3. Τι είναι ένας άνθρωπος που ακολουθεί το θέλημα του Θεού και τι είναι η αληθινή μαρτυρία της πίστης στον Θεό

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Ο Νώε ήτο άνθρωπος δίκαιος, τέλειος μεταξύ των συγχρόνων αυτού· μετά του Θεού περιεπάτησεν ο Νώε. Και εγέννησεν ο Νώε τρεις υιούς, τον Σημ, τον Χαμ και τον Ιάφεθ. Διεφθάρη δε η γη ενώπιον του Θεού, και ενεπλήσθη η γη αδικίας. Και είδεν ο Θεός την γην, και ιδού, ήτο διεφθαρμένη· διότι πάσα σαρξ είχε διαφθείρει την οδόν αυτής επί της γης. Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε, Το τέλος πάσης σαρκός ήλθεν ενώπιόν μου, διότι η γη ενεπλήσθη αδικίας απ’ αυτών· και ιδού, θέλω εξολοθρεύσει αυτούς και την γην. Κάμε εις σεαυτόν κιβωτόν εκ ξύλων Γόφερ· κατά δωμάτια θέλεις κάμει την κιβωτόν, και θέλεις αλείψει αυτήν έσωθεν και έξωθεν με πίσσαν. […] Και από παντός ζώου εκ πάσης σαρκός, ανά δύο εκ πάντων θέλεις εισάξει εις την κιβωτόν, διά να φυλάξης την ζωήν αυτών μετά σεαυτού· άρσεν και θήλυ θέλουσιν είσθαι. Από των πτηνών κατά το είδος αυτών, και από των κτηνών κατά το είδος αυτών, από πάντων των ερπετών της γης κατά το είδος αυτών, ανά δύο εκ πάντων θέλουσιν εισέλθει προς σε, διά να φυλάξης την ζωήν αυτών. Και συ λάβε εις σεαυτόν από παντός φαγητού το οποίον τρώγεται, και θέλεις συνάξει αυτό πλησίον σου· και θέλει είσθαι εις σε, και εις αυτά, προς τροφήν. Και έκαμεν ο Νώε κατά πάντα όσα προσέταξεν εις αυτόν ο Θεός· ούτως έκαμε» (Γέν. 6:9-22).

«Ο Θεός εδοκίμασε τον Αβραάμ, και είπε προς αυτόν, Αβραάμ· ο δε είπεν, Ιδού, εγώ. Και είπε, Λάβε τώρα τον υιόν σου τον μονογενή, τον οποίον ηγάπησας, τον Ισαάκ, και ύπαγε εις τον τόπον Μοριά, και πρόσφερε αυτόν εκεί εις ολοκαύτωμα, επί ενός των ορέων, το οποίον θέλω σοι ειπεί. Σηκωθείς δε Αβραάμ ενωρίς το πρωΐ, εσαμάρωσε την όνον αυτού και έλαβε μεθ’ εαυτού δύο εκ των δούλων αυτού και Ισαάκ τον υιόν αυτού· και σχίσας ξύλα διά την ολοκαύτωσιν, εσηκώθη και υπήγεν εις τον τόπον τον οποίον είπε προς αυτόν ο Θεός. […] Αφού δε έφθασαν εις τον τόπον τον οποίον είπε προς αυτόν ο Θεός, ωκοδόμησεν εκεί ο Αβραάμ το θυσιαστήριον και διέθεσε τα ξύλα, και δέσας τον Ισαάκ τον υιόν αυτού έβαλεν αυτόν επί το θυσιαστήριον επάνω των ξύλων· και εκτείνας ο Αβραάμ την χείρα αυτού, έλαβε την μάχαιραν διά να σφάξη τον υιόν αυτού» (Γέν. 22:1-10).

«Άνθρωπος τις ήτο εν τη γη της Αυσίτιδος ονομαζόμενος Ιώβ· και ο άνθρωπος ούτος ήτο άμεμπτος και ευθύς και φοβούμενος τον Θεόν και απεχόμενος από κακού» (Ιώβ 1:1).

