Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Μαρτυρίες για τον Χριστό των εσχάτων ημερών

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

14. Τι σημαίνει συμμετοχή σε θρησκευτική τελετή;

Σχετικά λόγια του Θεού:

Μια κανονική πνευματική ζωή δεν περιορίζεται σε προσευχές, τραγούδια, εκκλησιαστική ζωή, βρώση και πόση των λόγων του Θεού, και άλλες τέτοιες πράξεις, αλλά σημαίνει να ζεις μια πνευματική ζωή που είναι φρέσκια και με ζωντάνια. Δεν πρόκειται τόσο για την μέθοδο, όσο για το αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι, προκειμένου να έχει μια κανονική πνευματική ζωή κάποιος, πρέπει να προσεύχεται, να τραγουδά, να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, ή να προσπαθεί να κατανοήσει τα λόγια του Θεού. Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα, ή αν υπάρχει αληθινή κατανόηση, αυτά τα άτομα επικεντρώνονται απλώς στο να ακολουθούν τυπικές διαδικασίες εξωτερικά, και δεν επικεντρώνονται στο αποτέλεσμα – είναι άτομα που ζουν εντός του τελετουργικού της θρησκείας και δεν είναι άτομα που ζουν εντός της εκκλησίας, και πολύ λιγότερο είναι άτομα της βασιλείας. Αυτού του είδους οι προσευχές, οι ύμνοι, η βρώση και η πόση των λόγων του Θεού, όλα τους υπακούουν στους κανόνες, και οι άνθρωποι αναγκάζονται να τα κάνουν, και τα κάνουν για να ανταποκριθούν στις τάσεις. Δεν γίνονται πρόθυμα ή δεν πηγάζουν από την καρδιά. Ανεξάρτητα από τον βαθμό στον οποίο αυτοί οι άνθρωποι προσεύχονται ή τραγουδούν, δεν θα υπάρξει κανένα αποτέλεσμα, γιατί όλα όσα κάνουν πράξη είναι θρησκευτικοί κανόνες και τελετουργικά, δεν κάνουν πράξη τον λόγο του Θεού. Εστιάζοντας μόνο στη μέθοδο και ερμηνεύοντας τους λόγους του Θεού ως κανόνες προς τήρηση, αυτού του είδους το άτομο δεν κάνει πράξη τον λόγο του Θεού, αλλά ικανοποιεί τη σάρκα και κάνει πράγματα για να επιδειχθεί στους άλλους. Αυτού του είδους η θρησκευτική τελετουργία και ο κανόνας προέρχεται από τον άνθρωπο, όχι από τον Θεό. Ο Θεός δεν τηρεί κανόνες, δεν υπακούει σε κανένα νόμο. Κάνει νέα πράγματα κάθε μέρα και κάνει πρακτική εργασία. Όπως οι άνθρωποι στο Πατριωτικό Κίνημα της Τριπλής Αυτενέργειας στην Κίνα που περιορίζονται σε καθημερινές πρωινές ακολουθίες, απογευματινές προσευχές, ευχαριστίες πριν από το φαγητό, έκφραση ευχαριστιών σε όλα, και άλλες τέτοιες πράξεις, ανεξάρτητα από τα πόσα πράττουν αυτά τα άτομα ή για πόσο καιρό τα κάνουν πράξη, δεν θα λάβουν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αν οι άνθρωποι ζουν μέσα σε κανόνες, με την καρδιά τους εμποτισμένη με πρακτικές, τότε το Άγιο Πνεύμα δεν έχει τρόπο να δράσει, γιατί η καρδιά των ανθρώπων είναι γεμάτη με κανόνες, είναι γεμάτη με ανθρώπινες αντιλήψεις. Συνεπώς, ο Θεός δεν έχει τρόπο να πράξει έργο. Οι άνθρωποι θα ζουν πάντα μόνο υπό τον έλεγχο του νόμου και αυτού του είδους το άτομο ποτέ δεν θα είναι σε θέση να λάβει τον έπαινο του Θεού.

