Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Η εικοστή τέταρτη ομιλία

Το παίδεμά Μου επέρχεται σε όλους τους ανθρώπους, αλλά παραμένει επίσης μακριά από όλους τους ανθρώπους. Ολόκληρη η ζωή κάθε ανθρώπου είναι γεμάτη αγάπη και μίσος προς Εμένα, και κανείς δεν Με γνώρισε ποτέ — οπότε η στάση του ανθρώπου απέναντί Μου είναι πότε ζεστή και πότε ψυχρή, και είναι ανίκανος να φερθεί φυσιολογικά. Ωστόσο, πάντα φροντίζω και προστατεύω τον άνθρωπο, κι ο λόγος που δεν είναι σε θέση να δει όλα τα έργα Μου και να κατανοήσει τις ειλικρινείς προθέσεις Μου είναι αποκλειστικά και μόνο η ανοησία του. Είμαι ο Ηγέτης όλων των χωρών και είμαι ο Ύψιστος μεταξύ όλων των ανθρώπων. Απλώς ο άνθρωπος δεν Με γνωρίζει. Για πολλά χρόνια έχω ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους και έχω δοκιμάσει τον κόσμο του ανθρώπου, όμως ανέκαθεν Με αγνοούσε και Μου συμπεριφερόταν σαν να ήμουν εξωγήινος. Κατά συνέπεια, λόγω των διαφορών στη διάθεση και τη γλώσσα, οι άνθρωποι Με αντιμετωπίζουν σαν έναν άγνωστο στον δρόμο. Η ένδυσή μου, προφανώς, είναι επίσης πολύ ξεχωριστή, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να φοβάται να Με πλησιάσει. Τότε μόνο αισθάνομαι την απόγνωση της ζωής ανάμεσα στους ανθρώπους και τότε μόνο αισθάνομαι την αδικία του ανθρώπινου κόσμου. Περπατώ ανάμεσα στους περαστικούς, παρατηρώντας τα πρόσωπά όλων. Είναι λες και ζουν εν μέσω μιας ασθένειας, η οποία γεμίζει τα πρόσωπά τους με μελαγχολία, και εν μέσω του παιδέματος, που δεν τους αφήνει να φύγουν. Ο άνθρωπος αυτοπεριορίζεται, και αυτοκαταστρέφεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι δημιουργούν μια ψευδή εντύπωση για τον εαυτό τους ενώπιόν Μου μήπως κερδίσουν τον έπαινό Μου∙ οι περισσότεροι άνθρωποι εσκεμμένα παρουσιάζονται ενώπιόν Μου αξιολύπητοι μήπως κερδίσουν τη βοήθειά Μου. Πίσω από την πλάτη Μου, όλοι οι άνθρωποι Με εξαπατούν και Με παρακούνε. Δίκιο δεν έχω; Δεν είναι αυτή η στρατηγική επιβίωσης του ανθρώπου; Ποιος Με βίωσε ποτέ στη ζωή του; Ποιος Με εξύμνησε ποτέ μεταξύ των άλλων; Ποιος έχει δεσμευτεί ποτέ ενώπιον του Πνεύματος; Ποιος έχει σταθεί ποτέ σταθερός στη μαρτυρία Μου ενώπιον του Σατανά; Ποιος ήταν ποτέ ειλικρινής στην «αφοσίωσή» του σε Μένα; Ποιος έχει ποτέ εξολοθρευθεί από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα εξαιτίας Μου; Οι άνθρωποι έχουν ποντάρει στον Σατανά, είναι ειδικοί στο να Με αψηφούν, έχουν εφεύρει την εναντίωση προς Εμένα, και έχουν πάρει πτυχίο στο να Με εξαπατούν. Για χάρη του δικού του πεπρωμένου, ο άνθρωπος ψάχνει πέρα δώθε στη γη. Όταν του γνέφω να έρθει, παραμένει αδιάφορος στην αξία Μου και εξακολουθεί να πιστεύει στην αυτάρκειά του, μη θέλοντας να επιβαρύνει τους άλλους. Οι φιλοδοξίες του ανθρώπου είναι πολύτιμες, όμως κανείς δεν έχει επιτύχει ποτέ να υλοποιήσει πλήρως τις φιλοδοξίες του: όλοι σωριάζονται ενώπιόν Μου, καταρρέοντας σιωπηλά.