«Ημέραν δε τινά οι υιοί αυτού και αι θυγατέρες αυτού έτρωγον και έπινον οίνον εν τη οικία του αδελφού αυτών του πρωτοτόκου. Και ήλθε μηνυτής προς τον Ιώβ και είπεν, Οι βόες ηροτρίαζον και αι όνοι έβοσκον πλησίον αυτών· και επέπεσαν οι Σαβαίοι και ήρπασαν αυτά· και τους δούλους επάταξαν εν στόματι μαχαίρας· και εγώ μόνος διεσώθην διά να σοι απαγγείλω. Ενώ ούτος έτι ελάλει, ήλθε και άλλος και είπε, Πυρ Θεού έπεσεν εξ ουρανού και έκαυσε τα πρόβατα και τους δούλους και κατέφαγεν αυτούς· και εγώ μόνος διεσώθην διά να σοι απαγγείλω. Ενώ ούτος έτι ελάλει, ήλθε και άλλος και είπεν, Οι Χαλδαίοι έκαμον τρεις λόχους και εφώρμησαν εις τας καμήλους και ήρπασαν αυτάς· και τους δούλους επάταξαν εν στόματι μαχαίρας· και εγώ μόνος διεσώθην διά να σοι απαγγείλω. Ενώ ούτος έτι ελάλει, ήλθε και άλλος και είπεν, Οι υιοί σου και αι θυγατέρες σου έτρωγον και έπινον οίνον εν τη οικία του αδελφού αυτών του πρωτοτόκου· και ιδού, ήλθε μέγας άνεμος εκ του πέραν της ερήμου και προσέβαλε τας τέσσαρας γωνίας του οίκου και έπεσεν επί τα παιδία, και απέθανον· και εγώ μόνος διεσώθην διά να σοι απαγγείλω. Τότε σηκωθείς ο Ιώβ διέσχισε το επένδυμα αυτού και εξύρισε την κεφαλήν αυτού και έπεσεν επί την γην και προσεκύνησε, και είπε, Γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου και γυμνός θέλω επιστρέψει εκεί· ο Κύριος έδωκε και ο Κύριος αφήρεσεν· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον» (Ιώβ 1:13-21).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Τη σήμερον ημέρα, ο Θεός έχει ξεκινήσει επισήμως την τελείωση του ανθρώπου. Προκειμένου να οδηγηθούν οι άνθρωποι στην τελείωση, πρέπει να υποβληθούν στην αποκάλυψη, την κρίση και την παίδευση των λόγων Του, πρέπει να βιώσουν τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό των λόγων Του (όπως τη δοκιμασία των παρόχων υπηρεσιών), όπως και πρέπει να είναι σε θέση να αντέξουν στη δοκιμασία του θανάτου. Αυτό σημαίνει ότι, εν μέσω της κρίσεως, της παίδευσης και των δοκιμασιών του Θεού, εκείνοι που συμμορφώνονται πραγματικά με το θέλημα του Θεού είναι σε θέση να δοξάσουν τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς τους, καθώς και να υπακούσουν απόλυτα στον Θεό και να απαρνηθούν τον εαυτό τους, αγαπώντας, έτσι, τον Θεό με μια καρδιά ειλικρινή, αδιαίρετη και αγνή· έτσι είναι ένας άνθρωπος που έχει τελειωθεί, κι αυτό ακριβώς είναι το έργο που προτίθεται να κάνει ο Θεός, καθώς και το έργο που Εκείνος θα επιτελέσει.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Σχετικά με τα στάδια του έργου του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο Ιησούς ήταν ικανός να ολοκληρώσει την αποστολή του Θεού, το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας, επειδή αφιέρωσε κάθε φροντίδα Του στο θέλημα του Θεού, χωρίς τα προσωπικά Του σχέδια και σκέψεις. Έτσι, λοιπόν, ήταν κι Αυτός ο οικείος του Θεού, όντας ο ίδιος Θεός, κάτι που όλοι εσείς καταλαβαίνετε πολύ καλά. (Στην πραγματικότητα, ήταν ο Θεός ο ίδιος, για τον οποίο είχε δώσει μαρτυρία ο Θεός. Το αναφέρω αυτό εδώ για να χρησιμοποιήσω το γεγονός που αφορά τον Ιησού για να επεξηγήσω το θέμα.) Ήταν ικανός να θέσει το σχέδιο της διαχείρισης του Θεού στο επίκεντρο, και πάντα προσευχόταν στον ουράνιο Πατέρα και επιζητούσε το θέλημα του ουράνιου Πατέρα. Προσευχόταν κι έλεγε: «Θεέ Πατέρα! Εκπλήρωσε αυτό που είναι μέσα στο θέλημά Σου, και μην ενεργήσεις σύμφωνα με τις δικές Μου προθέσεις· θα ενεργήσεις σύμφωνα με το σχέδιό Σου. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι αδύναμος, όμως γιατί θα πρέπει να ενδιαφερθείς για κείνον; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να είναι άξιος του ενδιαφέροντός Σου, ο άνθρωπος που είναι σαν ένα μυρμήγκι στο χέρι Σου; Μέσα στην καρδιά Μου, επιθυμώ μόνο να εκπληρώσω το θέλημά Σου, και θέλω να μπορείς να κάνεις, αυτό που θέλεις να κάνεις σ’ Εμένα σύμφωνα με τις δικές Σου προθέσεις». Στον δρόμο προς την Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς ένιωσε την αγωνία, σαν ένα μαχαίρι που έστριβε στην καρδιά Του, όμως δεν είχε την παραμικρή πρόθεση να παραβεί τον λόγο Του· πάντα υπήρχε μια ισχυρή δύναμη που Τον ωθούσε μπροστά, εκεί που επρόκειτο να σταυρωθεί. Τελικά, Τον κάρφωσαν στον σταυρό κι έγινε η απεικόνιση της αμαρτωλής σάρκας, ολοκληρώνοντας αυτό το έργο της λύτρωσης της ανθρωπότητας, και αφού υψώθηκε πάνω από τα δεσμά του θανάτου και του Άδη. Μπροστά Του, η θνητότητα, η κόλαση και ο Άδης, έχασαν τη δύναμή τους, και κατατροπώθηκαν από Αυτόν. Έζησε για τριάντα τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έκανε πάντα τα μέγιστα για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού, σύμφωνα με το έργο του Θεού εκείνη την εποχή, χωρίς να υπολογίζει ποτέ το προσωπικό Του κέρδος ή ζημία, πάντα σκεπτόμενος το θέλημα του Θεού Πατέρα. Έτσι, αφότου βαπτίστηκε, ο Θεός είπε: «Ούτος είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην». Επειδή η υπηρεσία Του μπροστά στον Θεό ήταν σε αρμονία με το θέλημα του Θεού, ο Θεός έβαλε πάνω στους ώμους Του το βαρύ φορτίο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας και Τον έκανε να προχωρήσει μπροστά για να το εκπληρώσει, κι Αυτός είχε τα προσόντα και το δικαίωμα να ολοκληρώσει αυτό το σημαντικό καθήκον. Κατά τη διάρκεια της ζωής Του, υπέμεινε ανυπολόγιστα δεινά για τον Θεό, και ο Σατανάς Τον έβαλε σε πειρασμό αμέτρητες φορές, όμως δεν αποθαρρύνθηκε ποτέ. Ο Θεός Του ανέθεσε ένα τέτοιο καθήκον επειδή Τον εμπιστευόταν και Τον αγαπούσε, κι έτσι ο Θεός είπε προσωπικά: «Ούτος είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην».

