Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Τι είναι αυτό που έχει εξαπατήσει το πνεύμα μου;

5

Από τον Σου Λέι,πόλη Ζαοζουάνγκ, επαρχία Σαντόνγκ

Μια μέρα έλαβα μια ειδοποίηση από τον ανώτερο επικεφαλής μου που μου ζητούσε να παραστώ σε μια συνάντηση συνεργατών. Κανονικά αυτό είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός, μα αμέσως μόλις σκέφτηκα πόσο χάλια ήταν το έργο μου το τελευταίο διάστημα, δεν μπορούσα παρά να αρχίσω να ανησυχώ. Αν ο ανώτερός μου γνώριζε πως δεν είχα ολοκληρώσει κανένα μέρος από το έργο μου, σίγουρα θα έπρεπε να με αντιμετωπίσει, ίσως ακόμη και να με αντικαταστήσει. Τι θα έκανα τότε; Την επόμενη μέρα πήγα στη συνάντηση με βαριά καρδιά. Όταν έφτασα εκεί, είδα πως ο ανώτερός μου δεν είχε φτάσει ακόμα, μα κάποιοι συνεργάτες ήταν ήδη εκεί. Σκέφτηκα: «Δεν γνωρίζω σε τι κατάσταση βρίσκεται το έργο κανενός από αυτούς. Κατά την τελευταία συνάντηση, τους άκουσα να λένε πως είχαν πάνω-κάτω κάνει το έργο τους και αυτήν τη στιγμή πρέπει σίγουρα να το έχουν ολοκληρώσει εντελώς. Αν έχουν ολοκληρώσει εντελώς το έργο τους και είμαι ο μόνος που είναι τόσο κακός, τότε θεωρούμαι τελειωμένος». Εξεπλάγην λοιπόν όταν, ενώ ήμασταν όλοι μαζί και μιλούσαμε για την κατάσταση του έργου μας, πολλοί συνεργάτες μού έλεγαν πως δεν είχαν τελειώσει ορισμένα μέρη του έργου τους. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα την καρδιά μου, που προηγουμένως ήταν τόσο βαριά, να ελαφραίνει κατά πολύ. Σκέφτηκα: «Αποδεικνύεται πως κανείς δεν έχει τελειώσει το έργο του, όχι μόνο εγώ. Δεν υπάρχει άρα λόγος ανησυχίας. Δεν μπορούμε να αντικατασταθούμε όλοι». Το μεγαλύτερο, λοιπόν, μέρος της ανησυχίας μου εξαφανίστηκε σε μια στιγμή.

