Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Η δέκατη πέμπτη ομιλία

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα χωρίς αυτογνωσία. Ωστόσο, όντας ανίκανος να γνωρίσει τον εαυτό του, ξέρει όλους τους άλλους σαν την παλάμη του χεριού του, λες και όλοι οι άλλοι πέρασαν πρώτα απ’ όλες τις επιθεωρήσεις του κι έλαβαν την έγκρισή του πριν πουν ή κάνουν κάτι και, επομένως, σαν να τους έχει πάρει τα μέτρα ακριβώς από πάνω ως κάτω, έως και την ψυχολογική τους κατάσταση. Έτσι είναι όλα τα ανθρώπινα όντα. Ο άνθρωπος έχει εισέλθει στην Εποχή της Βασιλείας σήμερα, αλλά η φύση του παραμένει αμετάβλητη. Ενώπιόν μου εξακολουθεί να κάνει ό,τι κάνω κι Εγώ, αλλά πίσω από την πλάτη Μου αρχίζει να κάνει τη δική του και ξεχωριστή «δουλειά». Μόλις τελειώσει κι έλθει πάλι ενώπιόν Μου, όμως, είναι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο, φαινομενικά ήπιος και ήρεμος, συγκροτημένος και με σταθερό καρδιακό παλμό. Δεν είναι αυτό ακριβώς που κάνει τον άνθρωπο τόσο αξιοκαταφρόνητο; Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν δύο απολύτως διαφορετικά πρόσωπα, ένα πρόσωπο μπροστά Μου και ένα άλλο πίσω από την πλάτη Μου; Πόσοι απ’ αυτούς δεν είναι σαν νεογέννητοι αμνοί ενώπιόν Μου, αλλά πίσω Μου μετατρέπονται σε οργισμένες τίγρεις, και έπειτα γίνονται σαν μικρά πουλιά που φτερουγίζουν χαρούμενα στους λόφους; Πόσοι δείχνουν σκοπό και αποφασιστικότητα ενώπιόν Μου; Πόσοι παρουσιάζονται ενώπιόν Μου, αναζητώντας τα λόγια Μου με δίψα και λαχτάρα, αλλά, πίσω από την πλάτη Μου, τα βαριούνται και τα αποκηρύσσουν, λες και ο λόγος Μου είναι βάρος; Πόσες και πόσες φορές, όταν βλέπω την ανθρώπινη φυλή να τη διαφθείρει ο εχθρός Μου, δεν έχω σταματήσει να τρέφω ελπίδες για την ανθρωπότητα. Πόσες και πόσες φορές, όταν βλέπω τον άνθρωπο να παρουσιάζεται ενώπιόν Μου με δάκρυα στα μάτια ζητώντας συγχώρηση, αλλά λόγω της έλλειψης αυτοσεβασμού του και του αδιόρθωτου πείσματός του, έκλεισα τα μάτια Μου στην πράξη του από θυμό, ακόμα κι όταν η καρδιά του είναι γνήσια και οι προθέσεις του ειλικρινείς. Πόσες και πόσες φορές, βλέπω τον άνθρωπο ικανό να έχει πίστη για να συνεργαστεί μαζί Μου, και πώς, ενώπιόν Μου, φαίνεται ξαπλωμένος στην αγκαλιά μου, νιώθοντας τη ζεστασιά της αγκαλιάς Μου. Πόσες και πόσες φορές, όταν βλέπω την αθωότητα, τη ζωντάνια και την αγάπη των εκλεκτών Μου ανθρώπων, στην καρδιά Μου πάντα ευχαριστιέμαι γι’ αυτά τα πράγματα. Τα ανθρώπινα όντα δεν γνωρίζουν πώς να απολαύσουν την προορισμένη γι' αυτούς ευλογία στα χέρια Μου, γιατί δεν ξέρουν τι, τελικά, σημαίνει είτε η ευλογία είτε η ταλαιπωρία. Για το λόγο αυτό, η ανθρωπότητα απέχει πολύ από το να είναι ειλικρινής καθώς Με αναζητά. Εάν δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως το αύριο, πόσοι από εσάς που στέκεστε ενώπιόν Μου, θα ήσασταν λευκοί σαν το απάτητο χιόνι, ακηλίδωτοι σαν καθαρός νεφρίτης; Σίγουρα η αγάπη σας για Μένα δεν είναι κάτι που μπορεί να ανταλλαχθεί με ένα απολαυστικό γεύμα ή αριστοκρατικά ρούχα ή υψηλό αξίωμα με όμορφες απολαβές; Ή μπορεί να ανταλλαχθεί με την αγάπη που σου δίνουν οι άλλοι; Σίγουρα, όταν υπάρχει δοκιμασία, δεν θα οδηγήσει τον άνθρωπο να εγκαταλείψει την αγάπη του για Μένα; Σίγουρα, ο πόνος και η θλίψη δεν θα τον κάνει να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε ό,τι έχω κανονίσει; Κανένας άνθρωπος δεν έχει εκτιμήσει ποτέ πραγματικά τη ρομφαία στο στόμα Μου: γνωρίζει μόνο την επιφανειακή του σημασία χωρίς πραγματικά να αντιλαμβάνεται την εσωτερική. Εάν οι άνθρωποι ήταν πραγματικά σε θέση να δουν πόσο κοφτερή είναι η ρομφαία Μου, θα έφευγαν τρέχοντας σαν τα ποντίκια για την τρύπα τους. Λόγω της κατάστασης αιμωδίας τους, τα ανθρώπινα όντα δεν καταλαβαίνουν τίποτα από το αληθινό νόημα των λόγων Μου, και έτσι, δεν έχουν καμία ένδειξη ως προς το πόσο τρομερά είναι τα λόγια Μου ή πόσο ακριβώς αποκαλύπτεται η δική τους φύση και πόσο πολλή κρίση έχει δοθεί στη διαφθορά τους, μέσα απ’ αυτόν τον λόγο. Για τον λόγο αυτό, βάσει των ατελών ιδεών που έχουν σχηματίσει σχετικά με τον λόγο Μου, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν υιοθετήσει μια χλιαρή και επιφυλακτική στάση.