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Πώς να υπηρετήσεις σε αρμονία με το θέλημα του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αυτοί που υπηρετούν τον Θεό θα πρέπει να είναι οι οικείοι του Θεού, θα πρέπει να είναι ευάρεστοι στον Θεό, να έχουν αγαπηθεί από τον Θεό και να είναι ικανοί για την απόλυτη πίστη στον Θεό. Ανεξάρτητα από το αν ενεργείς πίσω από τους ανθρώπους ή μπροστά τους, είσαι ικανός ν’ αποκτήσεις τη χαρά του Θεού μπροστά στον Θεό, είσαι ικανός να παραμείνεις σταθερός μπροστά στον Θεό, και ανεξάρτητα με το πώς σου φέρονται οι άλλοι άνθρωποι, πάντα συνεχίζεις το δικό σου μονοπάτι και αφιερώνεις κάθε σου φροντίδα στο φορτίο του Θεού. Μόνο αυτός είναι ο οικείος του Θεού. Το γεγονός ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι ικανοί να Τον υπηρετήσουν άμεσα, συμβαίνει επειδή τους έχει δοθεί η μεγάλη αποστολή του Θεού, και το φορτίο του Θεού, είναι ικανοί να πάρουν την καρδιά του Θεού ως δική τους, και το φορτίο του Θεού ως δικό τους, και δεν δίνουν καθόλου σημασία στην προοπτική του αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν: Ακόμα κι όταν δεν θα έχουν προοπτικές, και δεν θα κερδίσουν τίποτα, πάντα θα πιστεύουν στον Θεό με μια καρδιά γεμάτη αγάπη. Έτσι λοιπόν, αυτό το είδος ανθρώπου είναι ο οικείος του Θεού. Οι άνθρωποι που έχουν οικειότητα με τον Θεό είναι και οι έμπιστοί Του· μόνο οι έμπιστοι του Θεού μπορούν να μοιραστούν την ανησυχία Του και τις σκέψεις Του, και αν και η σάρκα τους πονά και είναι αδύναμη, είναι ικανοί να αντέξουν τον πόνο και να απαρνηθούν αυτό που αγαπούν για να ικανοποιήσουν τον Θεό. Ο Θεός δίνει περισσότερα βάρη σε τέτοιους ανθρώπους και οι άνθρωποι καταθέτουν μαρτυρία γι’ αυτό που επιθυμεί να κάνει ο Θεός. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι είναι ευάρεστοι στον Θεό, είναι υπηρέτες του Θεού που επιθυμεί η καρδιά του Θεού, και μόνο άνθρωποι σαν κι αυτούς μπορούν να κυβερνήσουν μαζί με τον Θεό.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Πώς να υπηρετήσεις σε αρμονία με το θέλημα του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Για τον Θεό, ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι σπουδαίος ή ασήμαντος, όσο Τον ακούει, υπακούει στις εντολές Του και σε αυτό που εμπιστεύεται, και όσο μπορεί να συνεργάζεται με το έργο Του, το θέλημα και το σχέδιό Του, ώστε το σχέδιό Του να δύνανται να ολοκληρωθούν ομαλά, τότε η συμπεριφορά αυτή αξίζει την ενθύμησή Του και αξίζει να λάβει την ευλογία Του. Ο Θεός θεωρεί πολύτιμους τέτοιους ανθρώπους, και προασπίζει τις πράξεις και την αγάπη και τη στοργή τους για Εκείνον. Τούτη είναι η στάση του Θεού.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Όταν ο Ιώβ υποβλήθηκε για πρώτη φορά στις δοκιμασίες του, έχασε όλη του την περιουσία και όλα τα παιδιά του, αλλά δεν έπεσε κάτω ούτε είπε τίποτα που να αποτελούσε αμαρτία εναντίον του Θεού ως αποτέλεσμα αυτού. Είχε νικήσει τους πειρασμούς του Σατανά και είχε υπερβεί τα υλικά πλούτη και τα παιδιά του, και τη δοκιμασία του να χάσει όλες τις εγκόσμιες κτήσεις του, τουτέστιν ήταν σε θέση να υπακούσει στον Θεό που αφαίρεσε από αυτόν και να ευχαριστήσει και να δοξολογήσει τον Θεό εξαιτίας αυτού. Αυτή ήταν η διαγωγή του Ιώβ κατά τον πρώτο πειρασμό του Σατανά, και αυτή ήταν και η μαρτυρία του Ιώβ κατά την πρώτη δοκιμασία του Θεού. Στη δεύτερη δοκιμασία, ο Σατανάς άπλωσε το χέρι του να πλήξει τον Ιώβ και, παρόλο που ο Ιώβ βίωσε πόνο άνευ προηγουμένου, η μαρτυρία του και μόνο αρκούσε για να αφήσει τους ανθρώπους άναυδους. Χρησιμοποίησε το ψυχικό σθένος, την αποφασιστικότητα και την υπακοή του στον Θεό, καθώς και τον σεβασμό του για τον Θεό, για να κατατροπώσει για άλλη μια φορά τον Σατανά, και η διαγωγή και η μαρτυρία του έτυχαν και πάλι της επιδοκιμασίας και της εύνοιας του Θεού. Κατά τη διάρκεια αυτού του πειρασμού, ο Ιώβ χρησιμοποίησε την πραγματική του διαγωγή για να διακηρύξει στον Σατανά ότι ο πόνος της σάρκας δεν θα μπορούσε να μεταβάλει την πίστη και την υπακοή του στον Θεό ή να αφαιρέσει την αφοσίωση του στον Θεό και τον σεβασμό για τον Θεό. Δεν θα απαρνιόταν τον Θεό ούτε θα εγκατέλειπε την τελειότητα και την ακεραιότητά του επειδή αντιμετώπιζε τον θάνατο. Η αποφασιστικότητα του Ιώβ έκανε τον Σατανά να φανεί δειλός, η πίστη του άφησε τον Σατανά φοβισμένο και τρεμάμενο, η δύναμη του αγώνα του μεταξύ ζωής και θανάτου με τον Σατανά προκάλεσε βαθύ μίσος και κακία στον Σατανά, η τελειότητα και η ακεραιότητά του δεν άφησαν περιθώριο στον Σατανά να τον βλάψει περισσότερο, οπότε ο Σατανάς εγκατέλειψε τις επιθέσεις εναντίον του και εγκατέλειψε τις κατηγορίες του κατά του Ιώβ ενώπιον του Ιεχωβά Θεού. Αυτό σήμαινε ότι ο Ιώβ είχε νικήσει τα επίγεια, είχε νικήσει τη σάρκα, είχε νικήσει τον Σατανά και είχε νικήσει τον θάνατο. Ήταν άνθρωπος που ανήκε εντελώς και απολύτως στον Θεό. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο δοκιμασιών, ο Ιώβ έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του, και όντως βίωσε την τελειότητα και την ακεραιότητά του, και διεύρυνε το πεδίο των αρχών με τις οποίες ζούσε, δηλαδή να σέβεται τον Θεό και να αποφεύγει το κακό. Έχοντας υποβληθεί σε αυτές τις δύο δοκιμασίες, ο Ιώβ κέρδισε μια πλουσιότερη εμπειρία, και αυτή η εμπειρία τον έκανε πιο ώριμο και έμπειρο, τον έκανε δυνατότερο και με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, και τον έκανε πιο σίγουρο για την ορθότητα και την αξία της ακεραιότητας στην οποία παρέμενε σταθερός. Οι δοκιμασίες που έδωσε ο Ιεχωβά Θεός στον Ιώβ τον βοήθησαν να αναπτύξει μια βαθιά κατανόηση και αίσθηση του ενδιαφέροντος του Θεού για τον άνθρωπο, και του επέτρεψαν να αντιληφθεί πόσο πολύτιμη είναι η αγάπη του Θεού, και από εκείνο το σημείο το ενδιαφέρον και η αγάπη για τον Θεό προστέθηκαν στον σεβασμό του για τον Θεό. Οι δοκιμασίες του Ιεχωβά Θεού όχι μόνο δεν αποξένωσαν τον Ιώβ από Αυτόν, αλλά έφεραν την καρδιά του πιο κοντά στον Θεό. Όταν ο σαρκικός πόνος που υπέμεινε ο Ιώβ έφτασε στο αποκορύφωμά του, το ενδιαφέρον που ένιωθε από τον Ιεχωβά Θεό δεν του έδωσε άλλη επιλογή παρά να καταραστεί την ημέρα που γεννήθηκε. Αυτή τη συμπεριφορά δεν την είχε προγραμματίσει από καιρό, αλλά ήταν μια φυσική αποκάλυψη του ενδιαφέροντος και της αγάπης για τον Θεό μέσα από την καρδιά του, ήταν μια φυσική αποκάλυψη που προήλθε από το ενδιαφέρον και την αγάπη του για τον Θεό. Τουτέστιν, επειδή μισούσε τον εαυτό του, και δεν ήθελε, και δεν μπορούσε να αντέξει να βασανίζει τον Θεό, το ενδιαφέρον και η αγάπη του έφτασαν στο σημείο της ανιδιοτέλειας. Τότε, ο Ιώβ ανύψωσε τη μακρόχρονη λατρεία και λαχτάρα του για τον Θεό και την αφοσίωση στον Θεό στο επίπεδο του ενδιαφέροντος και της αγάπης. Παράλληλα, ανύψωσε, επίσης, την πίστη και την υπακοή του στον Θεό και τον σεβασμό του στον Θεό στο επίπεδο του ενδιαφέροντος και της αγάπης. Δεν επέτρεψε στον εαυτό του να κάνει οτιδήποτε που θα μπορούσε να βλάψει τον Θεό, δεν επέτρεψε στον εαυτό του οποιαδήποτε συμπεριφορά που θα έβλαπτε τον Θεό και δεν επέτρεψε στον εαυτό του να φέρει λύπη, πόνο ή ακόμα και δυστυχία στον Θεό για προσωπικούς του λόγους. Στα μάτια του Θεού, παρόλο που ο Ιώβ ήταν ακόμα ο Ιώβ του χτες, η πίστη του Ιώβ, η υπακοή και ο σεβασμός για τον Θεό είχαν ικανοποιήσει και ευχαριστήσει τον Θεό πλήρως. Εκείνη τη στιγμή, ο Ιώβ είχε επιτύχει την τελειότητα που ο Θεός προσδοκούσε, είχε γίνει κάποιος αληθινά άξιος να αποκαλείται «άμεμπτος και ευθύς» στα μάτια του Θεού. Τα δίκαια έργα του τού επέτρεψαν να νικήσει τον Σατανά και να μείνει ακλόνητος στη μαρτυρία του προς τον Θεό. Επιπλέον, τα δίκαια έργα του τον οδήγησαν στην τελείωση, και επέτρεψαν στην αξία της ζωής του να ανυψωθεί και να κάνει μεγαλύτερη από ποτέ υπέρβαση και να τον καταστήσει τον πρώτο άνθρωπο που δεν θα δεχόταν πλέον επιθέσεις και πειρασμούς από τον Σατανά. Επειδή ο Ιώβ ήταν δίκαιος, κατηγορήθηκε και μπήκε σε πειρασμό από τον Σατανά. Επειδή ο Ιώβ ήταν δίκαιος, παραδόθηκε στον Σατανά. Και επειδή ο Ιώβ ήταν δίκαιος, κατάφερε να νικήσει και να κατατροπώσει τον Σατανά και να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του. Από τότε και στο εξής, ο Ιώβ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που δεν θα παραδιδόταν ποτέ πια στον Σατανά, ήλθε πράγματι ενώπιον του θρόνου του Θεού και έζησε στο φως υπό τις ευλογίες του Θεού χωρίς να τον κατασκοπεύει ή να τον βασανίζει ο Σατανάς… Είχε γίνει ένας αληθινός άνθρωπος στα μάτια του Θεού, είχε απελευθερωθεί…