Κάθε μέρα μιλάω και κάθε μέρα κάνω νέα πράγματα. Εάν ο άνθρωπος δεν αντλήσει όλη τη δύναμή του, τότε θα δυσκολευτεί να ακούσει τη φωνή Μου και θα δυσκολευτεί να δει το πρόσωπό Μου. Ο αγαπημένος μπορεί να είναι καλός και η ομιλία Του ευγενής, αλλά ο άνθρωπος είναι ανίκανος να δει εύκολα το ένδοξο πρόσωπό Του και να ακούσει τη φωνή Του. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, κανείς δεν έχει δει ποτέ εύκολα το πρόσωπό Μου. Μία φορά μίλησα με τον Πέτρο και εμφανίστηκα στον Παύλο, και κανείς άλλος — εκτός από τους Ισραηλίτες — δεν έχει ποτέ δει πραγματικά το πρόσωπό Μου. Σήμερα, έχω έρθει αυτοπροσώπως ανάμεσα στους ανθρώπους για να ζήσω μαζί τους. Δεν σας φαίνεται αυτό όντως σπάνιο και πολύτιμο; Δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε τον χρόνο σας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο; Θέλετε να τον αφήσετε να κυλάει κατ’ αυτόν τον τρόπο; Θα μπορούσαν οι δείκτες του ρολογιού στο μυαλό των ανθρώπων να σταματήσουν ξαφνικά; Ή θα μπορούσε ο χρόνος να γυρίσει πίσω; Ή θα μπορούσε ο άνθρωπος να γίνει και πάλι νέος; Θα μπορούσε ποτέ να ξαναέρθει η σημερινή ευλογημένη του ζωή; Δεν δίνω στον άνθρωπο τη δέουσα «ανταμοιβή» για τα «σκουπίδια» του. Απλώς εμμένω στο έργο Μου, μακριά από οτιδήποτε, και δεν σταματάω τη ροή του χρόνου επειδή ο άνθρωπος είναι απασχολημένος ή επειδή ακούγονται οι κραυγές του. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, κανείς δεν μπόρεσε να κατατμήσει τη δύναμή Μου και κανείς δεν μπόρεσε να ανατρέψει το αρχικό Μου σχέδιο. Θα υπερβώ τον χώρο και θα συνδέσω τις εποχές, και θα ξεκινήσω τον πυρήνα ολόκληρου του σχεδίου Μου τόσο πάνω όσο και μεταξύ των πάντων. Κανείς δεν μπόρεσε να λάβει ειδική μεταχείριση από Μένα, κανείς δεν μπόρεσε να λάβει την «ανταμοιβή» που έχω στα χέρια Μου. Και παρόλο που οι άνθρωποι έχουν ανοίξει το στόμα τους και προσεύχονται σε Μένα, παρόλο που, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο, έχουν υψώσει τα χέρια τους για να Μου θέσουν απαιτήσεις, κανένας από αυτούς δεν Με έχει επηρεάσει ποτέ, και η «άστοργη» φωνή Μου τους έχει απωθήσει όλους. Οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι «υπερβολικά νέοι», οπότε περιμένουν από Μένα να επιδείξω μεγάλο έλεος, να είμαι συμπονετικός προς αυτούς για δεύτερη φορά, και ζητούν να τους επιτρέψω να μπουν από την πίσω πόρτα. Ωστόσο, πώς θα μπορούσα να διαταράξω απερίσκεπτα το σχέδιό Μου; Θα μπορούσα να σταματήσω τη γη να περιστρέφεται για χάρη της νεαρής ηλικίας του ανθρώπου, έτσι ώστε να μπορεί να ζήσει μερικά ακόμα χρόνια στη γη; Ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι τόσο περίπλοκος, ωστόσο φαίνεται ότι έχει και ελλείψεις. Κατά συνέπεια, το μυαλό του ανθρώπου συχνά βρίσκει «υπέροχους τρόπους» για να διακόψει σκόπιμα το έργο Μου.

