Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Η Κρίση ξεκινά από τον Οίκο του Θεού

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου

Υπάρχει ένα τεράστιο μυστικό στην καρδιά σου. Δεν το γνωρίζεις ποτέ ότι είναι εκεί διότι ζεις σ’ έναν κόσμο δίχως φως που λάμπει. Η καρδιά και το πνεύμα σου έχουν παρασυρθεί από τον πονηρό. Τα μάτια σου έχουν καλυφθεί απ’ το σκότος. Δεν μπορείς να δεις τον ήλιο στον ουρανό, ούτε το άστρο που λάμπει τη νύχτα. Τα αυτιά σου είναι βουλωμένα με απατηλά λόγια και δεν ακούς την βροντόφωνη φωνή του Ιεχωβά ούτε τον ήχο των τρεχούμενων νερών από τον θρόνο. Έχεις χάσει όλα όσα θα έπρεπε να σου ανήκουν κι όλα όσα σου έδωσε ο Παντοδύναμος. Έχεις εισέλθει σε μία απέραντη θάλασσα πικρίας, με καμία δύναμη σωτηρίας, καμία ελπίδα επιβίωσης, παρατημένος μονάχα να βασανίζεσαι και να τρέχεις πέρα δώθε…Από τη στιγμή εκείνη, είσαι καταδικασμένος να ταλαιπωρηθείς από τον πονηρό, να μείνεις μακριά από τις ευλογίες του Παντοδύναμου, χωρίς πρόσβαση στην πρόνοια του Παντοδύναμου και ξεκινάς σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Ένα εκατομμύριο καλέσματα μετά βίας εγείρουν την καρδιά και το πνεύμα σου. Κοιμάσαι βαθιά στα χέρια του πονηρού που σε δελέασε στο απεριόριστο βασίλειο δίχως καθοδήγηση, δίχως οδικά σήματα. Από δω και στο εξής έχεις χάσει την αρχική σου αγνότητα, την αθωότητα κι άρχισες να κρύβεσαι από τη φροντίδα του Παντοδύναμου. Ο πονηρός κατευθύνει την καρδιά σου σε κάθε ζήτημα και γίνεται η ζωή σου. Πλέον δεν τον φοβάσαι, πλέον δεν τον αποφεύγεις, πλέον δεν τον αμφισβητείς. Αντίθετα, του συμπεριφέρεσαι ως τον Θεό στην καρδιά σου. Αρχίζεις να τον σέβεσαι, να τον προσκυνάς, να είσαι αχώριστος σαν σκιά του και να αφιερώνεστε αμοιβαία ο ένας στον άλλον στη ζωή και στον θάνατο. Δεν γνωρίζεις καθόλου από πού προέρχεσαι, γιατί υπάρχεις ή γιατί πεθαίνεις. Βλέπεις τον Παντοδύναμο σαν να είναι ξένος. Δεν γνωρίζεις την καταγωγή Του, πόσο μάλλον όλα εκείνα που έχει κάνει για εσένα. Τα πάντα από Εκείνον έχουν γίνει μισητά σ’ εσένα. Ούτε τα εκτιμάς, ούτε γνωρίζεις την αξία τους. Πορεύεσαι με τον πονηρό από την ίδια ημέρα που άρχισες να λαμβάνεις την πρόνοια του Παντοδύναμου. Εσύ κι ο πονηρός πορεύεστε μέσα από χιλιάδες ετών θύελλας και καταιγίδας. Μαζί μ’ εκείνον, αντιμάχεσαι τον Θεό, ο οποίος υπήρξε η πηγή της ζωής σου. Δεν μετανιώνεις και δεν γνωρίζεις ότι έχεις φτάσει σε σημείο θανάτου. Ξεχνάς ότι ο πονηρός σ’ έχει βάλει σε πειρασμό, σ’ έχει ταλαιπωρήσει. Ξεχνάς από πού προήλθες. Έτσι, ο πονηρός σε καταστρέφει βήμα-βήμα ακόμη και μέχρι τώρα. Η καρδιά και το πνεύμα σου έχουν απευαισθητοποιηθεί και σαπίσει. Δεν παραπονιέσαι πλέον για τη δυστυχία στον κόσμο, δεν πιστεύεις πλέον ότι ο κόσμος είναι άδικος. Δεν σε ενδιαφέρει καν η ύπαρξη του Παντοδύναμου. Αυτό συμβαίνει διότι θεωρείς τον πονηρό τον πραγματικό πατέρα σου και δεν μπορείς πλέον να είσαι μακριά από εκείνον. Αυτό είναι το μυστικό στην καρδιά σου.