Αμέσως μόλις άρχιζα να νιώθω άνετα και να παρηγορώ τον εαυτό μου, ένα εδάφιο σε μια συναναστροφή εκ του άνωθεν άρχισε να γυρίζει στο μυαλό μου: «Αν κάποιος φέρνει επίγειες απόψεις μέσα στην οικογένεια του Θεού, τότε πρόκειται για συλλήψεις και αψηφούν τον Θεό. Πολλοί άνθρωποι έχουν τις ίδιες απόψεις για τα πράγματα όπως και οι άπιστοι. Επειδή δεν έχουν καμία αλήθεια μέσα τους, μόλις μπουν στην οικογένεια του Θεού χρησιμοποιούν επίγειες απόψεις για να κρίνουν το έργο της οικογένειας του Θεού, να σχολιάσουν θέματα της οικογένειας του Θεού, με αποτέλεσμα να συγκρατούν τον εαυτό τους, και ως εκ τούτου να είναι πάντοτε αδύναμοι και αρνητικοί, να είναι ανίκανοι να επιδιώξουν την αλήθεια ή να πληρώσουν το τίμημα. Δεν δημιουργείται αυτό εξαιτίας της άγνοιάς τους;» (από «Πώς να γνωρίζει κανείς τις συλλήψεις και τις κρίσεις του ανθρώπου» στο βιβλίο «Κηρύγματα και Συναναστροφή για την Είσοδο στη Ζωή, Τόμος Γ’»). Αυτά τα λόγια μ’ έκαναν να σκεφτώ την αντίδρασή μου ένα λεπτό πριν. Όταν σκέφτηκα το ότι δεν είχα ολοκληρώσει το έργο μου, είχα ένα μεγάλο βάρος στην καρδιά μου και δεν μπορούσα να σταματήσω να ανησυχώ. Μα μόλις έμαθα πως και οι συνεργάτες μου δεν είχαν επίσης τελειώσει το έργο τους, αμέσως ανακουφίστηκα και σκέφτηκα με τη συνείδησή μου καθαρή πως δεν ήμουν μόνο εγώ που το έργο μου δεν είχε επιτύχει τίποτα. Αν ο ανώτερός μας ήταν να μας αντιμετωπίσει, τότε όλοι θα λάμβαναν το μερίδιό τους. Εφόσον τόσοι πολλοί από μας δεν είχαν ολοκληρώσει το έργο μας, ο επόπτης μας σίγουρα δεν θα μπορούσε να μας αντικαταστήσει όλους. Δεν κυριαρχούταν αυτός ο τρόπος σκέψης από την άποψη του Σατανά: «Δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν»; Δεν χρησιμοποιούσα πράγματι την άποψη του Σατανά για να μετρήσω τις αρχές του έργου της εκκλησίας; Είχα εφαρμόσει τη λογική άποψη του Σατανά στην εκκλησία, τη χρησιμοποίησα για να παρηγορήσω τον εαυτό μου, για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου — μα στην ουσία δεν έβλαπτα απλώς τον εαυτό μου; Στην πραγματικότητα ήμουν τόσο τυφλός και αδαής! Σκεπτόμενος το παρελθόν, υπήρχαν πολλές στιγμές κατά τις οποίες αποδέχθηκα την κυριαρχία αυτής της άποψης του Σατανά ώστε να παρηγορήσω τον εαυτό μου. Για λίγο καιρό, ζούσα στη σάρκα χωρίς είσοδο στη ζωή και παρόλο που ανησυχούσα για τη δική μου σωτηρία, όταν είδα κάποιους αδελφούς και αδελφές μου να μην έχουν επίσης πραγματοποιήσει καμία είσοδο στην αλήθεια, απαλλάχθηκα από την ανησυχία και σταμάτησα να παιδεύω τον εαυτό μου. Σκέφτηκα ότι εάν τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν είχαν εισέλθει στη ζωή, τότε ο Θεός δεν θα μπορούσε να μας απομακρύνει όλους, έτσι δεν είναι; Ζούσα, συνεπώς, σε μια χαλαρή κατάσταση προσωπικής ευχαρίστησης, χωρίς να κουβαλώ κανένα πραγματικό βάρος για τη δική μου ζωή. Όταν δεν είχα γράψει για πολύ καιρό κάποιο άρθρο κι είχα αισθήματαέβλεπα κάποιους αδελφούς και αδελφές που κι αυτοί δεν είχαν γράψει τίποτα προσωπικής αποδοκιμασίας, και η αποδοκιμασία στην καρδιά μου εξαφανιζόταν. Σκεφτόμουν: Δεν είναι και τόσο τρομερό να μη γράψεις κάποιο άρθρο και τέλος πάντων, δεν είμαι ο μόνος που δεν έχει γράψει. Όταν δεν έβλεπα ποτέ κάποιο αποτέλεσμα από το ευαγγελικό μου έργο, ένιωθα αγχωμένος. Μα όταν έβλεπα πως ούτε το ευαγγελικό έργο των άλλων τομέων είχε αποτέλεσμα, ένιωθα ήρεμος, σκεπτόμενος πως όλοι έτσι ήταν, πως δεν ήμουν μόνο εγώ που δεν έφερνα ποτέ κανέναν στην εκκλησία. … Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα πως η οπτική του Σατανά —«δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν»— είχε ριζώσει πολύ βαθιά στην καρδιά μου. Υπό την κυριαρχία αυτής της άποψης, διαρκώς κακομάθαινα τον εαυτό μου όταν εκτελούσα τα καθήκοντά μου, δεν έβαζα όλο μου το είναι σ’ αυτά και δεν επιζητούσα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό δεν επέφερε απλώς τεράστια απώλεια στο έργο της εκκλησίας, αλλά επέφερε τεράστια απώλεια και στην ίδια μου τη ζωή. Καθώς είχα αποδεχθεί το παραπλανητικό δηλητήριο του Σατανά —«Δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν»— δεν είχα αναλάβει κανένα πραγματικό βάρος κατά το έργο μου για την εκκλησία, έβγαζα διαρκώς πέρα το έργο με μισή καρδιά και δεν αναζητούσα κανένα αποτέλεσμα· είχα χάσει τη συνείδηση και τη λογική που θα πρέπει να διαθέτει ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Επειδή είχα αποδεχθεί τα δεσμά της οπτικής του Σατανά «δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν», προσπαθούσα ίσα-ίσα να τα βγάλω πέρα κατά την πορεία μου στο να ακολουθώ τον Θεό. Δεν είχα θεωρήσει πως η πίστη μου στον Θεό έχει την παραμικρή συνέπεια, δεν επιζητούσα την αλήθεια με ειλικρίνεια, δεν ενδιαφερόμουν, ούτε επικεντρωνόμουν στη δική μου είσοδο στη ζωή· δεν είχα κανένα στόχο να επιδιώξω, καμία κατεύθυνση στη ζωή. Ίσα-ίσα τα έβγαζα πέρα και έκανα το ελάχιστο δυνατό ώστε να τα καταφέρω. Μόνο τότε αντιλήφθηκα πως είχα πληγεί τόσο βαθιά από την άποψη του Σατανά «δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν» και είχα χάσει παντελώς τη συνείδηση, τη λογική, την ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια που θα πρέπει να διαθέτει ένας κανονικός άνθρωπος. Σκεπτόμενος προσεκτικά, ζούσα στο μεταξύ μέσα στη δική μου φαντασία και τις δικές μου αντιλήψεις, πιστεύοντας πως «δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν», πως αν πολλά άτομα διαπράξουν την αμαρτία, τότε ο Θεός θα μας αφήσει να γλιτώσουμε από την τιμωρία και δεν θα θεωρήσει κανέναν υπεύθυνο, χωρίς να σκεφτώ στιγμή αν ο Θεός θα μεταχειριζόταν πράγματι τους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο ή όχι. Εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ τα λόγια του Θεού που λένε: «Αυτός που αψηφά το έργο του Θεού, θα σταλεί στην κόλαση. Οποιαδήποτε χώρα αψηφά το έργο του Θεού, θα καταστραφεί. Οποιοδήποτε έθνος υψώνεται για να εναντιωθεί στο έργο του Θεού, θα αφανιστεί από προσώπου γης, και θα παύσει να υπάρχει» (από «Ο Θεός προΐσταται της μοίρας όλης της ανθρωπότητας» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να τρέμω από φόβο, καθώς αντιλήφθηκα πως η διάθεση του Θεού δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να διαπράξει ύβρη και ο Θεός δεν θα βασίσει την απόφασή Του για το αν θα καταστρέψει τον άνθρωπο ή όχι στον αριθμό των αμαρτωλών. Σκεπτόμενος το παρελθόν, οι άνθρωποι κατά την εποχή του Νώε ήταν αμαρτωλοί και αμφιβόλου ηθικής, είχαν εκφυλιστεί σε τέτοιο βαθμό που ο Θεός κατέστρεψε όλους όσους έζησαν εκείνη την εποχή εκτός από την οικογένεια του Νώε. Η καταστροφή της πόλης των Σοδόμων από τον Θεό ήταν επίσης κάτι αντίστοιχο. Τώρα, οι άνθρωποι κατά τις έσχατες ημέρες έχουν φτάσει αρκετά δισεκατομμύρια, αριθμός που ξεπερνά κατά πολύ τους ανθρώπους της εποχής του Νώε. Μα ο Θεός δεν έχει παραμερίσει τον νόμο Του και δεν έχει δείξει έλεος επειδή υπάρχουν υπερβολικά πολλοί αμαρτωλοί κατά τις έσχατες ημέρες· για τους ανθρώπους αυτούς ο Θεός έχει μόνο μίσος, απέχθεια και απόρριψη. Στο τέλος, πέρα από τους λίγους που μπορούν να σωθούν, ο Θεός θα καταστρέψει ολοσχερώς όλους τους υπόλοιπους. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πόσο λίγο είχα κατανοήσει τη διάθεση του Θεού. Δεν κατάλαβα πως ο Θεός είναι ένας δίκαιος, άγιος Θεός που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να διαπράττει ύβρη, σε βαθμό που είχα σαστίσει από τα ψέματα του Σατανά και είχα υποπέσει στα πανούργα σχέδιά του. Σήμερα, αν δεν ήταν η διαφώτιση του Θεού, θα ζούσα ακόμη μέσα στην αμαρτία χωρίς να σκέφτομαι πως ήταν αμαρτία και στο τέλος θα τιμωρούμουν από τον Θεό χωρίς καν να γνωρίζω γιατί θα πέθαινα — ήταν πράγματι τόσο επικίνδυνο!