Μέσα στη Βασιλεία, όχι μόνο εκφέρεται ο λόγος Μου από το στόμα Μου, αλλά τα πόδια μου βαδίζουν τελετουργικά σε όλο το έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο, έχω θριαμβεύσει έναντι όλων των ακάθαρτων και βρόμικων χώρων, έτσι ώστε δεν αλλάζει μόνο ο ουρανός, αλλά και η γη περνά από την ίδια διαδικασία αλλαγής, και σύντομα θα ανανεωθεί. Μέσα στο σύμπαν, τα πάντα ανανεώνονται μες στην ακτινοβολία της δόξας Μου, παρουσιάζοντας μια συγκινητική πτυχή που μαγεύει τις αισθήσεις και εξυψώνει το πνεύμα, ως εάν ο άνθρωπος να υπάρχει τώρα σε έναν ουρανό πέρα από τους ουρανούς, όπως συλλαμβάνεται από την ανθρώπινη φαντασία, ανενόχλητος από τον Σατανά, ελεύθερος από τις επιθέσεις των εχθρών εκ των έξω. Πάνω από το σύμπαν, τα μυριάδες αστέρια καταλαμβάνουν τις θέσεις τους κατ’ εντολή δική Μου, και ακτινοβολούν το φως τους μέσα από τις αστρικές περιοχές στις ώρες του σκότους. Ούτε ένα ον δεν τολμά να τρέφει σκέψεις απειθαρχίας, και έτσι, σύμφωνα με την ουσία των διοικητικών μου διαταγμάτων, ολόκληρο το σύμπαν είναι καλά διοργανωμένο και σε άριστη κατάσταση: καμία διαταραχή δεν έχει προκύψει ποτέ, ούτε έχει διασπαστεί η ενότητα του σύμπαντος. Εκτελώ γιγάντια άλματα πάνω από τα αστέρια, και όταν ο ήλιος σκορπά τις ακτίνες του, εγώ μειώνω τη ζεστασιά τους, στέλνοντας τεράστιες νιφάδες χιονιού, μεγάλες σαν φτερά χήνας που παρασύρονται κάτω από τα χέρια Μου. Αλλά όταν Εγώ αλλάζω γνώμη, το χιόνι όλο λιώνει και γίνεται ποτάμι. Τη μια στιγμή, ξεπηδά παντού άνοιξη κάτω από τον ουρανό, και το σμαραγδένιο πράσινο μεταμορφώνει το τοπίο πάνω στη γη. Εγώ περιφέρομαι πάνω από το στερέωμα και, αμέσως, η γη τυλίγεται στο κατάμαυρο σκοτάδι εξαιτίας της εικόνας Μου: χωρίς προειδοποίηση, φτάνει η «νύχτα», και σ’ όλο τον κόσμο είναι τόσο σκοτεινά που δεν μπορεί κανείς να δει το χέρι μπροστά από το πρόσωπό του. Με το σβήσιμο του φωτός, η ανθρωπότητα αξιοποιεί τη στιγμή για να ξεκινήσει μια έξαλλη συμπεριφορά αμοιβαίας καταστροφής, αρπαγής και λεηλασίας του ενός απ' τον άλλον. Τα έθνη της γης, που πέφτουν σε χαοτικό διχασμό, εισέρχονται σε κατάσταση σύγχυσης και ανατάραξης, σε σημείο όπου υπερβαίνει τη λύτρωση. Οι άνθρωποι παλεύουν μέσα στη δίνη του πόνου, βογκούν και στενάζουν μες στον πόνο τους, μ’ έναν αξιολύπητο θρήνο για τα δεινά τους, και λαχταρούν να μπει το φως και πάλι ανάμεσά τους και έτσι να δοθεί τέλος στις μέρες του σκότους και να επανέλθει η ζωτικότητα που υπήρχε κάποτε. Αλλά έχω αφήσει προ πολλού τον άνθρωπο με ένα τίναγμα των μανικιών Μου, με την απόφαση να μην τον συμπονέσω ποτέ ξανά για τις αδικίες του κόσμου: εδώ και καιρό, απεχθάνομαι και απορρίπτω τους ανθρώπους όλου του κόσμου, έχω κλείσει τα μάτια Μου στις συνθήκες που επικρατούν στη γη, έχω γυρίσει το πρόσωπό Μου μακριά από τον άνθρωπο, από κάθε του κίνηση, κάθε του χειρονομία, και έχω πάψει να απολαμβάνω την αθωότητα στη νηπιακή του ηλικία. Ξεκίνησα ένα άλλο σχέδιο για να δημιουργήσω τον κόσμο εκ νέου, έτσι ώστε αυτός ο νέος κόσμος να μπορεί να αναγεννηθεί έγκαιρα και να μην είναι πλέον βυθισμένος. Μέσα στην ανθρωπότητα, πόσες πολλές και αλλόκοτες καταστάσεις Με περιμένουν να τις διορθώσω, πόσα λάθη Με περιμένουν να έρθω Αυτοπροσώπως για να τα αποτρέψω, πόση σκόνη Με περιμένει να τη διώξω, πόσα μυστήρια Με περιμένουν να τα ξεσκεπάσω: όλη η ανθρωπότητα περιμένει Εμένα και ποθεί τον ερχομό Μου.