από «Σχετικά με μια κανονική πνευματική ζωή» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την αλήθεια ως δόγμα στο οποίο πρέπει να είναι προσκολλημένοι κατά την πίστη τους, δεν είναι επιρρεπείς να υποπέσουν σε μια θρησκευτική τελετουργία; Και ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην προσκόλληση σ’ αυτού του είδους τη θρησκευτική τελετουργία και στην πίστη του Χριστιανισμού; Μπορεί να υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις παλιές και τις νέες διδαχές, και αυτό που λέγεται μπορεί να είναι πιο βαθυστόχαστο και πιο προοδευτικό, αλλά αν οι διδαχές δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα είδος θεωρίας, και αν έχει γίνει απλώς μια μορφή τελετουργίας, ένα δόγμα για τους ανθρώπους, και, παρομοίως, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποκτήσουν την αλήθεια μέσα απ’ αυτήν ή να εισέλθουν στην πραγματικότητα της αλήθειας, τότε η πίστη τους δεν είναι ακριβώς η ίδια με τον Χριστιανισμό; Στην ουσία, αυτό δεν είναι Χριστιανισμός; Οπότε, στη συμπεριφορά σας και κατά την εκτέλεση του καθήκοντός σας, σε ποια πράγματα διατηρείτε ίδιες ή παρόμοιες απόψεις με τους πιστούς του Χριστιανισμού; Η επιδίωξη μιας επιφανειακά καλής συμπεριφοράς, το να κάνεις ό,τι μπορείς για να δημιουργήσεις ένα προσωπείο για τον εαυτό σας χρησιμοποιώντας την εμφάνιση της πνευματικότητας, το να υποδύεσαι ένα πνευματικό πρόσωπο, το να δίνεις την εντύπωση της πνευματικότητας σε οτιδήποτε λες, κάνεις και αποκαλύπτεις, το να κάνεις μερικά πράγματα τα οποία, σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις φαντασιώσεις των ανθρώπων, είναι αξιέπαινα –όλα αυτά είναι η επιδίωξη μια κίβδηλης πνευματικότητας και είναι υποκρισία. Στέκεις ψηλά και εκφέρεις λόγια και θεωρίες, λες στους ανθρώπους να κάνουν καλές πράξεις, να είναι καλοί άνθρωποι και να εστιάζουν στην επιδίωξη της αλήθειας, όμως με τη δική σου συμπεριφορά και κατά την εκτέλεση του καθήκοντός σου, δεν έχεις αναζητήσει ποτέ την αλήθεια, δεν έχεις ενεργήσει ποτέ σύμφωνα με τις αρχές της αλήθειας, δεν έχεις καταλάβει ποτέ για ποιο πράγμα μιλάει η αλήθεια, ποιο είναι το θέλημα του Θεού, ποια είναι τα πρότυπα που Εκείνος απαιτεί να πληρούν οι άνθρωποι· δεν έχει πάρει ποτέ τίποτα απ’ όλα αυτά στα σοβαρά. Όταν αντιμετωπίζεις κάποια προβλήματα, ενεργείς εντελώς σύμφωνα με το δικό σου θέλημα και παραμερίζεις τον Θεό. Είναι αυτές οι εξωτερικές ενέργειες και οι εσωτερικές καταστάσεις από φόβο για τον Θεό και προς αποφυγή του κακού; Αν δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα στην πίστη των ανθρώπων και στην επιδίωξη της αλήθειας, όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, θα είναι ανίκανοι να σεβαστούν ειλικρινά τον Θεό και να αποφύγουν το κακό. Οπότε, σε τι είδος μονοπάτι μπορούν να βαδίσουν τέτοιοι άνθρωποι; Περνούν τις μέρες τους για να εξοπλιστούν με τι; Δεν είναι με λόγια και θεωρίες; Δεν περνούν τις μέρες τους οπλιζόμενοι, ενδυόμενοι με λόγια και θεωρίες, για να γίνουν περισσότερο σαν τους Φαρισαίους, περισσότερο σαν άνθρωποι που δήθεν υπηρετούν τον Θεό; Τι είναι όλες αυτές οι ενέργειες; Απλώς προσποιούνται ότι κάνουν κάτι, κυματίζουν το λάβαρο της πίστης και τελούν θρησκευτικές ιεροτελεστίες, προσπαθώντας να εξαπατήσουν τον Θεό για να πετύχουν τον στόχο τους να λάβουν ευλογίες. Δεν λατρεύουν καθόλου τον Θεό. Στο τέλος, μια τέτοια ομάδα ανθρώπων δεν θα καταλήξει ακριβώς σαν εκείνους εντός της εκκλησίας που δήθεν υπηρετούν τον Θεό και που δήθεν πιστεύουν στον Θεό και Τον ακολουθούν;