Παρόλο που έχω συγχωρήσει τον άνθρωπο για τις αμαρτίες του πολλάκις, και του έδειξα ιδιαίτερη εύνοια λόγω της αδυναμίας του, πολλάκις του έδωσα, επίσης, την κατάλληλη θεραπεία για την άγνοιά του. Απλώς ο άνθρωπος δεν έχει μάθει ποτέ πώς να εκτιμάει την καλοσύνη Μου, συνεπώς έχει βυθιστεί στη σημερινή του κατάντια: καλυμμένος με σκόνη, τα ρούχα του κουρελιασμένα, τα μαλλιά του σαν τζίβα, τα πόδια του τυλιγμένα σε πρόχειρα παπούτσια, τα χέρια του σαν τα νύχια ενός νεκρού αετού, να κρέμονται αδύναμα στα πλευρά του. Όταν ανοίγω τα μάτια Μου και κοιτάζω, είναι λες και ο άνθρωπος μόλις βγήκε από την άβυσσο. Δεν μπορώ παρά να οργίζομαι: ανέκαθεν ήμουν ανεκτικός απέναντι στον άνθρωπο, πώς, όμως, θα μπορούσα να επιτρέψω στον διάβολο να πηγαινοέρχεται όποτε θέλει στην αγία βασιλεία Μου; Πώς θα μπορούσα να επιτρέψω σε έναν ζητιάνο να τρώει δωρεάν στην οικία Μου; Πώς θα μπορούσα να ανεχτώ ένα ακάθαρτο πνεύμα ως φιλοξενούμενο στην οικία Μου; Ο άνθρωπος ήταν πάντα «αυστηρός με τον εαυτό του» και «επιεικής προς τους άλλους», όμως ποτέ δεν ήταν στο ελάχιστο ευγενικός μαζί Μου, διότι είμαι ο Θεός στον ουρανό, οπότε Με αντιμετωπίζει διαφορετικά και δεν είχε ποτέ την παραμικρή αγάπη για Μένα. Λες και τα μάτια του ανθρώπου είναι ιδιαίτερα οξυδερκή: μόλις Με συναντά, το βλέμμα στο πρόσωπό του αλλάζει αμέσως και η ψυχρή, αδιάφορη όψη του γίνεται λίγο πιο εκφραστική. Δεν επιβάλλω τους δέοντες περιορισμούς στον άνθρωπο ως αποτέλεσμα της στάσης του απέναντί Μου, αλλά απλώς κοιτάζω τους ουρανούς πάνω από τα σύμπαντα και από εκεί πραγματοποιώ το έργο Μου επί γης. Στις αναμνήσεις του ανθρώπου, δεν έχω δείξει ποτέ καλοσύνη σε κανέναν, αλλά ούτε έχω φερθεί ποτέ άσχημα σε κανέναν. Επειδή ο άνθρωπος δεν αφήνει στην καρδιά του μια «κενή θέση» για Μένα, όταν ενεργώ απερίσκεπτα και μένω μέσα του, Με διώχνει πάραυτα και στη συνέχεια χρησιμοποιεί γλυκά λόγια και κολακείες για να δικαιολογηθεί, λέγοντας ότι έχει πάρα πολλές ελλείψεις και είναι ανίκανος να προσφέρει τον εαυτό του για να Με ευχαριστήσει. Καθώς μιλάει, το πρόσωπό του συχνά καλύπτεται από «μαύρα σύννεφα», λες και η συμφορά θα μπορούσε να πλήξει τον άνθρωπο ανά πάσα στιγμή. Εντούτοις, εξακολουθεί να Μου ζητάει να φύγω, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους ενδεχόμενους κινδύνους. Παρόλο που παρέχω στον άνθρωπο τα λόγια Μου και τη θαλπωρή της αγκαλιάς Μου, φαίνεται ότι δεν διαθέτει όργανο ακοής και έτσι δεν δίνει την παραμικρή προσοχή στη φωνή Μου, αντιθέτως κρατάει το κεφάλι του καθώς τρέπεται σε φυγή. Αναχωρώ από τους ανθρώπους νιώθοντας λίγο απογοητευμένος, αλλά και λίγο οργισμένος. Ο άνθρωπος, εν τω μεταξύ, εξαφανίζεται αμέσως εν μέσω της έλευσης θυελλωδών ανέμων και πανύψηλων κυμάτων. Μετά από λίγο, Με καλεί, αλλά πώς θα μπορούσε να επηρεάσει την κίνηση του ανέμου και των κυμάτων; Σταδιακά, όλα τα ίχνη του ανθρώπου χάνονται, μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς.