Στη γη, είμαι ο πρακτικός Θεός στην καρδιά των ανθρώπων. Στον ουρανό, εγώ είμαι ο Κύριος όλης της δημιουργίας. Έχω ανέβει σε βουνά και διασχίσει ποτάμια, κι έχω επίσης μπει ανάμεσα στην ανθρωπότητα. Ποιος τολμά ανοιχτά να αντιταχθεί στον ίδιο τον πρακτικό Θεό; Ποιος τολμά να ξεφύγει από την κυριαρχία του Παντοδύναμου; Ποιος τολμά να ισχυριστεί ότι βρίσκομαι, πέραν κάθε αμφιβολίας, στον ουρανό; Και πάλι, ποιος τολμά να ισχυριστεί, χωρίς την παραμικρή πιθανότητα σφάλματος, ότι βρίσκομαι στη γη; Δεν υπάρχει κανείς σε όλη την ανθρωπότητα, που να είναι ικανός να πει, με κάθε λεπτομέρεια, τα μέρη όπου κατοικώ. Θα μπορούσε, όταν είμαι στον ουρανό, να είμαι τότε ο ίδιος ο υπερφυσικός Θεός; Θα μπορούσε, όταν είμαι στη γη, να είμαι τότε ο ίδιος ο πρακτικός Θεός; Το γεγονός ότι είμαι ο Κυρίαρχος όλης της δημιουργίας ή ότι βιώνω τα ανθρώπινα δεινά, σίγουρα αυτά δεν μπορούν να καθορίσουν εάν είμαι ο ίδιος ο πρακτικός Θεός ή όχι; Εάν ο άνθρωπος σκέφτεται έτσι,[α] δεν είναι αμαθής πέρα από κάθε ελπίδα; Είμαι στον ουρανό. Είμαι, επίσης, και πάνω στη γη. Είμαι ανάμεσα στα μυριάδες πράγματα της δημιουργίας, αλλά και ανάμεσα στις μυριάδες ανθρώπους. Ο άνθρωπος μπορεί να Με αγγίξει καθημερινά. Επιπλέον, μπορεί να Με βλέπει καθημερινά. Για την ανθρωπότητα, όμως, φαίνεται πως μερικές φορές κρύβομαι και άλλοτε είμαι ορατός. Φαίνεται πως υπάρχω πραγματικά, παρόλο που φαίνεται και να μην υπάρχω. Σε Μένα υπάρχουν μυστήρια που είναι ανεξιχνίαστα για την ανθρωπότητα. Είναι λες και όλοι οι άνθρωποι Με κοιτάζουν μέσα από μικροσκόπιο για να ανακαλύψουν ακόμα περισσότερα μυστήρια Μέσα μου, ελπίζοντας έτσι να διαλύσουν το συναίσθημα ανησυχίας στην καρδιά τους. Αλλά ακόμη κι αν ήταν να χρησιμοποιήσουν φθοροσκόπιο, πώς θα μπορούσε η ανθρωπότητα να αποκαλύψει κάποια από τα μυστικά που ενυπάρχουν σ’ Εμένα;