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Οτιδήποτε στη ζωή του Πέτρου που δεν ικανοποιούσε την επιθυμία του Θεού, τον έκανε να αισθάνεται άβολα. Εάν δεν ικανοποιούσε την επιθυμία του Θεού, τότε θα ένιωθε μεταμέλεια και θα αναζητούσε έναν κατάλληλο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να προσπαθήσει να ικανοποιήσει την καρδιά του Θεού. Ακόμη και στις μικρότερες και τις πιο ασήμαντες πτυχές της ζωής του, απαιτούσε από τον εαυτό του να ικανοποιήσει την επιθυμία του Θεού. Δεν στάθηκε λιγότερο απαιτητικός ακόμα και όταν έφτασε στην παλιά του διάθεση, πάντα αυστηρός στις απαιτήσεις του για να προχωρήσει βαθύτερα στην αλήθεια. […] Στην πίστη του στον Θεό, ο Πέτρος προσπάθησε να ικανοποιήσει τον Θεό σε όλα και προσπάθησε να υπακούσει σε όλα όσα προήλθαν από τον Θεό. Χωρίς το παραμικρό παράπονο, ήταν σε θέση να δεχτεί την παίδευση και την κρίση, καθώς και το ραφινάρισμα, την ταλαιπωρία και τις στερήσεις στη ζωή του, κανένα από τα οποία δεν μπορούσαν να μεταβάλουν την αγάπη του για τον Θεό. Αυτή δεν ήταν η απόλυτη αγάπη για τον Θεό; Δεν είναι αυτή η εκπλήρωση του καθήκοντος ενός πλάσματος του Θεού; Είτε με παίδευση, κρίση ή ταλαιπωρία, είσαι πάντα σε θέση να επιτύχεις την υπακοή μέχρι θανάτου και αυτό είναι που πρέπει να επιτευχθεί από ένα πλάσμα του Θεού, αυτή είναι η αγνότητα της αγάπης προς τον Θεό. Εάν ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει τουλάχιστον αυτό, τότε πληροί τα κριτήρια ενός πλάσματος του Θεού και δεν υπάρχει τίποτα που να ικανοποιεί καλύτερα την επιθυμία του Δημιουργού.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Μόλις αναφερθεί ο Πέτρος, όλοι δοξολογούν, όταν θυμούνται αμέσως όλες αυτές τις ιστορίες για τον Πέτρο —πώς αρνήθηκε ότι γνωρίζει τον Θεό τρεις φορές και επιπλέον παρείχε υπηρεσίες στον Σατανά, δοκιμάζοντας έτσι τον Θεό, αλλά στο τέλος καρφώθηκε ανάποδα στον σταυρό για χάρη Του, και ούτω καθεξής. Τώρα, θεωρώ πολύ σημαντικό να σας αφηγηθώ πώς ο Πέτρος κατάφερε να Με γνωρίσει καθώς και την τελική του κατάληξη. Αυτός ο άνθρωπος, ο Πέτρος, ήταν εξαιρετικού επιπέδου, αλλά οι συνθήκες του ήταν διαφορετικές από εκείνες του Παύλου. Οι γονείς του Με καταδίωξαν, ανήκαν σε δαίμονες του Σατανά και γι’ αυτό δεν μπορεί να πει κανείς ότι μετέδωσαν την οδό στον Πέτρο. Ο Πέτρος ήταν εύστροφος, προικισμένος με έμφυτη ευφυΐα, γνώρισε υπερβολική αγάπη από τους γονείς του από την παιδική ηλικία. Αφού μεγάλωσε, ωστόσο, έγινε εχθρός τους, γιατί πάντα προσπαθούσε να Με γνωρίσει, και αυτό τον έκανε να γυρίσει την πλάτη στους γονείς του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, καταρχήν, πίστευε ότι ο ουρανός και η γη και τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Παντοδύναμου, και ότι όλα τα θετικά πράγματα προέρχονται από τον Θεό και έρχονται κατευθείαν από Αυτόν, χωρίς να περάσουν από οποιαδήποτε επεξεργασία από τον Σατανά. Λόγω του ότι το αντιπαράδειγμα των γονέων του λειτούργησε ως αντιθετικό στοιχείο, μπόρεσε να αναγνωρίσει ακόμα πιο εύκολα την αγάπη και το έλεός Μου, και το γεγονός αυτό πυροδότησε μέσα του ένα ακόμη μεγαλύτερο πάθος για την αναζήτησή Μου. Έδινε ιδιαίτερη προσοχή όχι μόνο στο να τρώει και να πίνει τα λόγια Μου, αλλά πολύ περισσότερο στο να κατανοεί τις προθέσεις Μου, και ήταν διαρκώς συνετός και προσεκτικός στις σκέψεις του, έτσι ώστε ήταν πάντα ιδιαίτερα οξύνους όσον αφορά το πνεύμα του και ως εκ τούτου ήταν σε θέση να Με ευχαριστεί σε ό,τι έκανε. Στην καθημερινή ζωή, έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην ενσωμάτωση των διδαγμάτων όσων είχαν αποτύχει στο παρελθόν, ώστε να ωθεί τον εαυτό του να κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια, τρέμοντας μήπως πέσει στα δίχτυα της αποτυχίας. Επίσης, έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην αφομοίωση της πίστης και της αγάπης όλων όσοι καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων αγαπούσαν τον Θεό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιτάχυνε τον ρυθμό της ανάπτυξής του όχι μόνο όσον αφορά τις αρνητικές πτυχές, αλλά πολύ σημαντικότερα, στις θετικές πτυχές, μέχρις ότου έγινε παρουσία Μου ο μοναδικός άνθρωπος που Με γνώριζε καλύτερα. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μπόρεσε να τοποθετήσει όλα όσα είχε στα χέρια Μου, να μην είναι πια ο κύριος του εαυτού του, ούτε καν στο φαγητό, στο ντύσιμο, στον ύπνο ή στην κατοικία του, αλλά έθεσε την ικανοποίησή Μου όσον αφορά τα πάντα ως αρχή επί της οποίας απολάμβανε τη γενναιοδωρία Μου. Πόσες φορές τον υπέβαλα σε δοκιμασίες, οι οποίες βέβαια τον άφησαν μισοπεθαμένο, αλλά ακόμα και εν μέσω αυτών των εκατοντάδων δοκιμασιών, δεν έχασε ποτέ την πίστη σε Μένα ούτε απογοητεύτηκε από Μένα. Ακόμα και όταν είπα ότι τον είχα ήδη κάνει πέρα, δεν έχασε το κουράγιο του ούτε έπεσε στην απελπισία, αλλά συνέχισε όπως και πριν να εφαρμόζει τις αρχές του για Με αγαπάει με πρακτικό τρόπο. Του είπα ότι, παρόλο που Με αγαπούσε, Εγώ δεν τον επιδοκίμαζα, αλλά θα τον παρέδιδα τελικά στα χέρια του Σατανά. Εν μέσω αυτών των δοκιμασιών, που δεν έπληξαν τη σάρκα του αλλά ήταν δοκιμασίες μέσω του λόγου, εξακολουθούσε να προσεύχεται σ’ Εμένα: «Θεέ μου! Μεταξύ ουρανού και γης και των μυριάδων πραγμάτων, υπάρχει κάποιος άνθρωπος, κάποιο πλάσμα ή πράγμα που δεν είναι στα χέρια Σου, Παντοδύναμε; Όταν μου δείχνεις έλεος, η καρδιά μου αγαλλιάζει με το έλεός Σου. Όταν Με κρίνεις, εμένα τον ανάξιο, νιώθω όλο και περισσότερο το βαθύ μυστήριο των έργων Σου, επειδή είσαι γεμάτος εξουσία και σοφία. Αν και η σάρκα μου υποφέρει, νιώθω παρηγοριά στο πνεύμα μου. Πώς θα μπορούσα να μην εξυμνήσω τη σοφία Σου και τα έργα Σου; Ακόμα κι αν πεθάνω αφού Σε γνωρίσω, θα είμαι πάντα πρόθυμος και γεμάτος ζήλο. Ω, Παντοδύναμε! Δεν θέλεις όντως να με αφήσεις να Σε δω; Μήπως δεν είμαι όντως ανάξιος να λάβω την κρίση Σου; Μήπως υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν θέλεις να δεις;» Εν τω μέσω αυτού του είδους των δοκιμασιών, παρόλο που ο Πέτρος δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει σαφώς τις προθέσεις Μου, είναι προφανές ότι το θεωρούσε θέμα υπερηφάνειας και προσωπικής δόξας να χρησιμοποιηθεί από Μένα (έστω κι αν ήταν μόνο για να λάβει την κρίση Μου έτσι ώστε η ανθρωπότητα να μπορεί να δει το μεγαλείο και την οργή Μου), και δεν ήταν καθόλου απογοητευμένος επειδή υποβλήθηκε σε δοκιμασίες. Εξαιτίας της πίστης του παρουσία Μου και εξαιτίας των ευλογιών Μου σ’ αυτόν, αποτελεί υπόδειγμα και πρότυπο για την ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 6» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Όταν παιδευόταν από τον Θεό, ο Πέτρος προσευχήθηκε: «Ω Θεέ! Η σάρκα μου είναι ανυπάκουη, και Εσύ με παιδεύεις και με κρίνεις. Χαίρομαι για την παίδευση και την κρίση Σου και, ακόμα κι αν Εσύ δεν με θέλεις, στην κρίση Σου βλέπω την άγια και δίκαιη διάθεσή Σου. Όταν με κρίνεις, έτσι ώστε οι άλλοι να μπορούν να δουν τη δίκαιη διάθεσή Σου στην κρίση Σου, νιώθω ικανοποιημένος. Αν μπορεί να εκφράσει τη διάθεσή Σου και να επιτρέψει να γίνει ορατή η δίκαιη διάθεσή Σου σε όλα τα πλάσματα, αν μπορεί να κάνει την αγάπη μου για Σένα πιο αγνή, ώστε να μπορέσω να αποκτήσω την ομοιότητα εκείνου που είναι δίκαιος, τότε η κρίση Σου είναι καλή, γιατί τέτοιο είναι το φιλεύσπλαχνο θέλημά Σου. Ξέρω ότι υπάρχουν ακόμα πολλά μέσα μου που επαναστατούν και ότι δεν είμαι ακόμα κατάλληλος να έρθω ενώπιόν Σου. Εύχομαι να με κρίνεις ακόμα περισσότερο, είτε μέσα από ένα εχθρικό περιβάλλον είτε μέσα από μεγάλα δεινά· ό,τι κι αν Εσύ κάνεις, για μένα είναι πολύτιμο. Η αγάπη Σου είναι τόσο βαθιά και είμαι πρόθυμος να βρεθώ στο έλεός Σου χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία». Αυτή είναι η γνώση του Πέτρου αφού βίωσε το έργο του Θεού και είναι επίσης η μαρτυρία της αγάπης του προς τον Θεό. […] Πολύ κοντά στο τέλος της ζωής του, αφού είχε οδηγηθεί στην τελείωση, ο Πέτρος είπε: «Ω Θεέ! Αν μπορούσα να ζήσω μερικά ακόμα χρόνια, θα ήθελα να επιτύχω μια καθαρότερη και βαθύτερη αγάπη για Σένα». Λίγο πριν σταυρωθεί, μέσα στην καρδιά του προσευχόταν: «Ω Θεέ! Η στιγμή Σου ήρθε τώρα, έφτασε η ώρα που ετοίμασες για μένα. Πρέπει να σταυρωθώ για Σένα, πρέπει να γίνω μάρτυρας για Σένα και ελπίζω ότι η αγάπη μου μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις Σου και ότι μπορεί να γίνει αγνότερη. Σήμερα, το να μπορέσω να πεθάνω για Σένα και να καρφωθώ στον σταυρό για Σένα, είναι παρήγορο και καθησυχαστικό για μένα, γιατί τίποτα δεν είναι πιο ευχάριστο για μένα παρά το να μπορώ να σταυρωθώ για Σένα και να ικανοποιήσω τις επιθυμίες Σου και να είμαι ικανός να παραδοθώ σε Σένα, να προσφέρω τη ζωή μου σ’ Εσένα. Ω, Θεέ! Είσαι τόσο αξιαγάπητος! Εάν ήθελες να μου επιτρέψεις να ζήσω, θα ήμουν ακόμα πιο πρόθυμος να Σε αγαπώ. Όσο είμαι ζωντανός, θα Σε αγαπώ. Θέλω να Σε αγαπώ ακόμη πιο βαθιά. Με κρίνεις και με παιδεύεις και με δοκιμάζεις, γιατί δεν είμαι δίκαιος, γιατί αμάρτησα. Και η δίκαιη διάθεσή Σου γίνεται πιο εμφανής σ’ εμένα. Αυτό είναι ευλογία για μένα, γιατί μπορώ να Σε αγαπώ πιο βαθιά και είμαι πρόθυμος να Σ’ αγαπώ με αυτόν τον τρόπο ακόμα κι αν δεν με αγαπάς. Είμαι πρόθυμος να δω τη δίκαιη διάθεσή Σου, γιατί αυτό με κάνει ακόμη πιο ικανό να ζήσω μια ζωή με νόημα. Αισθάνομαι ότι η ζωή μου τώρα είναι πιο σημαντική, γιατί σταυρώνομαι για χάρη Σου και έχει απόλυτο νόημα το να πεθάνω για Σένα. Ακόμα όμως δεν αισθάνομαι ικανοποιημένος, επειδή ξέρω πολύ λίγα για Σένα, ξέρω ότι δεν μπορώ να εκπληρώσω πλήρως τις επιθυμίες Σου και Σου έχω ξεπληρώσει πολύ λίγα. Στη ζωή μου, δεν έχω καταφέρει να επιστρέψω το όλον μου σ’ Εσένα· ακόμη απέχω από κάτι τέτοιο. Καθώς θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι τόσο υποχρεωμένος σ’ Εσένα, και δεν έχω παρά αυτή τη στιγμή για να αντισταθμίσω όλα τα λάθη μου και όλη την αγάπη που δεν Σου έχω ξεπληρώσει».

