούτε πόσες καλές πράξεις έχουν προετοιμάσει· δεν ξέρουν πόσο κακό έχουν κάνει ούτε πόσα πράγματα έχουν κάνει που προκάλεσαν διαταράξεις και αναστάτωση —στις αναμνήσεις τους είναι λες κι έχουν κάνει κάποια από αυτά τα πράγματα, αλλά δεν ξέρουν αν έχουν μετανοήσει αφότου έκαναν κακό. Αν και κάποιες φορές μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν κάνει κακό και στενοχωριούνται, κι έχουν προσευχηθεί στον Θεό και έχουν εξομολογηθεί τις αμαρτίες τους, άραγε έχουν λάβει τη συγχώρεση του Θεού; Υπάρχει καμία μομφή στην καρδιά τους; Ούτε αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρουν. Σκέφτονται μέσα τους: «Ποιος νοιάζεται αν νιώθω ή δεν νιώθω μομφή; Όπως και να ’χει, τώρα ζω αρκετά άνετα· ακόμα κάνω το καθήκον μου». Και τότε, πόσες καλές πράξεις έχουν κάνει κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους; Ούτε αυτό μπορούν να το απαντήσουν με σιγουριά, όμως νιώθουν ότι έχουν κάνει μερικές καλές πράξεις· πρόσφατα, κήρυξαν το ευαγγέλιο και κέρδισαν δύο ανθρώπους. Έχουν αυτές τις λίγες καλές πράξεις, αλλά ενεργούν χωρίς αρχές, και μάλιστα ενεργούν όπως θέλουν αυτοί, ενεργούν αυθαίρετα και ασύδοτα —αυτά μετράνε ως κακές πράξεις; Ούτε γι’ αυτό έχουν ξεκάθαρη εικόνα. Πιστεύουν ότι, αφού δεν τους έχει χειριστεί η εκκλησία και δεν τους έχουν κλαδέψει ούτε τους έχουν θεωρήσει υπόλογους γι’ αυτά τα πράγματα οι επικεφαλής, τότε δεν αποτελούν κακές πράξεις· αν τους είχαν θεωρήσει υπόλογους, τότε ίσως αυτά τα πράγματα να ήταν κακές πράξεις. Δεν γνωρίζουν πόσες καλές πράξεις έχουν προετοιμάσει. Αν όσα κάνουν αυτήν τη στιγμή είναι καλές ή κακές πράξεις, πόσα από αυτά είναι καλές πράξεις, πόσα είναι κακές πράξεις, πόσα συνάδουν με τις αλήθεια-αρχές, πόσα πηγαίνουν κόντρα στις εργασιακές ρυθμίσεις και στις αλήθεια-αρχές —τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ξέρουν. Ποτέ δεν έχουν κρατήσει λογαριασμό γι’ αυτά τα ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, κάθε μέρα τρώνε και κοιμούνται στην ώρα τους, ξυπνάνε την προκαθορισμένη ώρα για πνευματικές ασκήσεις ή για να εργαστούν, και διατηρούν την ίδια κατάσταση κατά το έργο τους και τα ίδια βήματα έργου με την προηγούμενη μέρα· κάνουν αυτά που έκαναν πάντα. Ποτέ δεν έχουν φτάσει στο σημείο να γνωρίσουν ή να συνοψίσουν συγκεκριμένα ή συστηματικά τα ζητήματα της επιδίωξης της αλήθειας και της εισόδου στην αλήθεια-πραγματικότητα ούτε της αποτίναξης των διεφθαρμένων διαθέσεων και της απόκτησης ζωής. Επομένως, οτιδήποτε αφορά την επιδίωξη της αλήθειας ή τη ζωή-είσοδο είναι για αυτούς ένα μπερδεμένο πράγμα. Πείτε Μου, αν κάποιος ζει έτσι κάθε μέρα, δηλαδή να ζει σε μια τέτοια κατάσταση, δεν είναι μπερδεμένος; (Ναι.) Το «μπερδεμένος» είναι μια λογοτεχνική έκφραση· στην καθομιλουμένη, σημαίνει να ζει κανείς μια ζωή χωρίς σκοπό. Αυτή η κατάσταση διαβίωσης, αυτή η κατάσταση ύπαρξης, είναι καλή ή όχι; (Δεν είναι καλή.) Επιφανειακά, αυτοί οι άνθρωποι δεν παρουσιάζουν εμφανείς συμπεριφορές ή εκδηλώσεις αντίστασης στον Θεό, αλλά όταν πρόκειται για θέματα που αφορούν την επιδίωξη της αλήθειας και τη ζωή-είσοδο, βρίσκονται σε σύγχυση και δεν τα παίρνουν στα σοβαρά. Αυτή η κατάσταση είναι ακριβώς το νόημα του να είναι κάποιος μπερδεμένος. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα ενός ανθρώπου και αποκαλύπτει ξεκάθαρα το μονοπάτι στο οποίο εκείνος βαδίζει κατά την πίστη του στον Θεό.