Ευχαριστώ τον Θεό για τη διαφώτισή Του που με έκανε να ξυπνήσω από την εξαπάτηση του Σατανά και να συνειδητοποιήσω πως το «δεν είναι αμαρτία αν όλοι το κάνουν» δεν ήταν παρά μια ξεκάθαρη αιρετική πλάνη του Σατανά. Ήταν το πανούργο σχέδιο του Σατανά να βλάψει και να καταστρέψει τους ανθρώπους. Επιπλέον, αντιλήφθηκα πως ο Θεός είναι δίκαιος και η διάθεση του Θεού δεν θα επιτρέψει καμία ύβρη, πως ο Θεός θα βασίσει την τελική απόφαση για το τέλος των ανθρώπων στο αν διαθέτουν ή όχι την αλήθεια και πως δεν θα δείξει κατ’ εξαίρεση έλεος σε κάποιον που δεν διαθέτει την αλήθεια. Από σήμερα και στο εξής, εύχομαι να καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αναζητήσω την αλήθεια, να επιδιώξω να κατανοήσω τον Θεό, να στηρίξω την άποψή μου για όλα τα πράγματα στον λόγο του Θεού, να χρησιμοποιήσω τον λόγο του Θεού ως κανόνα σύμφωνα με τον οποίο θα ορίσω αυστηρές απαιτήσεις για τον εαυτό μου, να εγκαταλείψω όλα τα ψέματα και τις πλάνες του Σατανά και να επιδιώξω να γίνω ένας από αυτούς που ζουν εξαρτώμενοι από την αλήθεια.