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Σήμερα, θα πρέπει να γνωρίζεις πώς να κατακτηθείς και πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι αφότου κατακτηθούν. Μπορεί να λες ότι έχεις κατακτηθεί, όμως μπορείς να υπακούς μέχρι θανάτου; Πρέπει να είσαι σε θέση να ακολουθείς μέχρι τέλους, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κάποια προοπτική, και δεν πρέπει να χάνεις την πίστη σου στον Θεό, ανεξαρτήτως περιβάλλοντος. Τέλος, πρέπει να επιτύχεις σε δύο πτυχές της μαρτυρίας: στη μαρτυρία του Ιώβ —υπακοή μέχρι θανάτου— και στη μαρτυρία του Πέτρου —την υπέρτατη αγάπη για τον Θεό. Από τη μία πλευρά, πρέπει να είσαι σαν τον Ιώβ: Έχασε όλα τα υλικά υπάρχοντα και ταλανίστηκε από τον πόνο της σάρκας, κι όμως δεν απαρνήθηκε το όνομα του Ιεχωβά. Αυτή ήταν η μαρτυρία του Ιώβ. Ο Πέτρος μπόρεσε να αγαπήσει τον Θεό μέχρι θανάτου. Όταν τον σταύρωσαν και ήρθε αντιμέτωπος με τον θάνατο, εξακολουθούσε να αγαπά τον Θεό· δεν σκεφτόταν τις δικές του προοπτικές ούτε επιδίωκε όμορφες ελπίδες ή εξωφρενικές σκέψεις και το μόνο που επιζητούσε ήταν να αγαπά τον Θεό και να υπακούει σε όλες τις διευθετήσεις Του. Αυτό είναι το πρότυπο που πρέπει να πετύχεις προτού θεωρηθεί ότι έχεις καταθέσει μαρτυρία, προτού γίνεις κάποιος που έχει οδηγηθεί στην τελείωση μετά την κατάκτησή του.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η πραγματική αλήθεια του έργου της κατάκτησης (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Τι είναι ακριβώς η αληθινή μαρτυρία; Η μαρτυρία για την οποία γίνεται λόγος εδώ αποτελείται από δύο μέρη: Το ένα είναι η μαρτυρία κάποιου περί της κατάκτησής του και το άλλο είναι η μαρτυρία περί της τελείωσής του (η οποία, φυσικά, θα είναι η μαρτυρία που έπεται των μεγαλύτερων δοκιμασιών και δεινών του μέλλοντος). Με άλλα λόγια, εάν είσαι σε θέση να παραμείνεις ακλόνητος κατά τη διάρκεια των δεινών και των δοκιμασιών, τότε θα έχεις γίνει μάρτυρας του δεύτερου σταδίου της μαρτυρίας. Το σημαντικό σήμερα είναι το πρώτο στάδιο της μαρτυρίας: το να μπορείς να μένεις ακλόνητος κατά τη διάρκεια κάθε περίστασης των δοκιμασιών της παίδευσης και της κρίσης. Αυτή είναι η μαρτυρία της κατάκτησης κάποιου. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τώρα είναι ο καιρός της κατάκτησης. (Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι τώρα είναι ο καιρός του έργου του Θεού επί γης· το κύριο έργο που κάνει ο ενσαρκωμένος Θεός στη γη είναι η κατάκτηση, μέσω της κρίσης και της παίδευσης, αυτής της ομάδας ανθρώπων επί γης οι οποίοι Τον ακολουθούν.) Το αν είσαι ή δεν είσαι ικανός να γίνεις μάρτυρας της κατάκτησής σου δεν εξαρτάται μόνο από το αν είσαι σε θέση να ακολουθήσεις μέχρι τέλους, αλλά εξαρτάται, κυρίως, από το αν, καθώς βιώνεις κάθε στάδιο του έργου του Θεού, είσαι ικανός να κατανοείς αληθινά την παίδευση και την κρίση του Θεού και από το αν αντιλαμβάνεσαι πραγματικά όλο αυτό το έργο. Δεν θα μπορέσεις να περάσεις στα μουλωχτά απλώς με το ακολουθείς μέχρι τέλους. Πρέπει να είσαι σε θέση να παραδίνεσαι πρόθυμα κατά τη διάρκεια κάθε περίστασης παίδευσης και κρίσης, πρέπει να είσαι ικανός να κατανοείς αληθινά το κάθε στάδιο του έργου που βιώνεις και πρέπει να είσαι σε θέση να αποκτάς γνώση της διάθεσης του Θεού και να επιτυγχάνεις υπακοή σε αυτήν. Αυτή είναι η υπέρτατη μαρτυρία της κατάκτησής σου, την οποία απαιτείται να καταθέσεις. Η μαρτυρία της κατάκτησής σου αναφέρεται κυρίως στη γνώση σου για την ενσάρκωση του Θεού. Ουσιαστικά, αυτό το στάδιο μαρτυρίας αποτελεί μαρτυρία για την ενσάρκωση του Θεού. Δεν έχει σημασία τι κάνεις ή τι λες ενώπιον των κοσμικών ανθρώπων ή ενώπιον όσων ασκούν την εξουσία· το σημαντικότερο απ’ όλα είναι το κατά πόσον είσαι σε θέση να υπακούς όλα τα λόγια που εξέρχονται από το στόμα του Θεού και όλο το έργο Του. Ως εκ τούτου, αυτό το στάδιο μαρτυρίας απευθύνεται στον Σατανά και σε όλους τους εχθρούς του Θεού —στους δαίμονες και στους εχθρικά διακείμενους που δεν πιστεύουν ότι ο Θεός θα ενσαρκωθεί για δεύτερη φορά και θα έλθει για να επιτελέσει ακόμη σπουδαιότερο έργο και, επιπλέον, δεν πιστεύουν στο γεγονός της επιστροφής του Θεού στη σάρκα. Με άλλα λόγια, απευθύνεται σε όλους τους αντίχριστους —σε όλους τους εχθρούς που δεν πιστεύουν στην ενσάρκωση του Θεού.