Όταν οι εκλεκτοί Μου, μέσω της εργασίας Μου, δοξαστούν μαζί Μου, εκείνη τη στιγμή θα βγει στο φως η φωλιά του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα καθαριστεί όλη η λάσπη κι η βρομιά, και το μολυσμένο νερό, που είχε λιμνάσει εδώ και αμέτρητα χρόνια, θα αποξηραθεί με τις φωτιές Μου, και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Κατά συνέπεια, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας θα χαθεί μέσα σε μια λίμνη από φωτιά και θειάφι. Είστε πραγματικά πρόθυμοι να παραμείνετε κάτω από την άγρυπνη φροντίδα μου για να μην σας αρπάξει ο δράκοντας; Μισείτε πραγματικά τα δόλια στρατηγήματά του; Ποιος είναι σε θέση να γίνει πιστός μάρτυρας για Μένα; Για χάρη του ονόματός Μου, για χάρη του πνεύματός Μου, για χάρη ολόκληρου του σχεδίου διαχείρισής Μου, ποιος είναι σε θέση να προσφέρει έως και όλη τη δύναμη του σώματος του; Σήμερα, όταν η Βασιλεία βρεθεί στον κόσμο των ανθρώπων, θα έχει έρθει η ώρα να εμφανιστώ Αυτοπροσώπως στον κόσμο των ανθρώπων. Εάν αυτό δεν ήταν έτσι, υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να πάει, άφοβα, στο πεδίο της μάχης για λογαριασμό Μου; Έτσι ώστε να πάρει σχήμα η Βασιλεία, έτσι ώστε η καρδιά Μου να είναι ικανοποιημένη, και πάλι, έτσι ώστε να έρθει η ημέρα Μου, έτσι ώστε να έρθει η ώρα που τα μυριάδες πράγματα της δημιουργίας να ξαναγεννηθούν και να αναπτυχθούν σε αφθονία, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να διασωθούν από τις δυστυχίες που τους περιστοιχίζουν, έτσι ώστε να μπορεί να έρθει το αύριο, και έτσι ώστε αυτό να είναι θαυμαστό, να ανθίσει και να ακμάσει, και πάλι, έτσι ώστε να μπορεί να συμβεί η απόλαυση του μέλλοντος, όλη η ανθρωπότητα προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις, χωρίς να λυπάται να θυσιάζεται για Εμένα. Δεν είναι αυτό ένα σημάδι ότι η νίκη είναι ήδη δική Μου, και ένα σημάδι ολοκλήρωσης του σχεδίου Μου;