από «Μόνο αν ζεις διαρκώς ενώπιον του Θεού μπορείς να βαδίσεις στο μονοπάτι της σωτηρίας» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»

Κάποιοι άνθρωποι αρέσκονται στο να τραβούν την προσοχή πάνω τους. Παρουσία των αδελφών τους, λένε ότι είναι υπόχρεοι στον Θεό, αλλά πίσω από την πλάτη τους, δεν πράττουν την αλήθεια και κάνουν το εντελώς αντίθετο. Δεν είναι θρησκόληπτοι Φαρισαίοι; Ο άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Θεό και κατέχει την αλήθεια είναι εκείνος που είναι πιστός στον Θεό, αλλά δεν το αποκαλύπτει έτσι προς τα έξω. Είναι πρόθυμος να πράξει την αλήθεια όταν εγείρονται ζητήματα και δεν μιλά ή πράττει με τρόπο που πηγαίνει ενάντια στην συνείδησή του. Επιδεικνύει σοφία όταν προκύπτουν ζητήματα και είναι ηθικός στις ενέργειες του, άσχετα από τις καταστάσεις. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εκείνος που πραγματικά υπηρετεί. Υπάρχουν κάποιοι που συχνά ανειλικρινώς μιλούν για την υποχρέωσή τους στον Θεό. Περνούν τις ημέρες τους με τα μέτωπά τους σφραγισμένα με ανησυχία, φέρονται προσποιητά και προσποιούνται μία καταρρακωμένη έκφραση. Πόσο άθλιο! Κι αν τους ρωτούσες, «Με ποιους τρόπους είσαι υποχρεωμένος στον Θεό; Σε παρακαλώ, πες μου!» θα έμεναν άφωνοι. Αν είσαι αφοσιωμένος στον Θεό, τότε μην το λες δημόσια, αλλά δείξε μέσα από τις πράξεις σου την αγάπη σου για τον Θεό και προσευχήσου σ’ Αυτόν με αληθινή καρδιά. Εκείνοι που χρησιμοποιούν μόνο λέξεις για να ασχοληθούν με τον Θεό είναι όλοι υποκριτές! Μερικοί μιλούν για υποχρέωση στον Θεό σε κάθε προσευχή και ξεκινούν να κλαίνε κάθε φορά που προσεύχονται, ακόμη και χωρίς το άγγιγμα του Αγίου Πνεύματος. Τέτοιοι άνθρωποι είναι κυριευμένοι από θρησκευτικά τελετουργικά και αντιλήψεις. Ζουν με αυτά τα τελετουργικά και τις αντιλήψεις πάντοτε, πιστεύοντας ότι τέτοιες πράξεις ευχαριστούν τον Θεό και ότι η επιφανειακή ευσέβεια ή τα λυπημένα δάκρυα είναι εκείνα που ο Θεός προτιμά. Τι καλό μπορεί να βγει από τέτοιους παράλογους ανθρώπους; Για να επιδείξουν την ταπεινοφροσύνη τους, κάποιοι προσποιούνται ευγένεια όταν μιλούν παρουσία άλλων. Κάποιοι είναι ηθελημένα δουλοπρεπείς παρουσία άλλων, όπως ένα πρόβατο χωρίς καθόλου δύναμη. Είναι αυτός ο τρόπος των ανθρώπων του βασιλείου; Ένας άνθρωπος του βασιλείου πρέπει να είναι ζωντανός και ελεύθερος, αθώος και ανοιχτός, ειλικρινής και αξιαγάπητος, κάποιος που ζει σε κατάσταση ελευθερίας. Έχει ακεραιότητα και αξιοπρέπεια και μπορεί να καταθέτει μαρτυρία όπου κι αν πάει. Είναι αγαπητός και από τον Θεό και από τον άνθρωπο. Όσοι είναι αρχάριοι στην πίστη έχουν πάρα πολλές εξωτερικές πράξεις. Πρέπει πρώτα να περάσουν από μία περίοδο αντιμετώπισης και σπασίματος. Όσοι έχουν πίστη στον Θεό στην καρδιά τους δεν είναι εξωτερικά διακριτοί από άλλους, αλλά οι πράξεις και οι ενέργειές τους είναι αξιέπαινες από τους άλλους. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να θεωρηθούν ότι βιώνουν τον λόγο του Θεού. Αν κηρύττεις το ευαγγέλιο κάθε μέρα στον τάδε και στον δείνα άνθρωπο, φέρνοντάς τους στην σωτηρία, ωστόσο, τελικά, ζεις ακόμη με κανόνες και δόγματα, τότε δεν μπορείς να φέρεις δόξα στον Θεό. Τέτοιου είδους άνθρωποι είναι θρησκόληπτοι άνθρωποι και, επίσης, υποκριτές.