Όσον αφορά τα ζητήματα της επιδίωξης της αλήθειας και της ζωή-εισόδου κατά τη διαδικασία της πίστης στον Θεό, ανεξάρτητα από τη στάση, τις υποκειμενικές επιθυμίες ή τις εκδηλώσεις ενός ανθρώπου, στα μάτια του Θεού, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται εκείνος δείχνει σε ποιο μονοπάτι βαδίζει. Κάποιοι άνθρωποι, από τη στιγμή που αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν αγαπούν την αλήθεια και, όπως κι αν γίνεται συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, δεν την αποδέχονται. Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι ένα μονοπάτι που οδηγεί κατευθείαν στον θάνατο και στην κόλαση. Κάποιοι, όταν αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν κατανοούν τις απαιτήσεις του Θεού και επιδιώκουν μόνο να αποκτήσουν ευλογίες και να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Ωστόσο, με το να τρώνε και να πίνουν συνεχώς τα λόγια του Θεού, κατανοούν την αλήθεια και μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια, καθώς και να υπομείνουν τις κακουχίες και να πληρώσουν το τίμημα για να αποκτήσουν την αλήθεια. Τελικά, φαίνεται ότι το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν οδηγεί στο φως και στη βασιλεία των ουρανών. Όσον αφορά τα ζητήματα της ζωή-εισόδου, οι περισσότεροι άνθρωποι παρομοίως δεν έχουν κατανοήσει ξεκάθαρα τους στόχους τους και παραμένουν σε κατάσταση σύγχυσης. Ωστόσο, αν κρίνουμε από τις εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων, κάποιοι δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια, είναι συστηματικά επιπόλαιοι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους και, μετά από πολλά χρόνια πίστης στον Θεό, δεν έχουν αλλάξει ούτε στο ελάχιστο· το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι ένα μονοπάτι που οδηγεί στην καταστροφή και στην κόλαση. Από την άλλη, κάποιοι άλλοι μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια, μπορούν να αποδεχτούν το κλάδεμα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, έχουν ορισμένη αληθινή υποταγή και σταδιακά καταλήγουν να κάνουν τα καθήκοντά τους σύμφωνα με τα πρότυπα· το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν αυτοί είναι εκείνο που οδηγεί στο φως και στη βασιλεία των ουρανών. Αυτοί που δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια, δηλαδή με άλλα λόγια αυτοί που οδεύουν κατευθείαν προς το μονοπάτι της καταστροφής, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, κάνουν ασταμάτητα το κακό και συχνά διαπράττουν ενέργειες που πηγαίνουν κόντρα στην αλήθεια και που τις απεχθάνεται ο Θεός, αναστατώνοντας την εκκλησιαστική ζωή και το εκκλησιαστικό έργο. Αυτοί οι άνθρωποι παρουσιάζουν κάποιες «ιδιαίτερες» εκδηλώσεις. Δηλαδή, από τη στιγμή που άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό μέχρι σήμερα, δεν έχουν μετανοήσει ποτέ και, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, συχνά είναι επιπόλαιοι, ύπουλοι και τεμπέληδες, διαλέγουν εύκολες εργασίες και αποφεύγουν τις δύσκολες, και δεν διαφυλάττουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού· είναι ιδιαίτερα εγωιστές και ποταποί, και νοιάζονται μόνο για την απόλαυσή τους. Κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό των συγκεκριμένων ανθρώπων. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι ακόμα πιο κακοί —καθώς κάνουν το καθήκον τους, ενεργούν ανεξέλεγκτα διαπράττοντας παραπτώματα και δρουν αυθαίρετα και ασύδοτα, χωρίς ποτέ να κάνουν πράξη ή να υλοποιούν το έργο σύμφωνα με τις εργασιακές ρυθμίσεις. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που, στο καθήκον τους, συχνά ανταγωνίζονται για τη θέση, εξυμνούν τον εαυτό τους και καταθέτουν μαρτυρία γι’ αυτόν, και προσελκύουν ανθρώπους για να ιδρύσουν το δικό τους ανεξάρτητο βασίλειο. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που, ενώ κάνουν το καθήκον τους, κλέβουν προσφορές, κατασπαταλούν προσφορές και προδίδουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Είναι θετικές ή αρνητικές αυτές οι εκδηλώσεις; (Αρνητικές.) Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εμφανίσει τέτοιες εκδηλώσεις από τη στιγμή που άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό. Ο οίκος του Θεού τούς δίνει συνεχώς ευκαιρίες. Σε κάποιους που έχουν λίγο επίπεδο ανατίθεται το καθήκον του επόπτη, αλλά μετά από μια περίοδο κακής απόδοσης, τους ανατίθεται ένα μονοδιάστατο καθήκον· ωστόσο, ακόμα και σε ένα μονοδιάστατο καθήκον, παραμένουν επιπόλαιοι, ενεργούν ανεξέλεγκτα κάνοντας παραπτώματα, ενεργούν αυθαίρετα και ασύδοτα, προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση, και μερικοί μάλιστα ανταγωνίζονται για τη θέση και τη δύναμη, χωρίς να διαφυλάττουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Όταν τους δίνεται η ευκαιρία, φτάνουν ακόμα και στο σημείο να κλέβουν προσφορές και να κατασπαταλούν προσφορές. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, δεν έχουν μειωθεί ούτε στο ελάχιστο αυτές οι εκδηλώσεις που έχουν μέσα τους ούτε έχουν αλλάξει καθόλου οι ίδιοι. Τι βλέπουμε σ’ αυτούς τελικά; Βλέπουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, συστηματικά ενεργούν επιπόλαια, είναι ύπουλοι και τεμπελιάζουν, διαλέγουν τις εύκολες εργασίες και αποφεύγουν τις δύσκολες, και μάλιστα ενδίδουν στις σαρκικές ανέσεις και ενεργούν ανεύθυνα. Οι εκδηλώσεις τους δεν είναι περιστασιακές ούτε προσωρινές, αλλά συστηματικές —αυτό αποτελεί πρόβλημα για εκείνους. Κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, συστηματικά ενεργούν επιπόλαια, ενεργούν ανεξέλεγκτα διαπράττοντας παραπτώματα και προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση, κι όποιος κι αν τους μιλάει, δεν αλλάζουν. Όσα κηρύγματα κι αν ακούσουν, ποτέ δεν μετανοούν ούτε έχουν καρδιά γεμάτη μεταμέλεια. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που ανταγωνίζονται συνεχώς για τη θέση, που προδίδουν συστηματικά τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και που ποτέ δεν διαφυλάττουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς τη λέξη «συστηματικά»; Όποιος κι αν είναι αυτός που, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, ενεργεί επιπόλαια, αυθαίρετα και ασύδοτα ή παρουσιάζει κάποιες άσχημες εκδηλώσεις, ο οίκος του Θεού τού δίνει πάντα πολλές ευκαιρίες να μετανοήσει. Ποτέ δεν διώχνεται κανείς και δεν του επιτρέπεται πλέον να κάνει το καθήκον του εξαιτίας των προσωρινών εκδηλώσεών του. Αντίθετα, του γίνονται επανειλημμένα προτροπές και συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, και λαμβάνει επανειλημμένα βοήθεια και υποστήριξη με αγάπη. Επιπλέον, το Άγιο Πνεύμα τον συγκινεί, τον διαφωτίζει και τον επιπλήττει σε μεγαλύτερο βαθμό. Οι άνθρωποι κάνουν το έργο και το Άγιο Πνεύμα επίσης κάνει το έργο, όμως τέτοιοι άνθρωποι στην καρδιά τους είναι απλούστατα αδιάλλακτοι και αποστρέφονται την αλήθεια. Ποτέ δεν αποδέχονται την αλήθεια, ποτέ δεν αποδέχονται τη βοήθεια, την κριτική, την παρακολούθηση ή την επίβλεψη από τους αδελφούς και τις αδελφές και, ακόμα περισσότερο, δεν αποδέχονται τη διαφώτιση και τη συμμόρφωση από το Άγιο Πνεύμα. Είτε πιστεύουν στον Θεό για τρία με πέντε χρόνια, είτε για δέκα με είκοσι χρόνια, ίδιοι μένουν. Ναι μεν τώρα είναι μεγαλύτεροι και φαίνονται λίγο πιο ώριμοι και έμπειροι, αλλά συνεχίζουν να κάνουν τα καθήκοντά τους με τον ίδιο τρόπο· συστηματικά ενεργούν επιπόλαια