Όσο περισσότερο εμμένουν οι άνθρωποι στις έσχατες ημέρες, τόσο περισσότερο θα νιώθουν το κενό του κόσμου και τόσο λιγότερο θάρρος θα έχουν για να ζήσουν τη ζωή. Για το λόγο αυτό, αμέτρητοι άνθρωποι πέθαναν απογοητευμένοι, αμέτρητοι άλλοι έχουν απογοητευτεί κατά την αναζήτησή τους, και αμέτρητοι άλλοι υποφέρουν χειραγωγημένοι από τα χέρια του Σατανά. Έχω διασώσει τόσο πολλούς ανθρώπους, συντρέξει σε τόσο πολλούς άλλους, και, πολύ συχνά, όταν τα ανθρώπινα όντα έχουν χάσει το φως, τους έχω επαναφέρει σε μέρος με φως, έτσι ώστε να Με γνωρίσουν μέσα από το φως και να Με απολαύσουν μέσα απ’ την ευτυχία. Λόγω της έλευσης του φωτός Μου, μεγαλώνει κι η λατρεία στην καρδιά των ανθρώπων που κατοικούν στη Βασιλεία μου, γιατί είμαι ένας Θεός για να Με αγαπήσει η ανθρωπότητα, ένας Θεός στον οποίο προσκολλάται η ανθρωπότητα από τρυφερότητα, και το ανθρώπινο γένος είναι γεμάτο από το αποτύπωμα της εικόνας Μου. Αλλά, τελικά, δεν υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει αν αυτό είναι η εργασία του πνεύματος ή μια λειτουργία της σάρκας. Αυτό το πράγμα και μόνο αρκεί να το βιώσει ο άνθρωπος με κάθε λεπτομέρεια μέσα από τη διαδρομή της ζωής. Ο άνθρωπος ποτέ δεν Με έχει περιφρονήσει μέσα στα βάθη της καρδιάς του. Αντίθετα, προσκολλάται πάνω Μου μέσα στα βάθη του πνεύματός του. Η σοφία Μου προκαλεί το θαυμασμό του, τα θαύματα που κάνω είναι πανδαισία στα μάτια του, ο λόγος Μου θαμπώνει το μυαλό του, κι όλα αυτά τα θεωρεί πολύτιμα. Η δική Μου πραγματικότητα δημιουργεί αμηχανία στον άνθρωπο, τον αφήνει άναυδο και σαστισμένο, και όμως είναι πρόθυμος να τα δεχτεί όλα. Αυτό ακριβώς δεν είναι το μέτρο του ανθρώπου όπως είναι πραγματικά;

13 Μαρτίου 1992

Υποσημειώσεις:

α. Στο αρχικό κείμενο αναφέρεται «Σ’ αυτήν την περίπτωση».

Προηγούμενο:Η δέκατη τέταρτη ομιλία

Επόμενο:Η δέκατη έκτη ομιλία

Δείτε επίσης