από «Η πίστη στον Θεό θα πρέπει να επικεντρώνεται στην πραγματικότητα, όχι σε θρησκευτικά τελετουργικά» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Κατά την πορεία της εισόδου του ανθρώπου, η ζωή είναι πάντοτε βαρετή, γεμάτη από μονότονα στοιχεία της πνευματικής ζωής, όπως κάποια προσευχή, η βρώση και η πόση των λόγων του Θεού ή οι συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να νιώθουν συνεχώς ότι η πίστη στον Θεό δεν αποφέρει κάποια σπουδαία απόλαυση. Αυτού του είδους οι πνευματικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται πάντοτε βάσει της αρχικής διάθεσης της ανθρώπινη φύσης, η οποία έχει διαφθαρεί από τον Σατανά. Παρόλο που οι άνθρωποι μπορούν να λαμβάνουν, ορισμένες φορές, τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος, ο αρχικός τρόπος σκέψης, η διάθεση και ο τρόπος ζωής τους είναι συνήθειες που είναι ακόμα ριζωμένες μέσα τους, οπότε η φύση τους παραμένει αμετάβλητη. Οι δεισιδαιμονικές δραστηριότητες, στις οποίες επιδίδονται οι άνθρωποι, είναι αυτό που απεχθάνεται ο Θεός πάνω απ’ όλα, όμως πολλοί άνθρωποι είναι ακόμα ανίκανοι να απαλλαχτούν απ’ αυτές, καθώς πιστεύουν ότι αυτές οι δεισιδαιμονικές δραστηριότητες έχουν θεσπιστεί από τον Θεό, και μέχρι σήμερα δεν έχουν ακόμα καταφέρει να τις αποβάλλουν πλήρως. Τέτοιου είδους στοιχεία είναι οι διευθετήσεις που κάνουν οι νέοι για τις γαμήλιες δεξιώσεις και τα προικιά· χρηματικά δώρα, γεύματα και άλλοι παρόμοιοι τρόποι με τους οποίους γιορτάζονται χαρμόσυνες περιστάσεις· αρχαία τελετουργικά που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά· όλες οι ανούσιες δεισιδαιμονικές δραστηριότητες που πραγματοποιούνται για τους νεκρούς και την κηδεία τους: αυτά τα απεχθάνεται ακόμα περισσότερο ο Θεός. Ακόμα και η ημέρα λατρείας (συμπεριλαμβανομένου του Σαββάτου που τηρεί ο θρησκευτικός κόσμος) είναι απεχθής σ’ Εκείνον. Ο Θεός επίσης περιφρονεί και απορρίπτει, ακόμα περισσότερο, τις κοινωνικές σχέσεις και τις εγκόσμιες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμα και η Γιορτή της Άνοιξης και τα Χριστούγεννα, τα οποία τα γνωρίζουν όλοι, δεν έχουν θεσπιστεί από τον Θεό, πόσο μάλλον τα παιχνίδια και οι στολισμοί (δίστιχα, βασιλόπιτα, πυροτεχνήματα, φαναράκια, χριστουγεννιάτικα δώρα, χριστουγεννιάτικα πάρτι και η Θεία Κοινωνία) γι’ αυτές τις γιορτές, δεν αποτελούν είδωλα στο μυαλό των ανθρώπων; Η θεία Ευχαριστία