Καθώς χαράζει η αυγή, ένα πρωινό άστρο αναδύεται απ’ την Ανατολή. Είναι ένα άστρο που δεν ήταν εκεί ποτέ πριν. Φωτίζει τον ήσυχο έναστρο ουρανό και πυροδοτεί το σβησμένο φως στις καρδιές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι εξαιτίας αυτού του φωτός, του φωτός που λάμπει επάνω σου κι επάνω σε άλλους, δεν είναι πλέον μόνοι. Αλλά μόνο εσύ παραμένεις βαθιά κοιμώμενος στη σκοτεινή νύχτα. Δεν είσαι ικανός να ακούσεις τον ήχο, ούτε να δεις το φως, δεν είσαι ικανός να παρατηρήσεις την έλευση του νέου ουρανού και της νέας γης, της νέας εποχής. Γιατί ο πατέρας σου σού λέει: «Παιδί μου, μη σηκώνεσαι, είναι νωρίς ακόμη. Έξω κάνει κρύο, μείνε μέσα για να μη διαπεράσουν το ξίφος κι η λόγχη τα μάτια σου». Πιστεύεις μόνο στην προτροπή του πατέρα σου, γιατί πιστεύεις ότι ο πατέρας είναι σωστός, ως πατέρας μεγαλύτερος από εσένα κι ότι σε αγαπά πραγματικά. Τέτοιου είδους προτροπή και τέτοιου είδους αγάπη σε κάνουν να μην πιστεύεις πλέον στο μύθο ότι υπάρχει φως στον κόσμο και δεν σε ενδιαφέρει πλέον αν ο κόσμος έχει την αλήθεια. Δεν τολμάς να ελπίζεις πλέον σε σωτηρία από τον Παντοδύναμο. Είσαι ικανοποιημένος με το κατεστημένο, δεν ελπίζεις πλέον στην έλευση του φωτός και δεν προσέχεις πλέον για τον ερχομό του θρυλικού Παντοδύναμου. Στα μάτια σου, όλα όσα είναι όμορφα δεν μπορούν πλέον να αναστηθούν ούτε να συνεχίσουν να υπάρχουν. Στα μάτια σου, το αύριο και το μέλλον της ανθρωπότητας εξαφανίζονται και καταδικάζονται. Γραπώνεσαι σφιχτά από τα ρούχα του πατέρα σου, πρόθυμος να υποφέρεις μαζί του, φοβούμενος την απώλεια του συνοδοιπόρου σου και της πορείας σου στο μακρινό ταξίδι. Ο απέραντος και θολός κόσμος έχει καταστήσει πολλούς από εσάς απτόητους και θαρραλέους στη συμπλήρωση των διαφόρων ρόλων αυτού του κόσμου. Έχει δημιουργήσει πολλούς «πολεμιστές» που δεν φοβούνται καθόλου τον θάνατο. Ακόμη περισσότερο, έχει δημιουργήσει πλήθος απευαισθητοποιημένων και παράλυτων ανθρώπων που δεν κατανοούν το σκοπό της δημιουργίας τους. Τα μάτια του Παντοδύναμου ατενίζουν τη βαθιά ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα, ακούγοντας τον θρήνο όσων υποφέρουν, βλέποντας την έλλειψη ντροπής όσων ταλαιπωρούνται και νιώθοντας την έλλειψη βοήθειας και τον τρόμο της ανθρωπότητας που έχει χάσει τη σωτηρία. Η ανθρωπότητα απορρίπτει τη φροντίδα Του, πορεύεται στη δική της πορεία κι αποφεύγει την αναζήτηση της ματιάς Του. Προτιμούν να γευτούν όλη την πικρία της βαθιάς θάλασσας στο πλάι του εχθρού. Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου δεν μπορεί πλέον να ακουστεί. Τα χέρια του Παντοδύναμου δεν είναι πλέον πρόθυμα ν’ αγγίξουν τη θλιμμένη ανθρωπότητα. Επαναλαμβάνει το έργο Του, κερδίζοντας εκ νέου και χάνοντας, ξανά και ξανά. Από τη στιγμή εκείνη, Εκείνος κουράζεται και νιώθει εξάντληση επομένως σταματά το έργο που εκτελεί και δεν περπατά πλέον ανάμεσα στους ανθρώπους…Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται καθόλου τις αλλαγές αυτές, δεν αντιλαμβάνονται το πηγαινέλα, τη λύπη και την απογοήτευση του Παντοδύναμου.