και δρουν αχαλίνωτα κάνοντας κακά πράγματα. Είναι έτσι εδώ και είκοσι χρόνια, δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Όταν μιλάνε, το στόμα τους πλημμυρίζει από ψέματα και ποτέ δεν λένε την αλήθεια. Ακόμα και τώρα παραμένουν έτσι· όσες κουβέντες κι αν λένε, κανείς δεν ξέρει ποιες είναι αληθινές και ποιες ψεύτικες —δεν υπάρχει ούτε μία ειλικρινής λέξη ανάμεσα σ’ αυτές. Αν και αυτά τα είκοσι χρόνια έχουν υποφέρει κάπως κάνοντας τα καθήκοντά τους, και έχουν κερδίσει μερικούς ανθρώπους κηρύττοντας το ευαγγέλιο, δεν έχει αλλάξει καθόλου η ζωή-διάθεσή τους. Παραμένουν ιδιαίτερα πονηροί και δόλιοι· δεν είναι τίποτε άλλο παρά παλιο-ερπετά, ανίκανα να πουν την παραμικρή ειλικρινή κουβέντα. Αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι δεν είναι άνθρωποι που αγαπούν την αλήθεια· ακόμα κι αν την κατανοούν λίγο, δεν μπορούν να την κάνουν πράξη. Τι σόι άνθρωποι είναι; Είναι άνθρωποι που συστηματικά ενεργούν επιπόλαια, συστηματικά δρουν αχαλίνωτα κάνοντας κακά πράγματα και ενεργούν αυθαίρετα και ασύδοτα, συστηματικά προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση, ανταγωνίζονται για τη δύναμη και συστηματικά κάνουν κόλπα, λένε ψέματα και εξαπατούν. Μπορεί να πει κανείς ότι είναι πανούργες παλιο-αλεπούδες —ότι δεν είναι παρά παλιο-ερπετά, παλιο-φίδια κολοβά, παλιο-διάβολοι, παλιο-σατανάδες. Πριν από όλες τους τις πράξεις, πρέπει να προστίθεται ο προσδιορισμός «συστηματικά». Μόλις προστεθεί το «συστηματικά», δεν θα είναι θέμα προσωπικής προκατάληψης εναντίον τους, αλλά αντίθετα θα είναι κάτι που θα έχουν προκαλέσει οι δικές τους πράξεις και η δική τους συμπεριφορά. Στα μάτια όλων, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει αυτά τα πράγματα μόνο μια-δυο φορές —είναι ένας παραβάτης κατ’ εξακολούθηση. Πώς μεταχειρίζονται οι αστυνομικές διευθύνσεις των διαφόρων χωρών τους παραβάτες κατ’ εξακολούθηση; Πρέπει να αρχειοθετούνται τα ποινικά μητρώα των κατ’ εξακολούθηση παραβατών. Όποτε γίνεται ένα έγκλημα, οι κύριοι ύποπτοι είναι αυτοί οι παραβάτες κατ’ εξακολούθηση, και η αστυνομία, όταν αρχίσει να ερευνά την υπόθεση και ανοίξει την έρευνά της, σίγουρα θα ξεκινήσει από αυτούς. Κι εκείνοι που κάνουν συστηματικά το καθήκον τους επιπόλαια στον οίκο του Θεού; Οι εκδηλώσεις επιπολαιότητας και ανεξέλεγκτης διάπραξης παραπτωμάτων από μέρους τους δεν είναι απλώς πράγματα που συμβαίνουν μια-δυο φορές ούτε συμβαίνουν μόνο σε ειδικές περιστάσεις. Αυτές οι καταστάσεις και εκδηλώσεις είναι ο συστηματικός τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζονται το καθήκον τους. Αν κρίνουμε απ’ αυτόν τον συστηματικό τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται το καθήκον τους, μπορεί να φανεί ποια είναι η στάση τους απέναντι στην αλήθεια. Ποια είναι, λοιπόν, η στάση τους απέναντι στην αλήθεια; (Την αποστρέφονται και νιώθουν αντίσταση απέναντί της.) Άνθρωποι τέτοιου είδους αποστρέφονται την αλήθεια και νιώθουν αντίσταση απέναντί της. Ποτέ δεν την αποδέχονται. Βαθιά μέσα τους, την βλέπουν με απαξίωση και περιφρονούν τα θετικά πράγματα. Όποιος κι αν συναναστραφεί μαζί τους σχετικά με την αλήθεια, δεν ακούνε. Όσες ευκαιρίες κι αν τους δίνονται να μετανοήσουν, εκείνοι δεν τις εκτιμούν ούτε τις παίρνουν στα σοβαρά. Ενεργούν όπως θέλουν, με όποιον τρόπο τους αρέσει. Όταν τους συγκινεί το Άγιο Πνεύμα, δεν έχουν κανένα συναίσθημα και δεν νοιάζονται γι’ αυτό. Αποστρέφονται και αγνοούν τις παροτρύνσεις και τη βοήθεια των ανθρώπων και, αν αυτοί οι άνθρωποι στη συνέχεια τους κλαδέψουν, εκείνοι θυμώνουν, εξαγριώνονται, νευριάζουν μαζί