την Κυριακή, το κρασί και το καθαρό λινό είναι ακόμα πιο εμφατικά είδωλα. Όλες οι παραδοσιακές γιορτές που είναι δημοφιλείς στην Κίνα, όπως η ημέρα Ανύψωσης του Κεφαλιού του Δράκου, η Γιορτή της Βάρκας του Δράκου, η Γιορτή του Μεσοφθινοπώρου, η Γιορτή του Χυλού Λάμπα και η Πρωτοχρονιά, καθώς και οι γιορτές στον θρησκευόμενο κόσμο, όπως το Πάσχα, τα Θεοφάνεια και τα Χριστούγεννα, όλες αυτές οι αβάσιμες γιορτές έχουν θεσπιστεί και περάσει από γενιά σε γενιά, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μέσω πολλών ανθρώπων, και είναι ολότελα ασύμβατες με το ανθρώπινο είδος που δημιούργησε ο Θεός. Είναι η αχαλίνωτη φαντασία και οι εφευρετικές αντιλήψεις των ανθρώπων που έχουν δώσει τη δυνατότητα σ’ αυτές τις παραδόσεις να επιβιώσουν μέχρι σήμερα. Δείχνουν να μην έχουν ψεγάδια, αλλά είναι στην ουσία παιχνίδια που παίζει ο Σατανάς στους ανθρώπους. Όσο μεγαλύτερος συνωστισμός από Σατανάδες επικρατεί σ’ ένα μέρος, και όσο πιο παρωχημένο και οπισθοδρομικό είναι αυτό το μέρος, τόσο πιο παγιωμένα είναι τα φεουδαρχικά του έθιμα. Αυτά τα στοιχεία κρατούν σφιχτά δεμένους τους ανθρώπους, και δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο για κίνηση. Πολλές από τις γιορτές στον θρησκευόμενο κόσμο δείχνουν ότι έχουν μεγάλη αυθεντικότητα και ότι λειτουργούν ως γέφυρα για το έργο του Θεού, αλλά στην πραγματικότητα είναι τα αόρατα δεσμά με τα οποία ο Σατανάς δεσμεύει τους ανθρώπους για να μη γνωρίσουν τον Θεό· είναι όλα πονηρά τεχνάσματα του Σατανά. Στην πραγματικότητα, όταν ολοκληρώνεται ένα στάδιο από το έργο του Θεού, Εκείνος έχει ήδη καταστρέψει τα εργαλεία και το ύφος εκείνου του χρονικού διαστήματος, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος. Οι «ευσεβείς πιστοί», ωστόσο, εξακολουθούν να λατρεύουν αυτά τα απτά υλικά αντικείμενα, ενώ ταυτόχρονα βάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα όσα έχει ο Θεός, χωρίς να τα μελετάνε περαιτέρω, δείχνουν ότι είναι γεμάτοι από την αγάπη του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα Τον έχουν εδώ και πολύ καιρό πετάξει έξω από τον οίκο τους και έχουν βάλει επάνω στο τραπέζι τον Σατανά για να τον λατρεύουν. Εικονίσματα με τον Ιησού, τη σταύρωση, την Παναγία, τη Βάφτιση του Ιησού και τον Μυστικό δείπνο· οι άνθρωποι τα λατρεύουν σαν τον Κύριο των Ουρανών, ενώ επανειλημμένως αναφωνούν «ο Θεός Πατέρας». Δεν είναι όλα αυτά αστεία; […]

Ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει η ανθρώπινη διάθεση είναι να αντιστραφούν εκείνα τα τμήματα στα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων που έχουν δηλητηριαστεί περισσότερο, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ξεκινήσουν να αλλάζουν τον τρόπο σκέψης και το ήθος τους. Πρώτα απ’ όλα, οι άνθρωποι πρέπει να δουν ξεκάθαρα ότι όλες αυτές οι θρησκευτικές ιεροτελεστίες, οι θρησκευτικές δραστηριότητες, τα έτη, οι μήνες και οι γιορτές είναι όλα μισητά για τον Θεό. Πρέπει να σπάσουν τα δεσμά του φεουδαρχικού τρόπου σκέψης και να εξαλείψουν κάθε ίχνος της βαθιά ριζωμένης κλίσης τους προς τη δεισιδαιμονία. Όλα αυτά περιλαμβάνονται στην είσοδο της ανθρωπότητας.

από «Έργο και είσοδος (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αποσπάσματα από κήρυγμα και συναναστροφή ως σημείο αναφοράς:

Μια σωστή πνευματική ζωή περιλαμβάνει σωστή προσευχή, βρώση και πόση του λόγου του Θεού, συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, εκτέλεση του καθήκοντος και ψαλμό δοξαστικών ύμνων. Αυτές οι πρακτικές είναι πολύ ωφέλιμες για την είσοδο των ανθρώπων στην αλήθεια και την αλλαγή της διάθεσης. Οι θρησκευτικές ιεροτελεστίες, ωστόσο, είναι απλώς για να κρατάει κάποιος τα προσχήματα, χωρίς να εννοεί αυτά που λέει, και είναι πρόχειρες, τυπικές και υποκριτικές. Όλες αυτές είναι επιφανειακές μέθοδοι που εξαπατούν τον Θεό. Η τέλεση θρησκευτικών ιεροτελεστιών δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και δεν έχει την παραμικρή πραγματικότητα —είναι η εκστόμιση λόγων μόνο για επίδειξη και είναι απολύτως αναποτελεσματική. Μια σωστή πνευματική ζωή βασίζεται εξ ολοκλήρου στην πραγματικότητα, προκύπτει από τον συνδυασμό με την πραγματικότητα και, επιπλέον, είναι ειλικρίνεια που πηγάζει από την καρδιά και, ως τέτοια, είναι αποτελεσματική και γίνεται ευχαρίστως αποδεκτή από τον Θεό. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη σωστή προσευχή: Πηγάζει από τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος και από τις ανάγκες της ζωής του. Αντιπροσωπεύει τις ειλικρινείς επείγουσες ανάγκες της καρδιάς του και, συνεπώς, κερδίζει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Η προσευχή στο πλαίσιο θρησκευτικών ιεροτελεστιών, ωστόσο, παραβιάζει αυτή την αρχή. Μπορεί κάποιος να εκστομίζει μερικές στροφές προσευχής, ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε, χωρίς να τις εννοεί, ενώ μέσα του νιώθει μπουχτισμένος και στερείται κινήτρων. Πώς θα μπορούσε να λάβει το έργο του Αγίου Πνεύματος; Είναι ξεκάθαρο ότι δεν θέλει να προσευχηθεί, αλλά αναγκάζει τον εαυτό του να το κάνει —αυτό είναι κάτι που πηγαίνει ενάντια στις αρχές. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν είναι δυνατόν για κάποιον να προσεύχεται συνεχώς. Όταν κάποιος δεν προσεύχεται, μπορεί να τρώει και να πίνει τον λόγο του Θεού και να συναναστρέφεται σχετικά με την αλήθεια. Αυτό συμβαίνει επειδή η πνευματική ζωή είναι κάτι που δεν μπορεί να ενταχθεί σε κανόνες, παρά μόνο καθορίζεται σύμφωνα με την κατάσταση και τις πραγματικές ανάγκες κάποιου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για την επίτευξη καλών αποτελεσμάτων. Μια αυθεντική πνευματική ζωή είναι σωστή και συμβαίνει όταν τα πράγματα προκύπτουν με φυσικό τρόπο. Δεν αποτελείται ούτε κατ’ ελάχιστον από την τήρηση κανονισμών ή την τέλεση ιεροτελεστιών. Οι θρησκευτικές ιεροτελεστίες είναι μόνο κανονισμοί και ανθρωπογενείς απάτες, δεν περιλαμβάνουν ειλικρινή αναζήτηση. Γι’ αυτό ο Θεός τις αποκαλεί υποκριτικές. Μια σωστή πνευματική ζωή προκύπτει από την υποβολή στο έργο του Θεού και αποτελεί συγχώνευση του έργου του Αγίου Πνεύματος και της δράσης που αναλαμβάνουν οι άνθρωποι. Παρόλο που δεν υπάρχουν κανονισμοί ή ιεροτελεστίες σ’ αυτό το είδος πνευματικής ζωής, επιφέρει πραγματικά χειροπιαστά και επωφελή αποτελέσματα. Μόνο όταν μεταβαίνεις από τις θρησκευτικές ιεροτελεστίες σε μια σωστή πνευματική ζωή, έχεις εισέλθει στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό.

από τη Συναναστροφή εκ του Άνωθεν

Προηγούμενο:Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κατανόησης της αλήθειας και κατανόησης ενός δόγματος;

Επόμενο:Γιατί οι εκκλησίες είναι ικανές να εκφυλιστούν σε θρησκεία;

Σχετικό περιεχόμενο

Δείτε επίσης