[…]

Το τελευταίο βήμα μαρτυρίας είναι η μαρτυρία για το αν είσαι σε θέση να τελειωθείς ή όχι —δηλαδή, έχοντας κατανοήσει όλα τα λόγια που ειπώθηκαν από το στόμα του ενσαρκωμένου Θεού, καταφέρνεις να κατέχεις τη γνώση του Θεού και να γίνεις σίγουρος γι’ Αυτόν, βιώνεις όλα τα λόγια από το στόμα του Θεού και επιτυγχάνεις τις προϋποθέσεις που ζητά ο Θεός από εσένα —το ύφος του Πέτρου και την πίστη του Ιώβ— έτσι ώστε να μπορείς να υπακούσεις μέχρι θανάτου, να παραδοθείς ολοκληρωτικά σε Αυτόν και να επιτύχεις, εν τέλει, την εικόνα του ανθρώπου που πληροί τις προδιαγραφές, δηλαδή την εικόνα κάποιου που έχει κατακτηθεί και τελειωθεί αφότου βίωσε την κρίση και την παίδευση του Θεού. Αυτή είναι η υπέρτατη μαρτυρία —είναι η μαρτυρία που οφείλει να καταθέσει κάποιος που οδηγείται, εν τέλει, στην τελείωση. Αυτά είναι τα δύο στάδια μαρτυρίας τα οποία θα πρέπει να καταθέσεις· είναι αλληλένδετα και το καθένα τους είναι απαραίτητο. Εντούτοις, υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζεις: Η μαρτυρία που απαιτώ από εσένα σήμερα δεν απευθύνεται στους ανθρώπους του κόσμου ούτε σε κάποιο μεμονωμένο άτομο, αλλά σε αυτό που ζητώ από εσένα. Υπολογίζεται με βάση το αν είσαι σε θέση να Με ικανοποιήσεις και με το αν είσαι σε θέση να ανταποκριθείς απόλυτα στα πρότυπα των απαιτήσεων που έχω από τον καθένα σας. Αυτά είναι τα πράγματα που θα πρέπει να κατανοήσετε.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Άσκηση (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η πίστη στον Θεό απαιτεί υπακοή σ’ Εκείνον και βίωση του έργου Του. Ο Θεός έχει κάνει τόσο πολύ έργο —θα μπορούσε να ειπωθεί ότι όλα αυτά είναι τελείωση, εξευγενισμός και ακόμα περισσότερο, παίδευση για τους ανθρώπους. Δεν έχει υπάρξει ούτε ένα βήμα στο έργο του Θεού που να συνάδει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων· αυτό που έχουν απολαύσει οι άνθρωποι είναι τα σκληρά λόγια του Θεού. Όταν έρθει ο Θεός, οι άνθρωποι θα πρέπει να απολαύσουν την μεγαλοπρέπεια και την οργή Του. Εντούτοις, όσο σκληρά κι αν είναι τα λόγια Του, έρχεται για να σώσει την ανθρωπότητα και να την οδηγήσει στην τελείωση. Ως δημιουργήματα, οι άνθρωποι θα πρέπει να εκπληρώνουν τα καθήκοντα που οφείλουν να εκπληρώσουν και να παραμένουν ακλόνητοι στη μαρτυρία τους για τον Θεό εν μέσω του εξευγενισμού. Σε κάθε δοκιμασία, θα πρέπει να στηρίζουν τη μαρτυρία που θα πρέπει να καταθέσουν και να το κάνουν ηχηρά για χάρη του Θεού. Ο άνθρωπος που το κάνει αυτό είναι νικητής. Όπως κι αν σε εξευγενίζει ο Θεός, παραμένεις γεμάτος εμπιστοσύνη και δεν χάνεις ποτέ την εμπιστοσύνη σου σ’ Αυτόν. Κάνεις ό,τι θα πρέπει να κάνει ο άνθρωπος. Αυτό ζητά ο Θεός απ’ τον άνθρωπο, και η καρδιά του ανθρώπου θα πρέπει να μπορεί να επιστρέψει ολοκληρωτικά σ’ Εκείνον και να στρέφεται σ’ Εκείνον κάθε στιγμή που περνά. Αυτός είναι νικητής. Εκείνοι στους οποίους αναφέρεται ο Θεός ως «νικητές» είναι εκείνοι που εξακολουθούν να μπορούν να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους και να διατηρούν την εμπιστοσύνη και την αφοσίωσή τους στον Θεό όταν είναι υπό την επιρροή του Σατανά και ενώ τελούν υπό την πολιορκία του Σατανά, δηλαδή όταν βρίσκονται εν μέσω των δυνάμεων του σκότους. Αν εξακολουθείς να μπορείς να διατηρείς την καρδιά σου αγνή ενώπιον του Θεού και να διατηρείς γνήσια αγάπη για τον Θεό ό,τι κι αν γίνει, τότε παραμένεις σταθερός στη μαρτυρία σου ενώπιον του Θεού, και σ’ αυτό αναφέρεται ο Θεός όταν μιλά για κάποιον που είναι «νικητής». Αν η επιδίωξή σου είναι εξαιρετική όταν ο Θεός σε ευλογεί, αλλά οπισθοχωρείς χωρίς τις ευλογίες Του, είναι αυτό αγνότητα; Εφόσον είσαι σίγουρος ότι αυτή η οδός είναι αληθινή, πρέπει να την ακολουθήσεις μέχρι τέλους· πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό. Εφόσον έχεις δει ότι ο ίδιος ο Θεός έχει έρθει στη γη για να σε οδηγήσει στην τελείωση, θα πρέπει να δώσεις την καρδιά σου ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν. Αν εξακολουθείς να μπορείς να Τον ακολουθήσεις, ό,τι κι αν κάνει, ακόμη κι αν αποφασίσει ένα δυσμενές αποτέλεσμα για σένα στο τέλος, αυτό σημαίνει να διατηρείς την αγνότητά σου ενώπιον του Θεού. Η προσφορά ενός άγιου πνευματικού σώματος και ενός αγνού παρθένου στον Θεό σημαίνει να διατηρείς ειλικρινή καρδιά ενώπιον του Θεού. Για την ανθρωπότητα, η ειλικρίνεια είναι αγνότητα και το να είναι κανείς ικανός να είναι ειλικρινής προς τον Θεό σημαίνει να διατηρεί την αγνότητα. Αυτό είναι που θα πρέπει να κάνεις πράξη. Όταν οφείλεις να προσευχηθείς, προσευχήσου· όταν οφείλεις να συμμετάσχεις σε συναθροίσεις συναναστροφής, κάν’ το· όταν οφείλεις να ψάλλεις ύμνους, ψάλλε ύμνους· κι όταν οφείλεις να απαρνηθείς τη σάρκα, απαρνήσου τη σάρκα. Όταν εκτελείς το καθήκον σου, μην το κάνεις όπως να ’ναι· όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με δοκιμασίες, μείνε ακλόνητος. Αυτό σημαίνει αφοσίωση στον Θεό.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Θα πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η κατάθεση ηχηρής μαρτυρίας για τον Θεό σχετίζεται κυρίως με το αν κατανοείς ή όχι τον πρακτικό Θεό, και με το αν μπορείς ή όχι να υποτάσσεσαι ενώπιον αυτού του ανθρώπου που δεν είναι μόνο συνηθισμένος, μα και κανονικός, και να υποτάσσεσαι μέχρι θανάτου. Αν, μέσω αυτής της υποταγής, στ’ αλήθεια καταθέσεις μαρτυρία για τον Θεό, αυτό σημαίνει ότι έχεις αποκτηθεί από τον Θεό. Αν μπορείς να υποταχθείς μέχρι θανάτου και, ενώπιόν Του, να μην παραπονιέσαι, να μην κρίνεις, να μη συκοφαντείς, να μην έχεις οποιεσδήποτε αντιλήψεις και οποιαδήποτε απώτερα κίνητρα, τότε, με τον τρόπο αυτόν, ο Θεός θα αποκτήσει δόξα. Η υποταγή ενώπιον ενός κοινού ανθρώπου που περιφρονείται από τον άνθρωπο και το να μπορεί κανείς να υποταχθεί μέχρι θανάτου χωρίς αντιλήψεις αποτελούν αληθινή μαρτυρία. Η πραγματικότητα στην οποία ο Θεός απαιτεί να εισέλθουν οι άνθρωποι είναι το να μπορείς να υπακούς τα λόγια Του, να τα κάνεις πράξη, να υποκλίνεσαι ενώπιον του πρακτικού Θεού και να γνωρίζεις τη διαφθορά σου, να ανοίγεις την καρδιά σου ενώπιόν Του και, στο τέλος, να κερδηθείς από Αυτόν μέσω αυτών των λόγων Του. Ο Θεός δοξάζεται όταν αυτές οι ομιλίες σε κατακτούν και σε κάνουν πλήρως υπάκουο σ’ Αυτόν· έτσι, ντροπιάζει τον Σατανά και ολοκληρώνει το έργο Του. Όταν δεν έχεις καθόλου αντιλήψεις για την πρακτικότητα του ενσαρκωμένου Θεού, δηλαδή όταν παραμένεις σταθερός σ’ αυτήν τη δοκιμασία, τότε έχεις καταθέσει αυτήν τη μαρτυρία ικανοποιητικά. Αν έρθει μια μέρα που κατανοείς πλήρως τον πρακτικό Θεό και μπορείς να υποταχθείς μέχρι θανάτου, όπως έκανε ο Πέτρος, τότε θα κερδηθείς και θα τελειωθείς από τον Θεό. Ό,τι κάνει ο Θεός που δεν συμφωνεί με τις αντιλήψεις σου είναι δοκιμασία για σένα. Αν το έργο του Θεού συμφωνούσε με τις αντιλήψεις σου, δεν θα χρειαζόταν να υποφέρεις ή να εξευγενιστείς. Ακριβώς επειδή το έργο Του είναι τόσο πρακτικό και δεν συνάδει με τις αντιλήψεις σου απαιτεί να αποχωριστείς αυτές τις αντιλήψεις. Γι’ αυτόν τον λόγο αποτελεί δοκιμασία για σένα. Ακριβώς λόγω της πρακτικότητας του Θεού βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι εν μέσω δοκιμασιών· το έργο Του είναι πρακτικό, όχι υπερφυσικό. Κατανοώντας πλήρως τα πρακτικά λόγια Του και τις πρακτικές ομιλίες Του χωρίς οποιεσδήποτε αντιλήψεις και όντας σε θέση να Τον αγαπάς αληθινά καθώς το έργο Του γίνεται όλο και πιο πρακτικό, θα κερδηθείς από Αυτόν. Η ομάδα των ανθρώπων, τους οποίους θα κερδίσει ο Θεός, είναι εκείνοι που Τον γνωρίζουν· δηλαδή, εκείνοι που γνωρίζουν την πρακτικότητά Του. Επιπλέον, είναι εκείνοι που μπορούν να υποταχθούν στο πρακτικό έργο του Θεού.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Εκείνοι που αγαπούν αληθινά τον Θεό είναι εκείνοι που μπορούν να υποτάσσονται απόλυτα στην πρακτικότητά Του» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Προηγούμενο: 2. Κατά πόσον η μαρτυρία κάποιου είναι αληθινή αν πιστεύει στον Θεό μόνο για να απολαμβάνει τη χάρη Του