τους και αισθάνονται απέχθεια στην καρδιά τους. Η εκκλησία έχει μια αξιολόγηση για τις εκδηλώσεις κάθε ανθρώπου σε κάθε στάδιο, κι αυτή η αξιολόγηση είναι πολύ σημαντική για την έκβαση του καθενός. Αν στις εκδηλώσεις κακών πράξεων ενός ανθρώπου προστεθεί η λέξη «συστηματικά» κατά τον χαρακτηρισμό του, τότε κάτι τέτοιο είναι πρόβλημα γι’ αυτόν. Γίνεται πολύ ξεκάθαρο σε τι ακριβώς μονοπάτι βαδίζουν τέτοιοι άνθρωποι. Σε τι μονοπάτι βαδίζουν, λοιπόν; Σ’ ένα μονοπάτι που οδηγεί στην καταστροφή ή σ’ ένα μονοπάτι που οδηγεί στη σωτηρία; (Σ’ ένα μονοπάτι που οδηγεί στην καταστροφή.) Γιατί φτάνουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα; Μήπως κάτι τέτοιο είναι επίκριση απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους; Αντιβαίνει μήπως στην πραγματική περίσταση; (Όχι.) Πρέπει να τους δοθούν ακόμα ευκαιρίες να μετανοήσουν; (Όχι.) Κάποιοι λένε: «Δεν πρέπει να τους ξεγράψουμε εντελώς. Ίσως κάποια μέρα μετανοήσουν!» Οι Νινευίτες διέπραξαν πλήθος κακών πράξεων, και οι κακές τους πράξεις έφτασαν στ’ αυτιά του Θεού. Όταν ο Θεός ήταν έτοιμος να τους καταστρέψει, έστειλε τον Ιωνά μπροστά για να μεταφέρει ένα μήνυμα, λέγοντάς τους ότι η Νινευή θα καταστρεφόταν σε σαράντα ημέρες. Πώς συμπεριφέρθηκαν οι Νινευίτες όταν το άκουσαν αυτό; Μέσα σε σαράντα μέρες, ντύθηκαν εν σάκκω και σποδώ και μετανόησαν ενώπιον του Θεού. Αλλά τώρα, σε εκείνους που συστηματικά αποδίδουν άσχημα στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, πόσα σαρανταήμερα έχουν ήδη δοθεί για να μετανοήσουν; Έχουν μετανοήσει; Έχουν την προθυμία να μετανοήσουν; Δείχνουν κάποια τάση προς τη μετάνοια; (Όχι.) Εφόσον τα τελευταία δέκα με είκοσι χρόνια οι εκδηλώσεις τους ήταν συστηματικά κακές, μπορούν άραγε να αλλάξουν στα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια; Μπορούν να σταματήσουν να κάνουν το κακό; Μπορεί αυτό να είναι άγνωστο, αλλά οι διάφορες εκδηλώσεις των ανθρώπων αυτών τα τελευταία δέκα με είκοσι χρόνια είναι αρκετές για να δείξουν ότι όλες οι συμπεριφορές και οι εκδηλώσεις τους πηγαίνουν κόντρα στην αλήθεια, αποτελούν αντίσταση στον Θεό και εναντίωση προς τον Θεό. Αυτό αποδεικνύει ότι η καρδιά τους αποστρέφεται την αλήθεια, ότι η φύση-ουσία τους είναι μοχθηρή και δεν έχει κανένα στοιχείο αγάπης για την αλήθεια, και ότι δεν διαθέτουν την ανθρώπινη φύση της αγάπης και της άσκησης της αλήθειας. Αν κρίνουμε από τις εκδηλώσεις τους τα τελευταία δέκα με είκοσι χρόνια, το συμπέρασμα είναι αυτό. Εφόσον αυτό είναι το συμπέρασμα μέχρι στιγμής, αν κρίνουμε από την ανθρώπινη φύση και την ουσία τους, θα μπορέσει άραγε κανένας από αυτούς τα επόμενα δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια, να μετανοήσει και να αλλάξει πραγματικά; Στα τριάντα άτομα, θα μπορούσε να υπάρχει ένα; Στα πενήντα άτομα, θα μπορούσε να υπάρχει ένα; Στα εκατό άτομα, θα μπορούσε να υπάρχει ένα; Με άλλα λόγια, θα μπορέσουν ξαφνικά, στα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια, να αποκτήσουν την επίγνωση της συνείδησης, να ενδιαφερθούν για την αλήθεια και τα θετικά πράγματα, να καταφέρουν να αποδεχτούν την αλήθεια και τα θετικά πράγματα, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να μετανοήσουν ειλικρινά, καθώς και να νιώσουν μεταμέλεια και χρέος για το κακό που έχουν κάνει στο παρελθόν; Με βάση τις παρατηρήσεις σας, ποια είναι η αναλογία; Στους χίλιους ανθρώπους, θα μπορούσε να υπάρχει ένας; (Νομίζω ότι ακόμα και ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους, δεν υπάρχει κανένας.) Σε τι το βασίζεις αυτό; (Στο γεγονός ότι, ενώ αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για δέκα με είκοσι χρόνια, η στάση τους απέναντι στην αλήθεια είναι συστηματικά μια στάση απέχθειας και αντίστασης, δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια και δεν έχουν δείξει την παραμικρή εκδήλωση μετάνοιας. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν θα μετανοήσουν πραγματικά ούτε στο μέλλον.) Είναι ακριβής αυτή η δήλωση; (Ναι.) Κάποιοι λένε: «Πρέπει να δείχνουμε ανεκτικότητα και επιείκεια απέναντι στους άλλους. Αν δεν μετανόησαν τα τελευταία δέκα ή είκοσι χρόνια, ο λόγος ήταν ότι ήταν νέοι και ανώριμοι, ή ότι ζούσαν σε καλές οικογενειακές συνθήκες και ήταν παραχαϊδεμένοι και κακομαθημένοι, ή ότι είχαν υψηλή κοινωνική θέση και ορισμένα προτερήματα. Αυτές οι ειδικές συνθήκες και τα ειδικά περιβάλλοντα δεν ήταν που τους έκαναν έτσι; Ίσως τα επόμενα δέκα με είκοσι χρόνια να απελευθερωθούν από τις επιρροές αυτών των οικογενειακών περιβαλλόντων και των δυσμενών παραγόντων, και να αλλάξουν». Αυτό είναι δύσκολο να το ξέρουμε. Ωστόσο, με βάση τις προηγούμενες εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων, όλοι όσοι έχουν τον προσδιορισμό «συστηματικά» μπροστά από τις εκδηλώσεις τους βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Ακόμα και ανάμεσα σε εκατό ή χίλιους από αυτούς τους ανθρώπους, ούτε ένας δεν θα μπορούσε με τίποτα να μετανοήσει πραγματικά. Αν ο προσδιορισμός «συστηματικά» δεν έχει μπει ακόμα μπροστά από καμία από τις κακές πράξεις τους, τότε ίσως υπάρχει ακόμα μια μικρή ελπίδα για τέτοιους ανθρώπους. Θα εξαρτηθεί από το ποιες θα είναι οι εκδηλώσεις τους τα επόμενα τρία με πέντε χρόνια. Αν οφείλεται στο ότι είναι νέοι και ανώριμοι, ή στο ότι η πίστη τους στον Θεό δεν έχει θεμέλια, ή στο ότι έχουν χαμηλό επίπεδο, ή στο ότι κάποιοι αντικειμενικοί παράγοντες του περιβάλλοντος έχουν επηρεάσει την αποδοχή και την κατανόηση της αλήθειας εκ μέρους τους —αν οφείλεται σ’ αυτές τις αντικειμενικές αιτίες και οι εκδηλώσεις των κακών πράξεών τους είναι μόνο προσωρινές, τότε χρειάζεται επιπλέον παρατήρηση. Αλλά μέχρι τώρα, εκείνοι που διαπράττουν ασταμάτητα κακές πράξεις —εκείνοι των οποίων οι εκδηλώσεις ακολουθούν τη λέξη «συστηματικά»— δεν έχουν προετοιμάσει αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό τους. Αντίθετα, στη διαδικασία της πίστης τους στον Θεό, έχουν συσσωρεύσει πολλές κακές πράξεις. Απλώς αρνούνται να παραδεχτούν ότι είναι κακοί άνθρωποι και προσπαθούν επίσης να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους επικαλούμενοι τις κακουχίες που έχουν υπομείνει, το τίμημα που έχουν πληρώσει και την παλαιότητά τους ως μακροχρόνιοι πιστοί στον Θεό. Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι δεν απλώνεται απλώς μπροστά τους, αλλά έχει αποκαλυφθεί και μπροστά σε όλους. Οι εκδηλώσεις και οι αποκαλύψεις τους, οι πράξεις και η συμπεριφορά τους, η στάση τους απέναντι στο να κάνουν το καθήκον τους, η στάση τους απέναντι στην αλήθεια και η στάση τους απέναντι σε όλα τα θετικά πράγματα αρκούν ήδη για να δείξουν την ουσία τους. Φυσικά, η στάση τους απέναντι στο καθήκον τους και η στάση τους απέναντι στην αλήθεια έχουν επίσης αποκαλύψει ήδη το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν.