Όλα όσα είναι σ’ αυτόν τον κόσμο αλλάζουν γρήγορα με τις σκέψεις του Παντοδύναμου, κάτω από τη ματιά Του. Πράγματα που η ανθρωπότητα δεν άκουσε ποτέ πριν μπορεί να εμφανιστούν άξαφνα. Κι ακόμη, όσα ανήκαν πάντα στην ανθρωπότητα μπορούν να εξαφανιστούν ακούσια. Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει πού βρίσκεται ο Παντοδύναμος, κι ακόμη, κανείς δεν μπορεί να νιώσει την υπέρβαση και το μεγαλείο της δύναμης ζωής του Παντοδύναμου. Η υπέρβασή Του έγκειται στο πώς μπορεί να διακρίνει όσα δεν μπορούν οι άνθρωποι. Το μεγαλείο Του έγκειται στο πώς Εκείνος είναι ο Ένας που η ανθρωπότητα απαρνήθηκε, ωστόσο σώζει την ανθρωπότητα. Γνωρίζει το νόημα της ζωής και του θανάτου. Επιπλέον, γνωρίζει τους κανόνες της ζωής της ανθρωπότητας, την οποία δημιούργησε. Είναι η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης κι ο Σωτήρας για να αναστηθεί και πάλι η ανθρωπότητα. Βαραίνει τις χαρούμενες καρδιές με θλίψη και εξυψώνει τις θλιμμένες καρδιές με χαρά. Όλα αυτά είναι για το έργο Του και το σχέδιό Του.

Η ανθρωπότητα, που παράτησε την παροχή ζωής από τον Παντοδύναμο, δεν γνωρίζει γιατί υπάρχει κι όμως φοβάται τον θάνατο. Δεν υπάρχει υποστήριξη, ούτε βοήθεια, αλλά οι άνθρωποι διστάζουν ακόμη να κλείσουν τα μάτια τους, αψηφώντας τα πάντα, παρατείνοντας μια ποταπή ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο σε σώματα χωρίς συνείδηση ψυχής. Ζεις ως τέτοιος, χωρίς ελπίδα. Ζει ως τέτοιος, χωρίς σκοπό. Υπάρχει μόνο ο Ένας κι Άγιος στον μύθο, ο οποίος θα έρθει να σώσει όσους στενάζουν από τα βάσανα κι επιθυμούν απελπισμένα την άφιξή Του. Την πεποίθηση αυτή δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι που είναι ασυνείδητοι. Ωστόσο, οι άνθρωποι ακόμη τη λαχταρούν. Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σε τέτοιους ανθρώπους που υποφέρουν βαθύτατα. Ταυτόχρονα, έχει κουραστεί με τους ανθρώπους αυτούς που δεν έχουν συνείδηση, διότι πρέπει να περιμένει πολύ για την απάντηση από τους ανθρώπους. Επιθυμεί να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου. Θέλει να σου φέρει τροφή και νερό και να σε αφυπνίσει για να μην είσαι πλέον διψασμένος και πεινασμένος. Όταν θα είσαι κουρασμένος κι όταν θα αρχίσεις να νιώθεις την απόγνωση του κόσμου αυτού, μη μπερδευτείς, μην κλάψεις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Παρατηρητής, θ’ αγκαλιάσει την άφιξή σου ανά πάσα στιγμή. Είναι στο πλευρό σου παρατηρώντας σε, περιμένοντάς σε να επιστρέψεις. Αναμένει την ημέρα που η μνήμη σου ξαφνικά θα επανέλθει: θα συνειδητοποιήσεις το γεγονός ότι προήλθες από τον Θεό, όντας κάπου και κάπως χαμένος, πεσμένος αναίσθητος στην άκρη του δρόμου και τότε, μη γνωρίζοντας ότι έχεις έναν πατέρα. Συνειδητοποιείς επίσης ότι ο Παντοδύναμος σε πρόσεχε, εκεί, αναμένοντας όλο αυτό το διάστημα την επιστροφή σου. Θέλει απεγνωσμένα, περιμένοντας μία απάντηση χωρίς ερώτηση. Η προσοχή Του είναι ανεκτίμητη κι είναι για την καρδιά και το πνεύμα των ανθρώπων. Ίσως η προσοχή αυτή είναι απεριόριστη κι ίσως η προσοχή αυτή τελειώνει. Αλλά εσύ πρέπει να γνωρίζεις επακριβώς πού είναι τώρα η καρδιά και το πνεύμα σου.

28 Μαΐου, 2003

Προηγούμενο:Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου

Επόμενο:Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσω της διαχείρισης του Θεού

Δείτε επίσης