Επόμενο: Ερώτηση 1: Πιστεύουμε ότι η επιστροφή του Κυρίου σημαίνει ότι οι πιστοί θα ανυψωθούν απευθείας στη Βασιλεία των Ουρανών, διότι έτσι καταγράφεται στη Βίβλο: «Έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ’ αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου» (1Θεσ. 4:17). Καταθέτετε ότι ο Κύριος Ιησούς έχει επιστρέψει —τότε γιατί βρισκόμαστε ακόμα πάνω στη γη και δεν έχουμε αρπαχθεί;

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.

Σχετικό περιεχόμενο

Ερώτηση 36: Οι θρησκευτικοί πάστορες και πρεσβύτεροι κατέχουν τη δύναμη στον θρησκευτικό κόσμο και οι περισσότεροι άνθρωποι υπακούν σε αυτούς και τους ακολουθούν —είναι γεγονός. Λέτε ότι οι θρησκευτικοί πάστορες και πρεσβύτεροι δεν αναγνωρίζουν το γεγονός της ενσάρκωσης του Θεού, ότι δεν πιστεύουν στην αλήθεια που εξέφρασε ο Θεός ενσαρκωμένος και ότι βαδίζουν στο μονοπάτι των Φαρισαίων· και εμείς συμφωνούμε επ’ αυτού του σημείου. Γιατί, όμως, λέτε ότι όλοι οι θρησκευτικοί πάστορες και πρεσβύτεροι είναι Φαρισαίοι υποκριτές, όλοι αντίχριστοι, που εκτέθηκαν από το έργο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες και ότι το απώτερο τέλος τους θα είναι να βυθιστούν στην καταστροφή και να χαθούν; Προς το παρόν, δεν είμαστε σε θέση να δεχθούμε κάτι τέτοιο. Παρακαλούμε, συναναστραφείτε το πού στηρίζετε τον ισχυρισμό αυτόν, ότι οι εν λόγω άνθρωποι δεν μπορούν να σωθούν και ότι όλοι θα βυθιστούν στην καταστροφή και θα χαθούν.

Απαντήση:Η ουσία του πώς όσοι βρίσκονται στους θρησκευτικούς κύκλους αψηφούν τον Θεό μπορεί να αποκαλυφθεί και να αναλυθεί μόνο μετά την...

Ρυθμίσεις

  • Κείμενο
  • Θέματα

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Περιεχόμενα

Αναζήτηση

  • Αναζήτηση σε αυτό το κείμενο
  • Αναζήτηση σε αυτό το βιβλίο