Το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν οι άνθρωποι καθορίζει αυτό που θα θερίσουν τελικά. Αν οι άνθρωποι βαδίσουν στο μονοπάτι της καταστροφής, τότε αυτό που θα θερίσουν τελικά είναι να ανοίξουν τις πύλες της κόλασης και να κατέβουν στην κόλαση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους —δεν το προκαλούν οι άλλοι άνθρωποι, αλλά είναι το αποτέλεσμα που τελικά επιφέρει το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις. Μπορεί να πιστεύεις εδώ και πολλά χρόνια στον Θεό και να έχεις διαπράξει πολλές παραβάσεις, να έχεις παραστρατήσει μερικές φορές και να έχεις κάνει κάποια πράγματα που αποτελούν απόκλιση από το σωστό μονοπάτι· υπάρχουν μάλιστα και κάποιοι που έχουν διαπράξει ενέργειες επανάστασης και αντίστασης εναντίον του Θεού. Αν και αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι καλές και στα μάτια του Θεού είναι καταδικαστέες, αν —την ίδια στιγμή που αποκαλύπτεις μια διεφθαρμένη διάθεση και επαναστατείς ενάντια στον Θεό και αντιστέκεσαι σ’ Αυτόν— μπορείς να κάνεις αυτοκριτική και να μεταστραφείς πραγματικά, και να χρησιμοποιήσεις την ειλικρίνειά σου, το τίμημα που πληρώνεις, την άσκηση της αλήθειας, και τη θετική και ενεργητική σου στάση απέναντι στην αλήθεια για να προετοιμάσεις ενεργά πολλές καλές πράξεις, τότε θα αλλάξει η στάση του Θεού απέναντί σου. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι, όταν οι αντίχριστοι και οι κακοί άνθρωποι διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας και παραπλανούν τους αδελφούς και τις αδελφές, εσύ μπορείς να εκθέσεις αμέσως τις κακές πράξεις των αντίχριστων και των κακών ανθρώπων, να βάλεις τέλος στις διαταράξεις και στην αναστάτωσή τους, να προστατέψεις τους αδελφούς και τις αδελφές, και να διαφυλάξεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Επιπλέον, καθώς κάνεις το καθήκον σου, έχουν υπάρξει πολλές αναπάντεχες δυσκολίες και εμπόδια, και έχεις αφιερώσει τον χρόνο, την ενέργεια και τη σωματική δύναμή σου, θυσιάζοντας τις ευτυχισμένες στιγμές των σαρκικών απολαύσεων και καταβάλλοντας όλες σου τις προσπάθειες για να επιλύσεις αυτές τις δυσκολίες και τα προβλήματα. Μέσα από την παρακίνηση, την επίβλεψη και την παρακολούθησή σου, μέσα από τα βάσανα και το τίμημα που πλήρωσες, το ευαγγελικό έργο της εκκλησίας μπόρεσε να αναπτυχθεί και να προχωρήσει κανονικά και ομαλά. Επιπλέον, κατά τη διαδικασία της κήρυξης του ευαγγελίου, έχεις προσελκύσει κάποιους ανθρώπους που έχουν καλό επίπεδο και την ικανότητα να κατανοήσουν την αλήθεια, και έχεις κάνει μαζί τους σαφή συναναστροφή σχετικά με διάφορες αλήθειες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να θέσουν τα θεμέλια στην αληθινή οδό, να κάνουν το καθήκον τους στην εκκλησία και να γίνουν ικανοί βοηθοί σε συγκεκριμένα αντικείμενα του έργου. Ή έχεις διαδραματίσει καίριο ρόλο σε κάποιο συγκεκριμένο εξειδικευμένο έργο στον οίκο του Θεού, με αποτελεσματικές μεθόδους ή βήματα έργου για να προχωρήσεις την πρόοδο του έργου και να βελτιώσεις τα αποτελέσματά του. Ή, στην εκκλησιαστική ζωή, έχεις βοηθήσει κάποιους αδελφούς και αδελφές που είναι αρνητικοί και αδύναμοι ή που αισθάνονται χαμένοι και δεν έχουν μονοπάτι, βοηθώντας τους να βρουν ένα μονοπάτι προς τα εμπρός, να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού και να μην Τον παρανοήσουν, και να έχουν την αποφασιστικότητα να επιδιώξουν την αλήθεια. Ακόμα καλύτερα, κατάφερες να ενθαρρύνεις αυτούς τους ανθρώπους ώστε να είναι πρόθυμοι να κάνουν ένα καθήκον και να δαπανήσουν τον εαυτό τους για τον Θεό. Ή, σε κάποιο εξειδικευμένο έργο, έχεις αναλάβει έναν αναντικατάστατο ρόλο —μπορεί το έργο που κάνεις να είναι επίπονο και εξουθενωτικό, και να βρίσκεται στην αφάνεια, μα παρ’ όλα αυτά είσαι πρόθυμος να είσαι ένας αφανής εργάτης στα παρασκήνια, καταβάλλοντας προσπάθειες χωρίς να ζητάς καμία ανταμοιβή, επιζητώντας μόνο να προσφέρεις την ειλικρίνεια και την αφοσίωσή σου. Όλες αυτές οι θετικές