Πριν από τις απαρχές του χρόνου, ατένιζα όλες τις εκτάσεις πάνω από τα σύμπαντα. Σχεδίασα ένα σπουδαίο εγχείρημα επί γης: τη δημιουργία μιας ανθρωπότητας που θα επεδίωκε την καρδιά Μου, και την οικοδόμηση μιας βασιλείας επί γης σαν αυτή στον ουρανό, και θα επέτρεπε στη δύναμή Μου να γεμίζει τον ουρανό και τη σοφία Μου να εξαπλώνεται σε όλο το σύμπαν. Συνεπώς, σήμερα, χιλιάδες χρόνια αργότερα, συνεχίζω να υλοποιώ το σχέδιο Μου, όμως κανείς δεν γνωρίζει για το σχέδιο ή τη διαχείρισή Μου στη γη, πολύ λιγότερο δε, βλέπουν τη βασιλεία Μου στη γη. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος κυνηγάει φαντάσματα και έρχεται ενώπιόν Μου μήπως Με εξαπατήσει, θέλοντας να πληρώσει ένα «σιωπηρό τίμημα» για τις ευλογίες Μου στον ουρανό. Κατά συνέπεια, προκαλεί την οργή Μου και επιφέρω κρίση πάνω του, αλλά εξακολουθεί να κοιμάται. Λες και εργάζεται υπογείως, έχοντας παντελή άγνοια για ό,τι είναι πάνω από το έδαφος καθώς δεν επιδιώκει τίποτε άλλο από τις δικές του προοπτικές. Μεταξύ όλων των ανθρώπων, δεν έχω δει ποτέ κανέναν που να ζει υπό το λαμπρό φως Μου. Ζουν σε έναν κόσμο σκότους, και φαίνεται ότι έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στη ζοφερή ατμόσφαιρα. Όταν έρθει το φως παραμένουν μακριά, λες και το φως διαταράσσει το έργο τους. Ως εκ τούτου, φαίνονται λίγο ενοχλημένοι, λες και το φως έχει καταστρέψει όλη τη γαλήνη τους και δεν τους έχει αφήσει να κοιμηθούν καλά. Κατά συνέπεια, ο άνθρωπος μαζεύει όλη τη δύναμή του για να διώξει το φως. Το φως, επίσης, φαίνεται να στερείται επίγνωσης, και έτσι ξυπνάει τον άνθρωπο από τον ύπνο του, και όταν ο άνθρωπος ξυπνά, κλείνει τα μάτια του οργισμένος. Είναι κάπως δυσαρεστημένος μαζί Μου, όμως μέσα Μου γνωρίζω τι συμβαίνει. Σταδιακά εντείνω το φως, κάνοντας όλους τους ανθρώπους να ζουν μέσα στο φως Μου, έτσι ώστε πολύ σύντομα να μπορέσουν να έρθουν σε επαφή με το φως και, επιπλέον, όλοι να αγαπήσουν το φως. Εκείνη τη στιγμή, η βασιλεία Μου έχει έλθει ανάμεσα στους ανθρώπους, όλοι χορεύουν με χαρά και γιορτάζουν, η γη ξαφνικά γεμίζει με πανηγυρισμούς και η σιωπή χιλιάδων ετών σπάει με την άφιξη του φωτός...

26 Μαρτίου 1992

Προηγούμενο:Η εικοστή τρίτη ομιλία

Επόμενο:Η εικοστή πέμπτη ομιλία

Δείτε επίσης