Σχετικό περιεχόμενο

  • Ο λόγος του Θεού εξάλειψε τις αντιλήψεις μου

    Ευχαριστώ τη διαφώτιση του λόγου του Θεού που μου έδωσε τη δυνατότητα να αναγνωρίσω κάπως τον σκοπό και τη σοφία του έργου του ενσαρκωμένου Θεού κι επίσης μου επέτρεψε να καταλάβω ότι η πίστη μου στον Θεό ήταν ασαφής, ότι το να μην αναγνωρίζω τον Θεό είναι πολύ επικίνδυνο!

  • Δεν υπάρχει ειδική μεταχείριση στην εκκλησία

    Ακολουθώντας τον Θεό όλα αυτά τα χρόνια, ένιωσα πως είχα αντέξει κάποια δεινά και πληρώσει ένα συγκεκριμένο τίμημα, έτσι ξεκίνησα σταδιακά να ζω από όσα είχα προηγουμένως κερδίσει και να επιδεικνύω την αρχαιότητά μου. Σκέφτηκα: έχω φύγει από το σπίτι μου για τόσο πολλά χρόνια και η οικογένειά μου δεν έχει νέα μου για πολύ καιρό. Υπό αυτές τις συνθήκες, η εκκλησία σίγουρα θα με φροντίσει.

  • Είδα καθαρά το αληθινό μου ανάστημα

    Σε μια συνάντηση εκκλησιαστικών ηγετών που παρακολούθησα κάποτε, μια νεοεκλεγείσα ηγέτιδα είπε: «Δεν έχω αρκετό ανάστημα. Αισθάνομαι ότι δεν είμαι κατάλληλη για να εκπληρώσω αυτό το καθήκον. Αισθάνομαι πιεσμένη από τόσα πολλά πράγματα, σε βαθμό που δεν καταφέρνω να κοιμηθώ εδώ και αρκετές ημέρες και νύκτες στη σειρά...» Την εποχή εκείνη κουβαλούσα διάφορα φορτία αναζητώντας τον Θεό, έτσι επικοινώνησα μαζί της: «Όλο το έργο εκτελείται από τον Θεό, ο άνθρωπος απλά συνεργάζεται λίγο.

  • Η σπουδαιότητα της συνεργασίας στην παροχή υπηρεσίας

    Η εκκλησία προέβη πρόσφατα σε μια διευθέτηση του έργου, απαιτώντας από τους επικεφαλής των εκκλησιών σε όλες τις βαθμίδες να ορίσουν έναν συνεργάτη (έναν συνεργάτη για να εργαστεί μαζί τους).