εκδηλώσεις είναι, στα μάτια του Θεού, καλές πράξεις που αξίζουν να μνημονεύονται. Απ’ την άλλη πλευρά, μπορεί, όταν συναντάς αυτά τα πράγματα, όχι μόνο να αποτυγχάνεις να κάνεις το καθήκον σου και να εκπληρώσεις τις ευθύνες σου, αλλά και να υιοθετείς μια μη παρεμβατική προσέγγιση και να παρακολουθείς και να γελάς με αυτά που συμβαίνουν σαν απλός θεατής, αγνοώντας τα εντελώς, κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά σου. Δεν κάνεις ό,τι μπορείς και δεν μπορείς καν να μπεις στον κόπο να κάνεις μια πρόταση, γιατί φοβάσαι μην κουραστείς. Αποφεύγεις τα πράγματα όποτε είναι δυνατόν, πιστεύοντας ότι, όσο πιο αδρανής είσαι, τόσο το καλύτερο. Πάντα νιώθεις ότι δεν αξίζει να είσαι σχολαστικός και υπεύθυνος, και ότι είναι πολύ μεγάλος κόπος να ασχολείσαι με εργασιακά ζητήματα. Αν και αυτές οι εκδηλώσεις είναι διαφορετικές από τις κακές πράξεις που προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, και ο Θεός δεν θα σου δώσει κακή βαθμολογία, δεν θα σου δώσει ούτε καλή. Τι εννοώ όταν λέω ότι δεν θα σου δώσω καλή βαθμολογία; Αυτό σημαίνει ότι σε αυτά τα πράγματα δεν έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις ούτε έχεις κάνει πράγματα που να αξίζουν να τα θυμάται ο Θεός. Όταν συνάντησες αυτά τα πράγματα, έχασες την ευκαιρία να προετοιμάσεις καλές πράξεις. Είσαι πολύ ανόητος· δεν είσαι αξιόπιστος, δεν αξίζεις προαγωγή, δεν αξίζεις εξύψωση και δεν αξίζεις να σου εμπιστευτεί ζητήματα ο Θεός. Απέχεις πολύ από τον Νώε και τον Αβραάμ. Πείτε Μου, ένας άνθρωπος στον οποίο ο Θεός δεν τολμά να εμπιστευτεί τίποτα, αν και στο τέλος μπορεί να μην πάει απαραίτητα στην κόλαση, μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών; Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως είναι αβέβαιο, κι ακολουθούν ένα σωρό ερωτηματικά· είναι τεράστια η αβεβαιότητα. Αυτή η αβεβαιότητα βασίζεται στις συστηματικές εκδηλώσεις του. Αν ρωτήσεις τους πάντες γιατί πιστεύουν στον Θεό, αν θέλουν να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών ή να πάνε στην κόλαση, κάποιοι θα σε χλευάσουν, λέγοντας ότι μια τέτοια ερώτηση είναι απίστευτα ανόητη: «Ποιος θα ήθελε να πάει στην κόλαση και να καταστραφεί; Ποιος δεν θα ήθελε να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών και να φτάσει στη σωτηρία;» Αλλά μια τέτοια ερώτηση πρέπει πραγματικά να τεθεί. Δεν είναι ανόητη. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν κάνει ποτέ αυτοκριτική μ’ αυτόν τον τρόπο. Όταν τους συμβαίνουν διάφορα πράγματα, πάντα φοβούνται τα προβλήματα και φοβούνται μην τυχόν προκαλέσουν συγκρούσεις. Ειδικότερα, όταν βλέπουν κακούς ανθρώπους να προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, και τον εκλεκτό λαό του Θεού να παραπλανάται και να πέφτει θύμα εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προχωρήσει το έργο της εκκλησίας, δεν συνειδητοποιούν ότι ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τους ανθρώπους ούτε συνειδητοποιούν ότι πρόκειται ακριβώς για μια ευκαιρία να προετοιμάσουν καλές πράξεις. Αντίθετα, επιλέγουν να φερθούν ανθρωπάρεσκα και να εγκαταλείψουν τις αλήθεια-αρχές, και δεν κάνουν αυτοκριτική ούτε στο ελάχιστο. Ποια είναι η ευθύνη σου; Ποια είναι η υποχρέωσή σου; Ποια είναι η ανάθεσή σου από τον Θεό; Ο Θεός έχει πει τόσο πολλά λόγια και έχει κάνει τόσο πολύ έργο —ποια είναι η προσδοκία του Θεού από σένα; Μπορείς να δώσεις μια ικανοποιητική απάντηση στον Θεό; Έχεις προετοιμάσει καλές πράξεις; Σε όλα αυτά τα ζητήματα, πρέπει να κάνεις συχνά αυτοκριτική και να τα έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου.